แปลงสินทรัพย์เป็น “บุญ” โครงการ 4 โรงเรียนบ้านซับไทร ต.วะตะแบก อ.เทพสถิต จ.ชัยภูมิ

12286

true ชาว G2K ทุกท่านครับ ใกล้หน้าหนาวทีไรก็จะมีกิจกรรมเพื่อเด็กๆ มาเชิญชวน พี่น้องชาว G2K ให้ไปร่วมออกค่ายอาสากันทุกปีๆ เลยล่ะครับ สำหรับปีนี้ก็อยากจะขอเชิญชวนพี่ๆน้องๆไปมอบความสุขให้กับเด็กที่ภาคอิสานกันบ้างครับ ที่จังหวัดชัยภูมินี่เอง ลองดูรายละเอียดกันนะครับ...    แปลงสินทรัพย์เป็น “บุญ” โครงการ 4 6-8 พฤศจิกายน 2552 โรงเรียนบ้านซับไทร ต.วะตะแบก อ.เทพสถิต จ.ชัยภูมิ   ขอเชิญเพื่อนๆร่วมบริจาคอุปกรณ์การเรียน ทุนการศึกษา หรือร่วมบริจาคสมทบทุนในการออกค่ายอาสา เพื่อปรับปรุงระบบไฟฟ้าทั้งในและนอกอาคารให้กับโรงเรียนบ้านซับไทรแห่งนี้ เพื่อหยิบยื่นแบ่งปันความสุขเล็กน้อยให้กับน้องๆ ในหน้าหนาวที่กำลังจะมาเยือนนี้ครับ บ้านซับไทร อยู่ห่างจาก ต.วะตะแบก ราวๆ  7 กิโลเมตร เป็นหมู่บ้านขนาดเล็ก ซึ่งตั้งอยู่ในหุบเขาระหว่างรอยต่อของ 3 จังหวัด คือ จ.ชัยภูมิ จ.นครราชสิมา และ จ.ลพบุรี สภาพพื้นค่อนข้างทุรกันดาร ชาวบ้านประกอบอาชีพเกษตรกรรม บ้านซับไทร มีประชากรไม่ถึง 100 หลังคาเรือน แบ่งออกเป็น 4 คุ้มหรือ 4 กลุ่มแต่ ละกลุ่มอยู่ห่างกันราว 1 กิโลเมตร นับเป็นอีกหนึ่งหมู่บ้านที่มีความยามเอามากๆเลยทีเดียว ที่นี่มีโรงเรียนประจำหมู่บ้านชื่อโรงเรียนบ้านซับไทร ตามชื่อหมู่บ้านนั่นเอง จากการประสานงานจากหมอต้อย (สิทธิชัย ขำชัยภูมิ) ผู้คลุกคลีอยู่กับชาวบ้านในพื้นที่มากกว่า 15 ปี ทำให้ทราบว่าที่นี่มีคุณครูผู้ใจดีอยู่สองท่านด้วยกัน คือคุณครูพิมพิ์ใจ และคุณครูหวานใจ ซึ่งเป็นที่เคารพรักของเด็ก และเป็นที่นับถือของชาวบ้านที่นี่ เนื่องจากท่านเสียสละความสุขสบายจากเมืองใหญ่ มาทุ่มเทกายใจให้กับเด็กในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้ ที่โรงเรียนบ้านซับไทรแห่งนี้ มีเด็กนักเรียนรวมตั้งแต่ชั้นอนุบาลไปจนถึงชั้น ป.6 ที่อยู่ในความดูแลของคุณครูทั้งสอง รวมทั้งสิ้น 26 คน เนื่องจากปริมาณของนักเรียนที่มีจำนวนน้อยมาก ทำให้งบประมาณที่ได้รับก็น้อยตามไปด้วย จนไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายต่างๆที่เกิดขึ้นในแต่ละวัน ไม่ต้องคิดถึงขั้นว่าจะปรับปรุงพัฒนาโรงเรียนหรอกครับ แค่ซ่อมแซมอาคารเรียนและอุปกรณ์เครื่องใช้ต่างๆ ให้อยู่ในสภาพที่พอใช้งานได้ก็ลำบากหนักหนาสาหัสเต็มทนแล้ว <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-001.JPG" border="0" width="300" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-002.JPG" border="0" width="300" /> ถนนดินทางเข้าหมู่บ้านซับไทรที่หน้าแล้งเต็มไปด้วยฝุ่นสีแดง ส่วนหน้าฝนก็ต้องเผชิญกับดินโคลนทั้งลื่นและเฉอะแฉะ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-003.JPG" border="0" width="300" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-004.JPG" border="0" width="300" /> อาคารเรียนหลังปัจจุปันที่ภายนอกยังดูดีแต่ภายในทรุดโทรมเอาการ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-005.JPG" border="0" width="300" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-006.JPG" border="0" width="300" /> อาคารเรียนหลังเก่าที่ใช้งานไม่ได้แล้วรอวันผุพังไปตามกาลเวลาเพราะไม่มีงบประมาณในการรื้อถอน <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-007.JPG" border="0" width="300" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-008.JPG" border="0" width="300" /> ระบบไฟฟ้าที่เสื่อมสภาพตามกาลเวลา ไฟฟ้าที่ไม่มีหลอด กับ พัดลมที่ไม่มีใบพัด   จากคำบอกเล่าของคุณครูหวานใจ ทำให้ทราบว่า อาคารเรียนหลังเก่าที่ชาวบ้านร่วมมือร่วมใจกันก่อสร้างเมื่อครั้งก่อตั้งโรงเรียนแห่งนี้ อยู่ในสภาพที่ทรุดโทรมจนไม่อาจจะบูรณะได้แล้ว นอกจากจะไม่สามารถใช้งานได้แล้วยังอาจก่อให้เกิดอันตรายกับเด็กได้อีกด้วยเพราะไม่รู้ว่าอาคารจะพังเมื่อไหร่ การรื้อถอนก็ย่อมมีค่าใช้จ่ายจึงจำใจต้องปล่อยทิ้งเอาไว้อย่างนั้น ส่วนอาคารเรียนหลังปัจจุบันเพียงหลังเดียวที่ภายนอกยังดูดีแต่พอเข้าไปดูในตัวอาคารก็พบว่าระบบไฟฟ้าภายในอาคารชำรุดเสียหายจนแทบไม่เหลือสภาพดั้งเดิมแล้ว สภาพสายไฟฟ้าที่เสื่อมสภาพ ปลักไฟที่ชำรุดมากๆ เสี่ยงต่อการเกิดอันตรายกับน้องๆนักเรียนเป็นอย่างมาก ทั้งไฟฟ้าที่ไม่มีหลอด และพัดลมที่ไม่มีใบพัด ในวันที่อากาศร้อน ต้องย้ายห้องเรียนไปเป็นใต้ต้นไม้แทน ส่วนวันฝนตกก็ต้องหากระป๋องมารองน้ำให้จ้าละหวั่น เพราะหลังคาที่ผุพังเสียหายไปตามอายุขัยจนไม่สามารถกันฝนได้อย่างที่ควรจะเป็น <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-009.JPG" border="0" width="300" />   <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PJ4-010.JPG" border="0" width="300" />  หลังคาที่แตกร้าว และมีน้ำรั่วทุกครั้งที่ฝนตก   นับเป็นอีกหนึ่งโอกาสดีๆที่เพื่อนๆจะได้ทำบุญร่วมกัน หยิบยื่นแบ่งปันความสุขเล็กน้อยให้กับน้องๆ ในหน้าหนาวที่กำลังจะมาเยือนนี้ ขอเชิญเพื่อนๆร่วมบริจาคอุปกรณ์การเรียน ทุนการศึกษา หรือร่วมสมทบทุนในการออกค่ายอาสา เพื่อปรับปรุงระบบไฟฟ้าทั้งในและนอกอาคารให้กับโรงเรียนบ้านซับไทรแห่งนี้ครับ   ร่วมเดินทางหรือร่วมบริจาคได้ที่: ปริญญา ทองประภา (parinya111@hotmail.com)      VDO จากโครงการ 1 <a href="http://2533m61.ning.com/video/pooware1-1">http://2533m61.ning.com/video/pooware1-1</a> <a href="http://2533m61.ning.com/video/pooware0-1">http://2533m61.ning.com/video/pooware0-1</a> VDO จากโครงการ 2 <a href="http://2533m61.ning.com/video/project2a-1">http://2533m61.ning.com/video/project2a-1</a> <a href="http://2533m61.ning.com/video/pooware2b-1">http://2533m61.ning.com/video/pooware2b-1</a> <a href="http://2533m61.ning.com/video/pooware2c-1">http://2533m61.ning.com/video/pooware2c-1</a> VDO จากโครงการ 2.5 <a href="http://2533m61.ning.com/video/pooware25-1">http://2533m61.ning.com/video/pooware25-1</a> VDO จากโครงการ 3 <a href="http://2533m61.ning.com/video/2476453:Video:3434">http://2533m61.ning.com/video/2476453:Video:3434</a> <a href="http://2533m61.ning.com/video/2476453:Video:3430">http://2533m61.ning.com/video/2476453:Video:3430</a> <a href="http://2533m61.ning.com/video/2476453:Video:3425">http://2533m61.ning.com/video/2476453:Video:3425</a>   ภาพจากโครงการ 1               <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/256096">http://gotoknow.org/blog/pygbox/256096</a>  <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/74885">http://gotoknow.org/blog/pygbox/74885</a>  ภาพจากโครงการ 2               <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/82753">http://gotoknow.org/blog/pygbox/82753</a> ภาพจากโครงการ 2.5              <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/163133">http://gotoknow.org/blog/pygbox/163133</a> <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/163139">http://gotoknow.org/blog/pygbox/163139</a> <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/163142">http://gotoknow.org/blog/pygbox/163142</a> ภาพจากโครงการ 3               <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/256101">http://gotoknow.org/blog/pygbox/256101</a>

2009-10-20T18:03:54+07:00

แปลงสินทรัพย์เป็น “บุญ” โครงการ 4 ระหว่าง วันที่ 6-8 พฤศจิกายน 2552 โรงเรียนบ้านซับไทร ต.วะตะแบก อ.เทพสถิต จ.ชัยภูมิ false 307194

2009-12-23T21:01:06+07:00

false

2009-10-22T15:29:45+07:00

แปลงสินทรัพย์เป็น “บุญ” โครงการ 4 โรงเรียนบ้านซับไทร ต.วะตะแบก อ.เทพสถิต จ.ชัยภูมิ

12286

true <h2 class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center;"> ปันน้ำใจเพื่อน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 3 2-5 พฤษภาคม 2552 ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” ต.ขุนน่าน อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw3-001.jpg" border="0" width="915" height="605" />  เพื่อนๆยังจำเรื่องราวของน้องๆขาวเขาที่ ต.ขุนน่าน อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน กันได้รึเปล่าครับ น้องๆที่พวกเราต้องเดินเท้าครึ่งค่อนวันเพื่อไปพบกับพวกเขาบนดอยสูงในหลายๆปีที่ผ่านมา วันนี้มีการจัดระบบการศึกษาให้นักเรียนภาคบังคับ (ป.1 – ป.6) ต้องเข้าเรียนในโรงเรียนที่รัฐบาลจัดให้ แทนการศึกษานอกโรงเรียนแบบเดิมที่มีครูขึ้นไปสอนตามหมู่บ้าน โดยลืมนึกถึงความเดือดร้อนของน้องๆ ที่ต้องเดินเท้าลงจากดอยสูงเพื่อมาเรียนหนังสือ  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1pjtpjiwhbnhsC3XAYewC153TH23NDFjvpKttDLgCUS7FyqRl_jLeIicFqfIDhnMQTfzYjw7QcHKM" border="0" height="200" />  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1pjtpjiwhbnhtUyv4UrnQ9pIrKSWCv2goXpVtGYkMMFRJmrQNli7x5VIMlJn8LQ-TEyt9edSGWn-c" border="0" height="200" /> น้องๆจะมีเวลาอยู่กับ พ่อ-แม่ ผู้ปกครองเฉพาะวันเสาร์เท่านั้น ช่วงบ่ายๆวันอาทิตย์ก็ต้องเตรียมเสื้อผ้าชุดนักเรียน สมุดหนังสือ และสัมภาระในการดำรงชีพสำหรับ 5 วันต่อมา แล้วเดินเท้าลงจากดอย กว่าจะถึงโรงเรียนก็มืดค่ำพอดี เด็กนักเรียนชั้น ป.1 อายุยังไม่ครบ 6 ขวบ ต้องรับผิดชอบตัวเองในโรงเรียนประจำที่ไม่มีไม่เครื่องอำนวยความสะดวกใดๆ นอกจากที่นอนและผ้าห่มบางๆที่มีผู้ใจบุญบริจาคมา เนื่องจากความจำกัดในเรื่องของงบประมาณและบุคลากร คุณครูสามารถให้บริการอาหารกับน้องๆเพียงมื้อกลางวันเท่านั้น ส่วนอาหารเช้าและเย็น น้องๆต้องช่วยเหลือตัวเอง ซึ่งก็ได้อาศัยพืชผักสวนครัวที่น้องๆช่วยกันปลูกไว้หลังโรงเรียนนั่นเอง กระทั่งหลังอาหารกลางวันของวันศุกร์นั่นแหละที่น้องๆจะได้มีโอกาส เดินขึ้นดอยพบหน้าพ่อ-แม่อีกครั้ง ส่วนน้องๆที่อายุยังไม่ถึงเกณฑ์เข้าเรียนชั้น ป.1 ยังคงอยู่ภายใต้การดูแลของ ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียน (กศน) ทั้ง 8 ศูนย์ที่กระจัดกระจายอยู่ตามยอดดอย  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1pjtpjiwhbnhuePzFnBzQiFbKetPbk5sL6h_iEJniWJeLv-a4KXFT6PWkJ5ZPwivPwqA7kwmuJFFw" border="0" height="200" />  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1pjtpjiwhbnhvaoj2PE54qruKZHnZZeDhM5miPQ4Pk0_Kgpocxz2ltHdrgEyZYDI6DHKVarcTDltY" border="0" height="200" /> เพื่อเป็นกำลังใจให้น้องๆได้ต่อสู้ต่อไป พวกเราจะจัดหาชุดกีฬา อุปกรณ์กีฬา เสื้อผ้าและร้องเท้าไปมอบให้กับน้องๆ พร้อมกับทุนการดำรงชีพเล็กๆน้อยๆเพื่อบรรเทาความเดือดร้อน ตามกำลังที่เราพอช่วยเหลือกันได้ และ เน้นว่าเป็นทุนการดำรงชีพนะ ไม่ใช่ทุนการศึกษาเพราะเราเชื่อมั่นว่า รัฐบาลสามารถสนับสนุนทุนด้านการศึกษาให้กับอนาคตของชาติเหล่านี้ได้ ตามนโยบายเรียนฟรี 15 ปีที่ได้ประกาศไว้ <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1pjtpjiwhbnhvE6UtPNk58gYaC0HL-vyL_YNOokyssv5Z9kNNlz4bFuHdyjtDj3T8Am32W7Fu9-iM" border="0" height="200" />   <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1pjtpjiwhbnhu1nU7LoX7S9Z8-tZCVdLS5a5H9NVapd599JHb7Ngr8VCn56AKKryW7nkwdUWcV00w" border="0" height="200" /> ร่วมบริจาคสิ่งของและทุนการดำรงชีพ หรือร่วมเดินทางไปกับพวกเราได้ในวันที่ 1 พ.ค. 2552 นี้ 1. การเดินทาง : ออกเดินทางตอนเย็นของวันที่ 1 พ.ค. 52 ไปสมทบกับเจ้าหน้าที่ของ กศน ที่ อ.ปัว ตอนเช้าวันที่ 2 พ.ค. 52 แล้วเดินทางต่อไปยัง อ.บ่อเกลือ ระยะทาง 47 ก.ม. ใช้เวลาเดินทางประมาณ 1 ช.ม. กว่าๆ เพราะเป็นทางขึ้นเขาสูงชัน จาก อ.บ่อเกลือ ไปอีกประมาณ 36 ก.ม. ถึง ต.ขุนน่าน แล้วจัดเตรียมสัมภาระ เดินเท้าขึ้นดอย 2. ที่พัก : เต็นท์เตรียมไปเองของใครของมัน เน้นให้เล็กและน้ำหนักเบา เพราะเราต้องแบกมันขึ้นดอยเอง 3. อาหาร : เท่าที่หาได้ในพื้นที่ถ้าเตรียมไปเองให้เป็นอาหารที่น้ำหนักเบาและปรุงได้ด้วยวิธีง่ายๆเช่นต้มหรือปิ้ง โดยเฉพาะอาหารแห้งและบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อาหารกระป๋องนำไปได้แต่อย่าเยอะเพราะมีปัญหาเรื่องน้ำหนักมากเวลาแบกขึ้นดอย 4. เครื่องดื่ม : มีบริการเพียงพอเป็นผลิตภัณฑ์ที่ชาวบ้านกลั่นเองรับประกันคุณภาพเมาหัวทิ่มชัวร์ ร่วมบริจาคติดต่อ : + ปริญญา ทองประภา email : <a href="mailto:parinya111@hotmail.com">parinya111@hotmail.com</a> + สรวีย์ มนต์สวรรค์ email : <a href="mailto:diamond_ry@hotmail.com">diamond_ry@hotmail.com</a> + โชติกา เชื้อแก้ว email : <a href="mailto:chotika_charlie@hotmail.com">chotika_charlie@hotmail.com</a> + ฉัตรชัย วรเลิศ email : <a href="mailto:iamku60@hotmail.com">iamku60@hotmail.com</a>   ความเป็นมา <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/74885">http://gotoknow.org/blog/pygbox/74885</a> ปันน้ำใจเพื่อน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 1 <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/256096">http://gotoknow.org/blog/pygbox/256096</a> ปันน้ำใจเพื่อน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 2 <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/82753">http://gotoknow.org/blog/pygbox/82753</a> ไปเยี่ยมน้องๆ ม.ค. 51 ตอน 1 <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/163133">http://gotoknow.org/blog/pygbox/163133</a> ไปเยี่ยมน้องๆ ม.ค. 51 ตอน 2 <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/163139">http://gotoknow.org/blog/pygbox/163139</a> ไปเยี่ยมน้องๆ ม.ค. 51 ตอน 3 <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/163142">http://gotoknow.org/blog/pygbox/163142</a> </h2>

2009-04-18T16:48:36+07:00

ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” ต.ขุนน่าน อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน false 256101

2009-07-14T16:24:12+07:00

false

2009-04-26T22:40:47+07:00

ปันน้ำใจเพื่อน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 3

12286

true ปันน้ำใจเพื่อน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 1 20  กุมภาพันธ์ 2545 ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” บ้านปู่ดู่ ต.ขุนน่าน อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-00.JPG" border="0" width="466" height="640" /> หลังจากได้มีโอกาส ถ่ายทอดประสบการณ์ ให้พี่ๆเพื่อนๆที่ทำงานฟัง ถึงสิ่งที่เราได้พบเจอะเจอจากการเดินทางท่องเที่ยว <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/74885">http://gotoknow.org/blog/pygbox/74885</a>  ก็ได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก จึงเป็นที่มาของโครงการ “ปันน้ำใจเพื่อนน้องผู้ยากไร้”     <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-01.JPG" border="0" width="280" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-02.JPG" border="0" width="280" /> พวกเราออกเดินทางกลางดึกของคืนวันที่ 20  ก.พ. 45 ภายใต้ชื่อโครงการ “ปันน้ำใจเพื่อนน้องผู้ยากไร้” สู่ ดอยภูแว ครั้งที่ 1 โดยมีผู้ร่วมเดินทางทั้งสิ้น 4 คนประกอบด้วยพี่ต๋อง(วัฒนา วรเดชากุล) พี่หมี(พิณรงค์ เพชรอุบล) พี่ต้น(คงฤทธิ์ ทองคำ) ด้วยความที่ไม่ชำนาญเส้นทางและพวกเราเดินทางแบบไม่เร่งร้อน ทำให้เรามาถึงทำการป่าไม้ ภค.9 (บ้านด่าน) ก็บ่ายแก่ๆแล้วพวกเราเกรงใจชาวบ้านมากๆ ที่มารอรับพวกเราตั้งเช้าแล้ว     <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-03.JPG" border="0" width="280" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-04.JPG" border="0" width="280" /> ซึ่งในครั้งนั้นพวกเราได้นำเสื้อผ้า รองเท้า อุปกรณ์กีฬา ที่ได้รับการสนับสนุนจากเพื่อนๆเป็นจำนวนมาก ไปมอบให้กับน้องๆ ชาวบ้านๆปู่ดู่ และพร้อมกันนี้เรายังได้มอบหอกระจายข่าวให้กับทางศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” อีกด้วย ในครั้งนั้นพวกเราได้รับการต้อนรับจากครู กศน. และชาวบ้านปู่ดู่ อย่างเป็นกันเองและอบอุ่นราวกับว่าพวกเราเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัว โดยมีพิธีรับขวัญตามแบบของชาวลั๊วะ สร้างความประทับใจให้กับพวกเราเป็นอย่างมาก <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-05.JPG" border="0" width="280" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-06.JPG" border="0" width="280" />     หลังพิธีรับขวัญ เราก็ได้มอบสิ่งของที่เตรียมมาทั้งหมดโดยมีคุณครู กศน. ผู้ช่วย ผญบ. เจ้าหน้าที่ป่าไม้ และผู้อาวุโสของหมู่บ้านเป็นตัวแทนรับมอบ จากนั้นก็ร่วมสังสรรค์ด้วยอาหารและเครื่องดื่มที่ชาวบ้านเตรียมไว้ต้อนรับ เรามีโอกาสได้รับรู้เรื่องราวความเป็นอยู่ของผู้คนที่นี่ ตั้งแต่ยุดโบราณจนถึงยุคของการต่อสู้เพื่อการปลดปล่อยร่วมกับ พคท. เรื่องราวของความเป็นอยู่และความเดือดร้อนต่างๆถูกถ่ายทอดผ่านการบอกเล่าของบรรดาผู้อาวุโสของหมู่บ้านที่ถูกเก็บเงียบอยู่ในส่วนลึกของจิตใจมาเป็นเวลาเนิ่นนาน <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-07.JPG" border="0" width="280" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-08.JPG" border="0" width="280" />     เครื่องดื่มหมดไปหลายแกลลอน เราสนุกสนานกันมากทั้งเด็กและผู้ใหญ่ โดยมีเสียงเพลงที่ชาวบ้านร่วมกันขับร้อง ทั้งเพลงป่าและเพลงบ้านโดยมีเครื่องดนตรีเป็นขวดแก้วและกระป๋องเท่านั้นเอง พวกเราสนุกสนานจนสมควรแก่เวลา ก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนโดยมีลานกิจกรรมอันหนาวเย็นเป็นที่นอนคืนนี้ โดยไม่มีใครพูดถึงเรื่องอาบน้ำซักคน หุหุหุ     <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-09.JPG" border="0" width="280" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-10.JPG" border="0" width="280" /> ก่อนการเดินทางกลับเรามีโอกาสได้สังเกตการณ์เรียนการสอนของทางศูนย์ ซึ่งมีพื้นห้องเรียนเป็นดิน มีเก้าอี้และโต๊ะเขียนหนังสือทำจากไม้กระดานตอกตะปูให้พอนั่งได้ ส่วนด้านหน้ามีกระดานดำสองแผ่น ด้านซ้ายเป็นของเด็กอนุบาล ด้านขวาเป็นของเด็กประถม และทั้งสองส่วนจะยุบรวมกันเมื่อถึงวิชาร้องเพลง และยังมีเด็กเล็กอีกจำนวนหนึ่งที่อยู่นอกเกณฑ์เข้าเรียน แต่ทางศูนย์ก็รับเลี้ยงทั้งหมดเพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของผู้ปกครองที่ต้องออกไปทำไร่บนดอยสูง     <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-11.JPG" border="0" width="280" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/pw1-12.JPG" border="0" width="280" /> ปันน้ำใจเพื่อนน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 1 20  กุมภาพันธ์ 2545 ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” บ้านปู่ดู่ ต.ขุนน่าน อ.เฉลิมพระเกียรติ จ.น่าน ผู้ร่วมเดินทาง พี่ต๋อง-วัฒนา วรเดชากุล พี่หมี-พิณรงค์ เพชรอุบล พี่ต้น-คงฤทธิ์ ทองคำ รินทร์-ปริญญา ทองประภา ขอบขอบคุณผู้สนับสนุนการเดินทาง บอย-สุริญา เปลี่ยนมอญ หนู-ปราโมทย์ ประมวล บัลลุ และ CCR Operator พี่ไพรรัช สุพหล น้องอมรรัตน์ รักพวงทอง ป๋าวรวัฒน์ อิศรภรณ์ชัย พี่ทันสมัย ช่างภู่ ร้านอะไหล่บ้านหมอ-ศรีราชา โบว์-ภัทธิรา เอมสมบัติ ต่าย-สุพัตรา วัฒนา ปุ๋ม-ผจงลีลา วีรมนต์ Special thank คุณพิณรงค์ เพชรอุบล เอื้อเฟื้อ 4WD ในการเดินทาง

2009-04-18T16:22:21+07:00

ศูนย์การเรียนชุมชนชาวไทยภูเขา “แม่ฟ้าหลวง” บ้านปู่ดู่ false 256096

2009-04-18T16:51:47+07:00

false

2009-04-26T22:41:38+07:00

ปันน้ำใจเพื่อน้องผู้ยากไร้สู่ “ดอยภูแว” โครงการ 1

12286

true ครบ 1 เดือนเต็มแล้วที่อาการปวดหัวยังคงเดิมคือ จะปวดรอบๆเบ้าตาขึ้นไปข้างบนศรีษะแล้วปวดลงมาถึงท้ายทอยบางทีก็ลามมาถึงต้นคอ คุณหมอที่วินิจฉัยว่าเป็นการปวดหัวเนื่องจากความดันสูง ผมก็เริ่มตรวจวัดความดันทุกเช้า ตลอดทั้งสัปดาห์ ผลที่ได้คือความดันยังปกติมีแนวโน้มต่ำด้วยซ้ำไป คุณหมอประจำที่ทำงานตั้งข้อสังเกตว่าเองความผิดปกติของสายตา ก็เป็นอีกหนึ่งสาเหตุของการปวดหัวได้ ผมก็ไปหาหมอตาปรากฏว่าสายตาเอียงนิดหน่อย (-70) ผู้เชี่ยวชาญด้านสายตาบอกว่าไม่น่ามีผลทำให้ปวดหัวได้ แนะนำว่าให้ไปพบแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านระบบประสาทจะดีกว่า แต่เพื่อตัดต้นเหตุของปัญหาทีละประเด็นผมยอมตัดแว่นสายตา แต่ก็คงไม่เห็นผลแบบทันทีทันใด สุดท้ายคงหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้วต้องกลับไปหาหมอด้านระบบประสาท แต่ไม่ใช่คุณหมอคนเดิม พอเล่าอาการปวดหัวให้คุณหมอฟังและคุณหมออ่านประวัติเคยป่วยเป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบก็สั่งให้ทำ MRI+CT scan แล้วให้นอนโรงพยาบาลเลยเพราะเกรงว่าจะเกิดอาการช๊อคหมดสติได้โดยเฉพาะเวลาขับรถถือว่าอันตราย แล้วก็โอนให้เป็นผู้ป่วยของแพทย์ที่เคยให้การรักษาตอนป่วยเป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบ แต่ผมไม่ประสงค์ที่จะนอน ร.พ. จึงนัดทำ MRI+CT scan และพบหมอในวันหยุด เสาร์-อาทิตย์ ดีกว่าเพราะไม่ได้ลางานล่วงหน้าเอาไว้ ผล MRI+CT scan พบว่าไม่พบความผิดในสมองแต่อย่างได้ ประกอบกับคุณหมอที่เคยรักษาอาการเยื่อหุ้มสมองอักเสบให้ท่านบอกว่าอาการแตกต่างกัน ไม่น่าเป็นอาการของโรคเดิมทำให้คลายกังวลลงไปได้เยอะที่เดียวเพราะถ้าเป็นโรคเดิมคงต้องใช้เวลาพักรักษาตัวเป็นเวลานาน แล้วก็เล่าอาการให้คุณหมอฟังอีกครั้ง โดยเริ่มจากอาการปวดรอบๆเบ้าตาขึ้นไปข้างบนศรีษะแล้วปวดลงมาถึงท้ายทอยบางทีก็ลามมาถึงต้นคอ บางครั้งมองไม่เห็นใบหน้าเพื่อนร่วมงาน รู้ว่ามีคนอยู่ตรงนั้นแต่ไม่รู้ว่าเป็นใครเพราะจะคล้ายมีเงาดำๆ หรือบางครั้งเป็นเงาสีอื่นๆ มาบดบังใบหน้าไว้ บางครั้งเวลาอ่านหนังสือจะมองเห็นเฉพาะตัวอักษรเป็นคำๆ ที่เราเพ่งมอง ไม่สามารถอ่านแบบกวาดสายตาไปทั้งบรรทัดอย่างที่เคยทำ คล้ายๆกับเวลาที่เรามองผ่านแว่นขยาย อาการอีกอย่างหนึ่งคือ การมองเห็นแสงสว่างจ้าพาดผ่านเป็นเส้นตรงแล้วเกิดการหักเหของแสง คล้ายๆเวลาเรามองผ่านร้อยร้าวของกระจกเงา พอเล่าอาการให้คุณหมอฟังโดยละเอียด ถ้ามีอาการแบบนี้คนที่ไม่ใช่หมอต่างก็ลงความเห็นตรงกันว่าเป็นโรคเกี่ยวกับอาการผิดปกติทางสมองเช่นต้องเป็นมะเร็งหรือเนื้องอกในสมองแน่นอน แต่พอเล่าจบคุณหมอฟันธงว่า 70% คุณเป็นไมเกรน แต่เผื่อไว้ 30% เรื่องของพยาธิในสมอง เพราะจากผลการตรวจ น้ำไขสันหลัง ครั้งก่อนพบว่า มีร่องรอยของพยาธิในสมอง แล้วคุณหมอยังสันนิฐานอีกว่า ตอนที่เป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบครั้งนั้นน่าจะเกิดจาก มีพยาธิตายไป 1 ตัวแล้วซากของพยาธิทำให้เยื่อหุ้มสมองบริเวณนั้นเกิดการอักเสบ และพยาธิตัวนี้เป็นชนิดที่มีลำตัวเป็นถุงน้ำเล็กๆ มีตาเป็นจุดดำๆสองจุด ทำให้ตอนทำ MRI หรือ CT Scan แล้วหาไม่เจอ แล้วถ้ามีพยาธิในสมองจริงๆมันต้องมีมากกว่า 1 ตัว แล้วเราต้องรักษามันไว้อย่าให้มันตาย เพราะถ้าเมื่อไหร่มันตาย แล้วเกิดอักเสบขึ้นมากอีกนั่นหมายถึงเราตายด้วย เหอะๆๆๆๆ ป.ล. อย่าคิดว่าจะกินยาถ่ายพยาธิด้วยตัวเองเด็ดขาดเพราะ ยาที่เราใช้ฆ่าพยาธิในกระเพาะอาหารกับพยาธิในสมองมันเป็นตัวเดียวกันครับ ถ้ามันตายขึ้นมาแล้วเกิดเป็นซากศพจำทำให้สมองบริเวณนั้นเกิดการอักเสบ หรือถ้าร่างกายพยายามสร้างหินปูนขื้นมาครอบไว้ นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เรามีก้อนเนื้องอกในสมองนั่นแหละครับ ผมก็ถามหมอว่าแล้วถ้ามันยังอยู่ในสมองจริงผมต้องทำยังไง คุณหมอก็บอกว่าเราฆ่ามันได้แต่ต้องอยู่ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิด หมายความว่าถ้าเรากินยาฆ่าพยาธิเม็ดละ 5 บาท แต่เราต้องได้รับยาที่ปรับสภาพความสมดุลย์ของร่างกายอีกหลายหมื่นบาททีเดียวครับ แต่ยังไงตอนนี้หมออยากโฟกัสที่เรื่องของ ไมเกรนก่อนเพราะถ้าตัดประเด็นเรื่องไมเกรนออกได้ล่ะก็เรื่องใหญ่แน่ๆๆ เรื่องอาการปวดหัวจากไมเกรน ต้องขอบคุณน้องน้ำฝน(วัชรา วงศ์มาลา) ที่กรุณาค้นหาข้อมูลมาให้ดังนี้ครับ   ปวดหัวจากไมเกรน พบได้บ่อยมาก  จะถือว่าเป็นโรคเวรกรรมที่ต้องรักษาด้วยแพทย์  และทำบุญให้มาก ๆ ก็ว่าได้  ไมเกรนมีกลไกการเกิดได้หลากหลายสาเหตุ  อาจเป็นเพราะเส้นเลือดในสมองหดตัว  หรือเกี่ยวกับสารสื่อของระบบประสาทในสมอง  หรือกรรมพันธุ์ก็มีส่วนเกี่ยวข้อง  อาการคือปวดศีรษะแบบเดิม ๆ ทุกครั้ง  เวลาปวดก็ปวดมาก  เวลาหายก็หายสนิท  ปวดมาเป็นเดือน  อาการก็ไม่ค่อยมากขึ้น อาจจะปวดนิ่งๆหรือตื้อๆ  อาจปวดแบบเต้นเป็นจังหวะ มักปวดศีรษะข้างเดียวหรือสองข้างก็ได้  บางครั้งอาจจะปวดไม่กี่นาที  หรืออาจเป็นหลายชั่วโมง  บางครั้งมีน้ำตาไหลได้  บางคนปากเบี้ยวได้ด้วย  บางคนก่อนปวดมีอาการเตือน เช่น  เห็นภาพแปลก หรือภาพบิดเบี้ยว  หรือเห็นอย่างอื่น  เช่น เป็นแสงวาบ  หูได้ยินอะไรแปลก ๆ หรือรู้สึกแปลก ๆ บอกไม่ถูก ถ้ามีอาการเตือน อาการเตือนนี้ก็มักจะซ้ำเดิมทุกครั้ง  และอีกสักครู่จะปวดหัว  ทำนายตนเองได้เลย  ไมเกรน ถ้าได้นอนพักมักจะดีขึ้น อาการจะมากขึ้นถ้าอดนอนหรืออาจจะกระตุ้นด้วยอะไรหลายอย่าง เช่น อดนอน นอนมากไปก็ได้  นอนน้อยไปก็ได้ อากาศเปลี่ยนแปลงก็ได้ อารมณ์ก็ได้ เช่น โกรธเกินไป ดีใจเกินไป หิว เครียด ดื่มสุรา เนยแข็ง กาแฟ ผงชูรส  อาหารบางชนิด หรือทุกอย่าง เราต้องสังเกตเอาเองว่า อะไรทำให้เราเป็นได้มากขึ้นและต้องเลี่ยง  ถ้าควบคุมได้จะได้ไม่เกิดไมเกรน  บางคนแม้แต่ส้มตำก็ทำให้ปวดไมเกรนได้ แต่ไม่มีในตำราฝรั่ง เพราะฝรั่งส่วนมากไม่กินส้มตำ ถ้าปวดหัวมากๆ แล้วไม่หาย ก็ต้องพบแพทย์ แพทย์จะหาสาเหตุอื่นก่อน จนมั่นใจว่าไม่ใช่ ไม่เจอสาเหตุอื่น ค่อยโทษว่าเป็นไมเกรน เพราะไมเกรนไม่อันตรายมาก เพียงแค่ปวดหัวมากเท่านั้น แต่บางครั้งถ้าประวัติเป็นอย่างที่ว่ามาก็มั่นใจได้เลยระดับหนึ่งว่า  น่าจะเป็นไมเกรน การรักษาถ้าปวดไม่บ่อยมียากินแก้ ปวดทีกินที ไม่ปวดก็ไม่ต้องกิน แต่ถ้าปวดบ่อย มียากินป้องกันคือกินยาทุกวันเลย จะได้ไม่ค่อยปวด ยากินป้องกันก็มีหลายตัว มีตั้งแต่ถูกยันแพง ขึ้นอยู่กับบุญกรรมว่าจะตอบสนองตัวไหน คนไหนไม่ทำบุญ ก็ไม่ตอบสนองเลยสักตัวก็มี คนไหนบุญดีกินยานิดเดียวถูก ๆ ก็ป้องกันได้แล้ว ที่สำคัญคือ กินยาแล้วไม่ดีอย่าหนีหมอ ให้กลับไปหาหมอคนเดิม เขาจะได้บันทึกว่ายานี้ไม่ดีกับคนนี้จะได้เริ่มยาตัวใหม่ ถ้าเปลี่ยนหมดก็ได้ตัวเดิมอีก เพราะเขาจะเริ่มจากยาที่ราคาถูกก่อนเสมอ ไม่ได้ผลค่อยเขยิบเป็นแพงขึ้นๆ โรคนี้รับประทานยาที่แพทย์สั่งร่วมกับการทำบุญถือศีลปล่อยนกปล่อยปลา ทำสังฆทานเป็นดีที่สุด ความจริงโรคเวรกรรมยังมีอีกมาก  วันหลังจะเล่าให้ฟังนะครับ (คัดลอกจากวารสารเส้นขอบฟ้า ฉบับที่124 ประจำเดือนกรกฏาคม 2007 สาระน่ารู้   :  น.ท. นพ. จักรพงศ์  ไพบูลย์) ส่วนความรู้เรื่องยารักษาไมเกรนก็ได้คุณน้องน้ำฝนช่วยบรรยายสรรพคุณเช่นเดียวกันครับ 1.       Nidol Nimesulide 100 mg 2.       Ponstan 3.       Voltarene 25 mg diclofenac. natr. ทั้ง 3 ชนิดเป็นยากลุ่มเดียวกันที่ใช้บรรเทาและระงับปวดที่มีสาเหตุมาจากความผิดปกติกล้ามเนื้อ (Nidol และ Ponstan มีรายงานผลข้างเคียงอาจทำให้ปวดหัวได้นิดหน่อย) ส่วน Nidol ต้องอยู่ภายใต้การดูแลของแพทย์อย่างใกล้ชิด เพราะอาจทำให้เกิดภาวะตับอักเสบอย่างรวดเร็วในคนปกติ โดยเฉาะนักดื่มตัวยง (การให้ยาตัวนี้แพทย์จะต้องประเมินความเสี่ยงแล้วว่าเกิดผลดีมากกว่าผลเสียอย่างชัดเจน จึงจะจ่ายยาให้) 4.       Topamax Topiramate 50 mg ส่วน  Topamax มักใช้ในผู้ป่วยไมเกรน บรรเทาอาการปวดปลายประสาท ด้วยการที่ยาตัวนี้มันออกฤทธิ์โดยตรงต่อระบบประสาท  ทำให้อาจมีอาการมึน ๆ เคลื่อนไหวช้า คลื่นไส้ กล้ามเนื้อตากระตุก ซึ่งอาการข้างเคียงเหล่านี้อาจเกิดหรือไม่เกิดก็ได้ สำหรับผมจำทำให้รู้สึกมึนๆ ใบหน้าชา ออกฤทธิ์ ผสมกันแล้วทำให้งงๆๆ แต่จะค่อยๆหายไปเมื่อกินยาต่อเนื่องหลายๆวัน 5.       Amitryptyline 10 mg ช่วยคลายกังวล ออกฤทธิ์ประสาทส่วนกลาง มักใช้ร่วมกันในผู้ป่วยไมเกรน  อาจมีอาการปากแห้ง คอแห้ง  อาการมึน ๆ นี้จะเกิดขึ้นในช่วงแรก และจะค่อย ๆลดลงเมื่อทานยาติดต่อกันประมาณ 2 - 3 สัปดาห์ ที่สำคัญยาตัวนี้กินแล้วง่วงมากๆ และตอนเช้าไม่อยากจะตื่นนอนเลยที่เดียว หมอจะให้เริ่มกินจากปริมาณความเข็มข้นน้อยๆ ไปหามาก จากขนาด 10 mg ครั้งละ 1 เม็ดแล้วค่อยๆ เพิ่มเป็น 2 เม็ด แล้วก็เปลี่ยนเป็นขนาด 25 mg แทน ยานี้ต้องกินก่อนนอน 6.       Muscle Relaxant with analgesic ส่วนตัวสุดท้าย  Muscle Relaxant ก็ออกฤทธิ์คลายกล้ามเนื้อเหมือนกัน การให้ยาทั้งหมดนี้ส่วนใหญ่จะใช้ช่วงสั้น ๆ และประเมินผลการรักษา ถ้าไม่ตรงอาการ คุณหมอจะเปลี่ยนอาใหม่ทันที เพราะผู้ป่วยไมเกรนแต่ละคน ใช้ยาแตกต่างกันออกไปดังที่คุณหมอบอกไว้ข้างต้น

2009-02-01T14:35:19+07:00

คุณหมอฟันธงว่า 70% คุณเป็นไมเกรน แต่เผื่อไว้ 30% เรื่องของพยาธิในสมอง เพราะจากผลการตรวจ น้ำไขสันหลัง ครั้งก่อนพบว่า มีร่องรอยของพยาธิในสมอง แล้วคุณหมอยังสันนิฐานอีกว่า ตอนที่เป็นเยื่อหุ้มสมองอักเสบครั้งนั้นน่าจะเกิดจาก มีพยาธิตายไป 1 ตัว false 238959

2010-01-21T02:10:38+07:00

false

2009-03-18T20:36:06+07:00

ปวดหัวจากไมเกรน

12286

true "ภูกระดึง" ถ้าไม่มีดีจริงคงไม่ไปถึง 3 ครั้งหรอกนะ <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: 'AngsanaUPC','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;">ทุกคนที่เดินขึ้นไปท่องเที่ยวที่ภูกระดึงต้องไม่พลาดที่จะถ่ายรูปกับป้ายของทาง อช.ภูกระดึงที่เขียนเอาไว้ว่า "ครั้งหนึ่งในชีวิต ข้าคือผู้พิชิตภูกระดึง" เพราะนอกจากจะได้ชื่นชมความงดงาม ของพืชพันธุ์ ป่าไม้ ดอกไม้ อากาศที่หนาวเย็นจนถึงขั้นหนาวเหน็บ แล้วยังมีความท้าทาย การได้แสดงออกถึงความมีพละกำลัง ในการต่อสู้กับแรงโน้มถ่วงของโลก เพื่อสัมผัสกับค่า <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: 'Calibri','sans-serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">g <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: 'AngsanaUPC','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: Calibri; mso-hansi-font-family: Calibri;">ที่แตกต่าง <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: 'Calibri','sans-serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">(standard acceleration of gravity g ~ 9.8 m/s^2 )<img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD001.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD002.JPG" border="0" width="310" height="233" /> ปัจจุบันอาหารและที่พักไม่ลำบากเหมือนสมัยก่อน เพราะระหว่างทาง ทุกๆ 1-2 กิโลเมตร จะมีซุ้มบริการอาหารและเครื่องดื่มตลอดเส้นทาง ครั้งแรกที่มีโอกาสสัมผัสบรรยากาศแสนประทับใจเมื่อประมาณ 20 ปีก่อนสมัยเรียนมัธยมปลาย เป็นทางเดินทางท่องเที่ยวกับเพื่อนๆ กลุ่มใหญ่ครั้งสุดท้ายก่อนแยกย้ายกันไปเรียนต่อและทำงานกัน สมัยนั้นยังต้องขอตังค์พ่อแม่อยู่ ต้องใช้จ่ายอย่างประหยัด สมัยที่ข้าวในโรงอาหารที่โรงเรียนจานละ 5 บาท แต่อาหารตามสั่งบนภูกระดึงจานละ 25 บาท รู้สึกว่ามันแพ้งแพงมาก ฉะนั้น อาหารหลักๆ ของกลุ่มเราคือ มาม่า และปลากระป๋อง แต่ก็ยังมิวายต้องสรรหาเครื่องดื่มสำหรับโอกาสดีๆอย่างนี้ เน้นๆเลยครับต้องเป็น สุราขาว ที่สำคัญคือมันมีน้ำหนักมาก แต่พวกเราทุกคนก็ยินดีที่จะแบกมันขึ้นไปด้วยตัวเอง เหอะๆๆๆพวกเราไม่ประสงค์ที่จะใช้บริการของลูกหาบไม่ใช่ไม่อยากสนับสนุนอาชีพนี้หรอกนะครับเป็นเหตุผลทางด้านเศรษฐกิจมากกว่าครับ หึหึหึ แม้ระหว่างทางจะมีร้านค้าบริการอาหารเครื่องดื่มอยู่บ้าง แต่ไม่มากเหมือนสมัยนี้ แต่พวกเราก็ไม่นิยมใช้บริการซักเท่าไหร่ เพราะเรามีมะขามป้อม ถือเป็นอาหารว่างตลอดเส้นทางของพวกเรานั่นเอง <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD003.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD004.JPG" border="0" width="310" height="233" /> พวกเราโชคดีมากๆที่มาเดินทางครั้งนั้นทาง อช. เปิดให้เข้าไปเที่ยวป่าปิดได้ ซึ่งเป็นป่าที่อุดมสมบูรณ์มากๆที่สุด เป็นแหล่งกำเนิดข้องต้นน้ำที่สำคัญของแม่น้ำในภาคอีสาน มีน้ำตกที่สูงและสวยงามมากๆ และต้นเมย์เปิลที่มีใบสีแดงสด ร่วงหล่นเต็มพื้น บ้างก็ไหลมาตามธารน้ำตก แต่การเดินทางเข้าป่าปิดต้องใช้เวลาหนึ่งวันเต็ม และต้องมีเจ้าหน้าที่ป่าไม้นำทาง โดยเฉพาะพวกเราเป็นกลุ่มแรกๆที่เข้าไป ถ้าไม่สังเกตเส้นทางให้ดีอาจหลงทางได้ง่ายๆ   <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD005.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD006.JPG" border="0" width="310" height="233" /> ท่ามกลางธรรมชาติที่สวยงามยังมีมิตรภาพที่สวยงามไม่แพ้กัน เมื่อเราได้ทำความรู้จักกับกลุ่มเต็นท์ข้างๆ เป็นเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกัน มาจากจังหวัดบุรีรัมย์ ตอนกลางวันต่างกลุ่มต่างแยกย้ายกันไปเที่ยว ตกเย็นเพื่อนกลุ่มนี้ยังไม่กลับมา พวกเค้ามากกันแค่ 4 คน บรรยากาศเริ่มมืดลงอากาศก็เริ่มเย็นอย่างรวดเร็ว กระทั่งนักท่องเที่ยวทยอยเข้าบริเวณที่พักจนหมด เพื่อนในกลุ่มไปแจ้งเจ้าหน้าที่ว่า มีเพื่อนเรายังไม่กลับ เจ้าหน้าที่จึงประกาศออกเครื่องขยายเสียง ให้นักท่องเที่ยวทุกคนรีบกลับเข้าบริเวณที่พัก พวกเรารอพักใหญ่ ยังไร้ร่องรอย สงสัยจะหลงทาง พวกเรา 5 คนจึงขออนุญาตเจ้าหน้าที่ออกตามหา นำโดยต้อย-BM ออกเดินทางไปได้ประมาณ 1 ชั่วโมงก็เจอกับเพื่อนๆกลุ่มนั้นกำลังเสียขวัญกันที่เดียว สอบถามได้ความว่าดูพระอาทิตย์ตกดินจนเพลิน คนอื่นๆเค้ากลับกันหมด แล้วตัวเองไม่ได้เตรียมไฟฉายไปด้วย ทำให้ตอนเดินทางกลับช้ามากเพราะสองข้างทางมืดสนิท ทั้งกลัวทั้งหิว พอเจอพวกเราออกตามหา ถึงกับร้องให้เลยที่เดียว   คืนสุดท้ายพวกเราสังสรรค์รอบกองไฟกันจนสว่างคาตา ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนๆที่นั่งเรียนด้วยกันทุกวันจะมีเรื่องคุยกันได้ถึงเช้า เหอะๆๆๆ แต่คืนนั้นมีชาวต่างชาติสองคนมาร่วมสนุก ร้องเพลงกะพวกเรา ทั้ง2คนเป็นชาวยุโรปจำไม่ได้ว่าชาติไหนแต่ที่แปลกคือเค้าพูดภาษาอังกฤษ ‘ไม่เก่ง’ เมื่อเทียบกับพวกเราที่ ‘พูดไม่ได้เลย’ เหอะๆๆๆๆ เค้าร่วมกิน ดื่ม ร้องเพลง หัวเราะ ยิ้ม เต้น กับพวกเรา กว่าจะรู้ว่าเค้าหลงทางมาก็เช้าแล้ว ฮ่าๆๆๆๆ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD007.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD008.JPG" border="0" width="310" height="233" /> ส่วนครั้งต่อมาเป็นการไปเยือนแบบเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเพื่อนร่วมงานสาวสวยสองคน(นกกะก้อย)อยากไปเที่ยวมากๆ แต่ไม่กล้าไปตามลำพัง จึงต้องการหนุ่มหล่อนิสัยดีที่มีร่างกายแข็งแรง เป็นเพื่อนร่วมทาง จากคุณสมบัติ 2-3 ข้อนี้เองที่ทำให้ปฏิเสธเพื่อนไม่ได้ จึงจำต้องไปเยือนภูกระดึงอีกสักครั้ง จำวันที่ไม่ได้น่าจะราวๆปลายปี 2543 ช่วงนั้นนักท่องเที่ยวยังไม่เยอะมาก ตลอดเส้นทางเดินโล่งๆ สบายตาเดินได้เรื่อยๆ อยากพักเมื่อไหร่ก็พักได้ไม่รีบร้อน เพื่อนเดินทางที่แท้จริงกลับเป็นบรั่นดีขวดเล็กๆ ที่พกติดตัวตลอดเวลานั่นเอง เหอะๆๆๆ   <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD009.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD010.JPG" border="0" width="310" height="233" /> สิ่งที่ต้องทำเหมือนเดิมทุกครั้งก็คือ เดินๆๆๆๆ ไปเรื่อยๆ ดูพระอาทิตย์ตกดิน แล้วก็เดินกลับมา ทำกับข้าวกินกันที่เต็นท์ แล้วก็ดื่มๆ คุยๆ หนาวๆ นอนดึกๆ แล้วก็ต้องตื่นตั้งแต่ตี 4 เดินไปยังหน้าผาใช้เวลาเดินกันเป็นชั่วโมง นั่งรออีกซักครึ่งชั่วโมง เพื่อรอถ่ายรูปตอนที่พระอาทิตย์ขึ้นมาเหนือทะเลหมอก ซึ่งใช้เวลาไม่ถึง 5 นาที หึหึหึ และที่สำคัญคนเยอะมากๆ รูปภาพส่วนใหญ่จะมีแต่หัวคน หุหุหุ ส่วนคนที่ถ่ายรูปออกมาสวยๆ ต้องมีความพยายามสูงมากๆ ต้องตื่นไปจองทำเลดีๆตั้งแต่ตี 3 แล้วยังต้องอาศัยโอกาสเหมาะๆด้วยนะ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD011.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD012.JPG" border="0" width="310" height="233" /> ที่น้ำตกใกล้ๆที่พักทำให้เรารู้จักเพื่อนใหม่ 1 หนุ่ม 3 สาว น.ศ.จากมหา’ลัยธรรมศาสตร์ น้องๆเล่าให้เราฟังว่าระหว่างทางไปน้ำตกใกล้ๆ มีร่องรอยของช้างป่าที่ออกมาขุดดิน หักกิ่งไม้รอบๆบริเวณนั้น แถมยังถ่ายมูลทิ้งไว้ ยังสดๆอยู่เลยแล้ว น้องๆก็อาสาพาไปดูให้เห็นกับตา ขี้ช้างยังใหม่ๆสดๆ ต้นไม้กิ่งไม้ดูเหมือนพึ่งจะถูกหักทำลายไปไม่กี่นาทีนี่เอง ระหว่างนั้นน้องคนนึงก็เล่าให้ฟังว่า ถ้าเรามีเหตุให้ต้องจ๊ะเอ๋เข้ากับสัตว์ป่าโดยเฉพาะช้างเนี้ย ไม่ต้องตกใจ ห้ามวิ่งเด็ดขาดเพราะจะทำให้ช้างตกใจทำร้ายเราได้ ให้เราตั้งสติให้ดีแล้วค่อยๆเดินแยกย้ายจากกันไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดยังไม่ทันขาดคำก็มีเสียงช้างร้อง “แปร๊นนนๆๆๆๆ” ดังลั่นออกมาจากพุ่มไม้ใกล้ๆ หันกลับมาอีกทีน้องที่แนะนำเราเมื่อกี้วิ่งนำหน้าไปไกลแล้วอ่ะ และจะอยู่ทำไมล่ะ วิ่งสิพวกเรา หุหุหุหุหุ   ตอนที่กลับจากดูพระอาทิตย์ตกดิน เราเลือกที่จะไม่กลับที่พักเส้นทางเดียวกับคนกลุ่มใหญ่ ด้วยความที่เคยมาที่นี่แล้ว และก็มั่นใจในทักษะการเดินป่าของตัวเอง จึงชวนเพื่อสาวทั้งสองเดินกลับอีกทาง เป็นทางที่เรายังไม่เคยไป จากแผนที่ดูจะใกล้กว่าเส้นทางอื่นๆด้วยซ้ำ เพื่อนทั้งสองก็เห็นด้วยประมาณว่าเอาไงก็ว่าตามกัน คนที่ร้านค้าบอกให้ระวังหน่อยเพราะสองข้างทางมีธารน้ำเล็กๆ กลางคืนสัตว์ชอบลงมากินน้ำ ถ้ามืดมากให้ทำเสียงดังๆเข้าไว้ สัตว์ป่าจะได้ไม่กล้าเข้าใกล้ แล้วเราก็ออกเดินทาง โดยในใจหวังลึกๆ ว่าจะมีนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นๆ ตามเรามา แต่เราคาดผิดครับ ทำให้ป่าทั้งป่า มีแต่เรา 3 คน กับไฟฉายอีก 2 กระบอก เป็นธรรมดาของยอดดอย ที่พอพระอาทิตย์ตกดินปุ๊บก็จะมืดสนิทปั๊บทันที เดินมาได้ประมาณ ครึ่งชั่วโมงเสียงสัตว์นานาชนิดก็เริ่มส่งเสียงระงม ทำยังไงดี กลับทางเก่าก็ไม่ได้ มีทางเดียวคือ ต้องไปต่อไปให้ถึง <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD013.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD014.JPG" border="0" width="310" height="233" /> พวกเราพยายามพุดคุยกันให้เสียงดังเข้าไว้ ซักพักก็เริ่มหมดอารมณ์คุย ทั้งกลัวทั้งหิว เพลงกี่เพลงที่นึกได้ขุดขึ้นมา แหกปากร้องให้เสียงดังเข้าไว้ ทางเริ่มแคบลง ลักษณะต้นไม้เริ่มแปลกตา ข้างทางมีขี้ช้างด้วย ชักใจไม่ดีแต่ไม่มีใครกล้าปริปาก กว่า 2 ชั่วโมงกระทั่งเราหลุดออกมาถึงเส้นทางสายหลักได้ ค่อยโล่งอก เริ่มยิ้มออก เริ่มพูดคุยหัวเราะกันได้อีกครั้ง เหอะๆๆๆ กว่าจะถึงที่พัก 3 ทุ่มกว่าช้ากว่าทุกกลุ่มเลย ทั้งที่เรามาทางลัดแท้ๆๆ หึหึหึหึ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD015.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD016.JPG" border="0" width="310" height="233" /> <span style="font-size: 16pt; color: #000080; line-height: 115%; font-family: 'AngsanaUPC','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">ส่วนการเดินทางครั้งล่าสุด ก็ด้วยเหตุผลประมาณครั้งที่สอง เมื่อบรรดาลุงๆป้าๆ(ลุงแว่น ลุงบอย ป้าปุ๋ย และป้าเพชร) ต้องการผู้นำทางที่มีประสบการณ์และเชี่ยวชาญเส้นทางเป็นอย่างดี หึหึหึ ก็เลยมีความจำเป็นต้องไปพิชิตยอดภูอีกสักครั้งทั้งๆที่สังขารเริ่มร่วงโรยราไปตามอายุไข ครั้งนี้เป็นการเค้าดาวน์ปีใหม่ พ.ศ. <span style="font-size: 16pt; color: #000080; line-height: 115%; font-family: 'Angsana New','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">2547<span style="font-size: 16pt; color: #000080; line-height: 115%; font-family: 'AngsanaUPC','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';"> พอดี ทำให้ปริมาณนักท่องเที่ยวเยอะมากๆ ครั้งนี้ขับรถไปเองเพราะรถ บขส. เต็มทุกเที่ยว เราออกเดินทางจากชลบุรีประมาณ <span style="font-size: 16pt; color: #000080; line-height: 115%; font-family: 'Angsana New','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">4<span style="font-size: 16pt; color: #000080; line-height: 115%; font-family: 'AngsanaUPC','serif'; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';"> ทุ่ม ขับไปเรื่อยๆ จอดพักบ้าง ถึงที่ทำการ อช.ภูกระดึงก็ยังมืดอยู่เลย เจ้าหน้าที่ยังไม่อนุญาตให้เดินขึ้นภูเพราะเกรงว่าจะไม่ปลอดภัย พวกเรานั่งๆนอนๆรอจนกระทั่งใกล้รุ่ง เจ้าหน้าก็เริ่มเปิดเส้นทางให้ได้สนุกสนานกับการต้านแรงโน้มถ่วงกันอีกครั้ง แม้ระหว่างเส้นทางเดินจะมีที่พักให้บริการอาหารและเครื่องดื่มตลอดเส้นทาง แต่ก็ดูเหมือนว่าแทบทุกร้านรวงจะมีลูกค้าเนืองแน่นไปหมด เป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเรากำลังจะเจอกับอะไรบนยอดภูกระดึง <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD017.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD018.JPG" border="0" width="310" height="233" /> <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">ทั้งร้านอาหาร สถานที่กางเต็นท์ ห้องน้ำห้องส้วม คงจะคิวยาวเหยียดกว่าครั้งก่อนๆเป็นแน่ รวมถึงการเข้าคิวถ่ายรูปตามหน้าผายอดนิยมต่างๆ เหอะๆๆๆ ภาพถ่ายที่ออกมาคงจะมีแต่หัวคนเป็นฉากหลัง แทนที่จะเป็นภาพวิวทิวทัศน์แน่ๆ แล้วก็ไม่ทำให้เราผิดหวังจริงๆครับ เพราะลานโล่งๆ กว้างๆ สุดลูกหูลูกตาหน้าที่ทำการป่าไม้ บัดนี้เต็มไปด้วยเต็นท์นักท่องเที่ยวหลากสีสัน จนเกือบจะเต็มลานอยู่แล้ว นี่ยังไม่รวมพวกที่กำลังหลั่งไหลกันขึ้นมาอีกล่ะ หึหึหึ ถ้าใครชอบความสนุกสนานแบบวุ่นวายๆไม่เหงาละก็อย่าได้พลาดโอกาสแบบนี้เชียวครับ แต่ถ้าใครรับไม่ได้ที่ต้องไปยืนเข้าคิวยาวเหยียดหน้าห้องส้วมล่ะก็ ควรหลีกเลี่ยงครับ   <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD019.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD020.JPG" border="0" width="310" height="233" /> <span style="font-size: 16pt; color: #333399; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">แล้วบรรยากาศเดิมๆก็กลับมาอีกครั้ง คือเดินๆๆๆๆๆ สัมผัสอากาศหนาวเหน็บ ชื่นชมความงามของภูมิทัศน์ แล้วก็ถ่ายรูปเก็บเอาไว้ แต่ครั้งนี้เรามาช้ากว่าครั้งก่อนๆ ทุ่งหญ้าที่เคนเห็นเป็นสีเขียว ตอนนี้เริ่มเปลี่ยนเป็นสีทองแล้ว สองข้างทางที่เคยมีน้ำใสๆในลำธารเล็กๆตอนนี้เหือดแห้งไปจนหมดแล้ว ทางเดินระหว่างสถานที่ท่องเที่ยวต่างๆถูกเยียบย่ำจนมองเห็นเส้นทางได้อย่างชัดเจนแบบไม่ต้องกลัวหลง และที่สำคัญการมาครั้งนี้เจ้าหน้าที่ก็ไม่อนุญาตให้เข้าป่าปิดอีกแล้ว ด้วยเหตุผลที่ป่าเสื่อมโทรมมาก จากจำนวนของนักท่องเที่ยวที่มากขึ้นเรื่อยๆ รวมถึงปริมาณขยะที่หลุดลอดจากคนที่ขาดจิตสำนึก ทำให้ส่งผลกระทบต่อระบบนิเวศวิทยาอย่างรุนแรงจนเจ้าหน้าที่ต้องมีนโยบายปิดป่าเพื่อพื้นฟูสภาพแวดล้อมเป็นเวลาหลายปีแล้ว <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD021.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD022.JPG" border="0" width="310" height="233" /> <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">แต่ก็ยังพอมีใบเมย์เปิลให้ได้ดูชมแถวๆบริเวณน้ำตกใกล้ๆที่พัก ซึ่งถ้ามาเร็วกว่านี้สัก <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">1<span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';"> เดือนเราคงได้เล่นน้ำตกใสๆ เย็นๆเหมือนเมื่อครั้งก่อนๆ แต่คราวนี้เหลือให้เห็นเพียงโขดหินและร่องรอยของน้ำตกเท่านั้น ถ้าอยากเล่นน้ำตกเย็นๆชื่นใจคงต้องเดินไปไกลอีกหน่อย นั่นก็หมายความว่าเราต้องเพิ่มเวลาที่นี่อีกซัก <span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">1-2<span style="font-size: 16pt; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';"> คืน  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD023.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD024.JPG" border="0" width="310" height="233" /> <span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">เราพยายามหลีกเลี่ยงฝูงคนขนาดใหญ่ ซึ่งทำให้เราพลาดจุดชมวิวที่สำคัญไปหลายจุด แต่ถึงยังไงเราก็ไม่พลาด ที่จะต้องตื่นแต่เช้ามืด เดินฝ่าความมืดที่หนาวเย็นและดงฝุ่นจากการเยียบย่ำพื้นดินทรายที่มองไม่เห็น ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นจากทะเลหมอกที่หน้า <span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">“<span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">ผานกแอ่น<span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">”<span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';"> แล้วเราก็ไม่พลาดที่จะไปดูพระอาทิตย์ตกดินที่ <span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">“<span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">ผาหล่มสัก<span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">”<span style="font-size: 16pt; color: navy; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';"> แล้วก็ต้องเดินฝ่าความมืดและหนาวเย็นกลับที่พักตอนกลางคืน <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD025.JPG" border="0" width="310" height="233" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/PD026.JPG" border="0" width="310" height="233" /> แต่ทุกๆกิจกรรมทั้งที่แสนลำบาก, ทรมานและปวดเมื่อยระบมไปทั่วร่างกาย นั่นแหล่ะที่ทำให้การมาภูกระดึงทุกครั้ง มีความหมายที่ครบถ้วนและสมบูรณ์แบบ อย่างที่ต้องเก็บเอาไว้ในความทรงจำ และเล่าอวดใครต่อใครที่ยังไม่เคยมาเยือนว่า “ครั้งหนึ่งในชีวิต ข้าคือผู้พิชิตภูกระดึง” <span style="font-size: 16pt; color: #0070c0; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">(<span style="font-size: 16pt; color: #0070c0; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">รินทร์ <span style="font-size: 16pt; color: #0070c0; line-height: 115%; font-family: "Angsana New","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-bidi-font-family: AngsanaUPC;">– <span style="font-size: 16pt; color: #0070c0; line-height: 115%; font-family: "AngsanaUPC","serif"; mso-fareast-font-family: Calibri; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH; mso-ascii-font-family: 'Angsana New'; mso-hansi-font-family: 'Angsana New';">ปริญญา ทองประภา)

2008-09-14T02:58:18+07:00

"ครั้งหนึ่งในชีวิต ข้าคือผู้พิชิตภูกระดึง" false 208542

2008-12-13T23:33:03+07:00

false

2008-09-15T18:52:18+07:00

"ภูกระดึง" ถ้าไม่มีดีจริงคงไม่ไปถึง 3 ครั้งหรอกนะ

12286

true น้องสาวไปเที่ยวเมืองลาว เห็นว่าสนุกดี ก็เลยอยากนำมาแบ่งปันความประทับใจ เชิญอ่านครับ ===> -------------------------------------------- ไป “ เบิ่ง ” เมืองลาวให้เห็นกะตา ตอน... “สะบายดีหลวงพระบาง !” ความเดิมตอนที่แล้ว   ...  เมื่อมหกรรมการเดินสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในช่วงเช้าก็จบลงอย่างสวยงาม ทุกคนได้เติมพลังงานสำหรับช่วงบ่าย ที่จะพาเราไปเที่ยวแบบสัมผัสธรรมชาติ ...  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th011.jpg" border="0" width="320" height="240" />  “ตื่นได้แล้วคร้าบๆ” เสียงพี่ประไพปลุกให้ฉันตื่นจากการเข้าเฝ้าสมเด็จพระเจ้าไชยเชษฐาราช   จากนั้นก็ตาลีตาเหลือกลงจากรถ มีรถรับ-ส่งนักท่องเที่ยวจอดอยู่ประปราย สายตาก็สอดส่องหาเสบียงทันที อิอิ ในที่สุดได้มันปิ้ง มะม่วงสุดเปรี้ยวลูกเล็กๆ พร้อมพริกเกลือ ((ซึ่งประกอบไปด้วยพริกและเกลือเท่านั้นจริงๆ เกลือลาวเค็มสุดๆ)) เสบียงพร้อม! คนพร้อม! เราก็มุ่งหน้าสู่น้ำตกกวางสีทันที เส้นทางเข้าสู่น้ำตกร่มรื่นมาก ได้ยินเสียงนกร้อง ประสานกับเสียงน้ำตกที่ได้ยินแว่วๆ มาแต่ไกล ตั้งแต่ย่างก้าวเข้าสู่เขตป่า  เจ้าบ้านกลุ่มแรกที่ต้อนรับการมาเยือนของนักท่องเที่ยวคือ “หมีดำ(black beer)” อยู่ในกรงขนาดใหญ่ ที่มีบ้านไม้ขนาดย่อม  เสาไม้, แคร่, กองหญ้า แต่ละตัวก็อยู่ในอิริยาบถต่างกัน บ้างก็กำลังปีนป่าย  บ้างก็นอนสบายอุราอยู่บนขอนไม้ บ้างก็กำลังกิน ชมหมีหนำใจแร้ว  เดินก่อนไปอีกนิดก็จะเป็นเขตของ “ Phet ” เสือโคร่งอินโดจีน  อาณาเขตของเพชรกว้างและต่างจากเขตของครอบครัวหมีดำ  มองจากภายนอกจะเห็นแค่กรงเหล็กกั้นป่าส่วนหนึ่งไว้   อาณาเขตของเพชรจะมีลักษณะเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า  ภายในจะมีลักษณะเป็นป่า  มีต้นไม้ใหญ่  เมื่อเดินวนรอบ ๆ จะเห็นว่ามี ยางรถยนต์ถูกแขวนไว้    ต้นไม้บางต้นจะมีผ้าพันรอบ ๆ ลำต้น  มองหาเจ้าบ้านไม่เจอ เห็นแต่ร่องรอยทางเดิน ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเป็นเส้นทางที่ใช้เดินเป็นประจำ  ตั้งใจไว้ว่าถ้าเราชะตาต้องกัน  ขากลับขอให้เจอตัวละกันนะเพชร  อิอิ  แล้วเราก็ทนฟังเสียงน้ำที่เริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ไหว  รีบจ้ำ ๆ ตามพี่ ๆ ไปทันที  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th001.jpg" border="0" width="320" height="240" />  นอกเหนือจากเสียงน้ำตกที่ฟังดูสบายหู  และบรรยากาศอันร่มรื่นแล้ว  สิ่งที่ทำให้ฉันเกิดอาการตื่นเต้นเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่  ก็คือ  สีเขียวอมฟ้า  ของสายน้ำที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้า    เหมือนประติมากรรมที่ธรรมชาติได้สรรสร้างไว้อย่างลงตัว  เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางธรรมชาติอีกแห่งหนึ่งที่ยังคงความสมบูรณ์ ยังไม่ถูกทำลายโดยน้ำมือของมนุษย์    น้ำตกแต่ละชั้นก็มีความงามแตกต่างกันไป  ระหว่างทางพบนักท่องเที่ยวทั้งชาวลาวและชาวต่างชาติ ต่างก็ยิ้มให้กันอย่างเป็นมิตร      นักท่องเที่ยวต่างชาติบางกลุ่มก็ลงเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน  เราเดินขึ้นไปจนถึงชั้นบนสุด     เป็นจุดที่มีนักท่องเที่ยวค่อนข้างมาก  เพราะเป็นจุดที่เหมาะแก่การถ่ายรูป  เป็นมุมที่เห็นน้ำตกลงมาจากชั้นสูงสุดเป็นสายสวยงาม ประกอบกับวิวรอบข้างที่เป็นเขาสูง  และต้นไม้ใหญ่   ทำให้คิดถึงน้ำตกทีลอซูของบ้านเรา  ที่มีความงามมิเป็นรองใคร  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th002.jpg" border="0" width="320" height="240" />   <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th003.jpg" border="0" width="320" height="240" /> ขากลับลงมาจากน้ำตกก็แวะไปที่กรงของเพชรอีกครั้งด้วยความหวัง  ละก็เจอจริง ๆ เขากำลังเดินตามทางที่เคยเห็น  รีบจ้ำ ๆ เข้าไปใกล้ ๆ เดินตามไปห่างกันไม่ถึงเมตร มีแค่กรงเหล็กกั้นระหว่างเรา   (( อิอิ ประหนึ่งเจอเนื้อคู่ )) ขนเค้าดูสวยงามมาก  ท่าทางการเดินดูน่าเกรงขาม  เค้ากำลังจะเดินหายเข้าไปในป่า  ก็นึกอยู่ในใจขอภาพข้างหน้าสักรูปเถอะพ่อ  อิอิ เหมือนจะได้ยิน  เพชรก็หยุดเดิน  ละก็นั่งพัก โดยหันหน้ามาให้ถ่ายรูปแต่โดยดี  เสียงพี่ ๆ เรียก หยุดจินตนาการของฉันให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริง  แต่ยังมิวายหันไปล่ำลาพ่อหนุ่มเพชร  ก่อนเดินจากมาด้วยใจตุ้ม ๆ ต่อม ๆ เกิดมาก็เพิ่งเคยเดินตามเสือโคร่งต้อย ๆ ก็คราวนี้แหละ  เกือบกลายเป็นสมิงสาวไปซะแล้วเรา  อิอิ  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th004.jpg" border="0" width="320" height="240" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th005.jpg" border="0" width="320" height="240" /> ออกจากน้ำตกกวางสี  ไกด์ของเราก็พาเราไปยังแวะที่ศูนย์หัตถกรรมสินค้า  มีการสาธิตการทอผ้าด้วยทั้งแบบย่ามและกระเป๋าเสื้อต่างๆ  ซึ่งที่นี่เป็นแหล่งผลิตผ้าไหมที่ขายในตลาดค่ำ  ทำให้มีราคาถูกกว่า  เลือกซื้อกันหนำใจก็เดินทางกลับหลวงพระบาง  มีกิจกรรมยามเย็นเป็นการขึ้นยอดเขาพูสี นมัสการพระธาตุพูสี ยอดเขาพูสีมีความสูงประมาณ 150 เมตร ทางขึ้นเป็นบันไดจำนวน 328 ขั้น ตลอดสองข้างทางร่มรื่นไปด้วยดอกจำปา หรือ ลั่นทม  เชื่อกันว่าแต่เดิมบริเวณนี้เป็นเขตป่าศักดิ์สิทธิ์ ต่อมามีฤษีขึ้นไปอาศัยอยู่   ชาวบ้านจึงเรียกว่าพูฤษี หรือ พูสีมา จากจุดนี้สามารถมองเห็นเมืองหลวงพระบางได้ทั้งเมือง  เดิมทีตั้งใจจะไปดูพระอาทิตย์ตกบนยอดเขาพูสี   ภาพพระอาทิตย์ค่อย ๆ จมลงในลำน้ำโขงคงจะสวยงามทีเดียว   แต่ปรากฏว่ามีคนตั้งใจเหมือนเราเยอะไปหมด  เราจึงเดินลงเขาพร้อม ๆ กับที่แสงอาทิตย์ลาลับโลก                                   <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th006.jpg" border="0" width="240" height="320" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th007.jpg" border="0" width="240" height="320" /> หลังจากมื้อค่ำที่อร่อยแล้ว  เราก็พากันเดินย่อยอาหาร  ผ่านตลาดค่ำ  กลับยังโรงแรมที่พัก  คุณน้องบอย  ไกด์จากเมืองไทยก็สอบถามความเห็นลูกทัวร์ว่ามีใครสนใจที่จะไปสัมผัสบรรยากาศสถานบันเทิงของหลวงพระบาง ยามราตรีบ้าง   มีสิ่งที่น่าสนใจก็คือ  การเต้นรำแบบ Rimbo Rock  แถมมีโม้นิด ๆ ว่าสาวลาวเค้าไปเที่ยวสถานบันเทิง ยังนุ่งผ้าซิ่น ต้องไปเห็นกะตา  เหมารถตุ๊ก ๆ ไปกันครับพี่น้อง  ซิ่งโลด  …..  ร้านแห่งนี้มีชื่อว่า “  ราตรีเมืองซัว ”   ( เป็นภาษาพูดนะคะ  เขียนเป็นภาษาลาวบ่เป็นค่ะ)  ข้างในร้านจะมีโต๊ะเป็นชุดโซฟาเหมือนกับในคาราโอเกะบ้านเรา  มีเวทีสำหรับนักร้อง นักดนตรี  หน้าเวทีมีฟลอร์สำหรับวาดลวดลาย   มีโทรทัศน์หลายมุม สำหรับโต๊ะที่ร้องคาราโอเกะ    ด้วยความปรารถนาดีของคุณน้องบอยที่กลัวเราพลาดไฮไลท์สำคัญ  ก็จัดให้เรานั่งโต๊ะหน้าฟลอร์เลย    ชัดเจนเปลี่ยนเลยอะทีนี้   อิอิ    หลังจบคาราโอเกะทั้งเพลงไทยเพลงลาวจากโต๊ะต่าง ๆ นักดนตรีก็ขึ้นบรรเลง  เห็นเครื่องแต่งกายของนักดนตรีทำให้นึกถึงสุนทราภรณ์สมัยก่อน  ใส่เชิ้ต ถูกหูกระต่าย  นักร้องก็มิได้ต่างกันมากนัก  สวมเสื้อแขนกระบอกปักเลื่อมลายสวยงาม กับผ้าซิ่นยาวคลุมเข่า   เริ่มต้นเพลงจังหวะช้า ๆ ก็พอจะฟังออก  พอเพลงเร็วขึ้น ( เหมือนเพลงเร็วแนวสุนทราภรณ์ )    หนุ่ม-สาวลาวก็พากันออกมาเต้นรำกันเต็มฟลอร์ ( แบบเป็นวงกลม โดยมิได้นัดหมาย )  ทุกคนก็เต้นจังหวะเดียวกันหมดเลย  ตะลึงค่ะ !  คิดออกอยู่อย่างเดียว  มีบรรจุในหลักสูตรการเรียนสมัยประถม มัธยม แน่ ๆ ไม่งั้นไม่พร้อมเพียงโดยถ้วนหน้ากันอย่างนี้   ถึงแม้ว่ามือจะฟ้อนกันคนละท่า  แต่จังหวะเท้าได้เลยอะ  เพลงเล่นติด ๆ กัน2 – 3 เพลง  พอเพลงหยุด  ทุกคนก็สลายตัวกันอย่างรวดเร็ว  พอเพลงเป็นจังหวะเร็ว อีกก็ออกมาเต้นกันอีก  น้องบอยให้ข้อมูลเพิ่มว่า  ที่  “ ราตรีเมืองซัว ” เป็นสถานบันเทิงเพียงแห่งเดียวที่ยังมีการเต้นรำแบบ Rimbo Rock ให้เห็น    ...  สี่ทุ่มกว่า ๆ ก็พากันอำลา“ ราตรีเมืองซัว ” เพราะพรุ่งนี้เช้าเราจะต้องตื่นกันแต่เช้าเพื่อไปตักบาตรข้าวเหนียวกัน... <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th008.jpg" border="0" width="320" height="240" /> <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th010.jpg" border="0" width="320" height="240" /> หลังจากเมื่อคืนหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย   บรรยากาศที่แสนสดชื่นก็ได้ปลุกให้เราตื่นมารับอรุณพร้อม ๆ กับมอร์นิ่งเคาะ (( น้องพนักงานที่โรงแรมจะมาเคาะห้องปลุกตอนเช้า ))   ...  พร้อมกันขึ้นรถไปยังจุดสำหรับตักบาตร  ยังไม่เห็นพระสักรูป    แต่ที่เห็นสุดสายตาก็คือ นักท่องเที่ยวชาวไทยหลากหลายคณะที่พากันมานั่งเรียงแถวยาววววววววววว   เมื่อได้พิกัดที่ดีแล้วเราก็ทำการจับจองพื้นที่ใกล้ ๆ กับคุณยายชาวลาว  2 – 3 ท่าน ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว  รับกระติ๊บข้าวเหนียวขนาดเท่าบาตรพระมาอุ้มไว้    หางตาก็เห็นแถวผ้าเหลืองเรียงรายออกจากวัดต่าง ๆ มา  สมแล้วที่ได้ชื่อว่าเป็นเมืองพุทธจริง ๆ  พระภิกษุ สามเณร  นับร้อย ๆ รูป  เดินกันเร็วมาก  ช่วงแรก ๆ ของการตักบาตร  ด้วยความที่เราไม่ชินกับการปั้นข้าวเหนียว (( จริง ๆ แล้วพี่เค้าเรียกว่า จกข้าวเหนียว )) ทำให้ขาดช่วงในการใส่บาตร  ก็เหลือบไปเห็นคุณยายเค้าปั้นข้าวเหนียวร้อน ๆ ก้อนใหญ่ ๆ มาไว้ในมือข้างหนึ่ง  อีกข้างหนึ่งก็ค่อย  ๆ แบ่งเป็นก้อนเล็ก ๆ ใส่บาตร  ทำให้เร็ว และง่าย  ทำตามค่ะ  ๆๆ อิอิ  ข้าวเหนียวหมดก่อน  ยังมีพระภิกษุ และสามเณรทยอยมาเรื่อย ๆ ๆ  ก็เลยหันไปเก็บภาพที่น่าประทับใจแทน    ภาพผู้คนนั่งเรียงรายที่เห็นเมื่อตอนขามา  ถูกแทนที่ด้วยแถวผ้าเหลืองสุดสายตา  มีภาพวัด พระอุโบสถ์ เป็นฉากหลัง  เป็นภาพที่ประทับใจรับเช้าวันใหม่จริง ๆ กลับมาถึงโรงแรมก็เหลือบไปเห็นผู้คนยืนออกันอยู่ตรงต้นมะม่วงยักษ์  นึกขึ้นได้ว่า เป็นร้านกาแฟประชานิยมที่ตั้งใจจะลองลิ้มให้ได้  ก็ชวนพี่ ๆ ไปนั่งกัน  เป็นร้านกาแฟโบราณของสามีภรรยา  แบบว่าขายกันจนรวยเลยว่างั้น  คนเยอะมากค่ะ  คณะทัวร์ต่าง ๆ ที่เห็นไปตักบาตรเช้ากัน  ก็จะพาลูกทัวร์มาทานกาแฟเช้าต่อ  ดีที่เราไหวตัวทันมานั่งก่อน  กาแฟก็โอเคค่ะ  ติดใจปาท่องโก๋มากกว่า  ชิ้นใหญ่ดี  แบบ 2 ชิ้น  อิ่มแทนข้าวเช้าได้เลย  ครบถ้วนกระบวนความ  ได้เพลาอำลาหลวงพระบางแร้ว ๆๆๆๆ     ................  สะบายดีหลวงพระบาง  !       <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/4th009.jpg" border="0" width="240" height="320" />  <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/180030">ไป “ เบิ่ง ” เมืองลาวให้เห็นกะตา ตอน ... โอ้โห ! เมืองมรดกโลก</a> <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/175436">ไป “ เบิ่ง ” เมืองลาวให้เห็นกะตา ตอน ... แรกเริ่มเดินทาง </a> <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/151998">ปลายทางสู่ ‘วังเวียง’</a> สวรรค์บนดินที่สัมผัสได้แม้ยังมีลมหายใจ

2008-08-11T23:43:01+07:00

ตอน... “สะบายดีหลวงพระบาง !” (โดย น้ำฝน) false 200330

2008-09-16T20:51:59+07:00

false

2008-08-12T00:49:18+07:00

ไป “ เบิ่ง ” เมืองลาวให้เห็นกะตา ตอน... “สะบายดีหลวงพระบาง !”

12286

true กว่า 3 สัปดาห์แล้วที่อาการปวดหัวยังไม่ดีขึ้นเลย โดยจะปวดตั้งแต่เบ้าตาขึ้นไปข้างบนศรีษะแล้วปวดลงมาถึงท้ายทอยบางทีก็ลามมาถึงต้นคอ บางทีก็ปวดทั้งวัน บางทีก็ปวดเฉพาะตอนเช้าๆบางทีปวดเช้ากับตอนเย็น ช่วงสัปดาห์แรกไม่อยากไปหาหมอเพราะก่อนหน้านี้สัก 2-3 เดือนก่อนหมอที่ทำงานบอกว่าเป็นไมเกร็นให้ยามากินเฉพาะวันที่มีอาการปวด แต่นี่อาการปวดต่อเนื่องมา หลายวันแล้วโดยไม่มีทีท่าว่าจะหายที่กลัวมากคือกลัวว่าจะเป็นอาการของโรคเดิม คือ "เยื่อหุ้มสมองอักเสบ" <a href="http://gotoknow.org/blog/pygbox/95730">http://gotoknow.org/blog/pygbox/95730</a> ที่ต้องใช้เวลารักษาตัวนานหลายเดือนกว่าจะหายเป็นปกติแล้วก็ไม่อยากกลับไปหาหมอที่ ร.พ.เดิมเพราะรู้ว่าต้องโดนหมอเจาะไขสันหลังอีกแน่ๆ จึงตัดสินใจไปพบหมอที่ ร.พ.อีกแห่งหนึ่งเพราะต้องการจะ crosscheck ดูด้วย แต่วันนั้นหมอเฉพาะทางไม่อยู่จึงนัดอีก 2 วันต่อมา แต่พอถึงวันนัดเป็นเราเองที่ไม่ว่างซะงั้น พอเข้าสัปดาห์ที่ 2 อาการก็ยังไม่หายเลยไปปรึกษาหมอที่ทำงาน หมอบอกว่า"เครียด/ทำงานหนัก/พักผ่อนน้อย/ใช้สายตามาก" แล้วก็ให้ยามาอีก เข้าสัปดาห์ที่ 3 ก็ยังไม่หาย ตัดสินใจไปหาหมอเฉพาะทางอีกที หึหึ.... หมอไม่อยู่ เหอะๆ ประมาณว่าดวงจะไม่ได้รักษา หึหึไม่เป็นไร....รอได้.... พอดีวันนี้ หมอ+พยาบาล มาหาผู้ใหญ่ที่บ้าน ก็เลยโดนตรวจระเอียดเลย หึหึ เริ่มจากอ่านรายงานผลตรวจสุขภาพตั้งแต่ปี 2545 ถึงปัจจุบัน ชั่งน้ำหนัก วัดความดัน สอบประวัติ อย่าเคร่งเครียด แล้วหมอก็วินิจฉัยว่า : คุณเป็นโรค MBI (Mass Body Index) ค่าดัชนีมวลกายไม่สมดุลย์เนื่องจากน้ำหนักตัวมาก(อ้วน!!!)^_^! ทำให้เกิดปวดหัวโดยเฉพาะตอนเช้าหลังตื่นนอนเนื่องจากความดันที่สูงเรื่อยๆ แนวทางการรักษาทำได้ยากมาก....โดยการ....ออกกำลังกายเท่านั้นเอง เหอะๆๆ ค่าดัชนีมวลกายคืออะไร ค่าดัชนีมวลกาย MBI (Mass Body Index) เป็นดัชนีอาศัยความสัมพันธ์ระหว่าง ส่วนสูง และน้ำหนักตัว มาเป็นตัวช่วย บ่งชี้สภาวะร่างกายของแต่ละคน ( ดีกว่าการอาศัยหนักตัวอย่างเดียวเพราะคนที่มีน้ำหนักตัว เท่ากันเช่นที่ 70 กิโลกรัม สำหรับผู้ที่สูงประมาณ 175-180 ซม. ถือว่าปกติหุ่นกำลังดี  แต่ กับผู้ที่สูงประมาณ 150-160 ซม. คุณจะดูอ้วนแล้ว) ตัวดัชนีจะช่วยบ่งบอกให้ทราบว่าเรามี สภาพที่อ้วนมากเกินไป (ตัวเลขดัชนีสูงกว่าค่ามาตรฐาน ยิ่งสูงมากก็ยิ่งอ้วนมาก) หรืออยู่ใน เกณฑืปกติ แสดงว่ามีความสมดุลย์ที่ดีระหว่างการทานอาหารและการออกกำลังกายจึงได้ดัชนี ในเกณฑ์มาตรฐาน หรืออยู่ในสภาพที่ผอมหรือผอมมากเกินไป (ค่าดัชนีจะต่ำกว่าค่ามาตรฐาน ยิ่งต่ำมากแสดงว่ายิ่งผอมมาก) เหตุที่เราควรกังวลและสำรวจสภาพร่างกายของเราเป็นระยะๆเพราะว่า ไม่ว่าจะอ้วนหรือมี น้ำหนักตัวมากเกินไปก็เป็นบ่อเกิดที่จะมีโรคตามมาได้มากมายเช่น ไขมันในเลือดสูง เส้นเลือด หัวใจตีบตัน ความดันโลหิตสูง อัมพฤต อัมพาต โรคกระดูกและไขข้อ โรคเบาหวาน จะเห็นว่า ความอ้วนก่อให้เกิดโรคต่างๆตามมาได้อีกมากมายที่จะบันทอนสุขภาพ และคุณภาพชีวิตของ เรา เราอาจเดินทางไปไหนมาไหนไม่สดวก มีโรคคอยก่อกวน มียาที่ต้องคอยทานอยู่ตลอดเวลา การคำนวณหาค่าดัชนีมวลกาย หรือ MBI (Mass Body Index) 1. เอาน้ำหนักในหน่วย กิโลกรัมคูด้วย 10,000 2. เอาส่วนสูงในหน่วยเซ็นติเมตรคูรกันเองหนึ่งครั้ง 3. เอาข้อ 1 ตั้งหารด้วยข้อ 2 จะได้ค่าค่าดัชนีมวลกาย หรือ MBI (Mass Body Index) เช่น: ถ้าคุณสูง 172 ซ.ม. หนัก 70 ก.ก 1. 70.0 X 10,000 = 700,000 2. 172 X 172 = 29,584 3 700,000 % 29,584 = 23.66 นำค่าที่คำนวณได้ มาเปรียบเทียบค่ามาครฐาน ได้คร่าวๆ ดังนี้  ภาวะ    ค่าดัชนีความหนาที่คำนวณได้   ผอม ระดับ 4 < 16.0   ผอม ระดับ 3  16.0-16.9   ผอม ระดับ 2  17.0-18.4   ผอม ระดับ 1  18.5-19.9   ปกติ   20.0-24.9   อ้วน ระดับ1  25.0-29.9   อ้วน ระดับ 2  30.0-39.9   อ้วน ระดับ 3  > 40.0   แพทย์ที่ควบคุมการลดน้ำหนักส่วนใหญ่ ถ้าเพื่อความสวยงาม ในแง่สรีระ มักจะลดน้ำหนักให้คนไข้ อยู่ประมาณ ค่าต่ำสุดของค่าปกติ คือ ประมาณ BMI ให้อยู่ที่ 18.0-19.0 เราเพียงควบคุมน้ำหนักตัวให้อยู่ในเกณฑ์แล้วโรคต่างๆก็จะห่างไกลจากเรา สำหรับคนอ้วนที่ ยังไม่มีอาการของโรคข้างต้น ถือเป็นโอกาสดีที่ท่านยังมีเวลาแก้ตัว รีบควบคุมสภาพของเรา ให้อยู่ในเกณฑ์ปกติหรือใกล้กับปกติให้มากที่สุดก่อนที่จะมีการแสดงอาการของโรคเกิดขึ้น การตามใจปากของเราแล้วทำให้มีค่าดัชนีมวลกายสูงๆ เราจะต้องมาเสียโอกาส และต้องคอย จ่ายยาเพื่อรักษาอาการของโรคที่ตามมา ค่ายาที่เราต้องนำเข้าจากต่างประเทศปีหนึ่งๆเป็น มูลค่ามหาศาล  เราสามารถช่วยตัวเรา ครอบครัวและประเทศชาติในการลดการนำเข้า โดยเพียงเราสนใจดูแลสุขภาพเราเอง ไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายมากมายเหมือนการรักษา ยังได้ สุขภาพที่สมบูรณ์ และมีคุณภาพชีวิตที่ดีในบันปลายอีกด้วย   คุณไม่คิดจะให้รางวัลกับชีวิต บ้างเชียวหรือ มาเริ่มการสนใจดูแลสุขภาพกันดีกว่า....... ขอบคุณความรู้ดีๆจาก : <a href="http://www.thailabonline.com">www.thailabonline.com</a>

2008-06-22T01:18:50+07:00

โรคปวดหัวเป็นโรคที่หมอเองก็ปวดหัวเหมือนกันเพราะเกิดได้จากหลายสาเหตุมากๆ false 189523

2010-02-05T14:57:23+07:00

false

2008-06-22T01:20:08+07:00

โรคปวดหัว

12286

true 10 วิธีอย่างง่ายๆ หยุด ภาวะโลกร้อน 1. เปลี่ยนหลอดไฟ การเปลี่ยนจากหลอดไส้เป็นหลอดประหยัดไฟหนึ่งดวง จะช่วยลด คาร์บอนไดออกไซด์ ได้ 150 ปอนด์ต่อปี  2. ขับรถให้น้อยลง ทางใกล้ เดินหรือขี่จักรยานแทนได้ การขับรถยนตร์ 1 ไมล์จะปล่อย คาร์บอนไดออกไซด์ 1 ปอนด์  3. รีไซเคิลของใช้ ลดขยะของบ้านคุณให้ได้ครึ่งนึงจะช่วยลด คาร์บอนไดออกไซด์ ได้ถึง 2400 ปอนด์ต่อปี  4. เช็คลมยาง ยางมีลมน้อย ทำให้เปลืองน้ำมันขึ้นถึง 3% ประหยัดน้ำมัน 1 แกลลอน จะลดคาร์บอนฯ ได้ 20 ปอนด์ 5. ใช้น้ำร้อนให้น้อยลง ในการทำน้ำร้อน ใช้พลังงานในการต้มสูงมาก การปรับเครื่องทำน้ำอุ่น ให้มีอุณหภูมิและแรงน้ำให้ น้อยลง จะลด คาร์บอนไดออกไซด ์ได้ 350 ปอนด์ต่อปี 6. หลีกเลี่ยงผลิตภั! ณฑ์ที่มีบรรจุภัณฑ์เยอะ เพียงแค่ลดขยะของคุณเอง 10 % จะลด คาร์บอนไดออกไซด์ ได้ 1200 ปอนด์ต่อปี 7. ปรับอุณหภูมิห้องของคุณเปิดแอร์ 25 องศา เลือกใช้เครื่องปรับอากาศเบอร์ 5 ประหยัดไฟ 8. ปลูกต้นไม้ การปลูกต้นไม้ หนึ่งต้น จะดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ได้ 1 ตัน ตลอดอายุของมัน 9. ปิดเครื่องใช้ไฟฟ้าที่ไม่ใช้ ปิดทีวี คอมพิวเตอร์ เครื่องเสียง และเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ เมื่อไม่ใช้จะลดคาร์บอนไดออกไซด์ได้นับพันปอนด์ต่อปีและอย่างสุดท้าย 10. บอกเพื่อนๆของคุณเกี่ยวกับวิธีเหล่านี้ครับ

2008-06-11T21:37:40+07:00

ลด คาร์บอนไดออกไซด์ หยุด ภาวะโลกร้อน false 187556

2008-06-23T20:53:32+07:00

false

2008-06-11T21:37:40+07:00

10 วิธีอย่างง่ายๆ หยุด ภาวะโลกร้อน

12286

true “มะละกา” (Melaka) เมืองเก่าแก่ของมาเลเซียที่เต็มไปด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka01.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka02.jpg" border="0" width="300" height="225" /> กว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วที่ต้องจากบ้านมารอนแรมคนเดียวต่างบ้านต่างเมือง ตั้งใจว่าสุดสัปดาห์นี้ต้องหา โอกาสไปเยือน “มะละกา” ให้จงได้ ชื่อของช่องแคบมะละกาแห่งนี้คุ้นเคยตั้งแต่สมัยเรียนภูมิศาตร์มัธยมต้น อยากไปเห็นกับตาจริงๆสักครั้ง หลังจากกางแผนที่ออกดู ประเมิญว่าการเดินทางก็ไม่น่าจะยากลำบาก ขึ้นรถประจำทางจากเมือง Port Dickson แล้วไปต่อรถอีก 2-3 เมืองก็น่าจะถึง มะละกา แต่พอได้พูดคุยกับ Ng Koy Bee ซึ่งเป็นเจ้าของคอนโดที่เราพักอยู่ ก็เกิดความกังวลขึ้นมาทันที ไม่ใช่เราหรอกนะ แต่เป็น Ng Koy Bee เองนั้นแหละที่กังวลว่าเราจะไปไม่ถึงจุดหมาย พร้อมกับขู่สารพัดเพราะไม่อยากให้เดินทางคนเดียว โดยบอกว่าระหว่างทางค่อนข้างไกลและอันตราย ถ้ามีการปล้นรถโดยสารจะทำอย่างไร และไม่ใช่ว่าคนมาเลย์จะพูดภาษาอังกฤษได้ทุกคนนะ แต่ไหนๆก็มาถึงนี่แล้วก็ยืนยันว่าจะไปให้ได้... จนในที่สุด Ng Koy Bee ก็บอกว่าให้ไปได้.... โดยอาสาพาไปเอง หึหึ ทีนี้เข้าทางเลย ไม่ต้องนั่งรถโดยสาร แถมมีคนขับให้พร้อมเป็นไกด์พิเศษส่วนตัวด้วยต้องขอบคุณ Ng Koy Bee กับภรรยา และหลานชายตัวน้อยวัยกำลังซน ที่กรุณามากๆ ทั้งที่พึ่งจะรู้จักกันได้ไม่กี่วันเอง ระหว่างทางบรรยากาศสองข้างทาง น่าตื่นตาตื่นใจตลอดเวลา โดยผ่านภูเขาสลับกับหมู่บ้านบ้าง บางทีก็มองเห็นทะเล ใช้เวลาเดินทางไม่นานอย่างที่คิด ใกล้ถึง มะละกา เราก็แวะซื้อขนมพื้นเมืองที่ตั้งขายอยู่ข้างทาง Koy Bee บอกว่ามีขายที่นี่ที่เดียว จำชื่อขนมไม่ได้แล้วมีลักษณะเหนียวรสชาดหวานคล้ายกาละแมร์ ของบ้านเรา <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka03.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka04.jpg" border="0" width="300" height="225" /> “มะละกา” เริ่มต้นจากหมู่บ้านประมงเล็กๆ ที่เปลี่ยนมาเป็นศูนย์กลางการค้าขายเครื่องเทศที่สำคัญที่สุด ระหว่างตะวันออกไปยังตะวันตก มาตั้งแต่สมัยโบราณ อย่างที่ทุกคนเคยเรียนตอนมัธยมต้นนั้นแหละ เป็นเมืองหลวงเก่าแก่ของมาเลเซียที่ เต็มไปด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์ รวมถึงร่องรอยอารยะธรรมตะวันตกที่เมื่อครั้งตะวันตกพบตะวันออกที่ซึ่งชาวยุโรปเดินทางมาเอเซียต้องมาจอดเรือทำการค้าขายที่ช่องแคบมะละกา ก่อนเดินทางต่อไปสู่ประเทศในคาบสมุทรแปซิฟิก ประวัติศาตร์ของเมืองเก่าแก่แห่งนี้เริ่มจาก เมื่อประมาณ 600 กว่าปีมาแล้ว เมื่อเจ้าชายปรเมศวรหรือปาราเมิสวารา ผู้มีเชื้อสายมาจากราชวงศ์ไศเลนทร์ ได้อพยพออกจากเมืองปาเล็มบังไปอภิเษกกับเจ้าหญิงในราชวงศ์มัชฌปาหิตมา ต่อมาเกิดขบถขึ้นในเมืองมัชฌปา ในปี พ.ศ.1944 จึงลี้ภัยการเมืองมาอาศัยเจ้าเมืองเทมาเส็ค แต่ภายหลัง เจ้าชายปรเมศวรได้ลอบฆ่าเจ้าเมืองเทมาเส็ค ทำให้เจ้าชายปรเมศวร ถูกขับไล่ออกไปจากเมือง จึงหนีมาตั้งเมืองมะละกาขึ้นในปี พ.ศ.1946 เมืองใหม่แห่งนี้กลายเป็นจักรวรรดิการค้าที่ยิ่งใหญ่ในอีก 200 ปีต่อมา และเป็นแหล่งแรกที่ศาสนาอิสลามเข้าสู่มาเลเซียผ่านทางพ่อค้ามุสลิมอินเดียที่มาจากปาไซ และเปลี่ยนการปกครองมาเป็นระบอบสุลต่าน <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka05.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka06.jpg" border="0" width="300" height="225" />                 (ภาพ Koy Bee กับภรรยาและหลานชาย เพื่อนใหม่ที่อาสาเป็นไกด์พิเศษพาท่องมะละกา) ต่อมา พ.ศ. 2052 โปรตุเกสเดินทางมาถึงมะละกาเพื่อขอตั้งสถานีการค้าแต่ถูกปฏิเสธ จนนำไปสู่ สงครามระหว่างโปรตุเกส-มะละกา ซึ่งโปรตุเกสเป็นฝ่ายชนะเมื่อ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2054 มะละกา ถูกเนเธอร์แลนด์ยึดครองเมื่อ พ.ศ. 2184 หลังจากเนเธอร์แลนด์ขับไล่โปรตุเกสออกไป ต่อมามะละ กากลายเป็นอาณานิคมของอังกฤษตามสนธิสัญญาแองโกล-ดัตซ์ หรือสนธิสัญญาอังกฤษ-ฮอลแลนด์ พ.ศ.2367 ภายใต้การปกครองของอังกฤษ มะละการวมกับปีนังและสิงคโปร์ในชื่อนิคมช่องแคบซึ่งแยกต่างหากจากสหพันธรัฐมาเลย์ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 มะละกาเข้ารวมอยู่ในสหภาพมลายา และกลายเป็นส่วนหนึ่งของมาเลเซียเมื่อมาเลเซียได้รับเอกราชจากอังกฤษ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka07.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka08.jpg" border="0" width="300" height="225" /> จากประวัติความเป็นมาที่มากด้วยเรื่องราว ผู้คนที่นี่จึงประกอบด้วยชนหลากชาติหลายเผ่าพันธุ์ หลาย วัฒนธรรม แต่อยู่กันอย่างเข้ากัน กลมกลืนจนกลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะที่โดดเด่น เสน่ห์ของเมืองที่ได้ชื่อว่า “Melaka Historical City” เต็มไปด้วยเรื่องราวและร่องรอยอารายธรรมตะวันตก และศิลปวัฒนธรรมของชาวจีน โดยปรากฏอยู่ตามโบราณสถาน โบราณวัตถุ ที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมผสมผสานเช่น มรดกที่ชาวดัชต์หรือฮอลันดา ทิ้งไว้ในมะละกา และกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ นั่นคือ จัตุรัสดัตซ์ หรือ ดัตซ์สแควร์ ซึ่งเคยเป็นย่านที่อยู่ของชาวดัตซ์ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka09.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka10.jpg" border="0" width="300" height="225" /> สถานที่สำคัญๆ ของเมืองยังอยู่ในย่านๆ นี้ด้วยกันทั้งสิ้น นับแต่โบสถ์คริสต์ หลังสีแดง เขียนคำว่า “CHRIST CHURCH 1753” ประกาศถึงความเก่าแก่ที่หน้าอาคาร และยังทำหน้าที่ต้อนรับนักท่องเที่ยวทุกชีวิตที่เข้ามาเที่ยวที่มะละกาส่วนเหตุผลที่ต้องเป็นสีแดงนั้น ก็เพราะเมื่อตอนที่อังกฤษเข้าครอบครองนั้นเห็นว่าโบสถ์ต้องทาสีบ่อย ก็ในเมื่ออิฐข้างในซึ่งนำมาจากเนเธอร์แลนด์ เป็นสีแดง ก็เลยทาสีแดงซะเลยจะได้ไม่ต้องทาสีบ่อยๆ บริเวณใกล้ๆ มีป้อม “A’Fomosa” สิ่งก่อสร้างของโปรตุเกสแห่งเดียวที่เหลืออยู่จากเดิมมีถึง 5 ป้อม ก่อนจะถูกดัชต์ทำลายทิ้ง ภายในบริเวณรอบๆจัตุรัสแห่งนี้ ประกอบไปด้วย น้ำพุวิคตอเรีย กังหันลมสีเหลืองเชิงสะพาน ตรงข้ามตึกแดง หอนาฬิกาสีแดงที่ กิมเส็ง แซ่ตั้ง เศรษฐีชาวจีนที่รวยที่สุดในย่านไชน่าทาวน์สร้างไว้ และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือรถสามล้อชมเมืองมะละกา ที่จอดเรียงรายรอให้บริการนักท่องเที่ยว <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka11.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka12.jpg" border="0" width="300" height="225" /> หากเราเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย จะได้ชื่นชมบรรยากาศของบ้านเรือนที่เป็นสถาปัตยกรรมจีน ผสมฝรั่ง และร้านรวงขายของที่ระลึก ร้านขายของสะสมโบราณ งานประดิษฐ์ที่ทำด้วยมือ เก๋และแปลก โดยเฉพาะถนน "Heritage Jonker Street" ซึ่งเป็นที่โปรดปรานของนักสะสมของเก่า “Jonker Street” จึงขึ้นชื่อว่าเป็นแหล่งเสาะหาของโบราณที่มีราคาถูกแสนถูก ที่บรรดานักสะสมอยากมาเยือน เดินช้อปและชมเมือง เข้าออกร้านขายของที่ระลึกกัน ถนนเส้นนี้ที่รวบรวมเอาความมีชีวิตชีวาของชาวมะละกาเอาไว้ 2 ข้างทางของถนน หลังจากเพลิดเพลินกับบรรยากาศแสนประทับใจแล้ว ก็แวะเติมพลังด้วยขนมพื้นเมืองที่รสชาดอร่อยและเป็นเอกลักษณ์ที่ร้านริมคลองตรงข้าม ดัตซ์สแควร์ ถ้าอยากรู้จักประวัติศาสตร์ และอยากซึมซับวัฒนธรรมที่หลากหลาย ของเทศมาเลเซีย ต้องไม่พลาดกับการมาเยือน มะละกา เมืองที่ยังมีเค้าลางของอดีตที่ผสมผสานกับปัจจุบันได้อย่างลงตัว รอให้ผู้ผ่านทางแวะมาเยี่ยมชมและตราตรึงไว้ในความทรงจำ และประทับใจ <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka13.jpg" border="0" width="300" height="225" />  <img src="http://gotoknow.org/file/pygbox/Melaka14.jpg" border="0" width="300" height="225" /> รินทร์ - ปริญญา ทองประภา

2008-05-27T21:15:26+07:00

“Melaka Historical City” เมืองเก่าแก่ของมาเลเซียที่เต็มไปด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์ false 184837

2009-05-30T23:28:27+07:00

false

2008-05-27T22:08:48+07:00

“มะละกา” เมืองที่เต็มไปด้วยเรื่องราวประวัติศาสตร์

12286

true <ul> <li>ถึงแม้จะมีคนตื่นตัวกันเรื่องภาวะโลกร้อนกันมากขึ้นแล้วก็ตาม แต่จากรายงานของนักวิจัยยังพบว่า ปริมาณของก๊าซคาร์บอนไดอ๊อกไซด์ ยังไม่ได้ลดปริมาณลงอย่างที่ควารจะเป็น</li> <li>การเผาขยะก็เป็นอีกสาเหตุหนึงของภาวะโลกร้อนเช่นกัน โดยเป็นการเพิ่มปริมาณของก๊าซคาร์บอนไดอ๊อกไซด์ ที่ขึ้นสู่ชันบรรยากาศ และยังเป็นสาเหตุของควันพิษหรือเขม่าอันตรายให้ได้สูดดมกันอีก</li> </ul> <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1p4kjAGr3rGb96zOebREpkDsJydFXajL8wbLX0j4qFcDhh0B3Z79kUdCQ7WOJBrPYhM0YzWFR-sT6X6aqie4lcOFYTOkI4C6hH" border="0" width="116" height="108" />  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1p4kjAGr3rGb_jkrbOLb40i6FF2Qs-NzSi50066wUhFN70zCa3pW7XgXAynMLrGKpH-XLvIUsFDF7mMu8xaBJgyDbho3lKq5Xr" border="0" width="137" height="95" /> <ul> <li>ปัญหาเรื่องขยะเป็นปัญหาใหญ่ระดับโลกมานานแล้ว กำจัดอย่างไรก็ไม่มีวันหมดตราบใดที่คนเรายังสร้างขยะกันวันล่ะ 2-3 กิโลกรัม</li> <li>โดยเฉพาะปัญหาขยะในแหละธรรมชาติ ภูเขา แม่น้ำ ทะเล ที่ทำลายความสมดุลของธรรมชาติได้อย่างรุนแรง ไม่ได้ตั้งใจจะโทษใครแต่บ่อยครั้งที่เราตั้งใจแค่ชื่นชมความงามของธรรมชาติ แต่กลับพบว่าเจ้าของบ้านนั่นเองคือผู้ทำลาย เช่นอาบังคนขับเรือพาเราเที่ยวเกาะขว้างขวดเครื่องดื่มลงทะเล พี่ไกด์หนานที่พาเราเที่ยวป่ากลับเป็นคนทิ้งขยะไว้ในป่าซะเองทั้งๆที่เป็นบ้านของตัวเอง เป็นที่ทำมาหากินของตัวเองแท้ๆ</li> </ul> <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1p4kjAGr3rGb9e4wIzGFylezu5Ng12ClK6ZhZsAyYcb0mkgcvlWs1x0zPAePms2VVu7J9AJKK4Xm1yohVtqJCbWejVLiqVeXhT" border="0" width="130" height="118" />  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1p4kjAGr3rGb9x8OqKT9_rkLyg5pyigVqyqye6NzCQcvCOncxxjvV__zWc5pqMgBir4h1R70LDl5MJut_mFo8qqjHA_Q45uBB1" border="0" width="91" height="126" /> <ul> <li>ผมกับเพื่อนอีกสองคนเคยตระเวนเที่ยวแบบค่ำไหนนอนนั่น ตอนกลางคืนมีกิจกรรมรอบกองไปเล็กๆ เช้ามาเราช่วยกันเก็บขยะ ในบริเวณรอบๆที่พัก แต่กลับพบว่าคณะครูที่พานักเรียนมาพักแรมบริเวนใกล้ๆเป็นผู้ทิ้งซะเอง</li> <li>ไม่ได้เหมารวมทั้งหมอหรอกนะครับ เป็นเพียงคนส่วนน้อยเท่านั้นที่ยังไม่ตระหนึกถึงการรักษาทรัพยากร</li> <li>นี่ยังไม่รวมขยะอีเล็กทรอนิคที่ถูกยัดเยียดนำเข้ามาในประเทศผ่านขบวนการ FTA อีกนะครับ มีอย่างที่ไหนประเทศที่พัฒนาแล้ว นอกจากจะใช้ทรัพยากรโลกอย่างฟุ่มเฟือยแล้ว ยังมีหน้าเอาขยะ มาขายต่อให้ประเทศกำลังพัฒนาอย่างหน้าด้านๆ ในรูปแบบของสินค้ามือสอง หารู้ไม่ว่ามันใช้ได้อีกไม่กีวันแล้วก็จะกลายเป็นภาระอันยิ่งใหญ่และส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมอีกมาก เพื่อกำจัดมัน</li> </ul> <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1p4kjAGr3rGb_xfbvm0aCpqrL_Pv0fCfMdaRODXkDGJUO5ngaDzQqA0V-Vm4QkWMdcQlpSWuU-tDfSpUnOzXALg9f9Vk8zSl1M" border="0" width="136" height="99" />  <img src="http://byfiles.storage.live.com/y1p4kjAGr3rGb9owSO-ugGEJK3_VoIYU-v9rdXOlSKzxeGQRASymnB4o1eIB5SZk-YYJbqtLa3UOfxxRHRL67aeVotdf4JILhX6" border="0" width="132" height="78" /> <ul> <li>เคยได้ยินคำกล่าวว่า โลกใบนี้คือทรัพยากรของลูกหลานรึเปล่าครับ ผมเห็นด้วยนะครับ เราเป็นเพียงผู้หยิบยืมทรัพยากรของลูกหลานมาใช้เท่านั้น เมื่อถึงเวลาที่เราจะต้องส่งคืนแล้ว เราจะมีอะไรเหลือพอส่งคืนลูกหลานเรามั่งมั๊ย???</li> <li>มาร่วมกันปกป้องอนาคตกันตั้งแต่วันนี้เถอะครับ</li> <li>protect tomorrow, today</li> </ul>

2008-05-11T00:43:42+07:00

protect tomorrow, today false 181670

2008-08-23T18:48:30+07:00

false

2008-05-11T00:43:42+07:00

ปัญหาขยะ กับ ภาวะโลกร้อน