สูตรยาฝิ่นในการบำบัดรักษาผู้ติดฝิ่น

             หลายคนที่เคยบำบัดรักษาผู้ติดฝิ่น   คงอยากจะรู้ว่า  สูตรตำรับยาที่ใช้ในการบำบัดรักษาผู้ติดฝิ่นนั้นมีที่มาอย่างไร      จะขอเล่าเท่าที่สามารถไปค้นเอกสารอ้างอิงมาได้ดังนี้ค่ะ

               เริ่มต้นสืบค้นจากเอกสารการบำบัดรักษาผู้ติดฝิ่นเมื่อ 40 ปีก่อน ของนายแพทย์ประยูร  นรการผดุง อดีตผู้อำนวยการโรงพยาบาลธัญญารักษ์ (สถาบันธัญญารักษ์ในปัจจุบัน)    ท่านเล่าถึงในสมัยเริ่มแรกของในการรักษาคนไข้ติดฝิ่นใช้สูตรตำรับยาเป็นยาน้ำผสมประกอบด้วยทิงเจอร์ฝิ่น 15 หยด  โปตัสเซียมโบรไมด์ 15 เกรน  คลอรัลไฮเดรต 15 เกรน และน้ำคลอโรฟอร์มผสมจนครบ 30 ซีซี       ใช้ระงับอาการขาดยาที่เกิดจากการหยุดเสพฝิ่น ปัจจุบันมีการปรับเปลี่ยนตัวยาบ้าง โดยตัดเอาน้ำคลอโรฟอร์มออกไปเนื่องจากมีพิษต่อร่างกายและห้ามใช้ในยารับประทาน     มีการเติมเอทธิลแอลกอฮอล์ลงไปเพื่อช่วยในการละลายของฝิ่นและช่วยให้ไม่เกิดขึ้นราได้ง่าย           ในสูตรตำรับ (ที่สถาบันธัญญารักษ์ให้ชื่อว่า Mixture No. I) จะมีตัวยาหลักคือทิงเจอร์ฝิ่น          สำหรับโปตัสเซียมโบรไมด์ และคลอรัลไฮเดรท  ออกฤทธิ์เป็นยาสงบประสาท    ซึ่งในสมัยก่อนยังไม่ค่อยมียาสำเร็จรูปประเภทนี้มากนัก    การผสมลงตัวยาไปในสูตรตำรับนั้นมีข้อดีที่ว่าสะดวกในการให้คนไข้รับประทานยา  แต่มีข้อเสียคือปรับขนาดยาแต่ละตัวไม่ได้       ประกอบกับปัจจุบันนี้มียาสำเร็จรูปที่เป็นยาเม็ดมากมาย (เช่น  ยากลุ่มเบนโซไดอะซีปินส์) ที่สามารถใช้ทดแทนกันได้      ดังนั้น ถ้าจะตัดตัวยาทั้ง 2 ชนิดดังกล่าวออกจากสูตรตำรับก็ไม่ว่ากัน        น้องๆ ที่ทางโรงพยาบาลบำบัดรักษาผู้ติดฝิ่น  สามารถพัฒนาสูตรตำรับใช้เองได้    แต่อย่าลืมพระเอกตัวจริง (ทิงเจอร์ฝิ่น) ล่ะ
        
เอกสารอ้างอิง 
           ประยูร  นรการผดุง.   ประมวลความรู้เรื่องยาเสพติดให้โทษ.  ปทุมธานี: โรงพยาบาลธัญญารักษ์, 2509.