ตามรอยมิตรภาพ ตอน 2 (บ้านห้วยเต๋ย)

ครูถึกพาเรามาถึง ศูนย์ กศน. บ้านห้วยเต๋ย ก็ใกล้มืดแล้ว พอรู้ว่าพวกเรามาถึง เด็กๆก็ออกทักทายพวกเรา จนครูเมธต้องบอกให้กลับไปก่อนให้คณะเรามีเวลาทำธุระส่วนตัว กินข้าวปลากันก่อนแล้วค่อยมาสนุกรอบกองไฟกัน 

หลังอาหารมื้อเย็นฝีมือครูเมธกะน้องดาว กรรมการหมู่บ้านก็มาเป็นเกียรติให้พีธีมอบทุนการดำรงชีพให้กับ น้องๆ จากนั้นเราก็ร่วมสนุกสนานกับกิจกรรมรอบกองไฟ อย่างไม่ลืมหูลืมตา ขนมกล่องใหญ่ที่เตรียมมา เราแจกทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ ก่อนสามทุ่มเล็กน้อยเราครูถึกกะครูเมธก็ให้โอวาทน้องๆ คณะเราก็ให้โอวาทน้องๆให้ตั้งใจศึกษาเล่าเรียนเพื่อจะไดเป็นกำลังสำคัญในการพัฒนาชุมชนบ้านเกิดในอนาคตต่อไป และเราสัญญากับน้องๆ ว่าคณะของเราจะมาเยี่ยมและมาเป็นกำลังใจให้เสมอๆ

หลังจากน้องๆแยกย้ายกันไปพักผ่อนหลับนอนแล้ว ก็เป็นเวลากิจกรรมของพี่ๆบ้าง โดยมีเครื่องดื่มเป็น สุราป่าเสิร์ฟพร้อมน้ำสมุนไพรหลุบหลิบ ถูกคอถูกใจ มีทั้งหัวเราะ มีทั้งร้องเพลงและร้องไห้ เราแลกเปลี่ยนสาระทุขสุกดิบกันจนต้องหามเข้าเต็นท์เพราะเดินเองไม่ไหวแล้ว

มื้อเช้าเป็นเมนูผัดใข่ใส่ปลากระป๋อง ผักผักรวม และหมูแดดเดียว อาหารอร่อยมากแต่มีหลายคนกินไม่ลงเพราะแอลกอฮอในกระแสเลือดสูงกว่าปรกติทำให้กินอะไรไม่ลงนั้นเอง ใกล้ๆเที่ยงเราก็เก็บเตนท์เก็บข้าวของ ออกเดินทางจากบ้านห้วยเต๋ย กลับลงไปยังบ้านด่านโดยความเอื้อเฟื้อของครูถึกที่พาเราไปยังจุดหมายอย่างปลอดภัยเสมอมา  

ที่โรงเรียนบ้านด่าน อาจารย์ป้าและคณะ ต้อนรับคณะเราด้วยเครื่องดื่มเย็นๆยี่ห้อลีโอ ก่อนเข้าเรื่องถึงความเป็นอยู่ของน้องๆนักเรียนประจำที่เดินลงดอยมาเรียนหนังสือกันที่นี่ แต่เนื่องจากคณะเราเปลี่ยนแผนเล็กน้อยทำให้ไม่เจอน้องๆ เพราะแยกย้ายกลับขึ้นดอยไปหมดแล้ว อาจารย์ป้าเป็นตัวแทนรับมอบความปรารถนาดี ที่คณะเราเตรียมมามอบให้กับน้องๆ เพื่อเป็นทุนในการบรรเทาความเดือดร้อนของน้องๆและผู้ปกครอง เน้นว่าเป็นทุนการดำรงชีพนะ ไม่ใช่ทุนการศึกษาเพราะเราเชื่อมั่นว่า รัฐบาลสามารถสนับสนุนทุนด้านการศึกษาให้กับอนาคตของชาติเหล่านี้ได้จริงๆ