ผู้อยู่ VS ผู้กำลังจะจากไป ตอนที่ 3 (จบ)

ความเดิมอ่านได้ใน ผู้อยู่ VS ผู้กำลังจะจากไป ตอนที่ 1และ2

http://gotoknow.org/blog/palliativelover/102228 และhttp://gotoknow.org/blog/palliativelover/103977 

ทีมของผมเยี่ยมคุณป้าสัปดาห์ละ 1 ครั้ง และให้คำปรึกษากับครอบครัวของคุณป้าเพื่อช่วยให้คุณป้าสบายที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ อาการคุณป้าช่วงหลังๆ เริ่มที่จะซึมลง พูดน้อยลง กินน้อยลง บางรคั้งร้องครวญครางและกุมที่ท้อง มีคิ้วขมวดเป็นพักๆ ทางญาติผู้ป่วยจ้างเด็กชาวพม่ามาช่วยดูแลคุณป้า ซึ่งถึงน้องจะพูดไทยไม่ได้แต่ก็ดูแลอย่างดี ป้าเรียกน้องคนนี้ว่า "เจ้าอ้วน"

เจ้าอ้วนของคุณป้าคอยพลิกขยับตัวให้คุณป้าบ่อยๆตามที่คุณป้าบอก ลูกสาวผู้ป่วยบอกว่า เจ้าอ้วนรู้ใจคุณป้ามากเพราะดูแลตั้งแต่เริ่มป่วย ช่วยอาบนำให้คุณป้า เป็นความสัมพันธ์ที่งดงามของเด็กชาวพม่ากับคุณยายที่คุยกันไม่รู้เรื่องแต่ก็ดูแลกันจนถึงวินาทีสุดท้าย

พี่วาทคนขับรถของเรานั่งคุยกับคุณลุง

พี่ยุ้ยเลขาโครงการกัลยามิตรพูดคุยกับลูกสาวผู้ป่วย(บังเอิญพี่ยุ้ยเป็นคนพื้นที่จึงรู้จักกับลูกสาวผู้ป่วย ยิ่งทำให้การพูดคุยให้กำลังใจง่ายขึ้น)

ผมอธิบายถึงธรรมชาติของผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่จะซึมลงเนื่องจากพลังงานชีวิตเริ่มหมด เลือดที่ไปเลี้ยงสมอง/ลำไส้จะลดลง ทำให้ซึมและไม่หิว เลือดจะถูกส่งไปเลี้ยงก้านสมอง/หัวใจซึ่งเป็นอวัยวะที่สำคัญกว่า

เราแนะนำเรื่องการดูแลแผลกดทับ และฉีดยาแก้ปวดเป็นระยะ (ผู้ป่วยกินไม่ได้และ รพ.ผมไม่มี fentanyl แผ่นแปะ ) ผู้ป่วยจากไปอย่างสงบที่บ้านเมื่อวันที่ 29 ก.ค.2550

ทีมเราพยายามช่วยผู้ป่วยอย่างเต็มที่ เพื่อให้ผู้ป่วยและครอบครัวทุกข์น้อยที่สุด ไม่มีใครที่จะสามารถหลีกหนีความตายพ้น น้อยคนที่จะไม่ทุกข์หากมีคนที่รักป่วยหนักใกล้เสียชีวิต และบุคคลากรทางการแพทย์ช่วยเขาได้เสมอแม้จะไม่มียาอะไรเลยหากแต่มีใจช่วยเหลืออย่างแท้จริง

ผมอยากเชิญชวนให้พวกเราบุคคลากรทางการแพทย์หันกลับมามองด้านที่เป็นมนุษย์ของเราว่าคิดอย่างไร อยากทำอะไร หลายคนอยากช่วยผู้ป่วยแต่มีข้อจำกัดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นเวลา ภาระ

ผมเชื่อว่าทุกคนมีข้อจำกัด หากแต่เราร่วมมือกัน เสิรมข้อเด่น ปิดข้อจำกัด ทำงานเป็นทีม เด็กพม่ายังดูแลคุณป้าได้ดี พี่วาทคนขับรถยังให้กำลังใจคุณลุงโดยไม่ต้องไปอบรมที่ไหน เพียงแต่ช่วยเหลือด้วยใจ-ทำงานเป็นทีม-แบ่ง share ภาระมิให้ใครหนักหรือล้าจนเกินไป ผมเชื่อว่าพวกเราทำได้ครับ

ขอบคุณคุณป้าที่สอนบทเรียนการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายให้กับผมอย่างที่ตำราเล่มไหนก็ทำไม่ได้ ขอบคุณจากใจ ขอให้ป้าไปสู่สุขคติครับ