ผมมีคนไข้รายหนึ่งเป็นผู้หญิง อายุ 40 ปี ที่ดูแลกันมา 1 ปี ผู้ป่วยเป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลือง รักษาด้วยเคมีบำบัดแล้วเกิดมีมะเร็งกระเพาะอาหารขึ้นมา (โชคร้าย 2 เด้ง) ผู้ป่วยปฏิเสธการรักษาด้วยเคโม และการผ่าตัด ขอรักษาตามอาการ ผู้ป่วยได้มอร์ฟีน 160 มิลลิกรัม/วัน ซึ่งเยอะมากก็ยังไม่หายปวดนอน รพ. มาแล้วประมาณ 3 เดือน ต้องได้รับยาฉีดตลอด ผมเยี่ยมผู้ป่วยสัปดาห์ละ 1 ครั้ง คุยกับผู้ป่วยมาก้มากพยายามที่จะให้กำลังใจ ให้ผู้ป่วยระบายความทุกข์ แต่ความปวดไม่จางหายไป ผมรู้สึกว่าต้องทำอะไรบางอย่าง

ผมเลยนึกถึงวิธีที่เคยได้ทำตอนอบรมเพชิญความตายอย่างสงบ และ จิตวิวัฒน์ คือ บอดีส์สแกน

เป็นการใช้ดนตรีแล้วนำผู้ป่วยผ่อนคลาย +นำผู้ป่วยเข้าสู่จิตนาการ

ผมคิดว่าไม่มีอะไรที่จะเสียก็เลยชวนผู้ป่วยและครอบครัวใช้วิธีนี้ "ลองดูไหมพี่ "

ผู้ป่วยกับทีมของเรามีความสัมพันธ์ที่ดีประกอบกับญาติผู้ป่วยมีฐานของการทำจิตภาวนา

เราทำกระบวนการโดยให้ทุกคน (ผม+ พยาบาล+ญตาและผู้ป่วย) หลับตาลง+ผ่อนคลาย นำทุกคนเข้าสู่จิตนาการ ที่ผ่อนคลาย ไม่เจ็บไม่ปวด ผ่อนคลายผู้ป่วยหลังทำก็หลับไป ผมพาทุกคนส่งจิตใจแห่งปราถนาดีให้แก่ผู้ป่วย/เรานำผู้ป่วยสู่ทุ่งหญ้าเขียว+ฟ้าใส+ใจที่สงบและรับพลังชีวิตจากธรรมชาติผ่านจินตนาการ

ทำได้ 2 ครั้ง ผมบอกว่า นัดกัน 14.00 น. ต้องไม่ปวดผู้ป่วยก็ไม่ปวด ผุ้ป่วยลดปริมาณยาแก้ปวดลงมากและหลับได้ทั้งคืน ผมอธิบายว่า "จิตอยู่เหนือกาย เมื่อเราควบคุมจิตได้ เช่น บอกว่าจะไม่ปวดตอน 14.00 น. ก็สามารถทำได้ หากเราไม่กังวล เราจะผ่านพ้นมันไปได้ เราเป้นหนึ่งเดียวกับมะเร็ง-มะเร็งเป็นหนึ่งเดียวกับเรา-เป็นดั่งกันและกัน"(ท่านนัต ฮันท์)

ตอนนี้ผู้ป่วยลองใช้วิธีนี้เอง+ผมแนะนำให้ญาติเริ่มนำผู้ป่วยเจริญสติ "ซ้อมรบก่อนปวด เพราะตอนปวดผู้ป่วยจะไม่เอาอะไรทั้งสิ้น"

ผมรู้สึกว่าดีมากที่ได้ช่วยผู้ป่วยได้ถึงแม้จะเป็นเพียงเยียวยาความปวด แต่ก็อิ่มเอิบใจมากครับ

ไม่มีข้อจำกัดแห่งการดูแลใดจะหยุดพลังใจที่เข้มแข็งได้