คิดถึงใจจะขาดแล้วเอย

29739

true คิดถึงเพลงเก่าๆ ที่เคยฟังเมื่อวันวาน วันที่ยังเยาวัย ขับกล่อม ทุกเช้าค่ำ พร่ำเีพรียกเรียกหา เมื่อยามความสูงวัยมาถึง คิดถึงใจจะขาดแล้วเอย …….ตอนนี้ สิ่งที่ใจพร่ำเรียกหามานาน สมอุรา มีความสุข จึงอยากแบ่งปันความสุข เพราะสามารถขอเพลงเก่าๆ ฟังออนไลน์ได้ หลายท่านคงใช้บริการแล้ว อาม่าขอนำมาบอกคนที่รักเพลงเก่าๆสุนทราภรณ์ได้หวลระลึกถึง ให้เข้าไปขอเพลงจากเวปข้างล่างนี้ได้ค่ะ <a href="http://www.websuntaraporn.com/suntaraporn/radio/default.asp">http://www.websuntaraporn.com/suntaraporn/radio/default.asp</a> ส่วนข่างล่าง เป็นหน้าบ้าน บ้านรักสุนทราภรณ์ ที่ลูกศิษย์ส่งมาให้ค่ะ <a href="http://websuntaraporn.com/suntaraporn/home/">http://websuntaraporn.com/suntaraporn/home/</a> เชิญหาความสำราญได้ ตามความต้องการค่ะ ขอให้ทุกคนมีความสุขกับเพลงสุนทราภรณ์นะค่ะ ช่างมีวาสนาจริงๆ มีวิทยุส่วนตัว ฟังเพลงเก่าได้ทั้งวัน แถมขอเพลงเก่า ชนิดที่เป็นยุคแรกๆ ของสุนทราภรณ์ เชียวหละ เมื่อวานฟังเพลงม่านไทรย้อย วันนี้ดีเจอร เอาใจเป็นพิเศษออกอากาศด้วย เปิดเพลงดอกท้อริมธาร ให้ฟัง เป็นการเอาใจ เพราะขอมาสามวันแล้ว และจะเปิดสาวริมธารให้ฟังด้วยดีใจจังลย เพลงที่ขอดีเจอร ได้ฟังถึงสองเพลงค่ะ

2010-02-09T12:37:56+07:00

ช่างมีวาสนาจริงๆ มีวิทยุส่วนตัว ฟังเพลงเก่าได้ทั้งวัน false 335008

false

2010-02-09T12:37:56+07:00

คิดถึงใจจะขาดแล้วเอย

29739

true   <div class="body"> <img src="http://lanpanya.com/journal/files/2010/01/image-009n.jpg" border="0" width="551" height="495" /> นับตั้งแต่ ปีใหม่มา มีมณฑาทิพย์ บานเป็นระยะๆ และยังมีดอกตูมที่ทะยอยกันออก พอดอกหนึ่งร่วง จะเกิดดอกตูมใหม่มาแทน ที่่กิ่งเดียวกันอย่างต่อเนื่องเลยค่ะ ตอนนี้มีดอกตูมทุกกิ่งค่ะ มีอะไรที่เข็มขัดสั้นเป็นระยะๆ โดยเฉพาะการเจอ เวปไซต์ ของแอดไวซี ที่มีเวปบอร์ดให้โพสข้อความ ทำให้ลูกศิษย์ ได้ทราบว่า อาจารย์ที่ปรึกษา(อาม่า) ที่ไม่ได้พบมาเป็นเวลานานถึงสามสิบสองปีอยู่ที่ไหน หลายคนตั้งความหวังว่าจะได้พบในงาน 45 ปีภูมิศาสตร์ ที่จัดเมื่อ 12 ธันวา 2553 ซึ่งตรงกับวันจัดงานแต่งงานลูกสาว จึงไม่ได้ไปร่วมงาน หลังจากเข้าไปอ่านเวปไซต์ของลูกศิษย์  <a href="http://www.cmgeo.net/">http://www.cmgeo.net/ </a>ได้อี-เมล์ ของลูกศิษย์บางคนจึง เมล์ไปหา ปรากฏว่าเวปมาสเตอร์ ขออนุญาติ นำข้อความบางส่วนในเมล์ ไปโพสในเวปบอร์ด จากนั้นมาปรากฏการณ์ ที่เหลือเชื่อจริงๆ ว่าแอดไวซี ผู้มีความรัก ความผูกพันกับอาม่ามากมายถึงเพียงนี้ 00166 - <a href="http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dejadeja&topic=166" target="_blank">BIG SURPRISE สำหรับลูกศิษย์ Geo 17 ครับ !!!</a> - Geo-staff - [4 ม.ค. 2553] - (237 / 11) นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา มีการวางแผนยกพลขึ้นที่ราบสูงโคราช เพื่อก่อการดีมาเยี่ยมอา ม่า จึงเกิดการพบกันระหว่างศิษย์-อาจารย์ที่ปรึกษา ที่พลัดพรากจากกันมานานถึงสามสิบสองปี เมื่อ 30-31 มกราคม 2553 เสา์ร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ไม่มีอะไรจะมีความสุขเท่ากับ สว.ที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยความรัก ความคิดถึง ความผูกพัน ที่โหยหามานาน ได้สมหวังกันเสียที แม้ว่าจะไม่สามารถมาครบทุกคนก็ตาม แต่ที่มาได้ถึง 11 คน แต่ละคนไม่ใช่ธรรมดา ทุกคนล้วนมีบทบาทหน้าที่่ การงานที่น่ายกย่อง ทั้งรับราชการ และทำธุระกิจส่วนตัว แต่เหนืออื่นใด คือเป็นคนเก่งที่เป็นคนดี มีคุณธรรม มีความกตัญญูเป็นคุณสมบัติ เป็นพื้นฐานของคนดี ทุกคนล้วนมุ่งมั่นตอบแทนแผ่นดินเกิด เต็มกำลังความสามารถ  เห็นความรักความสามัคคี แล้วเกิดความปิติใจยิ่งนัก เขาเหล่านี้ก็จะเพาะเมล็ดพันธุ์คนดี สืบทอดเจตนารมณ์ สร้างคนดีให้แผ่นดินสืบต่อๆ กันไปจากรุ่นสู่รุ่น……พวกเราคือจุลินทรีย์ที่เล็กๆ มิอาจมองเห็นด้วยตาเปล่า แต่เหล่าจุลินทรีย์ มิใช่หรือฟื้น คืนชีพให้แผ่นดิน เพื่อทุกคนใช้ประโยชน์จากดินได้อย่างมีประสิทธิภาพ และยืนยาวอย่างมั่นคง มันเกินความคาดฝัน นี่หรือเด็กเมื่อสามหกปีที่แล้ว ตอนนี้ท่านเติบใหญ่งดงามเหลือเกิน มีหน้าที่ตามธรรมชาติที่หลากหลาย แต่รุ่นนี้น่าแปลกใจมาก ทำงานด้านบริหาร จัดการทรัพยากรน้ำมากเป็นพิเศษ ไม่ว่าใครทำงานอะไรที่ไหน อย่างไร เขารวมกลุ่มได้อย่างเหนียวแน่น ดูแลช่วยเหลือกันมาตลอด และยังเผื่อแผ่มาสู่อาจารย์ของพวกเขาทุกคน โดยเฉพาะอาจารย์ที่ปรึกษา บารมีความดีของลูกศิษย์ ไม่ว่าทำงานที่ไหน ก็จะมีผู้ร่วมงานและผู้ใต้บังคับบัญชากรัก ความติดดินเข้าใจ จึงได้ใจไปเต็มๆ  ถึงแม้ย้ายไปที่อื่นแล้วยังคงพูกพัน บารมีจึงแผ่มาถึงอาม่า หลังจากลูกศิษย์ กลับไป วันรุ่งขึ้นก็มีจีออรุ่น18 พาลูกน้องมาให้รู้จักที่บ้าน เพื่อมาทำหน้าที่ดูแลต้นไม้ให้ จะไม่ยอมให้สว.ต้องเสี่ยงอันตรายตัดแต่งต้นไม้เอง และนัดกันวันพฤหัสนี้ค่ะ ขอบคุณเหลือเกิน เคยได้ยินคำพูดที่หวานเลอเลิศมานักต่อนักแล้ว สารพัดอาสา แต่ว่าไม่มีการปฏิบัติค่ะ แต่ปรากฏการณ์นี้ จะถูกลบล้างไปโดยสิ้นเชิงสำหรับลูกศิษย์ของอาม่า ปฏิบัติมากกว่าพูด อาสาทันที่ ลงมือทันที่ วันนี้ก็มีโอกาสได้พบผู้มีบารมีสูงอีกท่าน ที่ลูกศิษย์ขอให้มาพบอาจารย์ของลูกศิษย์ที่บ้าน ท่านนี้เป็นผู้บริหารภาคอุตสากรรม ผู้ซึ่งปฏิบัติธรรมสูงมาก เมื่อพบกันจึงรับรู้ได้ อาม่าให้ดอกมณฑาทิพย์แห้งไปบูชา และท่านขอดูต้นมณฑาทิพย์ ตอนแรกจะเด็ดใบให้ท่าน ท่านบอกว่าขอใบร่วงค่ะ แทนที่จะได้ร่วงเลยได้ดอกมณฑาที่แห้งแล้ว ซึ่งอาม่าเก็บมาไว้ห้องคอมตั้งแต่บานจนแห้ง มันเป็นเช่นนี้เอง วันนี้ได้รับทราบข้อมูลเกร็ดประวัติศาสตร์ชาติไทยที่ไม่เคยรู้มาก่อน และวัติประเทศเพื่อนบ้าน เกร็ดประวัติพุทธศาสนามากมาย ขอบคุณสวรรค์ที่ ที่ทำให้ได้พบคนดีๆ นี่คือผลพวงบารมีของลูกศิษย์ค่ะ <img src="http://lanpanya.com/journal/files/2010/01/img_5466n.jpg" border="0" width="486" height="500" /> </div>

2010-02-03T05:27:44+07:00

false 333436

2010-02-04T19:47:07+07:00

false

2010-02-03T05:27:44+07:00

บารมีลูกศิษย์

29739

true <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/img_5582n.jpg"><img class="wp-image-19 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/img_5582n.jpg" border="0" alt="ลูกศิษย์มากราบ" title="img_5582n" width="500" height="375" /></a> ศิษย์มีครู เป็นคำโบราณบอกกล่าวไว้ เพื่อให้กำลังใจศิษย์ เพื่อให้ศิษย์หึกเหิม ระลึกถึงคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ แล้วนำความรู้มาปรับใช้อย่างชาญฉลาด ให้เหมาะกับยุคกับสมัย อย่างมีสติรู้ตัว สามารถพัฒนาปัญญา แล้วนำมาใช้ ให้บังเกิดผล รู้เขารู้เราย่อมชนะ(ใจ)ไปแล้วกว่าครึ่ง ปัญญานั้นต้องพัฒนาตลอดชีวิต ใครทำใครได้ แค่ฟังแค่รับรู้ ไม่พอต้องพัฒนามาปรับใช้ แล้วจะรู้ว่าปัญญาสามารถพัฒนามาใช้ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดค่ะ   <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/n.jpg"><img class="wp-image-20 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/n.jpg" border="0" alt="ลูกศิษย์มากราบ" title="n" width="500" height="375" /></a> อาจารย์ก็มีครู ครูผู้ให้ปัญญา จึงได้พัฒนาใช้ปัญญาอย่างต่อเนื่องตลอดมา เข้าทำนองที่ว่าเราหยุดพัฒนาปัญญาเมื่อใดเราถอยหลังทันที่ เพราะ ผู้มีปัญญาเขาพัฒนาล้ำหน้าเราไปแล้ว จงเรียนรู้สร้างองค์ความรู้ด้วยการลงมือทำด้วยตัวเอง มีความรู้อยู่กับตัวจะไปกลัวอะไร อาจารย์ขอกราบคารวะครูทุกท่าน ที่ประสิทธิ์ประสาทปัญญาให้ อาจารย์ พรรณี วราอัศวปติเพื่อถ่ายทอดวิชาแก่ศิษย์รุ่นต่อๆไป <img src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/pamageo17.jpg" border="0" width="500" height="375" /> โดยเฉพาะ อาจารย์อาวุโส ของภาควิชาของภาคภูมิศาสตร์ ที่อยู่เชียงใหม่ท่านก็สูงวัยมากแล้วขอฝากศิษย์ ไปเป็นตัวแทนของอาจารย์ไปกราบคุณครูให้อาจารย์ด้วยค่ะ 1.อาจารย์นวลศิริ 2.อ.วันเพ็ญ 3.อ.อัญชลี 4.อ.ประหยัด อยากให้ลูกศิษย์ทุกคน ได้ไปแสดงความรักความผูกพัน เหมือนที่ อาจรย์ได้รับในวันนี้ค่ะ <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/dejama.jpg"><img class="wp-image-23 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/02/dejama.jpg" border="0" alt="ความรักจากศิษย์" title="dejama" width="500" height="375" /></a>

2010-02-01T10:06:31+07:00

เพื่อให้กำลังใจศิษย์ เพื่อให้ศิษย์หึกเหิม ระลึกถึงคำสั่งสอนของครูบาอาจารย์ false 332970

2010-02-04T23:01:38+07:00

false

2010-02-01T10:06:31+07:00

เราก็ศิษย์มีครู

29739

true เช้าวันเสาร์ที่ ๓๐ มค. ๒๕๕๓ วันแห่งการรอคอยมาถึง อาม่าตื่นเต้นเหมือนกัน องุ่นล้างแล้วเก็บแช่ในตู้เย็นตั้งแต่เมื่อคน เช้ามาจัดการตัดใบเตยหอม -สายน้ำผึ้ง เพื่อต้มน้ำเก็กฮวยสูตรอาม่า  แล้วทิ้งไว้ให้เย้นกรองใส่โถพร้อมเสิร์ฟ เตรียมแก้วน้ำ และไม่ลืมที่จะเตรียมกาแฟไว้ด้วย ทุกอย่างพร้อม เหลือเวลาที่รอคอยกำลังจะมาถึง ก่อนเที่่ยงเล็กน้อยได้รับข้อมูลว่าคณะก่อการดี กำลังแวะไห้วหลวงพ่อโตที่สีคิ้ว คงใช้เวลาพอสมควรตามอัธยาศัย บ่ายสองโมงกว่า ได้รับโทรศัพท์ว่าถึงโรงแรมแล้ว ล้างหน้าตาเสร็จ ล้อหมุ่นทันที่ หลังจากบอกเส้นทางมาบ้านอาม่า กะเวลาได้พอดี เปิดประตูรั้วบ้านออกมายืนคอยรับที่หน้าบ้าน ก็เห็นรถตู้ชลอแถวหน้าหมู่บ้าน ก็เลยโบกมือให้สัญญาณ รถเข้ามาจอดในบ้าน แอดไวซี ชาวจีออ 17 ทะยอยลงมาจากรถ พร้อมเข้าของเต็มมือ พอวางของลงมหกรรมกอดก็เกิดทันที กอดกันด้วยความรักความพูกพันและความคิดถึง วันแห่งการรอคอยของทุกคน ที่รอกันมาถึงสามสิบสองปี มาถึงแล้ว ประทับใจปลื้มใจ ปิติใจเป็นที่สุด ลูกศิษย์จำวันที่กินข้าวที่บ้านอาม่า ในมช.ครั้งสุดท้ายเมื่อ 21 มค.เมื่อสามสิบสองปีที่แล้วและโหยหาวันนั้นมานานมาก อามายังจำไม่ได้เลย ความโหยหาถึงบรรยากาศเก่า บวกกับ ความรัก ความระลึกถึง ส่งผ่านการกอด ผ่านดวงตา ผ่านหัวใจที่ตรงกัน มันไม่สามารถบรรยยายออกมาเป็นคำพูดใดๆได้ <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/dsc08401n.jpg"><img class="wp-image-15 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/dsc08401n.jpg" border="0" alt="ถ่ายรูปเป็นหลักฐาน" title="dsc08401n" width="500" height="469" /></a>   คราวนี้มหกรรมของฝากเพี๊ยบ ตกใจมากเห็นขนลงจากรถยังกะจะสร้างครอบครัวใหม่  ถังโฟมกล่องเบ่อเล้อแช่เย็นของฝาก พร้อมเสียงบอกเล่าของเจ้าของ มีปลาหิมะ ปลาแซลมอล มีใส้กรอก มีเนย มีแยม แล้วมองขนมปังฝรั่งเศส ของที่จัดไว้อย่างครบครัน ลืมจนได้ขนมปังฝรั่งเศสที่อร่อยที่สุดจาก…อยากให้อาจารย์ลองชิม พร้อมถุงผลไม้ต่างประเทศอีกถุงเบอเร้อ จากนั้นตะกร้าหวายบุผ้าขลิบลูกไม้ สวยงามดูดีมากๆ บรรจุกล่องคุ๊กกี้สองกล่องสวยงาม ฝีมือที่สุดยอด ทั้งรูปแบบแพคเกจจิ้ง พร้อมแยมโรล ในกล่องที่สวยงามอีกเช่นเคย สองกล่อง จากเป้า จีออรุ่นพี่ฝากมากราบอาจารย์ เป็นอะไรที่เข็มขัดสั้นจริงๆ จากนั้นก็เห็นกล่องของขวัญทะยองเรียงเป็นแถว พูดไม่ออก.....วันนี้ต่างกับเมื่อสามสิบสองปีที่แล้ว ที่ลูกศิษย์จะโดนดุ ....พ่อแม่ส่งมาให้มาเรียนเงินทองต้องรู้จักใช้เพื่อการเรียน และการใช้ชีวิตที่จำเป็น  อย่านำค่าใช้จ่ายมาซื้อของให้อาจารย์ เอาไว้ให้หา้เงินได้เองเสียก่อน แล้วอาจราย์จะไม่ว่า...... แต่เอาเข้าจริงๆ อดบ่นไม่ได้ ทำไมมันมากมายขนาดนี้ แล้วทำไมรู้ว่าชอบกินปลาแซลมอลปลาหิมะละ ก็หนูอ่านบล็อกของอาจารย์ แล้วใช้วิชาการสังเกตุ จดจำ ที่อาจารย์เคยสอนค่ะ อึ้งจริงๆ.... ว่าเมล็ดพันธุ์ที่เราบรรจงปลูก ได้เติบใหญ่ให้สวยงามเหลือเกิน ปลื้มสุดๆค่ะ เอ้าถ่ายรูปเป็นหลักฐานก่อนอาจารย์จะได้เก็บไว้เขียนบล็อก เอาไปโพสในเวปบอร์ดรุ่นของพวกเรา <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/allofus.jpg"><img class="wp-image-16 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/allofus.jpg" border="0" alt="รูปหมู่" title="allofus" width="500" height="500" /></a> คุยๆๆๆๆๆๆ กันให้หายคิดถึง จนลืมชวนเข้าบ้าน พอนึกได้ลูกศิษย์พากัน กุลีกุจอนำของกินที่ควรเก็บไว้ในตู้เย็น เข้าไปในครัวทั้งสามสาว นิด แมว พาณี แป๊บเดียวทุกอย่างถูกจัดเก็บ อย่างมือโปร ปลาเก็บช่องฟรีต ใส่กรอกเก็บในลิ้นชักตู้เย็น ....จัดสรรพื้นที่ในตู้เย็นด้วยความชำนาญ นี่หรือเด็กนักศึกษา ที่จากบ้านมาเรียนเสียไกลถึงเชียงใหม่ เมื่อสามสิปสองปีที่แล้ว เดี๋ยวนี้เธอคือ...นางฟ้าของลูก เป็นเทพธิดาของเพื่อน เป็นกัลยาณมิตร เป็นคนดีของสังคมที่อาจารย์ภาคภูมใจมาก นี่แหละคนดีที่ชาติต้องการ  องุ่นที่อาม่าเตรียมไว้ ถูกลืมไปสนิท  มัวแต่จะคะยั้นคะยอให้ดื่มน้ำเก็กฮวย แบบช่วยตัวเอง ตามด้วยเสียงเข้าครัวของพวกผู้ชายสี่คน โกเหลา เปี๊ยก เดชา และโต๋ กุลีกุจอหากาน้ำต้มน้ำร้อนชงกาแฟ หมียักษ์ก็ตื่นเต้นจนลืมเสียบปลั๊กกระติกน้ำต้มน้ำร้อน แต่ก็นึกได้ในท่สุด เลยต้มทั้งใช้กาต้มน้ำธรรมดาด้วย คุยกันจนลืมกินองุ่นค่ะ <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/wegeo.jpg"><img class="wp-image-17 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/wegeo.jpg" border="0" alt="คุยๆจนลืมกิน" title="wegeo" width="500" height="500" /></a>

2010-01-31T17:34:16+07:00

วันแห่งการรอคอยของทุกคน ที่รอกันมานานถึงสามสิบสองปี มาถึงแล้ว false 332845

2010-02-01T07:29:52+07:00

false

2010-01-31T17:34:16+07:00

วันแห่งการรอคอย

29739

true แอดไวซี ภูมิศาสตร์มช.รหัส ๑๗ ที ได้พลัดพรากจากกันมานานกว่า ๓๒ ปี ได้กฤษ์ดีวันนี้ รวมตัวกันก่อการดียกพล(เพื่อนร่วมรุ่น) ขึ้นที่ราบสูงโคราช อย่างองอาจ ประกาศให้ ชาวโลกรู้ทั่วว่า ศิษย์มีครู …..แล้วครูเป็นไผ บ่ได้เดาเน้อ….พอเอาเองกั๋นเต็อะ….  <img src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/geo17n.jpg" border="0" width="563" height="360" /> ว่าฮากันแค่ไหนในภาพแค่เป็นส่วนหนึ่ง นักศึกษา เพียงแค่ลมพัดกิ่งไม้ไหวก็ฮากันได้แล้วค่ะ ให้ความรักก่อนให้ความรู้ภาคปฏิบัติค่ะ   <img src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/geo17male-female.jpg" border="0" width="569" height="373" /> ลูกศิษย์ที่น่ารักเรียบร้อยก็มี (อิทธิพลของชุดเครื่องแบบนักศึกษาชุดใหญ่เป็นทางการ) เสื้อขาวกระโปรงสีม่วงดอกตะแบก สำหรับนักศึกษาหญิง และ ผู้ชายชุดขาวผูกเทคสีดอกตะแบกค่ะ ฉากหลังคือป่าไม้งามส่วนหนึ่งดอยสุเทพค่ะ บรรยากาศหาได้ที่ไหนในโลก พวกเราโชคดีเป็นที่สุด อญุ่ในสถานที่ที่แสนโรแมนติกที่สุด……. <img src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/geo17malen.jpg" border="0" width="665" height="192" /> ความรักสมัครสามัคคีเป็นธรรมชาติที่งดงามสำหรับนักศึกษาภูมิศาสตร์ เพราะพวกเราร่วมทุกข์สุข ร่วมสำรวจศึกษาธรรมชาตเดินป่า เป็นประจำจนเป็นธรรมชาติ ของนักสำรวจชาวภูมิศาสตร์ มช.  ความพูกพันได้ผูกมัดหัวใจพวกเราด้วยกันอย่างเหนียวแน่น ยิ่งนานวันยิ่งเพิ่มพลังแห่งความรักความคิดถึง จึงมีการพบปะกัน แลบางครั้งะต้อนรับเพื่อนที่ไปอยู่ต่างแดนเสียนาน ที่กลับมาเยี่ยมเพื่อนๆ <div><img src="http://www.cmgeo.net/NEWS/IMAGES/08/082%20%283%29.jpg" border="0" width="600" height="403" /></div> <div><img src="http://www.cmgeo.net/NEWS/IMAGES/08/084%20%284%29.jpg" border="0" width="600" height="338" /></div> <div> <div><img src="http://www.cmgeo.net/NEWS/IMAGES/08/081%20%283%29.JPG" border="0" width="600" height="252" /></div> </div> <img src="file:///C:/DOCUME%7E1/Mom/LOCALS%7E1/Temp/moz-screenshot-3.png" border="0" /> <div><a href="http://www.cmgeo.net/NEWS/IMAGES/08/084%20%2849%29.jpg" target="_blank"><img src="http://www.cmgeo.net/NEWS/IMAGES/08/084.jpg" border="0" alt="คลิกดูภาพขยาย" width="600" height="317" /></a></div> <div>เวลาเปลี่ยนไปปีแล้วปี่เล่า แต่กลับสร้างความรักความผูกพันธุ์ยิ่งแน่นขึ้นเป็นลำดับ จนมาถึงวันที่ทุกคนรอคอย</div> <div>มากราบอาจารย์ที่ปรึกษา นามว่าอาม่าหลินฮุ่ยค่ะ อาม่าก็ตื่นเต้นเหมือนกันนะ ขอบอก </div>

2010-01-30T08:52:17+07:00

false 332170

2010-01-31T18:44:29+07:00

false

2010-01-30T08:52:17+07:00

พลัดพรากจากกันมานาน

29739

true ไม่มีสุขใดเท่า ลูกศิษย์ลูกหา พากันยกขบวนมาจากทั่วสารทิศ มากราบอาจารย์ที่ปรึกษา ที่ไม่ได้พบกันมานานกว่า สามสิปปี นักศึกษา ภูมิศาสตร์(มช.)รหัส GEO…17 หลังจากเจอลูกศิษย์…จากเวปศิษย์เก่าภูมิศาสตร์ มช.  ทำให้สุขใจเหลือเกิน ที่สื่อสารกับลูกศิษทั่วสารทิศได้ทั้งในและต่างประเทศ ต้องการอะไร อยากเจอใคร ทุกอย่างลูกศิษย์ดลบันดาลให้ แล้วแค่นี้จะไม่พอเพียงได้อย่างไร เมื่อคืนดึกมากแล้ว อยากฟังเพลงเก่าเพลงๆ หนึ่งที่ชอบมากๆ ทั้งคำร้อง ดนตรี ฟังให้ดีจะรู้ว่าทำไมถึงฝังใจเด็กน้อยตัวน้อยๆ ที่อายุประมาณ ๕ ขวบกว่าๆ ทั้งที่ตอนนั้นจะฟังเพลงคลาสิก และไลท์มิวสิกจากวิทยุต่างประเทศเพื่อนบ้าน แต่ที่บ้านคุณแม่จะมีแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ ตกแล้วแตก(แผ่นเสียงทำจากครั่ง) เล่นกับหีบเสียงต้องหมุนไขลาน ซึ่งเพลงไทยที่ฟังก็จะเป็นเพลงสุทราภรณ์ค่ะ “สาวริมธาร” หาฟังยากมาก พอบอกลูกศิษย์ ลูกศิษย์ก็จัดหามาได้ได้ฟัง เป็นต้นฉบับแผ่นเสียงครั่งงด้วยค่ะ เชิญหาความสำราญจากเพลงนี้ได้จากลิงค์นี้ได้ค่ะ <a href="http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dejadeja&topic=184">http://thaimisc.pukpik.com/freewebboard/php/vreply.php?user=dejadeja&topic=184</a> ได้ฟังเพลงเพลินอุรา ท่ามกลางกลิ่นหอบดอกไม้โบราณจากสวนและแมกไม้รอบบ้าน สุขใจเหลือเกินค่ะ <img src="http://lanpanya.com/journal/files/2010/01/image-009n.jpg" border="0" alt="http://lanpanya.com/journal/files/2010/01/image-009n.jpg" />

2010-01-29T14:35:33+07:00

ทุกอย่างลูกศิษย์ดลบันดาลให้ แล้วแค่นี้จะไม่พอเพียงได้อย่างไร false 332045

2010-02-04T22:05:03+07:00

false

2010-01-29T14:35:33+07:00

สุขใจเหลือเกิน

29739

true โอล่าล้า …..ทำได้ไง <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/img_5560n.jpg"><img class="wp-image-7 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/img_5560n.jpg" border="0" alt="ล้างรถด้วยม๊อบ" title="img_5560n" width="500" height="375" /></a> วันพุธซักผ้า น้ำที่มีผงซักฟอกที่ได้จากการซักผ้า ถูกเก็บไว้ในถังที่หนึ่ง น้ำที่ได้จากล้างผ้าน้ำที่หนึ่ง - ที่สอง ถูกเก็บในกาละมังใบใหญ่ ส่วนน้ำสุดท้ายที่มีผสมน้ำยาผ้าปรับผ้านุ่มแยกเก็บอีกกาละมัง น้ำทุกหยดที่เก็บได้จากการซักผ้า ถูกนำมาใช้ให้คุ้มค่าทุกหยดเช่นกัน -น้ำที่มีผงซักฟอกที่เก็บไว้ในถังที่หนึ่ง ถูกนำมาใช้ซักผ้าขี้ริ้ว ซักเสร็จนำน้ำจากซักผ้าขี้ริ้ว ใส่ถังที่สอง แบ่งน้ำเก็บที่ได้จากการล้างผ้าในกาละมังใบใหญ่ เอาใช้ล้างผ้าขี้ริ้วจนสะอาด นำน้ำจากการล้างขี้ริ้วจนสะอาด  เก็บรวมไว้ในไว้ในกาละมังอีกใบ นี่เป็นการนำน้ำที่ใช้แล้วมาใช้อีก เป็นการใช้น้ำที่ใชัซักผ้ามาใช้เป็นครั้งที่สอง -นำน้ำที่เหลือจากกาละมังที่เป็นน้ำล้างผ้ามาใช้ถูบ้าน โดยใช้มอ๊บถูบ้าน แบบเส้นผ้าสังเคราะห์ที่ดูดสิ่งสกปรกแล้วล้างออกง่าย เทน้ำใส่กาละมังเล็กขนาดพอเหมาะกับม๊อบถูกบ้าน หมั่นล้างมอ๊บด้วยน้ำล้างผ้าที่หนึ่ง-ที่สอง ที่ยังคงเหลือจากในกาละมังใหญ่ ส่วนน้ำจากล้างม๊อบเก็บรวบรวมไว้ ถูกพื้นรอบสุดท้าย ให้ใช้น้ำสุดท้ายที่ได้จาก การเก็บน้ำสุดท้ายที่ ซักผ้าครั้งแรกที่ยังมีกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม เราก็จะถูบ้านได้สะอาดและมีกลิ่นหอม เป็นการใช้น้ำเดิมามใช้เป็นครั้งที่สาม -นำน้ำที่ยังคงเหลือจากกาละมังใหญ่มาล้างรถ โดย ใช้ม๊อบที่ใช้ถูบ้านอันเดิม(ในกรณีรถเป็นรถกะบะรถจิ๊บรถตู้) หรือใช้ผ้าเช็ดรถธรรมดาในกรณี เป็นรถเก่ง แบ่งน้ำมาใช้แช่ ม๊อบ/ผ้า บิดพอหมาดๆ เช็ดถูรถให้ทั่วทั้งคันรถ หมั่นล้าง ม๊อบ/ผ้า เพื่อเช็ดฝุ่นออกจากรถให้ทั่ว น้ำสุดท้ายให้ใช้น้ำทีได้จากน้ำสุดท้ายของการซักผ้าครั้งแรก ที่มีน้ำยาปรับผ้านุ่มที่มีกลิ่นหอมๆ เช็ดถูให้ทั่วรถให้สะอาดเป็นรอบสุดท้าย เป็นการใช้น้ำเดิม เป็นครั้งที่สี อย่าลืมใช้ผ้าแห้งเช็ดกระจกรถ ให้ใสปิ๊ง และเช็ดทั่วตัวรถอีกครั้งด้วยนะค่ะ รับรองว่ารถจะสะอาด และหอมอีกด้วยค่ะ <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/img_5559n.jpg"><img class="wp-image-6 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/img_5559n.jpg" border="0" alt="ล้างรถ" title="img_5559n" width="500" height="667" /></a> -ที่เหลือจากการใช้ซ้ำครั้งที่สอง-สาม-สี่ ซึ่งมีเป็นสีคล้ำสกปรกเป็นที่ถูกอกถูกใจ นำไปรดน้ำต้นไม้ เป็นการคืนน้ำกลับไปเอาใจต้นไม้ พยายามรดที่โคนต้นไม้ ลาดลงดิน หลีกเลี่ยงการรดน้ำสกปรกที่มีฝุ่นถูกใบ เพราะจะไปอุดตันรูใบทำให้การสังเคราะห์แสงและการหายใจลำบาก เป็นการทำบาปกับต้นไม้  แต่ถ้ายังคงเหลือน้ำที่สะอาดเหลือ ก็สามารถรดน้ำต้นไม้ต้นเล็กๆ ทั้งต้นได้ค่ะ เป็นการส่งน้ำที่เหลือใช้กลับไปอยู่ในดิน พร้อมที่จะละเหยเป็นไอน้ำต่อไป ใครๆ ก็ทำได้ <a href="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/img_5562n.jpg"><img class="wp-image-8 size-full aligncenter" src="http://lanpanya.com/lantabtim2553/files/2010/01/img_5562n.jpg" border="0" alt="รดน้ำต้นไม้" title="img_5562n" width="500" height="375" /></a> อย่างน้อยทุกครั้งที่ใช้น้ำกรุณา ใช้ให้คุ้มค่าที่สุดจะลดภาวะโลกร้อนได้ง่ายๆ ที่ทุกคนทำได้ค่ะ

2010-01-28T14:03:27+07:00

ทุกครั้งที่ใช้น้ำกรุณา ใช้ให้คุ้มค่าที่สุดจะลดภาวะโลกร้อนได้ง่ายๆ false 331766

2010-01-29T20:53:09+07:00

false

2010-01-28T14:03:27+07:00

โอล่าล้า....ทำได้ไง

29739

true <img src="http://gotoknow.org/file/remotesensing/DSC08298n.JPG" border="0" /> เราคงปฏิเสธตัวเองไม่ได้ มีความฝัน “ฝัน” ที่ก็แตกต่างกันไปตามสถานการณ์ อาชีพ เพศและวัย ฝันที่หลากหลายมากมาย แต่มีฝันร่วมกันอยู่ที่ไม่แตกต่างกัน อยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือฝัน อยากรวย อยากมีโชคค่ะ โอเคเลยค่ะ รัฐบาลก็ตอบสนอง เพราะวินๆ ทั้งสองฝ่าย ลอตเตอรี เป็นคำตอบ เป็นทางออก เป็นฝันที่พอใจทั้งสองฝ่าย ทั้งประชาชน และรัฐบาล เพราะถึงอย่างไร ก็จะมีรูปแบบการเสี่ยงโชค เสี่ยงฝัน ที่หลากหลาย ที่อาจควบคุมได้ยาก เอาเป็นว่าสลากกินแบ่งก็แล้วกัน จะสมประโยชน์ทั้งสองฝ่าย หากไม่ถูกลอตเตอรี่ ก็ถือว่าทำบุญช่วยรัฐบาลไปช่วยเหลือประชาชน อีกทอดหนึง นี่คือสาเหตุ ทำให้คนใจบุญมีมากกว่า คนมีโชคหลายร้อย หลายพันหมื่นเท่า ถึงแม้ว่ารัฐจะเพิ่มจำนวนลอตเตอรี่เท่าไหร่ ก็ไม่พอกับความต้องการ เป็นเหตุให้ราราคาลอเตอรี่ ขายเกินราคาจนเป็นปัญหาที่แก้ไม่ได้(อุปสงค์ มากกว่าอุปทาน ตามหลักเศรษฐศาสตร์) ทั้งที่รู้ว่าเกิดจาก tiger sleep eat ..or sleeping eating tiger…….หรือผู้เชี่ยวชาญภาษาอังกฤษจะกรุณา แก้ไขให้ถูกต้องตามหลักภาษาอังกฤษด้วยก็จะขอบพระคุณยิ่ง…อิอิอิ <img src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/658/9658/images/bicycle/lottari_bike/bike_lotto06.jpg" border="0" /> ภาพที่คุ้นตา จักรยานขายลอตเตอรี ที่แพร่กระจายไปทั่ว แบบบริการถึงบ้านที่เดียวค่ะ มายฝัน ขยโชคถึงประตูหน้าบ้าน…. เรามักจะคุ้นหูกับคำว่า <a href="http://www.oknation.net/blog/tigerjun/2008/04/01/entry-1">” พี่.. พี่…รับรางวัลที่หนึ่งสักคู่ไหมครับ”</a> หลินฮุ่ยก็เป็นคนหนึ่งที่ซื้อลอตเตอรรี่ เมื่อวาน     แต่ฝันของหลิยฮุ่ย คืออยากจะช่วยให้ฝันของ อ.แฮนดี้แมน เป็นจริงเร็วขึ้นค่ะ

2010-01-27T11:33:23+07:00

เอาเป็นว่าสลากกินแบ่งก็แล้วกัน จะสมประโยชน์ทั้งสองฝ่าย false 331421

2010-01-29T20:49:36+07:00

false

2010-01-27T11:33:23+07:00

จักรยานขายฝัน

29739

true ตั้งใจจะไปเที่ยว  ตลาดร้อยปีสามชุก ไม่เพียงเพราะว่าได้ รับรางวัล อนุรักษ์มรดกทางวัฒนธรรม ประเภท “ดี” ในภูมิภาคเอเชียแฟซิฟิก เท่านั้น หากเป็นความตั้งใจไปค้นหาอะไรๆ อีกหลายอย่างที่ น่าสนใจ เสน่ห์ของตลาดร้อยปีสามชุก อยู่ตรงที่ อนุรักษ์-พัฒนา ให้ ทุกคนได้รับผลประโยชน์โดยทั่วถึงกัน ชุมชนก็สามารถดำรงค์ไว้ ซึ่งความเก่าแก่ที่มีมนต์ขลัง ของอาคาร ร้านค้า บ้านเรือน ตลอดวิถีชีวิตของชุมชนแห่งนี้ เหมือย้อนเวลากลับไปร้อยปี  ดึงดูดผู้คนให้หลั่งไหล แวะเวียนมาชม  อาคารบ้านเรือน ที่ยังคงสภาพสถาปัตยกรรมเก่าแก่ไว้ได้อย่างเหนียวแน่น รูปแบการค้าขายแบบโบราณ ไม่ว่าจะเป็นร้านรวงขายของ ขายอาหาร และ ร้านบริการต่างๆ  ยังคงรักษาการให้บริการแบบเก่า เพื่อให้ผู้คนได้รับรู้ และสัมผัสวิถีชีวิตเมื่อร้อยปีมาแล้วได้ ถือว่าเป็นพิพิธภัณฑ์ชีวิตก็ว่าได้ การซื้อขายสินค้ารูปแบบเก่าๆ และมีอาหารหลากหลายมากมายที่ ที่หาไม่ได้จากที่อื่น นอกจากที่ตลาดร้อยปีสามชุกเท่านั้น มีทั้งอาหารคาวหวานดั้งเดิมที่เป็นของชุมชนแห่งนี้ ที่รักษาไว้ยาวนานเป็นร้อยปีที่หาซื้อกินจากตลาดเก่าอื่นๆไม่ได้ค่ะ <img class="descimgborder" src="http://news.nipa.co.th/image/manager/img500/181348_552000016519301.JPEG" border="0" /> รางวัลแห่งความดีตลาดร้อยปีแห่งสามชุก/โดยวินิจ รังผึ้ง ด้านบนเป็นภาพจาก: <a href="http://news.nipa.co.th/news.action?newsid=181357">news.nipa.co.th/news.action?newsid=181357</a> ตลาดร้อยปีสามชุกคือรางวัลแห่งความดี และความดีนี้ขอให้สืบทอดต่อๆกันไป ชั่วลูกชั่วหลานตราบนานแสนนานด้วยค่ะ   <a href="http://muangthai.com/mmnews/index.php?mod=article&cat=ExplorerTrip&article=338" target="_blank">บันทึกนี้ </a>น่าสนใจมากค่ะ มีภาพสวยและเส้นทางไปตลาดร้อยปีสามชุก

2010-01-26T20:48:25+07:00

อนุรักษ์-พัฒนา ให้ ทุกคนได้รับผลประโยชน์โดยทั่วถึงกัน false 331284

2010-01-29T20:42:52+07:00

false

2010-01-26T20:51:22+07:00

ตลาดร้อยปีสามชุก

29739

true ฟรีที่สาม ฟรีแลนซ์ อิสระชน สว.คนเดินดินธรรมดา เที่ยวไปตามทาง อย่างอิสระชน หัวใจเบิกบาน เมื่อเห็นความสมัครสมานสามัคคี ของหมู่ชนคนในตำบลไทยสามัคคี อำเภอวังน้ำเขียว ยังคงรักษาความสามัคคีของกลุ่มต่างๆ ไว้อย่างเหนียวแน่นเหมือสิบกว่าปีที่ผ่านมา อันประกอบกลุ่มนักวิชาการ(ที่วิชาเกิน) รวมตัวกันปฏิบัติงานเฉพาะกิจ(สามปี) ร่วมกับชาวบ้านสร้างฝัน ที่ไม่มีใครเห็นภาพจริงในฝันของพวกเรา แม้แต่....ของมหาวิทยาลัย และคนในพื้นที่ โดยเฉพาะกลุ่มบุไทร ที่เราวางเป้าหมายให้เป็นโฮมสเตย์ ปัจจุบันนี้เป็นอย่างไร เอารูปมาฟ้องให้เห็นกับตาค่ะ เป็นรูปปัจจุบัน 22 มค.2553 รูปนี้คือป้ายเปิดตัวของที่พักที่เที่ยว บริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน บุไทรโฮมสเตย์ และป้ายอื่นๆ อีกมากหลายรูปแบบ มาเกาะกลุ่มยึดพื้นที่ หน้าปากทางเข้าบุไทรโฮมสเตย์ เอาป้ายมาปักเรียงรายมีทั้งป้ายมาตรฐาน ของ ททท. และป้าย.... อาศัยความดังของชาวบ้านบุไทร จนมีซุ้มหน้าปากทางเข้าหมู่บ้านใหญ่โต ดูเอาเองกันเถิด ดังจนฉุดไม่อยู่แล้วค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/remotesensing/IMG_5482n.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/remotesensing/IMG_5483n.jpg" border="0" /> สำหรับกลุ่มเห็ด กลุ่มเบญจมาศ พืชผักปลอดสารพิษ การแปรรูปผลผลิต กับกลุ่มท่องเที่ยวทางธรรมชาติฯลฯ นั้น  ใช้เวลาในการพัฒนาไม่นาน เพราะคนในพื้นที่ มีพื้นฐานทางการเกษตร และพร้อมรับเทคโนโลยีใหม่ งานทางด้านการผลิตเห็ดหอมจึงพัฒนาได้ ถึงไม่ยาก แต่ก็ไม่ง่ายเพราะเป็นของใหม่สำหรับคนในพื้นที่ เมื่อทำได้ ก็มีกำลังใจและมีความเชื่อมั่น ด้วยเหตุที่ว่าเวทีนี้มีพี่เลี้ยง ที่คอยช่วยเหลือให้คำปรึกษาแก้ปัญหาให้ในกรณี ที่ต้องใช้ความรู้ทางวิชาการ ส่วนกลุ่มท่องเที่ยวทางธรรมชาตินั้นเราเน้นการอนุรักษ์พัฒนา ให้เข้าใจ เข้าถึง รู้คุณค่าของธรรมชาติ เรามีต้นทุนแหล่งธรรมชาติที่งดงาม เป็นหนึ่งเดียวในโลก เราต้องช่วยกันดูแลรักษาป่า สัตว์ป่า ภูเขาให้เขาฟื้นตัวตามธรรมชาติ ให้สวยงามตามธรรมชาติ น้ำสะอาด อากาศบริสุทธิ์ สัตว์อยู่ได้ เพราะมีป่า ป่าอยู่ได้ก็จะเป็นแหล่งกักเก็บน้ำ เป็นเขื่อนที่มีชีวิต ที่ให้ชีวิตกับทุกสรรพสิ่ง เราควรตอบแทนธรรมชาติ ด้วยการรักษ์และเคารพธรรมชาติ พร้อมๆ กับให้ความรู้ในการอนุรักษ์และการพัฒนา ให้ยั่งยืน และเกิดประโยชน์ทั่วถึงกัน คนอยู่ได้ป่าอยู่ได้ สัตว์ป่า อยู่ร่วมกันได้ ผลจากการอนุรักษ์ ธรรมชาติ และการพัฒนาที่สอดคล้องกับธรรมชาติสิ่งแวดล้อม  ธรรมชาติฟื้นตัวอยู่ได้ก็จะให้คุณแก่เรา เหลือคณานับ จะเห็นได้ว่าวังน้ำเขียวมีโอโซนติดอันดับ หนึ่งในสิบของโลก เราจึงหาโอกาส<a href="http://gotoknow.org/blog/phyto/330269">ไปสูดโอโซน</a>ที่วังน้ำเขียวเสมอ เราทำงานประสานกับชาวบ้าน จนเป็นที่ยอมรับว่าเราเป็นชาวบ้านเหมือนคนในตำบลไทยสามัคคี ฮะฮ่าดีใจจังเลย ที่ชาวบ้านยอมรับเป็นพวก การถ่ายทอดความรู้ก็สะดวกขึ้น เพราะเราใช้ภาษาชาวบ้าน อยู่กับชาวบ้าน กินกับชาวบ้าน นอนกับชาวบ้าน จนได้ใจไปเต็มๆ.....อิอิอิ ในที่สุด บุไทรโฮมสเตย์ก็เกิดขึ้นได้อย่างดงาม ได้รับมาตรฐานโฮมสเตย์ระดับเทศ และโด่งมากระเบิดเถิดเทิงเลย (ลอกสำนวนลุงอินทร์ หัวหน้ากลุ่มบุไทรโฮมสเตย์) เพิ่มอาชีพเสริมใหม่ให้กับคนในพื้นที่ ทุกฝ่ายรวมทั้งองค์กรในท้องถิ่นให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี จึงมีวันนี้ วันที่มีดอกเบญจมาศบานในม่านหมอกกลางขุนเขา ชุ่มน้ำเขื่อนที่มีชีวิต การรักษาป่าให้มีพื้นที่เพิ่มขึ้น เขื่อนที่มีชีวิตก็จะขยายขนาดเขื่อนกักเก็บน้ำให้เราใช้อย่างพอเพียง ตลอดชีวิตและเป็นเขื่อนมรดกที่ตกทอดไปสู่คนรุ่นหลัง เราสร้างไว้ให้กับคนรุ่นหลังให้ระลึกถึงความดี ให้สมศักดิ์ศรีเป็นชาวไทยสามัคคี....... ชีวิตเป็นของเรา ชีวิตที่เป็นอิสระ ชีวิตที่มีธรรมชาติคอยเกื้อหนุน ล้อหมุนพาหลินฮุ่ยเดินทางไปตามฝันเล็กๆ แต่ลึกๆ แล้วต้องการพิสูจน์ อะไรบางอย่าง ด้วยสโลแกนที่ว่าสิบปากว่าไม่เท่าสี่ตาเห็นค่ะ เราไปเยี่ยมเขื่อนลำพระเพลิงค่ะ มันแตกต่างกันมาก กับเมื่อสามสิบกว่าปี่ที่แล้วที่มาเห็นเขื่อนนี้เป็นครั้งแรก เอาไว้มีเวลาจะไปค้นรูปครั้งแรกที่มาเขื่อนนี้ให้เปรียบเทียบ <img src="http://gotoknow.org/file/remotesensing/mom5.JPG" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/remotesensing/IMG_5525n.jpg" border="0" /> ช่วงเวลาที่เราไปมีระดับน้ำเพิ่มมากขึ้นแล้ว เนื่องจากฝนตกมาตลอดสองสามวันติดๆกัน ทำให้ท้องฟ้าเหนือเขื่อนลำพระเพลิงชุ่มเมฆ เห็นแล้วขอบคุณธรรมชาติเหลือเกิน ที่ผลของการทำดีช่วยกันดูแลป่าพอถึงเวลาท่านก็กรุณาเทน้ำมาให้ใช้ มีเรื่องเข็มขัดสั้นอีกเรื่อง เนื่องจากเราต้องการเดินทางไปเยี่ยมชมฟาร์มอีกแห่งหนึ่งในเส้นทางสายนี้ จนแล้วจนรอดเราหลงจนได้ มันจะยากอะไรใครๆ ก็มีแผนที่อยู่ที่ปาก เราหยุดรถที่ใกล้สีแยกบ้านตะขบที่มีตลาดนัดของหมู่บ้านได้การละ คราวนี้สายตายาวเห็นขนมครก และผลหมาก-รากไม้ กระตุกต่อมความหิวได้เป็นอย่างดี รีบข้ามถนนไปที่ตลาดนัดทันที รีบซื้อฝรั่งที่คุ้นตามากเพราะเคยซื้อที่ตลาดการเคหะมาก่อน พอเห็นหน้าแม่ค้าก็จำกันได้เลยทักทายกันเพราะคุ้นเคยกัน ทราบว่ามีสวนอยู่แถวนี้ คาดไม่ถึงจริงๆค่ะ เลยซื้อมาสองกิโล มีลูกใหญ่ที่น้ำหนักหนึ่งกิโล จึงขอให้ช่วยล้างแล้วเฉาะให้ด้วยเพื่อสะดวกแก่การกิน จากนั้นก็ไปซื้อขนมครกร้อนๆ พร้อมกิน น้ำย่อยรีบออกมาเตรียมย่อยขนมครก จ่ายเงินปุ๊บ หยิบขนมครกใส่ปากปั๊บ เคี้ยวตุ่ยๆ จนหมดจึงถามพ่อค้าว่าจะไปฟาร์ม.....ไปทางไหน พ่อค้าระเบิดเสียงหัวเราะพร้อมชี้มือไปที่หมียักษ์ บอกผู้ชายคนนั้นไปแล้วครับ เลยแก้เก้อว่าแล้วผู้ชายคนนั้นซื้อขนมครกไปแล้วหรือยัง...นึกในใจว่าถ้าซื้อไปแล้วจะแกล้งจะขอคืนขนมครกที่เพิ่งซื้อไป แอบกินไปแล้วหนึ่งฝาจะว่าไง...5555555555 ว่าแล้วก็ขอบคุณแล้วก็ไม่ลืมชมว่าขนมครกอร่อยค่ะ และกินให้ดูต่อหน้าอีกหนึ่งฝา ให้รู้ว่ากินแล้วจึงชม...อิอิอิ

2010-01-24T11:22:11+07:00

หัวใจอิสระ ของอิสระชน ฟรีแลนซ์ false 330485

2010-01-26T13:16:56+07:00

false

2010-01-24T20:40:30+07:00

ฟรี ฟรี ฟรี (ฟรีที่สาม)