18594
3
true
<p>ความเดิมตอนที่แล้วอ่านได้ที่ <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/333921">สุนทรียสนทนา...ว่าด้วยระบบการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่พึงประสงค์ ตอนที่ 1</a> โดยสรุปจากตอนก่อนเราได้วางวิธีการแก้ไขโดยตั้งสมมุติฐานว่า "ขาดการสื่อสารที่ดีในระบบ โดยเฉพาะ ทีมกัลยาณมิตร (palliative care) กับทีมเจ้าของไข้....เหตุปัจจัยที่พูดถึงมากที่สุดคงจะเป็นเรื่อง <span style="color: #ff0000;"><strong><em>อ่อนประชาสัมพันธ์ </em></strong></span>"</p>
<p>มีข้อเสนอดังนี้</p>
<p>-หมอสมชาย <strong><em><span style="color: #0000ff;">"เราควรเผยแพร่สิ่งที่เราคุยกันในวงนี้สู่ web รพ. และส่งสรุปการประชุมไปที่ ward ให้ ward ได้รับรู้ด้วย"</span></em></strong></p>
<p><span style="color: #000000;">-ผมเสนอ <span style="color: #008000;"><strong><em>"นอกเหนือจากที่พี่สมชายบอก ผมว่า การออกเสียงตามสาย รพ. ก็เข้าถึงกลุ่มเป้าหมายระดับปฏิบัติได้ดีนะครับ...พี่แมะ (เจ้าแม่ประชาสัมพันธ์) มีความสามารถพิเศษในการสร้างความสนใจให้กับกลุ่มเป้าหมายได้"</em></strong></span></span></p>
<p>-หมอธวัชชัย <em><strong><span style="color: #ff0000;">"พี่ว่าโรจน์น่าจะนำเรื่อง การเปิดโอกาสให้คนไข้ที่เหมาะสมสามารถเข้าถึงบริการ palliative care เข้าองค์กรแพทย์"</span></strong></em>...พี่เล่นโยนเผือก (ร้อน ๆ เลยนะพี่ ฮา...) ผมตอบแกว่า <span style="color: #ff0000;"><em><strong>"สงสัยพี่ต้องช่วยผมชี้แจงกับที่ประชุมองค์กรแพทย์ว่าทำ palliative care แล้วมันดียังไง"</strong></em></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #ff0000;"><strong><span style="text-decoration: underline;"><span style="color: #008000;">ประเด็นที่ 2 การทำกลุ่มผู้ป่วยมะเร็ง</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq18.jpg" border="0" width="492" height="317" /></p>
<p style="text-align: center;">พี่สุ..หัวหน้าพยาบาล ward ศัลย์ชาย(กำลังพูดในรูป)</p>
<p style="text-align: left;">พี่สุเสนอว่า "จริง ๆแล้วเรามีคนไข้ที่ให้เคมีบำบัดในมะเร็งหลายชนิดใน รพ. ของเรา..ทำไมเราไม่มีกลุ่มผู้ป่วยเหมือนใน รพ. สวนดอก...การทำกลุ่มเป็นการลดความเครียดทั้งผู้ป่วยและ พยาบาล"</p>
<p style="text-align: left;">ผมถามกลับ <span style="color: #008000;">"นั้นสิพี่ ทำไมเราไม่มี"</span> พี่สุไม่ตอบแต่ยิ้ม ๆนัยว่า <span style="color: #008000;">"นั้นสินะทำไมไม่มี"</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ผมเลยโยนไปให้พี่พนิดา พยาบาลหัวหน้าจิตเวชที่มีประสบการทำกลุ่มมายาวนาน</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พี่พนิดา "จริงๆ แล้วการทำกลุ่มที่สำคัญต้องมีแกนนำกลุ่ม...ที่มีองค์ความรู้เรื่องที่จะทำกลุ่มเป็นอย่างดี...อาจไม่ต้องไปอบรมเป็นทางการแต่อาจต้องมีทีมแล้วเริ่มลองทำ"</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พี่อุ้ม (หัวหน้าพยาบาล) "จริงการรวมกลุ่มเป็นเรื่องธรรมชาติที่เกิดขึ้นอยู่แล้วในผู้ป่วย...แต่ต้องระมัดระวังเรื่องความสมัครใจ"</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พี่สุ "พี่มองว่าจริง ๆ ใน ward เป็นที่ ๆ มีคนไข้ที่มาตามนัดและให้เคมีบำบัดอยู่แล้ว เราอาจใช้โอกาสที่เขาพูดคุยกันแบบไม่เป็นทางการเริ่มทำกลุ่มร่วมกันแบบไม่บังคับ"</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พี่ปรัชา (นักจิต) "ที่พี่สุบอกตรงตามหนักการเลือกเข้ากลุ่มที่ดี คือ สมาชิกเลือกกันเอง"</span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq1.jpg" border="0" width="391" height="285" /></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;">พี่ปรีชาผู้ชายริมซ้ายมือสุดนั่งติดหัวหน้าฝ่ายการพยาบาลพี่อุ้ม</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">การสนทนาเริ่มที่จะสนุกและล่วงเลยจนถึง 4 โมงเย็น <span style="color: #ff0000;">ผมเห็นว่าเวลาพอสมควร (คุยนานไปอาจทำให้ล้า...เหมือนกีนอาหารก็ต้องแต่พอดี..ถ้าอิ่มเกินไปก็เลี่ยน...คราวหน้าจะได้อยากเข้ากันต่อ)</span> ผมขอมติที่ประชุม...สรุปว่าอยากคุยกันทุกเดือน</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ขอจบตอน 2 ไว้แค่นี้...ตอน 3 เป็นเรื่อง "AAR after action review"</span></p>
2010-02-06T10:00:15+07:00
พี่ว่าโรจน์น่าจะนำเรื่อง การเปิดโอกาสให้คนไข้ที่เหมาะสมสามารถเข้าถึงบริการ palliative care เข้าองค์กรแพทย์"...พี่เล่นโยนเผือก (ร้อน ๆ เลยนะพี่ ฮา...) ผมตอบแกว่า "สงสัยพี่ต้องช่วยผมชี้แจงกับที่ประชุมองค์กรแพทย์ว่าทำ palliative care แล้วมันดียังไง"
false
334277
2010-02-07T01:43:16+07:00
false
false
2010-02-06T10:00:15+07:00
1
สุนทรียสนทนา...ว่าด้วยระบบการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่พึงประสงค์ ตอนที่ 2
18594
6
true
<p>เมื่อวันอังคารบ่ายที่ผ่านมา (2 กุมภาพันธ์ 53) ทีมกัลยาณมิตร ได้มีกิจกรรมพูดคุยกันครั้งที่ 2 ของปีนี้ ครั้งแรกคือ <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/322235">ประชุมกำหนดวิสัยทัศน์ "ทีมกัลยาณมิตร" </a>เป็นการประชุมโดยมีคนนอกร่วม (ผู้นำศาสนา+ จิตอาสาและ อสม.)</p>
<p>ครั้งนี้เป็นการประชุมในหมู่เจ้าหน้าที่ รพ. โดยใช้สุนทรียสนทนา เรามีแนวร่วมใหม่คือ พี่บุ๋ม (เสื้อสีนำเงินขวามือ) งานพัฒนาคุณภาพ มีประสบการณ์อบรม KM กับมูลนิธิสดศรี...ชวนกันคิดปรับเปลี่ยนกิจกรรมจากที่เคยเป็นในอดีต เช่น <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/241109">แลกเปลี่ยนหลายมุมมอง : ทีมกัลยาณมิตร</a> ที่ในอดีตเป็นการประชุมแบบวิชาการทั่วไป <span style="color: #008000;"><strong>มีข้อจำกัดคือ คนที่ร่วมวงจะใช้<span style="color: #ff0000;">หัว</span> มากกว่าใช้<span style="color: #ff0000;">หัวใจ</span>ในการร่วมกิจกรรม</strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq11.jpg" border="0" width="294" height="350" /></p>
<p style="text-align: left;">ทีมเราเลยมาคิดกันใหม่ว่า...<span style="color: #008000;">จะจัดรูปแบบกิจกรรมอย่างไรให้เข้าถึงใจผู้ปฏิบัติ ที่เป็นการเปลี่ยนระดับทัศนคติมากกว่าให้แต่เพียงความรู้อย่างเดียว</span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq17.jpg" border="0" width="426" height="286" /></p>
<p style="text-align: center;"><strong>พี่อุ้ม (หัวหน้าฝ่ายการ),พี่ธวัชชัย และหมอศิริศักดิ์</strong></p>
<p style="text-align: left;">รอบนี้เรามีผู้เข้าร่วมประมาณ 20 คน เป็นหมอ 4 คน คือ พี่ธวัชชัยหมอ ENT, ศิริศักดิ์ จิตแพทย์,พี่สมชาย (ศัลย์), และ ผมเอง+พยาบาลแผนกศัลย์+นักจิตวิทยา โดยมีผมเป็น facillitator และ ที่พิเศษในครั้งนี้คือ มีพี่อุ้มหัวหน้าฝ่ายการพยาบาล (นั่งติดกับพี่ทวัชชัย) เป็นนิมิตรหมายที่ดีที่คนระดับบริหารเริ่มสนใจงานนี้+มีน้องหมอ fammed 2 คนมาดูงาน</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq10.jpg" border="0" width="533" height="334" /></p>
<p style="text-align: center;"><strong>ทีม note taker 4 สาว</strong></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq18.jpg" border="0" width="485" height="296" /></p>
<p style="text-align: left;">โดยเริ่มกิจกรรมด้วยการทำความสงบร่วมกัน และตกลงกฏิกา 4 ข้อ</p>
<p style="text-align: left;">1.ฟังอย่างลึกซึ้ง-ปล่อยวางความคิดไม่ตัดสิน-ฟังจนจบ</p>
<p style="text-align: left;">2.วางหัวโขนชั่วคราว...ไม่ว่าคุณเป็นใคร</p>
<p style="text-align: left;">3.ปิดเสียงมือถือ</p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff0000;">คนต้นเรื่องเริ่มเล่าเรื่องราวคนไข้ที่มาด้วยระยะสุดท้ายที่ รพ. แล้วปรึกษาทีมก่อนคนไข้เสีย 2 วันและทีมดูไม่ทัน...คุณแนท (เป็นเลขาโครงการ..เป็นอิสลาม)และ sister ประภัทสร (เป็นคริสต์) ไปส่งคนไข้ถึงบ้าน (เป็นพุทธ) อย่างสงบได้ (ศาสนามิใช่พรหมแดนจริง ๆ)</span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/dialoq1.jpg" border="0" width="534" height="297" /></p>
<p style="text-align: left;">เราได้ประเด็นหลัก 2 ประเด็นคือ คือเรื่องระบบ และ กลุ่มมะเร็ง</p>
<p style="text-align: left;">1.<strong>เราจะพัฒนาระบบเราอย่างไร.</strong>..ให้สามารถดูแลผู้ป่วยได้อย่างต่อเนื่องและเริ่มตั้งแต่ ช่วงแรก ๆ ถึงแม้ case นี้จะทำได้ดีในตอนท้ายแต่ จริง ๆเขาควรได้รับการเยียวยาตั้งแต่เริ่มแรก เราพบว่าปัจจัยที่ทำให้ case นี้ไม่ได้รับ palliative care ตั้งแต่เริ่มแรกก็คือ</p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff00ff;"><strong><em>"การเริ่ม palliative care ที่ช้าไป ทำให้ดูแลยาก ผมว่า เราควรจะเริ่มตั้งแต่อยู่ OPD... มาถึง ward ผมว่าก็ช้าเกินไป"</em></strong> พี่ธวัชชัยเปิดประเด็น</span></p>
<p style="text-align: left;">-ขาดการประเมินด้านจิตใจในผู้ป่วยกลุ่มนี้ตั้งแต่แรก (ความเห็นพี่สมชาย) ประเมินแต่ระยะโรคแต่ขาดการประเมินด้านความคิดความรู้สึก/จิตใจ </p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff0000;"><strong><em>"เรามีการประเมิน TNM staging แต่เราไม่ได้มีการประเมินใจ...เราควรจะต้องนำสิ่งนี้เข้าไปอยู่ในวิธีการปฏิบัติให้ได้อย่างแท้จริง"</em></strong> พี่สมชายกล่าว</span></p>
<p style="text-align: left;">-ขาดการสื่อสารที่ดีในระบบ.....แพทย์เจ้าของไข้ยังไม่ปรึกษาทีมกัลยามิตร ถามดูก็พบว่า แพทย์ยังไม่ทราบถึงกิจกรรมของทีม...หรืออาจมีทัศนคติที่ยังไม่พร้อมรับกับเรื่อง palliative care (อาจไม่เห็นประโยชน์)</p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #008000;"><em><strong>"พอพี่เห็นว่าคนไข้น่าจะได้การดูแลแบบ palliative care บอกหมอเขาปรึกษาแต่เขาบอกว่าไม่ต้องก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไง"</strong></em> พี่จิ๋มหัวหน้าพยาบาล ward ศัลย์หญิงกล่าว</span></p>
<p style="text-align: left;">-ทีมกัลยามิตร กำหนดให้แพทย์เจ้าของไข้ต้องยอมให้ทีมเข้าไปดูก็เลยมีคนไข้บางส่วนไม่ได้เข้าโครงการ...ข้อนี้ได้แลกเปลี่ยนเยอะ ระหว่างพยาบาล กับแพทย์ ว่าจะอนุญาติให้พยาบาลปรึกษาได้โดยไม่ผ่านแพทย์</p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff00ff;"><strong><em>"ผมมองว่า...การกำหนดแนวทางที่ชัดเจนก็เป็นเรื่องดี แต่บางครั้งเราก็คงลืมไปว่าสุดท้าย ที่สำคัญที่สุดคือ เราต้องคุยกันมากกว่าวางกฏเกณฑ์"</em></strong> หมอศิริศักดิ์กล่าว</span></p>
<p style="text-align: left;">-บุคลากรระดับปฏิบัติยังไม่สามารถดูแล...หลายคนขาดทักษะ...อันนี้ก็เป็นประเด็น</p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff6600;">พี่สมชายบอกว่า <strong>"การที่จะรอให้มีความรู้ก่อนแล้วค่อยทำเราคงไม่ได้ทำ ต้องลองคิด ลองทำ แล้วเราก็จะได้เห็นปัญหาและเรียนรู้ไปกับมัน"</strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ถึงตอนนี้ผมขอจบไว้แค่นี้ก่อน...ตอนต่อไป...ก็เป็นเรื่อง การทำกลุ่ม และ AAR (after action review)</span></p>
2010-02-04T22:11:39+07:00
"การเริ่ม palliative care ที่ช้าไป ทำให้ดูแลยาก ผมว่า เราควรจะเริ่มตั้งแต่อยู่ OPD มาถึง ward ผมว่าก็ช้าเกินไป" พี่ธวัชชัยเปิดประเด็น
false
333921
2010-02-06T01:37:39+07:00
false
false
2010-02-06T01:45:23+07:00
1
สุนทรียสนทนา...ว่าด้วยระบบการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่พึงประสงค์ ตอนที่ 1
18594
22
true
<p>สวัสดีครับ ช่วง 1 เดือนที่ผ่านมาผมเร่งทำ อวช.+เตรียมสอบทั้งเดือนเลยหายหน้าหายตาไปครับ ผมเพิ่งไปสอบ IELTS test เมื่อวานนี้ 23 ม.ค.53 ที่ โรงแรมอโนมา ตรงข้าง central world plaza</p>
<p>IELTS เป็นการสอบวัดความสามารถทางภาษาอังกฤษที่เป็นระบบของประเทศอังกฤษ เทียบเคียงได้กับ TOEFL ของอเมริกา ปัจจุบัน america ก็ยอมรับการสอบระบบนี้เช่นกัน รายละเอียดสามารถศึกษาได้จาก <a href="http://www.britishcouncil.org/th/thailand-exams-ielts.htm">http://www.britishcouncil.org/th/thailand-exams-ielts.htm</a> ผมสมัครสอบกับ british council ที่สยามสแควร์ ตอนไปสมัครก็จะต้องเอาบัตรประจำตัวประชาชนหรือ pass port ก็ได้พร้อมรูปถ่าย 2 นิ้ว 2 ใบและกรอกแบบ form (กรอกเป็นภาษาอังกฤษนะครับเน้นว่า...ชื่อนามสกุลและข้อมูลสำคัญต้องถูกต้องเพราะจะเป็นหลักฐานในผลการสอบที่เราจะเอาไป apply ต่อ) เหตุผลที่ผมเลือกสอบ IELTS แทน TOEFL เพราะข้อสอบน้อยกว่า คือฟังกับอ่าน session ละแค่ 40 ข้อ และเขียนแค่ 2 ข้อ แต่เป็น essay +ไม่ใช้คอมพิวเตอร์+คุ้นกับสำเนียงอังกฤษมากกว่า</p>
<p>เขาสอบกันทั้งหมด 4 ทักษะการ ฟัง การพูด การอ่าน และ การเขียน ก็หิน ๆ ทั้งนั้นครับสำหรับผมแล้วเตรียมตัวน้อยไปหน่อย</p>
<p>คำแนะนำสำหรับคนที่ไปสอบ...</p>
<p>1.ไปเช้าหน่อย(7.30 น.) เวลานัดหมายคือ8.15 น.เพราะคนเยอะมาก 250 คน เวลาเช็คชื่อจะได้ไม่เครียด (ตอนแรกหาชื่อไม่เจอ ...เล่นเรียงตามเลขที่สมัครไม่เรียงตามลำดับอักษรก็เลยงง)</p>
<p>2.ไม่ควรนำของมีค่าไปด้วยเพราะต้องฝากทุกอย่างไว้กับ counter สิ่งที่เอาเข้าห้องได้คือบัตรประชาชนหรือ passport ที่เราใช้เป็นหลักฐานตอนสมัครเท่านั้น เขาเตรียมดินสอไว้ให้ครับ</p>
<p>ช่วงเช้าสอบ 3 ทักษะ คือ ฟัง-อ่าน-เขียน ตามลำดับ</p>
<p><strong><span style="color: #008000;">ฟัง</span></strong>-แนะนำว่า...ใน booklet ที่สถานที่สอบเตรียมไว้ให้...เข้าเปิดให้ฟังแค่ครั้งเดียว...ต้องมีสมาธิมาก ใช้เวลาแค่ 30 นาที trickก่อนสอบ <span style="color: #ff00ff;">ไม่มีวิธีลัด..ต้องฟังมาก ๆ </span></p>
<p><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #008000;">อ่าน</span></strong>-บอกได้เลยว่ายากถึงแม้จะแค่ 40 ข้อ แบ่งเป็น 3 passage trick </span></p>
<p><span style="color: #ff0000;">1.อ่านข้อสอบก่อนเพื่อหา key word ที่จะเอาไปจับประเด็น เช่น ผมอ่านข้อสอบถามว่า ใครพุดสิ่งเหล่านี้ " key word คือชื่อคนนั้นเอง"</span></p>
<p><span style="color: #ff0000;">2.อ่านผ่านเร็วเพือเข้าใจ main idea..ต้องเร็วและไม่ใช่อ่านทุกตัวอักษร มิฉะนั้น..ไม่ทันแน่นอน เพราะศัพท์ยากมาก</span></p>
<p><span style="color: #ff0000;">3.แบ่งเวลา เท่า ๆ กัน 20 นาทีละ 1 passage หมดเวลาแล้วข้างทันที</span></p>
<p><span style="color: #ff0000;">3.ความยากจะเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพราะฉะนั้นทำเรียงลำดับนะครับอย่างทำย้อนหลัง</span></p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #008000;"><strong>เขียน</strong><span style="color: #000000;">- อันนี้จริง ๆ น่าจะเป็นส่วนที่ relax ที่สุด แต่ก็ต้องเตรียมตัวมา trick</span></span></span></p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #008000;"><span style="color: #000000;">1.แบ่งเวลาทำข้อ 20 นาที สำหรับอธิบายแผนภูมิ..ปีนี้ของผมเป็นแผนที่เทียบปัจจุบ้นและอนาคต....ไวยากรณ์ต้องถูก+ใช้ตัวเชื่อมที่เหมาะสม...วิเคราะห์เปรียบเทียบเท่าที่ข้อมูลมีอยู่และ <strong>ไม่ใส่ความเห็นส่วนตัว เพราะเขาไม่ได้ถาม</strong></span></span></span></p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #008000;"><span style="color: #000000;">2. 40 นาที essay อันนี้ใส่ความเห็นส่วนตัวได้เต็มที่...เขียนเรียงความ..ผู้คุมสอบแนะนำให้ทำส่วนนี้ก่อนเพราะคะแนนมากกว่า...แต่ผมทำทีหลัง...เหตุเพราะผมเป็นคนคิดนานและเสียเวลากับการทำให้ prefect ผมเลยทำข้อ 20 นาทีก่อน เพราะอธิบายไปตามที่มีข้อมูล</span></span></span></p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #008000;"><span style="color: #000000;">พอจบเที่ยง.......ไปพักแล้วรีบขึ้นมาสอบ</span></span></span></p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #008000;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #008000;"><strong>พูด</strong></span>....ใช้เวลาน้อยมากแค่ 10 นาที นั้งรอเกือบ 20 นาที..ผมทำได้ดีในช่วงแรก คือแนะนำตัว ท่าจะเข้าท่า...แต่พอขึ้นข้อ 2 คือ topic เจอ topic เรื่องธรรมชาติ เข้า theme ปีนี้เลย...ผมทำได้ไม่ดีนัก...รู้เลยว่าเราอ่านน้อยเกินไป...ไม่มีข้อมูลในหัวเลยทั้ง ๆ ที่ข้อสอบไม่ยาก.....คำแนะนำตรงนี้...อ่านความรู้รอบตัวภาษาอังกฤษให้มากโดยเฉพาะข่าวคราว scoop สัมภาษณ์ต่าง ๆ จะช่วยให้ทำตรงนี้ได้ดีขึ้น</span></span></span></p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #008000;"><span style="color: #000000;">In conclusion, the more you practise...the less you </span></span></span>make a mistake.</p>
2010-01-24T10:04:24+07:00
In conclusion, the more you practise...the less you make a mistake.
false
330449
2010-02-07T01:25:51+07:00
false
false
2010-01-24T10:14:47+07:00
5
ไปสอบ IELTS มาเมื่อวาน (23 ม.ค.53)
18594
6
true
<p>สวัสดีปีใหม่ทุกท่านครับ ได้เขียน blog ก้าวเข้าปีที่ 3 และเป็นธรรมเนียมส่วนตัวว่าครบปีต้องทบทวนตัวเองและทบทวน blog ว่าเขียนอะไรไปบ้างครับทั้งปีนี้เขียนไป 23 บันทึก</p>
<p>ต้นปีเริ่มด้วย <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/241109">แลกเปลี่ยนหลายมุมมอง : ทีมกัลยาณมิตร</a> เป็นบันทึกการประชุมทีมกัลยามิตร ทีมีสีสันและเป็บันทึกที่มีคนอ่านมากที่สุด<span style="color: #0000ff;">...เกี่ยวกับเรื่อง </span><span style="color: #0000ff;">การแจ้งข่าวร้าย-การบำบัดอาการปวด-ประเด็นเรื่องสถานที่การเสียชีวิต <strong><span style="color: #ff0000;">เป็นบันทึกที่ผมทำให้นึกถึงหมอสมศักดิ์ หมอศัลย์ที่สนใจ palliative ที่ย้ายไปอยู่ที่ รพช.ในจังหวัดกำแพงเพชร...น่าเสียดายมากครับ</span></strong></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;">ตามมาด้วย series</span> <strong><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/toc">ศรัทธาในพระเจ้า</a></strong> ที่มีทั้งหมด 4 ตอน เป็น ชุดเรื่องที่ต่อเนื่องมาจาก <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/150833">มะเร็งกาย VS ศรัทธา</a> ที่เขียนเดือน ธันวาคม 50 เป็นคนไข้ที่ปฏิเสธการรักษาและกลับมาเจอผมอีกครั้งหลังจากหายไปเกือบ 2 ปี เป็น series ที่ใช้มุมมองของ spiritual care และ interdisciplinary team (รวมถึงทีมศาสนา)<span style="color: #ff00ff;"><span style="color: #000000;">ได้ดี</span> เห็นลักษณะการอ่านที่ผู้อ่านมักอ่านที่เรื่องแรกและตอนจบมากกว่าที่จะอ่านกลางเรื่องซึ่งที่จริงแล้วผมว่าเนื้อหากลางเรื่องดีมาก</span> เป็นเรื่องราวที่ผมประทับใจมากว่า <strong>"ผมเจอคนไข้และครอบครัวนี้ ที่สอนผมถึงคุณค่าของการ ทำบางอย่างด้วยความไม่สงสัย...ด้วยศรัทธา สามารถทำได้และหากต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิต เป็นเรื่องที่มีอยู่จริง"</strong></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/270210"><strong>จดหมายเหตุการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย "ทบทวนสิ่งที่ทำ..ความทรงจำในช่วงเวลาที่ผ่านมา"</strong></a><strong> </strong><span style="text-decoration: underline;"><span style="color: #000000;">เป็นเรื่องที่ผมระลึกถึงงานที่ผ่านมาตลอด 2 ปีว่าให้อะไร...เห็นการเปลี่ยนแปลงอะไรในตัวเองบ้าง...ชอบครับ วิจารณ์ตัวเอง</span></span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/271083">ป้า ม."เมาคลื่น"</a> และ <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/274125">ความสุขของ "ม."</a> เป็น series ที่ "มองการตายในมุมความสุข..และได้เรียนรู้ว่า....การจากไปบางครั้งไม่ต้องจบด้วยน้ำตาก็ได้"</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/283259">กัลยาณมิตร..คนใหม่</a> <strong><span style="color: #ff00ff;">ธรรมะจัดสรร</span></strong>ให้เราได้พี่หมอสมชาย หมอศัลย์คนใหม่ ที่สนใจ palliative care และเคยเป็น leader เก่าของทีม รพ.ศรีสังวร สุโขทัย....ถึงเสียพี่สมศักดิ์ไป (ให้ รพ.อื่น) ก็ได้พี่สมชายและเป็นคนที่เก่งมากเรื่องศาสนาและ team managment </span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/283266">ลูกรัก....สอนธรรม</a> อันนี้ส่วนตัวครับ ลูกสาวคนสวยของผมเอง มาแนวธรรมะเล็กๆ</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/287904">แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับมูลนิธิสดศรี ตอนที่ 1 : แนะนำตัวด้วยภาพ</a> และ <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/291456">แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับมูลนิธิสดศรี ตอนที่ 2 : รพ.สมเด็จพระยุพราชปัว.ในความคิดคำนึง</a> เขียนในช่วงที่ได้ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้กับทีมงาน มสส. สนุกดีและได้เพื่อนเยอะครับ</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/288468">สูบตามสบายครับป้า</a> พูดเรื่อง autonomy</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/290214">ผู้ให้..พบ..ผู้รับ</a> เป็นเรื่องของการพบกันของผู้บริจาคกับผู้รับ...น่าจะเป็นความหมายของการให้ที่ยั่งยืนมากกว่าการให้ด้วยทีมเรา</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/303562">คุยกับคนไข้...สะท้อนใจตัวเอง</a> และ<a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/311457">คุยกับคนไข้...สะท้อนใจตัวเอง (ป้ารอผมจริง ๆ ด้วย) จบ</a> เป็นเรื่องราวผู้ป่วยที่ผมดูแลตั้งแต่เริ่มโครงการกัลยามิตร น่าจะเป็นคนไข้ที่มีอายุยืนยาวที่สุดของผมคือ เกือบ 2 ปีครึ่ง...ดูแลกันมานานจนผมได้ไปดูงานที่อังกฤษ <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/310145">ดูงานผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ประเทศอังกฤษ</a> 1 เดือน ตอนก่อนไปผู้ป่วยน่าจะเข้าสู่ last hour of life แต่พอกลับมาผม "ป้ายังอยู่" หลังไปเยี่ยมป้า...ป้าก็เสียชีวิตหลังผมกลับ รพ......ผมของคุณป้าที่ให้โอกาสผมได้ดูใจเป็นครั้งสุดท้าย</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #008000;"><strong>บันทึกที่ผมชอบที่สุดแห่งปีคือ</strong></span> <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/301199">คนไม่สำคัญ.....สนทนากับท่าน ไพศาล วิสาโล...เพชิญความตายอย่างสงบ ตอนที่ 2</a> โดนใจดำผมเลยครับ</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #008000;">บันทึกที่ผมอุทิศให้แก่ผู้มีพระคุณและเป็นอาจารย์ palliative คนแรกของผมคือ</span></strong> <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/315365">คำสอนสุดท้ายจากอาจารย์สุมาลี คุรุ ผู้ยิ่งใหญ่ตลอดไป</a> ได้จาก e-mail ของอาจารย์สุมาลีที่สอนผมตอนตั้งทีมกัลยาณมิตรใหม่ๆ </span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #008000;"><strong>บันทึกที่อ่านแล้วปวดหัวที่สุดคือ</strong></span> <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/315018">HA reaccreditation กับงาน palliative care KPI แม่สอด (ทีมกัลยาณมิตร)</a> มีตัวเลขเยอะที่สุดในปีนี้...ใครชอบ KPI ก็ชอบครับ</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;"><a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/318238">โรงพยาบาลผมเริ่มขาด morphine แล้วครับ</a> บอกถึงวิกฤตขาด MO ใน รพ.ผม</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #000000;">ส่วนบันทึกสุดท้ายคือ <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/322235">ประชุมกำหนดวิสัยทัศน์ "ทีมกัลยาณมิตร" </a> อาจไม่โดดเด่น แต่ก็แฝงความหมายการสร้างทีม</span></span></span></span></p>
<p><span style="color: #0000ff;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #800000;"><span style="color: #ff0000;"><strong>สุดท้ายนี้ขอให้ท่านผู้อ่านทุกท่าน จงประสบแก่ความสุขความเจริญ...และนึกถึงความตายเป็นนิจ...เพื่อเตือนตนว่า "เวลาของทุกท่านมีจำกัด...ใช้มันอย่างคุ้มค่าเถอะครับ"</strong></span></span></span></span></p>
2010-01-02T08:47:51+07:00
สุดท้ายนี้ขอให้ท่านผู้อ่านทุกท่าน จงประสบแก่ความสุขความเจริญ...และนึกถึงความตายเป็นนิจ...เพื่อเตือนตนว่า "เวลาของทุกท่านมีจำกัด...ใช้มันอย่างคุ้มค่าเถอะครับ"
false
324536
2010-01-27T06:39:26+07:00
false
false
2010-01-02T16:51:23+07:00
1
บันทึกรัก palliative ขึ้นปีที่ 3
18594
8
true
<p>ช่วงนี้งานยุ่งมาทั้งสัปดาห์เนื่องจากในสัปดาห์ที่แล้วต้องไปสอนนักศึกษาแพทย์ปี 4 มน. (มหาวิทยาลัยนเรศวร)...วันนี้บังเอิญว่างเลยได้เขียนบันทึกครับ</p>
<p>คุณแนทเลขาโครงการผมได้นัดประชุมวางวิสัยทัศน์ใน 3 ปีนี้ว่า ทีมจะร่วมกันทำอะไรเพื่อเป็นการประสานมือร่วมกันดูแลผู้ป่วยโดยวางเป้าหมายร่วมกันคือ <span style="color: #ff00ff;">"บำบัดทุกข์ บำรุงสุข"</span> ได้เชิญทีมของเราทั้งในและนอก รพ.มาร่วมกัน <span style="color: #339966;">"วาดฝันร่วมกัน" </span></p>
<p><span style="color: #ff0000;">ผมได้เปิดโอกาสให้น้อง นิสิตแพทย์เข้าร่วมฟังด้วยเพื่อเปิดโลกทัศน์ให้พวกเขาได้เห็นกว้างไกลกว่าในตำรา</span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/team3.jpg" border="0" width="247" height="340" /></p>
<p style="text-align: left;"><strong>เปิดด้วยหลวงพ่อ เจ้าโอวาสวัดดอนชัย</strong> ได้ให้ประเด็นไว้น่าสนใจ "หัวใจสำคัญของความสำเร็จใด ๆ ก็แล้วแต่ คือ <span style="color: #ff0000;">ทีมงานที่มั่นคงและเข้มแข็ง<span style="color: #000000;">"</span></span><span style="color: #000000;">........แล้วหากนโยบายดี แต่เครือข่าย ไม่เหนียวแน่น ไม่แข็งแรงก็คงจะไปไม่รอด....</span><span style="text-decoration: underline;"><strong><span style="color: #ff00ff;">หากเก่งแต่เพียงผู้เดียว เช่น คุณหมอเป็นเจ้าของงาน หมอก็จะเก่งอยู่คนเดียว คนอื่น ๆ ก็อาจจะไม่เอาด้วย</span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;">จะทำอย่างไรให้การทำงานเป็นทีมเกิดขึ้น โดยที่สำคัญต้องยึดถือความเป็นส่วนตัวของของผู้ป่วยและครอบครัวเป็นสำคัญ "บางคนอยากจะอยู่อย่างสงบมากกว่าจะให้มีใครไปรบกวน..อันนี้ก็สำคัญ"<span style="color: #008000;"><strong> (อันนี้ท่านพูดชัดเรื่อง autonomy)...อีกทั้งไม่ใช่เพียงโรคมะเร็งหากแต่น่าจะประกอบด้วยโรคอื่นๆ ที่รักษาไม่หายอีกด้วย (ท่านเข้าใจ palliative เป็นอย่างดี)</strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><a href="http://gotoknow.org/file/rojanasak/team025.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/preview/team025.jpg" border="0" alt="Team025" width="275" height="391" /></a></p>
<p style="text-align: left;">ท่านต่อมาเป็นตัวแทนของทางศาสนาคริสต์ นิกายคาทอลิก...ท่านบอกว่า จริงๆ แล้วทางคริสต์ การบริบาลผู้ทุกข์ยากถือเป็นหน้าที่ของทางคริสเตียนอยู่แล้ว ดังที่คริสจักรส่ง sister ทั้ง 2 ท่านมาร่วมงานกับ รพ. แม่สอดมาหลายปี ..ท่านเหล่านี้มิได้เพียงรับเงินเดือน แต่อุทิศตนเพื่อเสียสละแก่เพื่อนมนุษย์</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/team24.jpg" border="0" width="254" height="406" /></p>
<p style="text-align: left;">"ในบางครั้งด้วยความเป็นศาสนาเองก็มีข้อจำกัดบางประการเรื่องความเชื่อ...ทำให้เราอาจมีข้อจำกัดในผู้ป่วยบางรายที่มีความคิดเชื่อที่ต่างออกไป แต่หากคุณหมอตั้งใจที่จะขยายเครือข่ายจริง NGO หลายองค์กรใน แม่สอด มีศักยภาพและพร้อมช่ายเหลือเมื่อถึงเวลา..และที่สำคัญ <strong><span style="color: #008000;"><span style="text-decoration: underline;">เราน่าจะมีเป้าหมายลดทุกข์เพิ่มสุข มากกว่า ความเป็นเลิศ</span></span></strong>"</p>
<p style="text-align: left;">ท่านอาจารย์ผู้นำทางศาสนาอิสลามก็คิดคล้ายกัน คือ ความเชื่อทางศาสนาเป็นเรื่องปัจเจกแต่สิ่งที่สำคัญคือ การเปิดพื้นที่ให้ศาสนาเข้ามามีส่วนร่วม ให้เกิดความสงบในจิตใจของศาสนิกของตน</p>
<p style="text-align: left;">ท่านอาจารย์วัจนะ..ตัวแทนคริสต์ นิกายคริสตัง...พูดเสริมจุดสำคัญ อีดเรื่อง <span style="color: #ff0000;">"ที่ผ่าน ๆ มา รพ. แม่สอด เป็นโรงพยาบาลที่เปิดโอกาสให้กับผู้นำศาสนาที่จะเข้ามาให้กำลังใจแก่ผู้ป่วย..แต่ถ้าจะให้เสนอแนะเพิ่มเติม คงจะเป็นเรื่องสถานที่ ๆ ที่อาจคับแคบไปบ้างและไม่สะดวกต่อการทำกิจกรรมทางศาสนา...<span style="text-decoration: underline;"><strong>ถ้าเป็นไปได้ในอนาคต ก็อยากจะให้มีการจัดสถานที่สำหรับให้คำปรึกษาหรือทำพิธีทางศาสนาเพื่อ จะได้ไม่รบกวนเตียงข้างๆ+ได้เกิดความสงบที่แท้จริงกับผู้ป่วยและญาติ</strong></span>" </span></p>
<p> </p>
<p style="text-align: center;"> <img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/team0.jpg" border="0" width="329" height="390" /></p>
<p>เรามีจิตอาสาเข้าร่วมหลายท่าน ทุกท่านพร้อมที่จะร่วมดูแลผู้ป่วยไม่ว่าจะเป็นใน และ นอกหอผู้ป่วย..<span style="text-decoration: underline;">ยังมีคุณป้า นันทา (อสม.) เป็นบุคคลที่ช่วยเหลือ รพ. มาตลอดเข้าร่วมด้วย (ไม่มีในรูป)</span></p>
<p>คุณระยอง ...จิตอาสา เสื้อสีชมพู ได้แลกเปลี่ยนกับเราเรื่องศาสนา มหายาน ท่านบอกว่า <span style="color: #ff00ff;">"ทุกศาสนาต่างโอบอุ้มกันและกัน"</span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/team6.jpg" border="0" width="396" height="291" /></p>
<p style="text-align: left;">พี่สมชาย ศัลยแพทย์..แพทย์อีกท่านในทีมกัลยาณมิตร ได้ร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ที่ท่านเคยนำทีมทำโครงการดูแล ผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ รพ.ศรีสังวร จังหวัดสุโขทัย</p>
<p style="text-align: left;">"ที่นั่นทำ<span style="text-decoration: underline;">ทั้งในผู้ป่วยและญาติ</span>โดยใช้ บทสวดมนต์เป็นสื่อกลางที่นำผู้คนให้มีจิตใจสงบมีการสมัครทีมทาง intranet รพ. มีกิจกรรมสมำเสมอ"</p>
<p style="text-align: left;">ผมถามพี่สมชายว่า "พี่คิดว่าจุดไหนที่ทีมกัลยาณมิตรควรปรับปรุง" พี่สมชายบอกว่า "ความต่อเนื่องในหอผู้ป่วย...ทางทีมกัลยาณมิตรอาจดูแลได้ไม่ต่อเนื่อง" <span style="color: #008000;">(ตรงนี้ในใจผมคิดว่า การพัฒนาทีมพื้นที่+จิตอาสา น่าจะเป็นคำตอบที่ดีของงานนี้)</span></p>
<p><a href="http://gotoknow.org/file/rojanasak/team88.jpg"></a></p>
<p><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture6.png" border="0" width="559" height="372" /></p>
<p>ก่อนปิดการประชุมผมได้สรุปให้กับทีมได้ 3 ประเด็นหลักที่พอจะเป็นวิสัยทัศน์ได้คือ</p>
<ol>
<li>สร้างเครือข่ายที่แข็งแรงและหลากหลาย</li>
<li>เพื่อเป้าหมายการบำบัดทุกข์ บำรุงสุขให้แก่ผู้ป่วย/ครอบครัว โดยมิได้กำหนดแต่เพียงโรคมะเร็ง หากแต่รวมถึงการดูแลผุ้ป่วยที่เป็นโรคร้ายแรงอื่นๆ ที่รักษาไม่หาย</li>
<li>โดยเน้นการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน</li>
</ol>
<p><strong><span style="color: #ff0000;">ผมรู้สึกในใจลึก ๆ ว่าผมโชคดีมากที่มีทีมที่ดี และพร้อมที่จะร่วมดูแลชาวแม่สอดอย่างไม่หวังผลตอบแทน...วิสัยทัศน์จริง คงไม่สำคัญอีกแล้วในความเห็นของผม หากแต่การทำปัจจุบันขณะให้ดี อนาคตคงจะกำหนดตัวมันเองตามเหตุและปัจจัยครับ...ธรรมะคงจัดสรรเอง</span></strong></p>
2009-12-22T21:03:56+07:00
ผมรู้สึกในใจลึก ๆ ว่าผมโชคดีมากที่มีทีมที่ดี และพร้อมที่จะร่วมดูแลชาวแม่สอดอย่างไม่หวังผลตอบแทน...วิสัยทัศน์จริง คงไม่สำคัญอีกแล้วในความเห็นของผม หากแต่การทำปัจจุบันขณะให้ดี อนาคตคงจะกำหนดตัวมันเองตามเหตุและปัจจัยครับ...ธรรมะคงจัดสรรเอง
false
322235
2010-01-20T07:28:23+07:00
false
false
2009-12-26T18:41:49+07:00
1
ประชุมกำหนดวิสัยทัศน์ "ทีมกัลยาณมิตร"
18594
7
true
<p><strong>เมื่อ 3 วันก่อน </strong>คุณนง จากกองทุนพัฒนาระบบบริการเฉพาะโรค (โรคมะเร็ง) สปสช.โทรถามผมเรื่องปัญหาการใช้ morphine ผม list ไป แค่ 2 เรื่องคือ</p>
<p>1.ปัญหาการขาด morphine ออกฤทธิ์เร็วที่ยังไม่ถูกกระจายมายัง รพ.ทั่วไป- รพ.ชุมชน</p>
<p>2.ยาฉีด morphine ที่ขาด stock เป็นช่วงๆ ต้องใช้ pethidine แทนซึ่งอันนี้ตามตำราว่าผิดแต่ผมก็จนใจ</p>
<p><strong>2 วันก่อน</strong> คุณ <a href="http://gotoknow.org/profile/pairin">ไพรินทร์ </a>พยาบาล โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชปัวโทรมาปรึกษาผมว่า คนไข้ rectal cancer ปวดมากไม่ยอมมา รพ. จะทำอย่างไรดี เพราะ MST หมด รพ.ผมเลยบอกว่าให้ใช้ morphine iV ผลิตเป็น morphine syr ไปก่อน</p>
<p><strong>ในคืนนั้น</strong>ผมได้ e-mail จากอาจารย์เต็มศักดิ์ เรื่องทางเครือข่าย palliative care ในโรงเรียนแพทย์จะทำหนังสือไปที่แพทยสมาคมฯ เรื่องการขาดแคลน morphine<em><span style="color: #666666;"> <span style="color: #ff00ff;">ซึ่งอยู่ท้ายบทความนี้ </span></span></em></p>
<p><em><span style="color: #666666;"><span style="color: #ff00ff;"></span></span></em><strong><span style="color: #ff0000;">เมื่อวาน</span></strong>ผมมีคนไข้มะเร็งตับมารับยาที่ รพ. เริ่มเกิดปัญหาว่า morphine sustain release tablet ขนาด 10 mg หมด stock เหลือแต่แบบ 30 mg ที่ถ้าพูดง่ายๆ คือ ผมต้องใช้ยาทื่แรงขึ้น 3 เท่า ซึ่งยาขนาดต่ำมีประโยชน์ในช่วงแรกในการปรับยาที่บ้าน ถ้าคนไม่เคยใช้แล้วใช้ 30 mg ทีเดียวท่าจะหัวทิ่มแน่นอน</p>
<p>ผมเลยคิดว่าปัญหาเรื่องนี้เริ่มที่รุนแรงขึ้น ไม่รู้เพื่อน ๆ มีปัญหานี้กันบ้างไหมครับ....เล่าให้ผมฟังบ้างนะครับ</p>
<p> <em><span style="color: #808080;">เรื่อง ปัญหาการขาดแคลนยาระงับปวดสำหรับผู้ป่วย</span></em><br /><em style="color: #666666;">เรียน นายกแพทยสมาคม<br /><br /></em><em style="color: #666666;">เนื่องจากในปัจจุบัน ได้เกิดภาวะขาดแคลนยาระงับปวดที่จัดอยู่ในกลุ่มวัตถุที่ออกฤทธิ์ต่อจิตและประสาทหลายชนิดและรูปแบบ และได้มีองค์กรและสมาคมวิชาชีพทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้องทำเรื่องร้องเรียนไปยังสำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา(อย.) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรง แต่กลับยังมิได้ดำเนินการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรมและไม่ทราบกำหนดเวลาว่าจะแก้ปัญหาดังกล่าวได้เมื่อไร ส่งผลกระทบให้ผู้ป่วย โดยเฉพาะผู้ป่วยในระยะสุดท้ายที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาตามอาการอย่างมีประสิทธิภาพ ต้องประสบกับความเจ็บปวดทุกข์ทรมานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ <br /> เครือข่าย palliative care ในโรงเรียนแพทย์มีความเห็นว่า หากยังปล่อยให้ปัญหาดังกล่าวไม่ได้รับการแก้ไขอย่างจริงจัง จะก่อให้เกิดผลกระทบต่อผู้ป่วยและครอบครัว รวมถึงมาตรฐานระบบสาธารณสุขของประเทศในภาพรวมอย่างรุนแรง เนื่องจากสิทธิที่จะได้รับการดูแลรักษาความปวด เป็นสิทธิขั้นพิื้นฐานที่มนุษย์ทุกคนพึงได้รับ และเป็นมาตรฐานสากลที่ทุกประเทศควรให้ความสำคัญเป็นลำดับต้นๆ จึงเห็นสมควรที่ท่านนายกแพทยสมาคม ในฐานะตัวแทนขององค์กรและสมาคมวิชาชีพทางการแพทย์ที่เกี่ยวข้อง จะได้ทำหนังสือร้องเรียนไปยังผู้บังคับบัญชาของหน่วยงานนั้น ให้ชี้แจงการดำเนินการเกี่ยวกับยาระงับปวดกลุ่มดังกล่าว ได้แก่ มอร์ฟีนชนิดออกฤทธิ์เร็วและออกฤทธิ์ช้า ยาระงับปวดทดแทนอื่นๆ แต่ละขนาดปริมาณยาและรูปแบบต่างๆ ในประเด็นดังต่อไปนี้ เพื่อจะได้ชี้แจงแก่สาธารณชนต่อไป<br /> ๑. ระยะเวลาในการแก้ปัญหาขาดแคลนยาที่กำลังเกิดอยู่ในปัจจุบัน<br /> ๒. มาตรการป้องกันภาวะขาดแคลนยาในอนาคต<br /> จึงเรียนมาเพิ่อโปรดพิจารณาดำเนินการต่อ จักเป็นพระคุณยิ่ง</em></p>
2009-12-05T07:36:19+07:00
สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา(อย.) ซึ่งเป็นหน่วยงานที่รับผิดชอบเรื่องนี้โดยตรง แต่กลับยังมิได้ดำเนินการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรมและไม่ทราบกำหนดเวลาว่าจะแก้ปัญหาดังกล่าวได้เมื่อไร ส่งผลกระทบให้ผู้ป่วย โดยเฉพาะผู้ป่วยในระยะสุดท้ายที่จำเป็นต้องได้รับการดูแลรักษาตามอาการอย่างมีประสิทธิภาพ ต้องประสบกับความเจ็บปวดทุกข์ทรมานอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
false
318238
2009-12-11T08:34:31+07:00
false
false
2009-12-05T12:09:12+07:00
1
โรงพยาบาลผมเริ่มขาด morphine แล้วครับ
18594
14
true
<p>บังเอิญผมได้มีโอกาสเตรียมสอน นศพ. ปี 4 มหาวิทยาลัยนเรศวร เกี่ยวกับ Palliative care</p>
<p> slide แรกการสอนของผมคือ รูป Cicely Sauder ผู้ให้กำเนิด palliative care ชาวอังกฤษ ขณะที่ผมจะพิมพ์ slide ต่อไป.....ใจผมนึกถึงอาจารย์ท่านหนึ่งที่เคยแนะนำ ประสิทธิ์ประสาทความรู้ palliative จนผมเริ่มที่จะมีความรู้ทางนี้ ผมจึงใส่รูปของอาจารย์ท่านนี้ลงต่อจาก Sauder <span style="color: #0000ff;">ศาสตราจารย์เกียรติคุณแพทยหญิงสุมาลี นิมมานนิตย์</span></p>
<p>ผมจึงอยากที่จะนำ คำสอนสุดท้ายที่อาจารย์ตอบ e-mail ผมเมื่อ 4 ปี ผมปรึกษาอาจารย์เรื่อง การก่อตั้งทีมกัลยาณมิตร และเรียนเชิญอาจารย์มาบรรยายที่ รพ.แม่สอด แต่เสียดายเหลือเกินที่อาจารย์มาไม่ไหวเนื่องจากอาการป่วยมากขึ้นในเวลาต่อมา <span style="color: #800000;">(ตอนนั้นผมไม่ทราบเลยว่าอาจารย์กำลังป่วย)</span></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://www.ybat.org/images/picpra/ar/sumalee.jpg" border="0" width="277" height="400" /></p>
<p style="text-align: center;"> <span style="color: #0000ff;">ศาสตราจารย์เกียรติคุณแพทยหญิงสุมาลี นิมมานนิตย์</span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #0000ff;">รูปจาก blog อาจารย์สกล ครับ ตามไปอ่านใน <a href="http://gotoknow.org/blog/phoenix-mirror/305223">สดุดีแด่อาจารย์สุมาลี นิมมานนิตย์</a></span></p>
<div id="message_view_date" class="date">Monday, April 3, 2006 11:31 PM</div>
<p>เรียนอาจารย์ สุมาลี ครับ<br /> ผม โรจนศักดิ์ รพ. แม่สอด จ. ตาก น้องพี่พิสิฐ ครับ ผมปรึกษาพี่พิสิฐว่าควรจะเรียนถามอาจารย์ ล่วงหน้าเกี่ยวกับ<br /> 1.ช่วงเวลาที่อาจารย์สะดวกในการมาแม่สอดครับ<br /> 2.จำนวนวันที่อาจารย์เห็นว่าเหมาะสม<br /> 3.เนื้อหาถ้าอาจารย์อนุเคราะห์จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งครับเจ้าหน้าที่ผู้เข้าฟังมี<br /> พยาบาล+เจ้าหน้าที่พยาบาล+นักจิตวิทยา+นักกายภาพ+แพทย์ ผมพยายามจะรวบรวม+วางบทบาทขอทีม palliative care ให้เป็นผู้รับ consultแต่ความรับผิดชอบหลักต้องเป็นแพทย์ผมทำโครงการนี้ประชุมมา 3ครั้งเป็นแบบรวบรวมคนที่มีความสนใจ<br />ผมขอแนบเอกสารเกี่ยวกับโครงการให้อาจารย์ช่วยวิจารณืด้วยครับ </p>
<p>สุดท้ายนี้ผมขอขอบพระคุณอาจารย์ล่วงหน้าครับ <br />โรจนศักดิ์<br /><br /><span style="color: #800000;">โรจนศักดิ์คะ<br /><span style="color: #000000;">ไ</span><span style="color: #000000;"><span style="color: #000000;">ด้</span>ดูโครงการที่ส่งมาให้แล้ว ส่วนใหญ่ก็ดี เรื่องสำคัญที่จะต้องทำคือ<br />ทำความเข้าใจเกี่ยวกับหลักการและแนวคิดของการรักษาให้ชัดเจน <br />มี job description ของบุคลากรแต่ละประเภท และ</span><strong>เน้นการที่ทุกคน<br />ในกลุ่มต้องคุยกัน</strong> และ<strong>รู้งานของคนอื่นถึงแม้จะไม่ต้องทำเอง</strong> <span style="color: #000000;">ขณะ<br />เดียวกันก็จัดให้มีการอบรมเชิงปฏิบัติเกี่ยวกับทักษะต่างๆ โดยเฉพาะ<br />ทักษะการให้คำปรึกษาแนะนำและการดูและผู้ป่วยใกล้ตาย รวมทั้ง<br />ความรู้เกี่ยวกับการตาย และการประยุกต์ความเชื่อของผู้ป่วยกับเรื่อง<br />จิตวิญญาณในการดูแลผู้ป่วย<br />ในโครงการที่เขียน ขอทำความเข้าใจว่า palliative care นั้น คือ<br />การดูแลประคับประคอง และเริ่มตั้งแต่ยังให้ curative Rx ไม่ใช่เป็น<br />แบบ cut off แล้วมาเริ่มตอนระยะสุดท้าย ในตอนแรกเริ่มอาจทำ<br />กันเช่นนั้นจริง แต่เมื่อทำไปได้ไม่นานก็พบปัญหาที่มาเริ่มทีหลัง จึง<br />ได้มีการปรับเปลี่ยน และขณะนี้เป็นที่ยอมรับโดยทั่วไปแล้วว่าต้อง <br />merge ตั้งแต่ต้น</span> <strong><span style="text-decoration: underline;"><span style="color: #ff0000;">สำหรับความเห็นส่วนตัวนั้นเห็นว่า palliative <br />care เป็นหัวใจของการเป็นแพทย์ และใช้ได้กับคนไข้ทุกโรค<br />เพราะฉะนั้นอาจต้องปรับเปลี่ยนข้อความในโครงการ</span></span></strong><br />สุมาลี นิมมานนิตย์<br /></span></p>
<p><span style="color: #800000;">ผมกลับมาอ่าน e-mail นี้แล้วเป็นอย่างที่อาจารย์แนะนำทุกอย่างไม่มีผิดเพี้ยน ผมขอยกย่องอาจารย์คือ คุรุ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการ palliative care เมืองไทยตลอดไป</span></p>
<p><span style="color: #800000;">รักและเคารพเสมอและจะจดจำคำสอนนี้ไม่มีวันลืม</span></p>
2009-11-22T21:30:18+07:00
"สำหรับความเห็นส่วนตัวนั้นเห็นว่า palliative care เป็นหัวใจของการเป็นแพทย์ และใช้ได้กับคนไข้ทุกโรค"
false
315365
2009-12-02T11:56:40+07:00
false
false
2009-11-22T21:33:47+07:00
1
คำสอนสุดท้ายจากอาจารย์สุมาลี คุรุ ผู้ยิ่งใหญ่ตลอดไป
18594
28
true
<p>ตั้งแต่วันที่ 19-20 พฤศจิกายน 2552 ผมได้รับ <span style="color: #ff0000;">ผิด</span>/ชอบ งาน HPH ในส่วนของความเชื่อมต่อระหว่าง รพ. ลงสู่ชุมชน อาจารย์ที่เป็นผู้เยี่ยมสำรวจคือ อาจารย์ทัศนีย์ สุมามาลย์</p>
<p> </p>
<p> </p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/ha31.jpg" border="0" width="314" height="433" /></p>
<p style="text-align: center;">อาจารย์ทัศนีย์ สุมามาลย์</p>
<p style="text-align: left;">ตอนแรกก่อนที่ทาง สรพ. (คือ พรพ.เก่า....สถาบันตรวจรับรองคุณภาพสถานพยาบาล) จะมา ผมได้รับจัดสรรเวลาทั้งหมด ทั่ง home health care ,palliative care ,งานชุมชน รวม<span style="color: #ff0000;">ทั้งหมด 15 นาที ครับ! ที่ตกใจคือเครียดว่า ทำมาตั้ง 3 ปี มีเวลาแค่ว่าเนี้ยนะ!!! ...ผมซ้อมแล้วซ้อมอีก...เต็มที่แค่ 22 นาที</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff0000;">ปรากฏว่าพอหลัง hospital presentation (เป็นชั่วโมงแรกที่ ผอ.เล่าภาพรวมโรงพยาบาล) อาจารย์ทัศนีย์ </span>ขอดูงาน palliative care อย่างละเอียดหลัง 17:00 น. ผมค่อยโล่งอกหน่อย ผมได้มีโอกาสเดินตามอาจารย์ทัศนีย์ ผมรู้สึกว่า อาจารย์จะฟังจนจบก่อนถาม และคำถามไม่คุกคาม ได้ความรู้สึกถึงโทนอบอุ่น <span style="color: #008000;">ผมได้ skill การถามหางานคุณภาพจากอาจารย์หลายเรื่องแบบที่ไม่รู้ว่าอาจารย์จะรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังสอนผมอยู่</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พอ 17:00 น.ผมรู้สึกว่า "อาจารย์คงเหนื่อยมาทั้งวัน" ก็เลยนำเสนอแบบสนุกสนานผ่อนคลายโดยเราเชิญ ทีมกัลยาณมิตร ทั้งทีมทั้งหมอสมชาย หมอศิริศักดิ์ <span style="color: #ff00ff;">เลขา 2 น. พี่นิว (เลขาฝั้งชุมชน) และพี่แนท (เลขาฝั้งโรงพยาบาล)</span> ผมใช้เวลานำเสนอประมาณ 20 นาที เป็นเรื่องราวดี ๆ + KPI งานเรา แล้วอาจารย์คุยกับเราจนถึง 18.00 น. สรุปคือผลงานหลักเราคือ</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">1. ผู้ปฏิบัติใน ward เริ่มเก่งขึ้น คือ จากเมื่อปี 50 และ 51 พบว่าปรึกษาทีมกัลยาณมิตรเมื่อก่อนเป็น communication ซึ่งหลังจากเรา train กันแบบแลกเปลี่ยนเรียนรู้มา 2 ปีเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยปรึกษาเรื่องนี้จากตาราง <span style="color: #008000;">ชัดไหนครับ <span style="color: #ff0000;">ไม่ง้อเราแล้ว</span> แต่เปลี่ยนเป็นฝากเราดูต่อที่บ้านแทน</span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #008000;"> </span></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture1.png" border="0" width="623" height="335" /></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"> </span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">2. ข้อมูลนี้ถูกสอบทาน (triangulation) ด้วยข้อมูลต่อมาคือ "ก่อนปรึกษาทีมกัลยาณมิตร..มีการปิดบังการวินิจฉัยคนไข้มากน้อยแค่ไหน"...<span style="color: #ff0000;">จากเมื่อก่อนปิดกันแซด</span><span style="color: #ff0000;">ถึง 50% กว่า</span> ปีล่าสุดลดเหลือแค่ 32% นั้นหมายความว่า <span style="color: #008000;">ที่ ward เริ่มจัดการเรื่องนี้ได้ดี (reverse ratio เลยครับพี่น้อง!!!!!)</span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #008000;"> </span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture2.png" border="0" width="644" height="300" /></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"> </span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">3.ถึงทีมกัลยาณมิตรแล้วเรา outcome สุดท้ายเป็นอย่างไร?</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #008000;">ชัดเจนครับ มีผู้ป่วยที่รับได้และรู้ว่าเป็นมะเร็งอย่างต่ำ 90% (อันนี้ตาม learning curve ครับ ยิ่งทำนานก็เก่งขึ้น) หลักการเดียวในการแจ้งความจริง (พี่ฮัว หัวหน้าพยาบาล HHC ศิริราชชอบใช้ ผมเลยใช้ตาม....จริง ๆ คำที่คุ้นเคยคือ แจ้งข่าวร้าย) คือ บอกแล้วได้ประโยชน์ คนไข้มีความสุขมากขึ้นผมจะบอก ถ้ารับไม่ได้หรือบอกไปก็ไม่ได้ประโยชน์</span>หรือคนไข้ไม่เห็นอยากรู้ก้ไม่มีความจำเป็นต้องบอก</p>
<p style="text-align: left;"> </p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture3.png" border="0" width="631" height="206" /></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ปัญหาที่ทำให้กลับมา readmit ที่โรงพยาบาลมากที่สุดคือ บังเอิญกระทันหันทำตัวเลขปี 2551 หายเลยกลายเป็น NA=not assess ไป</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture4.png" border="0" width="628" height="275" /></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">4. คนไข้ที่เราดูแลเสียชีวิตที่บ้านเป็นส่วนใหญ่</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture5.png" border="0" width="441" height="339" /></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">จะเห็นว่า 60-80% เสียชีวิตที่บ้านอย่างสงบ...คนที่มา รพ.เพราะทนไม่ไหวจริงส่วนใหญ่ คนไข้ผมเป็น CA lung อันดับ 1 เหนื่อยมากใส่ tube ปีนี้เยอะไปหน่อย แต่ถ้าไม่ใส่หมอเจ้าของไข้ก็ไม่รู้ทำยังไง....จริง ๆอาจใช้วิธี sedate ด้วย valium + morphine low dose แต่คุยกับญาติเรื่อง การใส่ท่อคนไข้เจ็บและทรมาน อันนี้คงต้องค่อย ๆแก้ไข<span style="color: #000000;">กันไป จริง ๆ เสียชีวิตที่ไหนไม่ใช่ประเด็นครับ...แต่ประเด็นคือ<span style="color: #800000;"> คนไข้ได้เสียชีวิตอย่าสงบไหม</span></span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"> ส่วนเป้าปีต่อไปคือสร้างเครือข่ายอาสาสมัครมากขึ้นโดย ถือสิทธิผู้ป่วยและครอบครัวเป็นศูนย์กลาง...รวมถึงการชั่งน้ำหนักระหว่างประเด็นส่วนบุคคลกับเรื่องสาธารณะ</span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/Picture6.png" border="0" width="385" height="273" /></span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">จบ slide อาจารย์ทัศนีย์ บอกกับเราว่า "เป็นทีมที่แปลก...การรวมกันแบบนี้น่าจะถูกทิศทาง...เป็นการรวมกันตามธรรมชาติ" </span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">"<span style="color: #ff0000;">มีคนอื่น ? ฝากมาถามว่า ทำpain management ไหม เขาไม่เห็นในรายงาน</span>" ผมเลยบอกว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมเอามาให้......ผมกลับมาที่บ้าน และนั่งคิดว่า คนอื่นน่าจะเป็นใคร? ผมเดาว่าน่าจะเป็นหมอคนเดียวในทีมคือ <span style="color: #ff0000;">อาจารย์ รณชัย (หัวหน้าทีม)</span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #800000;">เพื่อไม่ให้เสียชื่อทีมกัลยาณมิตร</span>.....ผมไปนั่งค้นงานวิจัยในปี 2550 ที่ผมเอาไปทำ อวช. ซี 6 ซึ่งผมคิดอย่างละเอียดวิเคราะห์ว่า เหตุผลที่คนไข้ readmit ด้วย pain แก้ไขได้ง่ายกว่า dyspnea <span style="color: #ff0000;">ถ้าเพียงเรามี acute pain killer นั้นคือ morphine syrup ที่ รพ. เราผลิตสำหรับคนไข้เฉพาะราย <span style="color: #000000;">โดยเอา morphine ฉีดมาทำ โดยคิดที่ ความเข้มข้น 10 mg/ชช. 1 ขวด 60 ml. เราจะใช้ morphine 12 ampules ต่อขวด</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000000;">ในปีนั้นเรามี คนไข้ 14 คน ที่ใช้ morphine (ทั้งหมดเป็น MST ยาออกฤทธิ์ยาว)....เฉลี่ยใช้ 60 mg/คน/วัน แต่ละคนจะมี breaking through pain อย่างน้อย 1-2 ครั้ง/วัน ถ้าเรามี morphine น้ำ เราจะใช้ประมาณ 10 mg/วัน ในรายที่คุม pain ได้ดีแล้ว นั้นหมายถึง .....เราต้องใช้ยาน้ำประมาณอย่างน้อย 1 ขวด/สัปดาห์ </span></span></strong></span><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000000;">คนไข้ผม อายุเฉลี่ยที่เราดูแลจนเสียชีวิต 7 สัปดาห์</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;">เพราะฉะนั้นถ้าเราจะลด readmit ในคนไข้ 14 รายนี้ใน 1 ปี ต้องใช้ morphine ทั้งสิ้น</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;"> </span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;">14ราย/ปี x1 ขวด/สัปดาห์/ราย x 7สัปดาห์ x 12 ampules/ขวด=1176 amp/ปี</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;"> </span></span></strong></span><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;">คิดเป็นยาแก้ปวดที่ใช้เฉพาะเวลาปวด (prn dose ไม่รวม MST ที่ให้เป็น baseline) ถ้าเรามี morphine amp ละ 20 บาท เราจะใช้เงินเพียง 23520 บาท/ปี (ไม่รวมค่าการผลิต morphine น้ำที่ไม่ได้แพงมาก) ซึ่งไม่แพงเลย</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;">รพ.ผมใช้ morphine ในทุกกิจกรรมรวม 8,672 ampule/ปี</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000080;">ต้องเพิ่มการใช้ morphine อีก 13.8% บอกอย่างงี้ดูน้อย แต่ถ้าบอกกับเภสัชว่าใช้ morphine 1176 amp เภสัชคงหงายหลัง</span></span></strong></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ผมนำเสนอให้ อาจารย์ รณชัย (หัวหน้าทีม) ในองค์กรแพทย์ ผอ. ทำหน้าตกใจมากว่าต้องใช้ morphine เยอะมากมายขนาดนี้เชียวหรือ</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">จากงานวิจัยของผม....รพ. under-evaluate pain จากที่ควรจะเป็นคือ 66% เป็น 28% จากตารางที่ 3.....อาจารย์รณชัย ฟังจนจบ หลังจบองค์กรแพทย์....ผมยืนงานวิจัยของผมให้กับมืออาจารย์แล้วบอกอาจารย์ว่า<span style="color: #ff0000;"> "ถ้าอาจารย์ไม่มีเวลาอ่านขอให้อ่านแค่ 2 หน้าแรกก็พอ" <span style="color: #000000;">อาจารย์ยิ้มแล้วบอกว่า <span style="color: #008000;">"พี่อยากให้น้องเขียนให้หน่อยจะได้เอาไปบอกเขาได้ว่าที่นี่ดีจริง"</span></span></span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000000;">ผมประทับใจอาจารย์มากที่อาจารย์ให้ความเป็นพี่น้องกับเพื่อนแพทย์ร่วมวิชาชีพ</span></span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"> </span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 18pt; line-height: 115%; font-family: 'Tahoma','sans-serif';"><img src="http://gotoknow.org/file/waraporn29/sur011.JPG" border="0" /></span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 18pt; line-height: 115%; font-family: 'Tahoma','sans-serif';">อาจารย์ รศ.นพ. รณชัย อธิสุข (รูปจาก blog คุณ<a href="http://gotoknow.org/profile/waraporn29"><img class="user" src="http://gotoknow.org/profile/waraporn29/picture/30/p.jpg" border="0" alt="P" /></a><a href="http://gotoknow.org/profile/waraporn29">♥paula ♥ที่ปรึกษาตัวน้อย✿</a> ขอบคุณนะครับ....ไม่กล้าถ่ายเองเพราะตอนแรกกลัวอาจารย์จะดุเอา)</span></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 18pt; line-height: 115%; font-family: 'Tahoma','sans-serif';"><span style="color: #ff00ff;"><strong><span style="color: #ff00ff;">แต่ KPI ที่สำคัญที่สุดคือ</span></strong></span> <span style="color: #ff00ff;"><strong><span style="text-decoration: underline;">รอยยิ้มในรูปข้างล่างนี้ต่างหากครับ</span></strong></span></span></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 18pt; line-height: 115%; font-family: 'Tahoma','sans-serif';"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/sol10cen.JPG" border="0" width="306" height="391" /></span></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 18pt; line-height: 115%; font-family: 'Tahoma','sans-serif';"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/DSC012461.JPG" border="0" width="303" height="207" /></span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><span style="font-size: 18pt; line-height: 115%; font-family: 'Tahoma','sans-serif';"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/mali4c.JPG" border="0" width="593" height="679" /></span></span></p>
2009-11-21T08:45:36+07:00
รพ.ผมใช้ morphine ในทุกกิจกรรมรวม 8,672 ampule/ปี ต้องเพิ่มการใช้ morphine อีก 13.8% บอกอย่างงี้ดูน้อย แต่ถ้าบอกกับเภสัชว่าใช้ morphine 1176 amp เภสัชคงหงายหลัง
false
315018
2010-01-19T06:43:32+07:00
false
false
2009-11-25T16:30:01+07:00
1
HA reaccreditation กับงาน palliative care KPI แม่สอด (ทีมกัลยาณมิตร)
18594
13
true
<p>ต่อเนื่องจาก <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/303562">คุยกับคนไข้...สะท้อนใจตัวเอง</a> (อาจจะต้องย้อนไปอ่านอีกบันทึกนะครับ...เพราะถ้าเล่าใหม่จะยาวเกินไป)</p>
<p>คุณป้าที่ดูแลกันมา 2 ปี ผมประเมินว่าน่าจะเป็นช่วงสุดท้ายของชีวิตน่าจะเสียชีวิตใน 2 สัปดาห์ (last hour of life) ซึ่งบังเอิญว่าผมจะต้องไปดูงานที่อังกฤษตั้งแต่ 6-29 ตุลาคม <a href="http://gotoknow.org/blog/palliativelover/310145">ดูงานผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ประเทศอังกฤษ</a> ซึง่คิดว่าอาจจะไม่ทันได้ดูแลผมรู้สึกเป็นห่วงก็เลยไปเยี่ยมบ้านในเช้าวันที่ 6 ก่อนที่จะขึ้นเครื่อง ผมได้พูดคุยกับลูกสาวคนไข้ที่มาจากทางภาคใต้...ถึงวิธีดูแลและฝากบอกน้องชายด้วยว่า "ช่วงนี้น่าจะเป็นช่วงที่สำคัญ" ก่อนผมจะกลับ รพ.</p>
<p>ผมบอกป้าว่า "ผมจะไปอังกฤษ 3 สัปดาห์ ป้าจะรอผมไหม"</p>
<p><strong><span style="color: #ff0000;">ป้าไม่พูดอะไร ได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้า (ในใจผมคิดว่า...การเจอกันครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งสุดท้าย)</span></strong></p>
<p>คืนวันนั้น ลูกชายป้าโทรหาผมตอนที่ผมรอขึ้นเครื่อง</p>
<p>ลูกชายป้า "จากสายตาหมอ หมอว่าแม่จะอยู่ได้นานเท่าไหร่ครับ"</p>
<p>ผม"ผมไม่แน่ใจว่า..ผมจะกลับมาทันเจอป้าอีกไหม เลยไปเยี่ยมป้าก่อนเดินทาง"</p>
<p>"ช่วงนี้สำคัญมากนะครับ..สิ่งที่ทำให้กับแม่ เช่น กอด หอมแก้ม มันทำให้ป้ามีความสุขมาก"</p>
<p>"ผมบอกป้าว่า..พี่ก็พยายามดูแลคุณแม่เต็มที่ถึงภาระจะมากมายก็ตาม"</p>
<p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #000000;">ลูกชายป้า</span> " ผมเชื่อว่าหมอจะต้องกลับมาทัน"</span></p>
<p><span style="color: #000000;"><strong><span style="color: #993300;">ผมกลับมาถึงเมืองไทยก็ต้องแปลกใจว่า คุณป้ายังอยู่ครับ</span></strong></span></p>
<p><span style="color: #000000;">ผมไปเยี่ยมคุณป้าวันอังคารที่ 3 พ.ย. คุณป้าผอมไปมากและหลับตลอด ผมสัมผัสมือป้า ซักพักป้าลืมตา </span></p>
<p><span style="color: #000000;">ผมถามป้าว่า <span style="color: #993300;">"จำผมได้ไหม"</span></span></p>
<p><span style="color: #000000;"><span style="color: #993300;">แกส่ายหน้า<span style="color: #000000;">...</span></span>ผมได้กลิ่นที่เฉพาะมาก ๆ ของคนไข้ที่ใกล้เสียชีวิตจากลมหายใจของป้า (กลิ่นไม่เหม็น....ผมบอกไม่ถูกเหมือนกันนะว่ากลิ่นเหมือนอะไร....ทางการแพทย์กลิ่นนี้เรียก fetor hepatis...เป็นกลิ่นที่บอกว่าการทำงานตับล้มเหลว) คิดว่าคงเป็นสาเหตุให้แกซึม</span></p>
<p><span style="color: #000000;">ผม "ผมหมอโรจน์ที่ดูแลป้ามา 2 ปี เพิ่งกลับจากอังกฤษเลยรีบมาเยี่ยม"...แกพยักหน้าแล้วยิ้มที่มุมปาก</span></p>
<p><span style="color: #339966;">ผมตัดสินใจนำจิตป้า เพราะคิดว่าน่าจะเป็นสิ่งที่ผมทำได้ดีที่สุดในสถานการณ์แบบนี้ ผมวางมือที่ตรงไหล่ของคุณป้าสัมผัสแผ่วเบาแล้วตั้งจิตให้นิ่ง...แล้วพูดอย่างมีสติว่า</span></p>
<p><span style="color: #339966;">"ป้าครับ...ถ้าคุณป้าเหนื่อยอาจจะไม่ต้องพูดอะไรก็ได้นะครับ แต่อยากให้ตั้งใจฟังผมดี ๆ"</span></p>
<p><span style="color: #339966;">"ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่สำคัญมาก...หมออยากให้ป้านึกถึงแต่คุณงามความดีที่เคยทำมา....ป้าดูแลลูกได้ดีมากจนลูกได้ดีมีหลักมีฐานทั้ง 2 คน ป้าเป็นครูที่ดูแลเด็ก ๆ อย่างทุ่มเทมาตลอด....เป็นที่รักของญาติพี่น้อง"</span></p>
<p><span style="color: #339966;">"หมออยากให้ป้าปล่อยวางความทุกข์..ความกังวลทุกอย่างลง...ปล่อยให้จิตใจสงบ ผมให้กำลังใจป้าเสมอนะครับ"</span></p>
<p><span style="color: #000000;">ป้าพยักหน้าแล้วหลับตา <strong><em><span style="color: #000080;">หลังจากผมเดินทางกลับได้ 2 ชั่วโมง...ป้าดวงจันทร์เสียชีวิตอย่างสงบที่บ้าน </span></em></strong>ผมได้มีโอกาสไปงานศพของป้าในวันนี้ร่วมกับทีมพยาบาลและทีมสถานีอนามัยท่าสายลวดที่ร่วมดูแลผู้ป่วยร่วมกัน</span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/funeral48.jpg" border="0" width="277" height="457" /> </span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><strong>พี่ออ(หัวหน้า สอ.ท่าสายลวด) ซ้าย และพี่ใจ(พยาบาล PCU แม่สอด) ขวา</strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><strong> </strong></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/funeral47.jpg" border="0" width="509" height="448" /></span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"> พี่ออ พี่มดและน้องหนุ่ย เจ้าหน้าที่ สอ.(ซ้ายไปขวา)</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พวกเราร่วมเป็นเจ้าภาพในงานศพนี้....</span><span style="color: #000000;"> </span></p>
<p style="text-align: center;"><span style="color: #000000;"> </span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ผมเจอลูกชายป้า ในงาน ผมบอกกับเขาว่า <span style="color: #ff0000;">"เหนื่อยหน่อยนะครับพี่"</span></span></p>
<h6 style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">สีหน้าลูกชายดูมีแววตาของความโล่งใจที่ได้ดูแลแม่จนถึงที่สุด</span></h6>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff0000;">"แม่ผมรอหมอจริง ๆ ด้วย เห็นไหมละครับ"</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #ff00ff;">ผมนึกในใจว่า "พี่นี่เก่งนะ...คาดการแม่นกว่าผมอีก"</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">ผมไหว้ศพป้าและได้คุยกับพี่สาวป้า</span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;">พี่สาวป้า<span style="color: #ff0000;">"ก่อนเขาจะไป เขาพนมมือ...เขาไปสงบมาก ค่อย ๆ หายใจช้าลง...ฉันก็บอกขออโหสิกรรมซึง่กันและกัน ฉันเฝ้าดูจนเขาหยุดหายใจ...เขาไปแล้วจริงๆ"</span></span></p>
<p style="text-align: left;"><span style="color: #000000;"><span style="color: #ff0000;"><strong><span style="color: #000080;">ผมเองก็รู้สึกตื้นตันใจที่ป้าให้โอกาสได้พบแกในวันสุดท้ายของชีวิต....ขอให้ป้าไปสู่สุขคตินะครับ.....บทเรียนที่ป้าให้ผม ทำให้ผมรู้ว่า "แม่มีความหมายต่อลูกขนาดไหนโดยเฉพาะวันที่แม่จากเราไป....ผมโชคดีเหลือเกินที่แม่ผมยังมีชีวิตอยู่</span></strong></span></span></p>
2009-11-06T23:29:57+07:00
"แม่ผมรอหมอจริง ๆ ด้วย เห็นไหมละครับ"
false
311457
2009-11-15T06:47:15+07:00
false
false
2009-11-15T06:48:16+07:00
1
คุยกับคนไข้...สะท้อนใจตัวเอง (ป้ารอผมจริง ๆ ด้วย) จบ
18594
8
true
<p>ช่วง 1 เดือนที่ผ่านมาตั้งแต่ 7-28 ตุลาคม 2552 ผมได้ไปดูงานระบบ primary care ที่ประเทศอังกฤษ ได้มีโอกาสไปดูงานที่ hospice-พยาบาลเยี่ยมบ้านผู้ป่วยระยะสุดท้าย เลยได้มาเล่าสู่กันฟังครับ</p>
<p style="text-align: left;">ผมไปดูงานที่ Springhill hospice ในเมือง Rochdale ที่อยู่ทางตอนเหนือของ Manchester</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/DSC00686.JPG" border="0" width="416" height="307" /></p>
<p style="text-align: center;">คุณ Sheila Johnson</p>
<p style="text-align: center;">Nursing services manager</p>
<p>Springhill Hospice ก่อตั้งมา 20 ปี เป็นองค์กรการกุศล ได้งบประมาณจากรัฐบาล 3.9 ล้านปอนด์/ปี (ไม่รวมที่ได้รับการบริจาค) ซึ่งครอบคลุมค่าใช้จ่ายทั้งหมด 3 ล้านปอนด์/ปี มีแพทย์ palliative care 2 ท่าน และ part-time doctor 2 ท่าน มีอาสาสมัคร 200 คนร่วมกิจกรรมของ hospice บริการของ hospice มีหลายรูปแบบ</p>
<p><strong>1.admission</strong> มี 16 เตียง เพื่อ ควบคุมอาการทุกข์ทรมาน หรือ last hour of life มีทั้งแพทย์ดูแลทางกาย และchaplain ดูแลทางจิตวิญญาณในผู้ป่วยที่ต้องการ</p>
<p><strong>2.Respite care</strong> เป็นบริการที่ฝากผู้ป่วยไว้กับ hospice ชั่วคราวเพื่อให้ care giver ได้มีโอกาสพักผ่อนหรือไปทำภาระกิจส่วนตัวให้เสร็จสิ้น ลด care giver stress </p>
<p><strong>3.Day hospice</strong> มีจุดประสงค์ให้ผู้ป่วยสามารถทำกิจกรรมที่เหมือนคนปกติทั่วไปให้มากที่สุด ไม่ว่าจะเป็นจับกลุ่มพูดคุย อ่านหนังสือ เขียนความในใจลงในกล่อง หรือแม้แต่ตัดผมก็มีให้บริการ ปัจจุบันมีผู้ป่วยมาร่วมประมาณ 20 คน/วัน เปิดบริการจันทร์-พฤหัส 9-15:30 น. ทุกอย่างผู้ป่วยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น </p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/DSC00685.JPG" border="0" width="294" height="205" /></p>
<p style="text-align: center;">ผมกับ Dr. Pick หมอ palliative ของที่นี่</p>
<p>ผมมีโอกาสร่วม MDT (multidisciplinary team) conference ที่มีสัปดาห์ละ 1 ครั้ง ผู้เข้าร่วมประกอบด้วยแพทย์ พยาบาลใน hospice, MacMillan’s nurse ,manager, physiotherapist มีการนำผู้ป่วยทั้งเก่าและใหม่มาทบทวนอย่าสม่ำเสมอ และ แลกเปลี่ยนความคิดเห็น ได้ทราบความเคลื่อนไหวของผู้ป่วยทั้งในขณะอยู่ที่ รพ. และ ที่บ้าน ให้ความสนใจทั้งข้อมูลทางการแพทย์และข้อมูลของครอบครัวผู้ป่วย ตลอดจนสภาวะของ Care giver ทำให้การดูแลเป็นไปอย่างองค์รวมและต่อเนื่อง </p>
<p>ผมได้เยี่ยมบ้านร่วมกับ Lisa เป็น MacMillan’s nurse เป็นพยาบาลเชี่ยวชาญการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่บ้าน</p>
<p> MacMillan มาจากชื่อของ Mr. Douglas MacMillan ที่เป็นผู้ก่อตั้งมูลนิธิการกุศลที่ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย</p>
<p> <a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/df/DougMacmillan.jpg"></a></p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/d/df/DougMacmillan.jpg" border="0" alt="File:DougMacmillan.jpg" width="152" height="253" /></p>
<p style="text-align: center;">Douglas Macmillan</p>
<p style="text-align: center;">(จาก website <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/File:DougMacmillan">http://en.wikipedia.org/wiki/File:DougMacmillan</a>)</p>
<p style="text-align: left;">หลังจากที่คุณพ่อของ Macmillan เสียชีวิตอย่างทุกข์ทรมานได้เป็นแรงบันดาลให้ก่อตั้งมูลนิธิ สนับสนุนทั้งงาน hospice ,งานเยี่ยมบ้านเพื่อระยะสุดท้ายเพื่อการกุศลตั้งแต่ปี ค.ศ.1912 (หลังจากการเสียชีวิตของพ่อของเขา 1 ปี)</p>
<p>บทบาทของ MacMillan’s nurse คือ เป็นผู้จัดการผู้ป่วยระยะสุดท้ายในพื้นที่ สามารถให้ทั้งคำปรึกษาและ ควบคุมอาการทุกข์ทรมาน รวมถึงจ่าย morphine กับผู้ป่วยได้ และประสานกับทีมทั้ง district nurse ที่ดูแลปัญหาทางกายทั่วไปและ hospice ร่วมกันดูแลผู้ป่วย เป็นที่ปรึกษาให้กับบุคคลากรในพื้นที่ทำให้บริการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายในพื้นที่เป็นไปอย่างมีคุณภาพ</p>
<p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/rojanasak/DSC00856.JPG" border="0" width="535" height="408" /></p>
<p style="text-align: center;">ผมอยู่หน้า St.Thomas hospital ที่ Dame Cecily Saunders จบแพทย์ในปี ค.ศ.1957</p>
<p><strong>จะเห็นได้ว่า</strong></p>
<p>1.การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายในประเทศอังกฤษ มีมายาวนาน และยังเป็นถิ่นกำเนิดของงาน palliative โดย Cicely Sauder มารดาแห่ง palliative care สมัยใหม่ก็ว่าได้ เธอก่อตั้ง <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/St_Christopher%27s_Hospice" title="St Christopher's Hospice">St Christopher's Hospice</a> ในปี ค.ศ. 1967</p>
<p> 2.เป็นระบบและมีทีมดูแลครบถ้วนต่อเนื่องมี accessibility หลายแบบ</p>
<p>3.งบประมาณสนับสนุนที่เพียงพอ</p>
<p><strong>ประยุกต์ใช้เมื่อไทย</strong></p>
<p>ห่างไกลครับ......แต่ว่าผมเชื่อว่าเป็นไปได้</p>
<p>1.บริบทสังคมไทยที่มี family support แบบเครือญาติ ทำให้การ share ภาระเป็นไปได้มากกว่าของอังกฤษที่เป็นภาระของรัฐเต็ม ๆ และ caregiver เป็น couple คนเดียว</p>
<p>2.คนไทยใจบุญและชอบทำบุญเรื่องทุน ผมเชื่อว่า "ถ้าบริหารจัดการดี ๆ เป็นไปได้ที่จะพอ.....แต่อย่าหวังงบหลวงมากนักครับ...น้อย+ขอยาก+เงื่อนไขมาก+ไม่ต่อเนื่อง"</p>
<p>3.พัฒนา model ได้ครับ....เริ่มที่คนทำงานจริง...ไม่กดดันด้วยเป้าหมาย แต่ วางรากฐานองค์ความรู้ของตัวเองครับ...พัฒนาได้ระยะหนึ่ง...ร่วมกับชุมชนสนับสนุนงานอาสาและงบการกุศล สุดท้ายค่อยมาวางระบบที่สอดคล้องกับชุมชนและสังคมไทยครับ</p>
2009-11-01T15:20:06+07:00
การดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายในประเทศอังกฤษ มีมายาวนาน และยังเป็นถิ่นกำเนิดของงาน palliative โดย Cicely Sauder มารดาแห่ง palliative care สมัยใหม่ก็ว่าได้ เธอก่อตั้ง St Christopher's Hospice ในปี ค.ศ. 1967
false
310145
2009-11-07T17:30:07+07:00
false
false
2009-11-01T22:23:45+07:00
1
ดูงานผู้ป่วยระยะสุดท้ายที่ประเทศอังกฤษ