Theme Park Democracy : สินค้าตัวล่าสุดที่ผลิตจากการจับแพะชนแกะของเซลส์แมนขายความรู้หัวเหม่ง : อาหารสมองที่ต้องบริโภคเพื่อการเอาชีวิตรอดในยุค "ตลาด" ยึดครองโลกเกือบทุกตารางนิ้ว

4860

true วันนี้  ผมมีคำใหม่มาจั่วหัว  โดยคิดในใจคนเดียวว่า  "น่าจะดึงดูดผู้ชมให้แวะเข้ามาดูได้บ้าง  ผมจะได้เปิดการขายสินค้าตัวใหม่ที่เกิดจากการแล่นแร่แปรธาตุของผมเองนามว่า "Theme Park Democracy" ซึ่งผมอวดอ้าง "สรรพคุณ" ไว้ในใบปิดโฆษณาว่า "คนในโลกยุคนี้ต้องบริโภค  ไม่งั้นเอาชีวิตไม่รอดในยุคที่ "ตลาด" ครองโลกแน่นอน...ครับ  มันเป็นคำโฆษณา...ต้องเวอร์อยู่แล้ว...จะมีสรรพคุณดังว่าหรือไม่  ไม่ลองก็ไม่รู้  ขึ้นอยู่กับว่า  ระหว่างการรักษา "ฟอร์ม" ไม่ให้ถูกหลอก  กับ "ยอมถูกหลอกกเพื่อได้เรียนรู้" ท่านจะเลือกเอาอะไรหละ? ที่มาที่ไปของการ "สร้างสินค้า" ตัวนี้  ผมไปได้ไอเดียจากนายบาร์เบอร์ที่ผมเคยกล่าวถึงแกแล้วใน<a href="/blog/sophist/104093" target="_blank">บันทึกก่อนหน้านี้ของผม</a> นายบาร์เบอร์แกกล่าวถึง Theme Park ในเชิงสังคมว่า "ทุกวันนนี้มนุษย์เราถูกผลักใสเข้าไปในสวนสนุกแบบ theme park มากกว่าที่จะถูกให้เรียนรู้ในธรรมชาติ" น่าจะประมาณนี้นะครับสำหรับเนื้อความ  ผมเลยได้เอาเดียเอาคำว่า theme park ของแกมาผลิตเป็นสินค้าชิ้นใหม่ทางด้าน "การเมือง" จนกระทั่งได้สินค้าที่ผม (คนเดียว) ภูมิอกภูมิใจในความช่างคิดของตัวเองเป็นหนักเป็นหนานามว่า "Theme Park Democracy" ผมก็ไม่รู้ว่าผมภูมิใจกับอะไรของมัน  ทั้ง ๆ ที่ผมก็ไม่แน่ใจว่า ไอ้สินค้าตัวใหม่นี้   มันคืออะไร  มันใช้แก้ปัญหาอะไร  และมันจะใช้อย่างไร  แต่ด้วย "วิญญาณ" นักขายที่ดี  รู้ไม่รู้  ก็ต้องเสียงดัง  และมั่นใจเอาไว้ก่อน  ไม่งั้นขายไม่ออกแหง ๆ ใช่ไหมครับ...ลองติดตามดูว่าผมจะพยายามขายอย่างไร? สินค้าตัวนี้ผมไป "แสดงข้างทาง" (Roadshow) มาบ้างแล้วอย่างน้อยก็สองแห่ง  แห่งหนึ่งก็แถว<a href="/blog/OTTO/83335" target="_blank">บ้านน้อง OTTO </a>ศิษย์รักของ "อาจารย์ย่ามแดง"  ผมไปแพลมถึงสินค้าตัวนี้ให้คนแถวนั้นว่า<hr />อเมริกายังจะชูโรงเรื่อง "อิสรภาพ" และ "ประชาธิปไตย" ซึ่งมักจะได้ผล...นักบริโภค (ผู้โง่เขลา) จากทุกมุมโลกมักจะยินดีปรีดาไปด้วยเสมอ...แต่ข้อกล่าวหาของผมคือ...อเมริกาคือประเทศที่กระทำอนาธิปไตยต่อคนของตนเองและต่อชาติอื่น ๆ มากที่สุด (อันนี้ยังไม่มีหลักฐานสนับสนุนข้อกล่าวหา) ผมจึงตีความต่อไปว่า...ไอ้นิตยสารที่พิมพ์เพื่อเชิดชูผู้หญิงหนะ...มันเป็นเรื่องที่ "คุย" กันมาเรียบร้อยแล้ว  และมันก็เต็มไปด้วย "เหตุผลทางการเมือง" เพื่อสร้างความชอบธรรมให้กับอะไรสักอย่าง...นี่ถ้าบอกว่าเป็นนิตยสารที่ตีพิมพ์ในช่วงไหน...ก็จะโยงได้ชัดเจนว่า...เขาต้องการจะสร้างความชอบธรรมในเรื่องอะไร... ฉะนั้น...อย่าหลงคารม "มะริกัน" เป็นอันขาด...ไม่งั้นท่านจะกลายเป็นเพียง "ผู้บริโภคสมองกลวง" ในอนาคตอันใกล้นี้...มันเป็นเส้นทางแห่งการเปลี่ยน "ร้านไก่ทอดเคนตั๊กกี้ และร้านราชาเบอร์เก้อร์" ให้กลายเป็นวิหารแห่งประชาธิปไตยนะท่าน...เขากำลังจะทำให้ประชาธิปไตยกลายเป็นแค่สวนสนุก theme park...เพื่อเขาจะได้ทำการอนาธิปไตยแก่ชาติรัฐทั้งหลายทั่วโลกได้อย่างไม่มีใครทันสังเกตไงครับ...เพราะมัวแต่รื่นเริงกัน theme park democracy กับ วิหารแห่งประชาธิปไตยอันใหม่ <hr /> และอีกแห่งหนึ่งก็แถวบ้านของคุณ <a href="/blog/beingaboss/86229" target="_blank">Conductor</a> ผมร่ายไว้ตรงนี้ค่อนข้างยืดยาวใจความว่า <hr /> ทำไมผมถึงต้องทำอย่างนั้น  ในโลกที่ "ตลาด" ยึดอำนาจอธิปไตยไปจากชาติรัฐทุกที่ที่มันบุกเข้าไป  "ตลาด" น่าจะเป็น Leviathan ตัวจริง Hobbes คงผิดมาตั้งแต่แรกที่คิดว่า "รัฐ" คือ อสูรใหญ่ที่ทรงอำนาจตัวนั้น  ผู้นำธุรกิจที่สามารถ "รอดชีวิตมาได้อย่างสง่าผ่าเผย" จากการถูกจับ "เหวี่ยงไปมา" "บดขยี้" "กระทืบ" ของตลาดที่ "ป่าเถื่อน" อย่างเช่นทุกวันนี้  การกราบแทบเท้าก็คงน้อยเกินไปที่จะแสดงออกถึงการยอมรับ  ในกรณีนี้  คงไม่รวม "ผู้นำธุรกิจ" ที่มีความฝันแบบ Faustian นะครับ  ทุกวันนี้เราโลกแทบจะหมดหวังในการให้รัฐชาติเป็นผู้นำประชาธิปไตยมาสู่มวลมนุษย์  เพราะรัฐชาติเองก็ไม่ยังหนีไม่พ้นการจับโยนไปมาโดย "ตลาด" รัฐชาติทำได้อย่างมากก็แค่นำ "Theme Park Democracy" มาสู่ประชาชน  หลังจากที่ "พลเมือง" ถูกแปลงสภาพเป็น "ผู้บริโภค" ไปเกือบทั้งหมด โลกคงต้องฝากความหวังไว้กับ "ผู้นำธุรกิจที่มีวิสัยทัศน์" เหล่านี้  ในการนำพาสังคมไปสู่สันติ  คนเหล่านี้คือ "อัศวิน" แห่งศตวรรษที่ 21 ตัวจริงที่จะคืนอิสรภาพของพลเมืองแก่ประชาชน  การต่อสู้ด้วยความรู้ของคนเหล่านั้น  เป็นหนทางเดียวที่จะนำมาซึ่ง "กฏหมายสีน้ำเงิน" อีกครั้ง <hr />จะพักไว้ตรงนี้ก่อนนะครับ  ตรงที่  เส้นทางการแสดงสินค้าของผม  เอาไว้จะมาเล่าต่อว่า  จริง ๆ แล้วมันคืออะไร  สรรพคุณอย่างไร  ใช้อย่างไร  หลังจากที่ผมไปเดินเล่นก่อนนะครับ  เห็นไหมหละครับ  การขายของก็อย่างนี้แหละ...เปิดหมดทีเดียว...ใครเขาจะอยากซื้อ...แต่ต้องมั่นใจว่า...สินค้าของเราหาคนเลียนแบบไม่ได้นะครับ...ในกรณีนี้  ผมมั่นใจเป็นอย่างมากว่า..."คงจะหาคนเลียนแบบหรือผลิตมาขายเป็นคู่แข่งได้ยากส์"... วันนี้มาต่อในประเด็นที่ค้างไว้เมื่อวันก่อนครับ  หลังจากที่ผมไปเดินเล่นแถวร้านน้ำชาในตลาดปากพนังแล้ว  ผมเลือกที่จะเขียนต่อบันทึกเก่า  แทนการเปิดบันทึกใหม่ครับ  ลองมาดูว่า  ผมมีอะไรจะมาโม้อีกเกี่ยวกับ Theme Park Democracy อุดมการณ์ทางการเมือง "สีรุ้งสดใส" ตัวนี้  ในบริบทของโลกมีจุดเริ่มต้นตั้งกะสมัยที่การเยือนครั้งประวัติศาสตร์ระหว่าง "คู่หู" สงครามเย็นของโลกในช่างต้นของทศวรรษที่ 1990 เรื่องนี้นักวิชาการ "ผู้เคร่งขรึม" เรียกว่าเป็น "จุดเริ่งต้นของโลกหลังสังครามเย็น"  แต่เซลส์แมนอย่างผมคงไม่ใช่ประเภทนี้  มันดูแห้งเหี่ยวเกินไปในการ "นำเสนอการขายของแปลก" ตัวนี้  นับจากการพบกันระหว่าง "คู่หูบันลือโลก" แล้ว  โลกเราก็เริ่มถูกครอบครองด้วย "ประชาธิปไตยหลากสี" นับแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ในอุดมการณ์ประชาธิปไตยแบบนี้  รัฐชาติแบบเดิม ๆ ถูกริดรอนอำนาจอธิปไตยแทบหมดสิ้น  แต่รัฐชาติส่วนใหญ่ไม่รู้ตัว  จึงมีการกระทำแบบ "ปองโกลสเชี่ยน" โดยรัฐชาติปรากฏออกมาให้เห็นเป็นครั้งคราว  โดยเฉพาะจากประเทศที่ไร้อำนาจต่อรองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว  เช่นการสมาทานวิธีการพัฒนา  หรือการแก้ปัญหาวิกฤติของชาติจากองค์การโลกบาลที่อยู่ในอาณัติของ "ตลาด" มาบังคับใช้กับประชาชนของตน สัญชาติแบบเดิม ๆ เป็นเพียงสิ่งที่ปรากฏในเอกสารแสดงตนของผู้คนเท่านั้น  ผู้คนหลังจากถูกแปลงจากพลเมืองไปเป็นผู้อาศัยเรียบร้อยแล้ว  ก็เข้าไปสังกัดกับ "รัฐ" แบบใหม่ที่ไร้ "ชาติ" สัญชาติต่าง ๆ เหล่านั้นยกตัวอย่างเช่น SONY,  LV, UCLA, จุฬาฯ, ธรรมศาสตร์, สตาร์บั๊ค และ ยี่ห้อของสินค้าชื่อดังทั้งหลายที่ "ผู้อาศัย" เร่งหามาบริโภคเพื่อสร้างความเป็นตัวตนขึ้นมาใหม่  หลังจาก "ตัวตน" ที่เคยสืบทอดกันมาตั้งแต่ครั้งบรรพบุรุษถูกตัดขาดโดยสมบูรณ์โดยอาวุธที่ร้ายแรงที่สุดของตลาดเพราะมัน "ทำลายชีวิต" โดยไม่สร้างความเจ็บปวดที่ชื่อว่า "โฆษณาชวนเชื่อ"  ที่แพร่กระจายอยู่ในสินค้าทุกชนิด  นับตั้งแต่ อุดมการณ์ทางการเมือง  การศึกษา  เสื้อผ้า  อาหาร  เครื่องใช้ไฟฟ้า  ไปจนถึงความเชื่อในส่งเหนือธรรมชาติ ชักจะหนักแล้วนะครับ  การเสนอการขายจุดนี้  ผมจะไปพักอีกรอบ  กลับมารอบหน้า  ค่อยมาตามกันต่อว่า  ผมจะเอาอะไรมาโม้ต่ออีก... ครับ...ว่างเว้นไปหลายวัน  วันนี้จะมาต่อให้จบ  ไม่จบก็ต้องจบหละครับ  เพราะชักเห็นอาการแล้วว่า...ทั้งคนขายและคนซื้อท่าทางจะงงไม่แพ้กัน  ในตอนจบนี้ผมคงต้องสรุปแล้วหละว่า  ทำไมการเมืองทุกวันนี้ผมจึงกล่าวหาว่าเป็น Theme Park Democracy...ลองพิจารณาดูช็อตเด็ดของผมนะครับ  ว่าจะปิดการขายลงหรือเปล่า หลายท่านคงจะนึกลักษณาการของ สวนสนุกแบบ Theme Park ออกนะครับ  หลายท่านคงจะเห็นเหมือนกับผมนะครับว่า  เป็นสวนสนุกประเภทที่มีเรื่องราวกำกับอยู่กับเครื่องเล่นทุกอย่าง  ล่าสุดก็มีสวนสนุกแนว UFO เป็นให้บริการในรัฐหนึ่งของอเมริกา  ทำไมผมจึงกล่าวหาว่า  ประชาธิปไตยทุกวันนี้เป็นประชาธิปไตยแบบ Theme Park หละ... ประชาธิปไตยทุกวันนี้  เป็นประชาธิปไตยของ "ผู้บริโภค" ครับ  แม้จะมีพลเมืองหลงเหลืออยู่บ้าง  แต่ก็ถูกเขี่ยออกไปอยู่ "วงนอก" เกือบหมดแล้ว  เพราะพวกพลเมืองเหล่านี้มักจะขัดขวาง "การขายนโยบาย" ของ "พ่อค้าประชาธิปไตย" เสียทุกคราวไป  นโยบายที่พ่อค้าเหล่านี้นำออกมาขายมักจะได้ผลเสียด้วยสิครับ  เพราะนโยบายแบบเก่านั้นหนะถูกมองว่าเป็น "นโยบายที่กินไม่ได้" พ่อค้าสมัยใหม่เห็นข้อบกพร่องตรงนี้จึงผลิตนโยบายประเภท "ประชานิยม" ออกมาขายครับ  ซึ่งก็ได้ผลทุกครั้งที่มีการนำออกมาขาย  ไม่ว่าประเทศแถบอเมริกาใต้  ประเทศอินเดีย  หรือแม้แต่สยามประเทศในยุคปฏิรูปการเมืองที่มีรัฐธรรมนูญดีที่สุดในโลกก็ตาม ในความเป็นโลภาวิวัฒน์  มีหลายมิติที่อยู่ด้วยกันจนแทบแยกไม่ออกครับ  ด้านของตลาดคือวัฒนธรรมประชานิยม (pop culture) ด้านการเมืองเราต้องเจอกับการตื่นขึ้นของ "จักรวรรดินิยมใหม่" (neo imperialism) ที่บังคับขายนโยบายการค้าเสรีแก่ประเทศผู้อ่อนด้อยทั้งหลาย  ในขณะที่เจ้าจักรวรรดิยึดมั่นอยู่ใน mercantilism อย่างเคร่งครัด  ส่วนด้านการปกครอง  เราถูกพ่อค้าประชาธิปไตยประกาศขาย "นโยบายประชานิยม" (pop policy) อยู่ตลอดเวลา ทั้งระบบตลาด  ระบบจักรวรรดินิยมใหม่  และระบบประชาธิปไตยแบบ themepark โจมตีประชาชนเสียจนบี้แบนด้วยอาวุธที่เป็น "ตัวตนที่ไร้รูป" พลเมืองส่วนใหญ่จึงยินยอมที่จะเป็นผู้บริโภคโดยไร้สิ้นซึ่งแรงกำลังที่จะขัดขืน  อาวุธที่ว่าคือ "ข่าวสาร" ที่กระหน่ำยิ่งผ่านการ "โฆษณาชวนเชื่อ" ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง  ศึกครั้งนี้  ดูเหมือนว่า "สมรภูมิที่เป็นยุทธศาสตร์ที่จะกำหนดชัยชนะดูเหมือนว่าจะเป็นสื่อ" กระบวนการกล่อมเกลาทางสังคม (socialization) แบบเก่า  ที่ต้องใช้เวลาหลายชั่วอายุคนกว่าจะถ่ายทอดค่านิยมจากรุ่นสู่รุ่นได้  เห็นทีจะต้องพ่ายแพ้แก่กระบวนการกล่อมเกลาของ "สื่อ" เพราะมันมีกระบวนการกล่อมเกลาที่สามารถเร่งความเร็วได้ตามต้องการ หน่วยเวลาของมันนับเป็น "วินาที" ในขณะที่การกล่อมเกลาแบบเก่านับเป็น "generation" ซึ่งอาจจะเรียกกระบวนการกล่อมเกลาแบบใหม่นี้ว่า "downloadization" ก็น่าจะได้ (ภาษาไทยราชบัณฑิตยังไม่บัญญัติครับ) การทำความเข้าใจโลกในยุคที่ "ตัวตนที่ไร้รูป" มีอิทธิพลสูงสุด  เราคงไม่สามารถแยกระหว่าง ตลาด จักรวรรดิ และประชาธิปไตยได้  นักรัฐศาสตร์แบบ "ปลองโกลสเชี่ยน" คงต้องตั้งสติให้ดี  ไม่งั้นท่านและพลเมืองที่เหลือน้อยนิดของท่าน  จักต้องกลายเป็น "ผู้บริโภคที่ซื่อสัตย์" ของโลกภาวิภัฒน์แน่นอน...ออกมาใช้อาวุธเดียวกับที่มันแปลงคนของท่านตอบโต้มัน...เป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ท่านสามารถปลดปล่อยคนของท่านให้เป็นอิสระ...ตามเจตนารมณ์ของผู้ปลดปล่อยนั้บจากทศวรรษที่ 1930 เสียแต่บัดนี้...ก่อนที่ผู้บริโภคจะถูกแปลงไปเป็น "ถ่ายไฟฉาย"  จนหมดทั้งโลก...

2007-06-21T12:14:13+07:00

ในอุดมการณ์ประชาธิปไตยแบบนี้ รัฐชาติแบบเดิม ๆ ถูกริดรอนอำนาจอธิปไตยแทบหมดสิ้น แต่รัฐชาติส่วนใหญ่ไม่รู้ตัว จึงมีการกระทำแบบ "ปองโกลสเชี่ยน" โดยรัฐชาติปรากฏออกมาให้เห็นเป็นครั้งคราว โดยเฉพาะจากประเทศที่ไร้อำนาจต่อรองเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เช่นการสมาทานวิธีการพัฒนา หรือการแก้ปัญหาวิกฤติของชาติจากองค์การโลกบาลที่อยู่ในอาณัติของ "ตลาด" มาบังคับใช้กับประชาชนของตน false 105105

2008-12-26T13:13:42+07:00

false

2007-07-01T19:16:43+07:00

Theme Park Democracy : สินค้าตัวล่าสุดที่ผลิตจากการจับแพะชนแกะของเซลส์แมนขายความรู้หัวเหม่ง : อาหารสมองที่ต้องบริโภคเพื่อการเอาชีวิตรอดในยุค "ตลาด" ยึดครองโลกเกือบทุกตารางนิ้ว

4860

true เป็นที่น่าเสียดายว่า...ผมเขียนบันทึกนี้ได้หลายหน้าแล้ว...และก็เป็นบันทึกที่ "เผ็ดร้อน" มากที่สุดตั้งแต่ผมเขียนมา...แต่มือดั๊นไปโดนปุ่ม BackSpace เข้าให้  เลยหายหมด...จะเขียนใหม่ก็นึกไม่ออกแล้ว...แต่เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการปฏิรูปการศึกษานี่แหละครับ... ผมกล่าวหาชาวบ้านชาวช่องเขาว่า...การคุยกันเรื่องการปฏิรุปการศึกษาเนี่ย...มันเป็นการคุยเรื่องงี่เง่าที่สุด...เห็นไหมหละครับว่า..."เผ็ดร้อน" จริง ๆ...ผมไปบังอาจจาบจ้วงว่า...การพูดคุยประเด็นที่อยู่ในสมัยนิยมเป็นการคุยเรื่องงี่เง่า...แถมยังมีหน้ามาบอกว่า..."งี่เง่าที่สุดด้วย" เหตุผลที่ผมกล่าวหาเช่นนี้ก็เพราะ...หนังสือที่เขียนโดย<a href="http://www.siamnovella.com/product_reviews.php?cPath=65&products_id=9380&language=en&osCsid=pqsgus9f4sddmjuqu76mug3l70" target="_blank">นายเบนจามิน  อาร์  บาร์เบอร์</a>  ทำให้ผมถึงบางก้อกะเขาเสียที...เพราะเพิ่งรู้ว่าการศึกษาหลังปฏิรูปการศึกษา...เป็นกระบวนการที่เร่งทำให้ปัญญาชนกลายเป็นผู้บริโภคที่ซื่อสัตย์ (Loyal Customers) ของตลาดการศึกษาเร็วขึ้นและสะดวกขึ้นเท่านั้นเอง... ความพยายามปฏิรูปการศึกษาครั้งนั้น  จึงเป็นเพียงความพยามของ "ตลาดโลก" ที่ต้องการให้ "นายปองโกลส"  สมรสกับ "นางสาวแพนโดรา" เพื่อจะให้ได้ทายาทผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยศรัทธาใน "ศาสนาแห่งตลาด" จนไร้สิ้นซึ่งกำลังที่จะตั้งคำถาม "เพื่อการปลดปล่อยมวลมนุษย์"  ในบริบทของสังคมไทยก็ดูราวกับว่า  มีหลายคนโดยเฉพาะผู้ทีคิดว่า  ตัวเองเป็น "ผู้เชี่ยว" ในเรื่องการศึกษา  กำลังเดินนำหน้า "ขบวนขันหมาก" ของ "เจ้าบ่าวผู้ไรเดียงสา" มุ่งไปสู่ "เจ้าสาวผู้เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น"  ในขณะที่ "ผู้รู้" ในเรื่องการศึกษา  ไม่ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมขบวนขันหมากนี้  แปดปี กับขบวนแห่ขันหมากอันยาวไกล  ดูเหมือนว่า  "พิธีมงคลสมรสแห่งสหสวรรษ" ใกล้จะบรรลุผลเต็มที...และดูเหมือนว่า "ผู้ขลาดเขลา" ทั้งหลาย  กำลังตั้งตารอชื่นชม "ทารกที่กำลังจะก่อกำเนิดมาในอนาคตอันใกล้"...ด้วยการออกมาจับกลุ่มพูดถึง "รูปร่างหน้าตา" ของทารกน้อยนั้นว่า  "ควรจะเป็นอย่างไร" โดยการอนุมานจากหน้าตาของ "ปองโกลสหนุ่ม" ผสมผสานกับความงามของ "แพนโดราสาว"...แต่ผู้ที่กำลัง "กระหยิ่มยิ้มย่อง" อย่างมีความสุขกับการสมรสครั้งนี้  หาใช่ "พลเมือง" ไม่  แต่เป็น Leviathan ตัวใหม่แห่งศรวรรษที่ 21 นามว่า "ตลาดโลก" เพราะมันรู้ดีว่า  ไม่ว่า "เด็กน้อย" จะหน้าเป็นอย่างไร  เขาจะกลายเป็น "ผู้บริโภคที่จงรักภักดี" จนกระทั่งจะได้พบกับ "ผู้ปลดปล่อยคนใหม่"  ซึ่งยังไม่รู้ว่า "เป็นใคร?" ...การที่ท่านทั้งหลายยังรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจกะเขา...โดยการโดดลงมาร่วมวงเสวนาเรื่องปฏิรูปการศึกษา...ผมจึงเรียกว่าเป็นการคุยกันเรื่องงี่เง่า...เพราะมันทำให้ผมคิดต่อไปว่า..."นี่ท่านไม่รู้ว่าเขาหลอกหรือรู้ว่าเขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอกกันแน่?" แล้วข้อเสนอแนะของเซลล์แมนหัวเหม่งคนนี้คืออะไร...หลายท่านอาจะอยากฟัง...เอาเป็นว่า...ผู้ซื้อผลิตภัณฑ์ของอุตสาหกรรมการศึกษาอันได้แก่องค์กรทั้งหลาย  คงไม่สามารถปล่อยให้หน้าที่การผลิต  ประเมิน  พัฒนา  บุคลากรเป็นของมหาวิทยาลัยโดยลำพังต่อไปแล้ว...ก่อนท่านจะซื้อผลิตภัณฑ์จากมหาวิทยาลัยใด...คงต้องถามหาการรับประกันนอกจากกระดาษที่เรียกว่า "ปริญญาบัตร" เสียแล้ว...อาจจะเป็นประเภทว่า...ไม่พอใจยินดีคืนเงิน...ไม่ได้ผลยืนดีคืนเงินภายในสามสิบวัน...อะไรทำนองนั้น...คงต้องมาสอบเอาใบปริญญาเชิงปฏิบัติจากองค์กรอีกรอบหนึ่ง...จึงจะสามารถทำงานได้...คนจะไปเรียนเพื่อเอาใบปริญญาก็จะได้สำเหนียกว่า...ปริญญาไม่มีความหมาย...นีนี้มหาวิทยาลัยที่จะขายปริญญาอย่างเดียว...ก็คงต้องคิดให้หนัก... ...อันนี้ก็ไม่ทราบว่า...จะเข้าอีหรอบเรื่องงี่เง่า...ที่ผมไปกล่าวหาชาวบ้านชาวช่องเขาไว้หรือเปล่า...เชิญทุกท่านวิจารณ์ได้ตามสะดวกเลยครับ...

2007-06-17T18:51:35+07:00

...การที่ท่านทั้งหลายยังรู้สึกปลื้มอกปลื้มใจกะเขา...โดยการโดดลงมาร่วมวงเสวนาเรื่องปฏิรูปการศึกษา...ผมจึงเรียกว่าเป็นการคุยกันเรื่องงี่เง่า...เพราะมันทำให้ผมคิดต่อไปว่า..."นี่ท่านไม่รู้ว่าเขาหลอกหรือรู้ว่าเขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอกกันแน่?" false 104093

false

2007-06-21T11:56:20+07:00

ญิฮาด ปะทะ แมคเวิลด์: เมื่อปัญญาชนถูกทำให้กลายเป็นเพียงผู้บริโภคของตลาดการศึกษาโดยแมคเวิลด์: ปฏิรูปการศึกษา 2542 จึงเป็นเพียงเรื่องงี่เง่าของคนที่รู้ไม่ทันเลห์นายทุนข้ามชาติ

4860

true ข้อความต่อไปนี้คัดลอกจากหนังสือของ <a href="http://www.chulabook.com/cgi-bin/main/2006/description.asp?barcode=9789748233000" target="_blank">ไชยันต์ ไชยพร</a> หน้า 54-55. อ่านแล้ว "โดน" ตัวผมเต็ม ๆ "ตรง" และ "แรง" ช่วยเรียกสติผมให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวได้ชะงัดนัก...หากเพื่อน ๆ เซลล์แมนฝึกหัดท่านใดที่กำลังมีอาการเหมือนผมสมัยที่ที่อยู่ในค่ายฝึกหัดเซลล์แมน...หรือท่านใดที่กำลังจะเข้าค่าย...อ่านไว้เป็นอุทาหรณ์เพื่อเตือนสติตัวเอง...จะได้ไม่มีอาการเหมือนผม...และจะไม่พบจุดจบเช่นเดียวกับตัวอย่างที่ผู้เขียนยกมาเตือนใจ...เชิญลิ้มรส "ยาขม" ได้เลยครับ "ในรั้วมหาวิทยาลัยมีปรากฏการณ์ในลักษณะที่ว่านี้  มีเรื่องเล่าว่า  มีนิสิตคนหนึ่งสนใจในทางปรัชญาทฤษฎีการเมือง  เป็นคนที่อ่านหนังสือมาก  โดยเฉพาะปรัชญาความคิดตะวันตก  แต่การอ่านของเขานั้นไม่ได้อ่านเจาะลึก  แต่อ่านแบบผิวเผิน  และมักจะจำเพียงประโยคหรือข้อความเด็ก ๆ (clever speeches) ของนักปรัชญาเช่น "God is dead." ของ Nietzsche เป็นต้น  ในการตอบข้อสอบวิชาทฤษฎีการเมือง  นิสิตผู้นี้ก็จะตอบคำถามในลักษณะที่อ้างอิงประโยคเด็ด ๆ ของนักปรัชญาตะวันตกจำนวนมาก  ซึ่งเป็นนักปรัชญาที่อ่าจารย์เจ้าของวิชาไม่ได้สอน  แต่เป็นนักปรัชญาที่ฮิต ๆ ติดอันดับในแวดวงวิชาการ  แต่เขาไม่อธิบายหรือวิเคราะห์อะไรได้  นอกจากการอ้างอิงถึงประโยคเด็ด ๆ ของนักปรัชญาจำนวนมากเหล่านั้น  ผลที่ออกมาก็คือเขาได้เกรด C ซึ่งทำให้เขาไม่พอใจในอาจารย์คนนั้นอย่างยิ่ง  อาจารย์ผู้นั้นได้อธิบายให้นิสิตผู้นั้นฟังในชั้นเรียนว่า  ข้อดีของเขาคืออ่านหนังสือมาก  จำข้อความต่าง ๆ ได้มาก  แต่ไม่สามารถอธิบายและวิเคราะห์ที่มาที่ไปของนัยความหมายของข้อความนั้น ๆ อีกทั้งไม่สามารถเชื่อมโยงข้อความเด็ด ๆ ของนักปรัชญาต่าง ๆ ที่อ้างถึง  ดังนั้น  ควรจะปรับปรุงโดยวิเคราะห์และเชื่อมโยงให้ดี  ต่อมานิสิตผู้นั้นไปลงในทำนองเดียวกันนี้กับอาจารย์คนอื่น  และกลับได้เกรดดีมาก  และได้รับคำชมเชยว่าเขามีความสามารถระดับ "World Class" ซึ่งทำให้นิสิตผู้นั้นพอใจมาก  และรู้สึกว่าอาจารย์ในวิชาแรกไม่เป็นธรรมต่อเขาอย่างยิ่ง  และคิดว่าอาจารย์ผู้นั้นไม่ได้เรื่องหรืออิจฉาความสามารถของเขา  จึงแกล้งให้เกรดไม่ดี  เพื่อสกัดดาวรุ่งอย่างเขา  โดยเขาหารู้ไม่ว่า  อาจารย์บางคนสามารถให้เกรดดี ๆ กับลูกศิษย์  ด้วยต้องการได้คะแนนนิยมจากลูกศิษย์  และทำให้ลูกศิษย์เกลียดชังอาจารย์ที่ให้เกรดน้อยกว่าตน  โดยเฉพาะอาจารย์ผู้นั้นเป็นคนที่ตนอิจฉาหรือเกลียดชังอยู่แล้ว  พูดง่าย ๆ ก็คือ  เป็นการเล่นการเมืองกับลูกศิษย์  หรือใช้ลูกศิษย์เป็นเครื่องมือในการทำลายอาจารย์ร่วมสถาบันที่ตนไม่ชอบหน้า ต่อมา  หลังจากจบแล้ว  นิสิตผู้นั้นได้ไปศึกษาต่อในระดับปริญญาโทในสาขาวิชาปรัชญา  และได้พบกับความล้มเหลวทางวิชาการอย่างรุนแรง  ด้วยไม่สามารถอธิบาย  วิเคราะห์และเชื่อมโยงข้อความเด็ด ๆ ของนักปรัชญาคนสำคัญต่าง ๆ ที่เขาชอบอ้างได้  เขาได้แต่ยกวาทะเด็ด ๆ มาพูดในชั้นเรียนหรือเขียนตอบข้อสอบ  เมื่ออาจารย์ให้อธิบายก็อธิบายไม่ได้  ในขณะที่เพื่อนร่วมชั้นเรียนทำได้ดีกว่าเขาแทบทุกคน  เขาเริ่มไม่พอใจคณาจารย์ในภาควิชาปรัชญา  รวมถึงเพื่อน ๆ ร่วมชั้นเรียนของเขา  เขายืนยันกับเพื่อน ๆ ว่า เขาเข้าใจ  แต่มันลึกซึ้งมากจนอธิบายไม่ได้  นักปรัชญาที่เขาชื่นชอบเป็นพิเศษและมักจะหนีบหนังสือของนักปรัชญาผู้นั้นให้ผู้คนได้พบเห็นอยู่เสมอคือ Matin Heidegger เมื่อเขาล้มเหลวในการเรียนปริญญาโทปรัชญาอย่างรุนแรง  ในที่สุด  เขาตัดสินใจลาออก  และสักพักหนึ่งก็กลับมาหาอาจารย์คนที่เคยให้ C และสารภาพว่าเขาเริ่มรับรู้และเข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ C และเริ่มตระหนักถึงคำเตือนทีอาจารย์เคยให้ไว้  อีกทั้งเขาขอขมาต่ออาจารย์ผู้นั้นว่า  ในช่วงเวลาที่เขาไปเรียนกับอาจารย์ที่ยกยอเขาว่าเป็น "World Class" นั้น  เขาได้รวมหัวกับอาจารย์ดังกล่าวด่าทอและแพร่กระจายคำครหาที่ไม่เป็นความจริงต่อตัวอาจารย์ผู้นั้นด้วยความโกรธแค้นที่อาจารย์ผู้นั้นให้ C เขา  หลังจากที่อาจารย์ผู้นั้นให้อภัยไม่ถือสา  เขาก็บอกกับอาจารย์ต่อว่า  เขาไม่ชอบปรัชญาแล้ว  เพราะมันล่องลอยและไม่ได้เรื่อง  และไม่ให้อะไรที่เป็นรปธรรมในชีวิตจริง  เขาตัดสินใจที่จะเรียนต่อทางเศรษฐศาสตร์แทน  เขาจะมุ่งหาเงินให้ร่ำรวยดีกว่าที่จะเป็นนักปรัชญาสติเฟื่อง  อาจารย์ผู้นั้นเข้าใจว่าการตัดสินใจดังกล่าวเป็นปฏิกิริยาสุดโต่งที่เกิดจากความล้มเหลวผิดหวัง  อาจารย์ผู้นั้นก็ได้พยายามเตือนสติให้เขาค่อย ๆ คิด ค่อย ๆ อ่าน  ก่อนจะตัดสินใจอะไรไป  แต่ในที่สุด  นิสิตผู้นั้นก็ไม่ได้เรียนเศรษฐศาสตร์  แต่ได้ไปทำงานเป็นพนักงานขาย (เซลส์แมน) และปัญหาขัดแย้งกับพ่อแม่  ซึ่งไม่ทราบว่าปัญหาดังกล่าวคืออะไร  ทราบแต่เพียงว่าพ่อแม่ไม่เข้าใจพฤติกรรมแปลก ๆ ความคิดแปลก ๆ ของลูกชาย  โดยเฉพาะการไปหมกมุ่นกับความเชื่อทางศาสนาและพระเจ้า  ในที่สุดวันหนึ่งก็มีคนพบศพนิสิตผู้นั้นฆ่าตัวตายอยู่ในห้องของโรงแรมม่านรูดแห่งหนึ่ง  โดยข้างศพของเขามีคัมภีร์ศาสนาและลูกประคำ! อนิจจา! เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้สะท้อนให้เห็นถึงการที่อาจารย์และลูกศิษย์ต่างก็ไม่รู้เรื่องในสิ่งที่ตนบริโภค (ในที่นี้คือความรู้ในทางทฤษฎีปรัชญา!) พอกัน  แต่ก็พากันช่วยสำเร็จความใคร่ให้กันและกันอย่างเพลิดเพลิน  ตัวอาจารย์ที่ว่านี้ยังคงลอยนวลอยู่  และยังคงชื่นชมยกย่องนิสิตนักศึกษาประเภทนี้ (นั่นคือประเภทที่ชอบยกคำพูดหรือศัพท์แสงคำใหญ่คำโตในทางปรัชญาออกมาโดยไม่รู้ว่ามันมีนัยหรือความหมายหรือที่มาที่ไปจริง ๆ อย่างไร) เพราะนิสิตนักศึกษาประเภทนี้คือคนที่เหมือนกับตนนั่นเอง   สมดังที่เพลโตได้กล่าวไว้ว่า "The like is always with the like." นี่เป็นบทเรียนราคาแพงที่คนในวงวิชาการควรจะคิดอย่างจริงจังในการหาทางที่จะไม่ให้โศกนาฏกรรมเช่นนี้เกิดขึ้นอีก" ...อึ้ง...เสียว...สงสาร... ...อิ้ง...กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น...เสียว...ผมเกือบเป็นเหมือนนิสิตผู้นั้น...สงสาร...นิสิตผู้นั้นจับใจ... ...นี่แหละน๊า...ระบบการศึกษาของเราที่พยายามสอนคนของเราเรื่อง "ความรู้"...เขาไม่รู้หรือว่ามันเป็นแค่ "agonistics" เท่านั้นเอง... ...น่าน ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ เพิ่งเตือนตัวเองอยู่หยก ๆ ว่าให้ระวังในการบริโภค...สวาปามไปอีกคำแล้ว...มันอันตรายจริง ๆ นะครับ...ไอ้คำใหญ่คำโตเนี่ย...ใครเคยบริโภคแล้วมักจะเผลอตัวเผลอใจแอบไปลิ้มลองเสมอ ๆ...ท่านที่ไม่เคย...อย่าลองเป็นอันขาดนะครับ...มันเลิกยาก...

2007-05-28T21:30:48+07:00

...เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้สะท้อนให้เห็นถึงการที่อาจารย์และลูกศิษย์ต่างก็ไม่รู้เรื่องในสิ่งที่ตนบริโภค (ในที่นี้คือความรู้ในทางทฤษฎีปรัชญา!) พอกัน แต่ก็พากันช่วยสำเร็จความใคร่ให้กันและกันอย่างเพลิดเพลิน... false 99237

2008-11-06T21:58:11+07:00

false

2007-08-08T02:55:53+07:00

ภัยร้ายของการบริโภค "คำใหญ่ คำโต" ในทางปรัชญาโดยไม่อ่านฉลากให้เข้าใจ : คำให้การของเซลส์แมนขายความรู้รุ่นเก๋า "ไชยันต์ ไชยพร"

4860

true ผมเคยเล่าไว้ในที่นี้แล้วว่า  ผมเคยไปเป็นอาสาสมัคร "คุณอำนวย" ที่จังหวัดระยอง  แล้วผมก็ได้ทำสิ่งที่ผิดพลาด  แต่ในตอนนั้น  ผมยังมองไม่ออกว่า  "ตัวเองได้ทำผิดพลาดลงไป" ซ้ำยังเข้าใจผิดไปอีกว่า  สิ่งที่ผมได้ทำไปนั้น  เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่  พอผมมีเวลาทบทวนสิ่งที่ได้ทำลงไป  ได้อ่านหนังสือมากขึ้น  ผมอยากจะบอก ณ ที่นี้ว่า  "ผมเสียใจ" ที่ทำความเสียหายเกิดขึ้นในชุมชน  ผมขอขอบคุณชุมชนที่ให้บทเรียน  ทำให้ผมได้เรียนรู้  และมีความเป็นผู้ใหญ่ขึ้น  หนังสือที่สอนผม  และชี้ให้เห็นความผิดพลาดของตัวเองคือ "เพชฌฆาตนักขาย" การขายเป็นสิ่งที่ผมกลัวมาตลอด  แม้แต่ตอนที่อ่านหนังสือเรื่องการจัดการความรู้ที่เขียนโดย ท่านอาจารย์หมอฯ ที่พูดถึงงานที่ "คุณอำนวย" ต้องทำ คือ "การขายหัวปลา" ผมยังนึกว่าท่านอาจารย์มีอารมณ์ขันดี  ที่เลือกใช้คำได้ไม่เครียด  ผมเพิ่งเข้าใจว่า "งานของคุณอำนวยคือการขายหัวปลาจริง ๆ " เมื่อผมได้อ่านหนังสือเล่มนี้  และเริ่มสำนึกว่า "สิ่งที่ตัวเองทำไปที่ ตำบลประแสร์ จังหวัดระยอง  เป็นการกระทำที่ผิดพลาด  เป็นการกระทำของ "เด็กที่ไม่มีวุฒิภาวะ" ผมขอบคุณที่องค์กรชุมชนจังหวัดระยอง  ให้โอกาสผมได้เรียนรู้อีกครั้ง  ที่ให้เข้าไปร่วมทำงานในชุมชนอีกครั้ง  คราวนี้ผมจะไปแบบผู้ที่ตื่นตัว  พร้อมสำหรับการเรียนรู้  "ขอบคุณ คุณสุภรัฐที่ให้โอกาส" <img src="/file/sawatphoomphuan/EL050883.jpg" border="0" width="220" height="336" align="absMiddle" /> ผมเติบโตทางความคิดไปอีกระดับหนึ่ง  เมื่อได้ตั้งสติ  เรียนรู้  ทั้งจากหนังสือ  และจากชีวิต  ผมคิดว่า  ผมพบแล้วซึ่งหนทางสู่อิสรภาพที่ผมค้นหา  ในเบื้องต้นผมอยากจะแบ่งปันเพื่อน ๆ ว่า "อิสรภาพมาพร้อมกับความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่" ผมพร้อมแล้วที่จะเดินไปสู่หนทางนั้น

2007-04-17T13:51:53+07:00

การขายเป็นสิ่งที่ผมกลัวมาตลอด แม้แต่ตอนที่อ่านหนังสือเรื่องการจัดการความรู้ที่เขียนโดย ท่านอาจารย์หมอฯ ที่พูดถึงงานที่ "คุณอำนวย" ต้องทำ คือ "การขายหัวปลา" ผมยังนึกว่าท่านอาจารย์มีอารมณ์ขันดี ที่เลือกใช้คำได้ไม่เครียด ผมเพิ่งเข้าใจว่า "งานของคุณอำนวยคือการขายหัวปลาจริง ๆ " เมื่อผมได้อ่านหนังสือเล่มนี้ และเริ่มสำนึกว่า "สิ่งที่ตัวเองทำไปที่ ตำบลประแสร์ จังหวัดระยอง เป็นการกระทำที่ผิดพลาด เป็นการกระทำของ "เด็กที่ไม่มีวุฒิภาวะ" false 90754

2007-05-14T20:05:31+07:00

false

2007-08-08T02:54:15+07:00

เพชฌฆาตนักขาย

4860

true <h4>เมื่อวันที่ 13 มีนาคม ศกนี้  ผมมีโอกาสไปร่วมประชุมภาคีการจัดการความรู้ภาคชุมชน โดยได้รับเกียรติจากคุณ "อ้อ" ที่กรุณาให้โอกาสได้ไปเล่าเรื่องราวกิจกรรมที่ผมทำมาเป็นเวลากว่าครึ่งปีแล้ว ในวันนั้น "หัวปลา" ที่ผมนำไปขายในที่ประชุมคือ "โรงเรียนพัฒนาคุณภาพชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดี" หรือที่ผมตั้งเป็นภาษาต่างชาติว่า Wellness-life Academy ก็ต้องขอขอบคุณผู้เข้าร่วมประชุมทุกท่านที่กรุณาถาม  โดยเฉพาะอาจารย์หมอวิจารณ์ อาจารย์ประพนธ์ คุณปานแห่ง สรส. อาจารย์สลิลทิพย์แห่งวิทยาลัยการจัดการทางสังคม อาจารย์เนาวรัตน์จากมหาวิทยาลัยมหิดลที่กรุณาแสดงความเห็นด้วยในเรื่องหลักการที่สอดคล้องกันกับสิ่งที่ท่านกำลังทำอยู่ ในวันนั้น  ผมได้เรียนรู้จากคำถาม  และข้อคิดเห็นอย่างมาก  ต้องถือโอกาสขอบคุณอีกครั้งมา ณ โอกาสนี้ครับ  โดยเฉพาะประเด็นเรื่องความชัดเจนในรูปแบบการดำเนินธุรกิจซึ่งผมพยายามจะสื่อให้สังคมทราบว่าเป็นรูปแบบ "วิสาหกิจสังคม"  โดยผมจะใช้โอกาสนี้เพิ่มเติมความชัดเจนเท่าที่สามารถเปิดเผยได้ครับ บริการที่ Wellness-life Academy  มอบให้กับสังคมคือการสัมมนาหนึ่งวันที่ผมเชื่อว่าสามารถเปลี่ยนชีวิตของผู้เข้าสัมมนาตลอดไป  ถ้าผู้นั้นต้องการเปลี่ยน  หากกล่าวในเชิงปรัชญาอาจกล่าวได้ว่า  "การสัมมนานี้เป็นเพียงการชี้ประตูให้  แต่การจะออกไปข้างนอกนั้น  ผู้นั้นต้องเป็นผู้ผลักประตูเอง" แรงบันดาลใจในการสร้างธุรกิจนี้  ต้องขอบคุณ สคส. ครับ  ที่เปิดโอกาสให้ผมได้เข้าไปเรียนรู้เรื่อง "การสร้างคุณอำนวย"  ก็ถือโอกาสนี้  เรียนเชิญเครือข่ายชุมชนทุกท่านครับ  เรียนเชิญไปร่วมทดลองเข้าสัมมนาและเรียนรู้ร่วมกัน  ซึ่งผมเชื่อว่าท่านจะได้แง่มุมในการนำไปประยุกต์ใช้กับองค์กรคุณอำนวยได้  แต่ก็ขอเรียนไว้ ณ ที่นี้ว่า  มีค่าลงทะเบียนท่านละ 550 บาทครับ  เป็นค่าเช่าห้องประชุมและค่าอาหารบุปเฟต์ของโรงแรมครับ  การสัมมนาเริ่มเวลา 08.30-20.30 ครับ จัดขึ้นใน กทม. ครับ ลงทะเบียนโทร 089-136-0434</h4>

2007-03-27T09:17:54+07:00

บริการที่ Wellness-life Academy มอบให้กับสังคมคือการสัมมนาหนึ่งวันที่ผมเชื่อว่าสามารถเปลี่ยนชีวิตของผู้เข้าสัมมนาตลอดไป ถ้าผู้นั้นต้องการเปลี่ยน หากกล่าวในเชิงปรัชญาอาจกล่าวได้ว่า "การสัมมนานี้เป็นเพียงการชี้ประตูให้ แต่การจะออกไปข้างนอกนั้น ผู้นั้นต้องเป็นผู้ผลักประตูเอง" false 86705

false

2007-03-27T22:16:52+07:00

Wellness-life Academy (โรงเรียนพัฒนาคุณภาพชีวิตและความเป็นอยู่ที่ดี)

4860

true คืนวันหนึ่งอากาศร้อนอบอ้าว  ทำให้นอนไม่หลับ  ผมมานั่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง  มีตอนหนึ่งของหนังสือเล่มนี้เล่าถึงนิทานเรื่อง "โรงเรียนของสัตว์" นิทานเรื่องนี้อ่านแล้วให้ความบรรเทิงใจดี  ก็เลยนำมาเล่าต่อไว้ ณ ที่นี้  เรื่องมีว่า"ในวันหนึ่งพวกสัตว์ในป่าได้มารวมตัวกัน  และตัดสินใจว่าจะตั้งโรงเรียนขึ้น  กระต่าย  นก  กระรอก  ปลา  และปลาไหลได้รับเลือกให้เป็นกรรมการพัฒนาหลักสูตร  กระต่ายยืนกรานว่า  เรื่องการวิ่งจะต้องเป็นวิชาหนึ่งในหลักสูตร  นกบอกว่าเรื่องการบินก็ต้องอยู่ในหลักสูตร  ปลาบอกว่าการว่ายน้ำจะต้องอยู่ในหลักสูตรเช่นกัน  ส่วน กระรอกนั้นบอกว่าการปีนต้นไม้ในแนวดิ่งก็เป็นสิ่งจำเป็นและเห็นว่าน่าจะต้องรวมไว้ในหลักสูตรด้วย  ซึ่งในที่สุดพวกสัตว์ทั้งหลายที่ได้รับมอบหมายให้ร่างหลักสูตรก็ได้นำวิชาต่าง ๆ เหล่านี้มารวมกัน  และจัดทำเป็นหลักสูตรขึ้น  พวกมันได้ป่าวประกาศหลักสูตรนี้ไปยังสัตว์ทั้งหลายและบอกด้วยว่าจะต้องเรียนทุกวิชาตามที่กำหนดกระต่ายซึ่งเคยได้เกรดเอจากการวิ่ง  มีปัญหามากในเรื่องการปีนต้นไม้ในแนวดิ่ง  มันปีนขึ้นไปแล้วก็ตกลงมาอยู่เรื่อยครั้งแล้วครั้งเล่า  ในที่สุดหัวสมองของมันก็ถูกกระทบกระเทือนอย่างแรง  ทำให้มันไม่สามารถจะวิ่งได้อีกต่อไป  จากที่มันเคยได้เกรดเอในการวิ่ง  มันกลับได้เกรดซี  และที่แน่นอนก็คือมันได้เอฟ (สอบตก) เสมอในการปีนต้นไม้  นกที่เคยเก่งมากในเรื่องการบิน  แต่เมื่อใดก็ตามที่มันต้องเรียนวิชาขุดโพรงลงไปในดิน  มันก็ทำได้ไม่ค่อยจะดีนัก  จะงอยปากของมันแตกและปีกมันก็หัก  ไม่ช้าไม่นานมันก็ได้เกรดซีในวิชาการบิน  และได้เอฟในวิชาขุดโพรง  และมันก็ประสบปัญหาในเรื่องการปีนต้นไม้ในแนวดิ่งเช่นกัน ในที่สุดสัตว์ที่สามารถเรียนจบผ่านหลักสูตรนี้ไปได้กลับกลายเป็นเจ้าปลาไหล  ที่ทำทุกอย่างผ่านไปได้แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ  แต่มันก็ทำให้ผู้สร้างหลักสูตรมีความสุข เพราะเห็นว่าสัตว์เหล่านั้นได้เรียนรู้ในทุก ๆ วิชาที่พวกเขาพัฒนาขึ้นมา  พวกเขาเรียกการศึกษาแบบนี้ด้วยความภาคภูมิใจว่า  เป็นการศึกษาแบบ "ครอบจักรวาล"อ่านแล้วก็อย่าคิดอะไรมากนะครับ  มันเป็นเพียงแค่นิทาน  ผมว่ามันน่าจะเหมาะสำหรับอ่านก่อนนอนนะครับ  หรือจะเล่าให้ลูก ๆ ฟัง  น่าจะช่วยเสริมสร้างจินตนาการของเด็ก ๆ ได้บ้างนะครับในทัศนะส่วนตัวของผมราตรีสวัสดิ์ครับ

2007-02-15T01:39:02+07:00

false 78612

2008-02-06T10:16:07+07:00

false

2007-08-08T02:51:28+07:00

นิทานก่อนนอน

4860

true <h3>     พระโลกาภิบาลไท้</h3> <hr /> <h3>     ธ เป็นดั่งทำนบ               ป้องกัน  ธารทุน      หลากนองไหลประจัญ    โลกหล้า      เศรษฐกิจพอเพียงผัน     สังคม  ยืนยั่ง      ชนทั่วโลกหล้าล้วน         แซ่ซ้อง  วันทา </h3> <hr /> <pre> ควรมิควรแล้วแต่จะโปรด ด้วยเกล้าด้วยกระหม่อมขอเดชะ ข้าพระพุทธเจ้า นายสวัสดิ์ พุ้มพวง <a href="http://www.sdmlab.com/pages/1/index.htm" target= "_self">The System Dynamics Modelling Loboratory</a> </pre> <hr />

2006-06-01T16:17:02+07:00

false 32761

2007-02-11T12:37:01+07:00

false

2007-08-08T02:43:13+07:00

"แด่พ่อของแผ่นดิน พ่อผู้นำความยั่งยืนมาสู่โลก"

4860

true เรื่องเล่าจากการประชุมทำความเข้าใจแกนนำชุมชนโครงการศูนย์ข้อมูลเครือข่ายความรู้ภาคประชาชนจังหวัดระยอง 2 พฤษภาคม 2549 ณ ที่ทำการชุมชนลุ่มน้ำประแสร์ เวลา 10.00-15.00                 คณะของเราซึ่งประกอบด้วย พี่ดนัย  คุณรัชพล (สุภรัฐ)  คุณนณพรรณ และน้องสาวตัวเล็ก  และผม (สวัสดิ์) รวมทั้งผู้ใหญ่ชาติชายที่เราแวะรับในตลาดแกลง  เดินทางมาถึงที่ทำการของเครือข่ายชุมชนลุ่มน้ำประแสร์ 4 ตำบลหลังคณะของ พอช. ที่ประกอบด้วยคุณธนวิทย์ คุณอภินันท์ คุณปรกฤต ซึ่งติดรถของ พอช. มาจากกรุงเทพฯ รวมทั้งคณะทำงานของ พอช. อีก 4 ท่าน <img src="/file/sawatphoomphuan/prakit.jpg" border="0" />                 เวลาที่พวกเราเดินทางมาถึงเป็นเวลาใกล้ 10 นาฬิกา แล้ว ท่าน (อดีต) ผู้ใหญ่สอิ้ง ซึ่งเป็นแกนนำของเครือข่ายชุมชนลุ่มน้ำประแสร์ออกมาต้อนรับผู้มาเยือนด้วยชุดประจำถิ่นที่เป็นกางเกงชาวเลซึ่งมีทรงคล้ายกางเกงขาบานในยุค 70 มองดูแตกต่างจากกางเกงชาวเลของปากพนังตรงที่  ของปากพนังขาสั้นและบานกว่า <img src="/file/sawatphoomphuan/psmtg2.jpg" border="0" />                 เมื่อพวกเราเข้ามานั่งในศาลาที่ทำการของชุมชนฯ ซึ่งมีคณะของ พอช. และแกนนำชุมชนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว  การสนทนาก็เริ่มดำเนินขึ้นโดยคุณปรกฤต  ผู้ที่มีความโดดเด่นในเรื่องการดำเนินงานให้เป็นทางการ  มีความชัดเจนตามแบบฉบับนักวิชาการตัวจริง  หลังจากที่ล้มเหลวในการให้ผมเป็นผู้ดำเนินรายการ  เพราะเห็นท่าว่าผมจะพาชาวบ้านออกนอกเรื่องมากกว่าที่จะพูดคุยให้ตรงประเด็นและชัดเจน                 คุณปรกฤตทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยม  ประกอบกับมีผู้ใหญ่ชาติชาย  คุณรัชพล คุณธนวิทย์ และคุณอภินันท์ ช่วยผมให้รอดชีวิตจากเวทีแรกมาได้  เพราะถ้าปล่อยให้ผมพูดชี้แจงทำความเข้าใจแกนนำ  แทนที่แกนนำจะเข้าใจผมเกรงว่าแกนนำจะวกวนอยู่ในเขาวงกตจนหาทางออกไม่ได้  ประเด็นนี้อาจถูกในมุมมองของนักวิชาการ  ที่สรุปเอาจากการคาดเดาโดยเหตุผลที่ตัวเองยกมาอ้าง  แล้วก็หาเหตุผลอีกชุดหนึ่งมาอ้างอีกเพื่อหาความชอบธรรมให้เหตุผลชุดแรก  จึงทำให้เชื่ออย่างสนิทใจว่าข้อสรุปนั้นถูกต้องอย่างไม่มีข้อสงสัย                 ในทัศนะของผม  ซึ่งผมประจักษ์ด้วยตนเองแล้วว่า  ผู้ที่เชื่อว่าและเรียกตัวเองว่า "นักวิชาการ" ไม่ใคร่จะปลื้มนักในทัศนะของผม  ที่เห็นว่า  เรื่องของชุมชน  เรา (ยิ่งอยู่ในฐานะผู้อำนวยการโครงการอย่างผมด้วยแล้ว) ไม่รู้  หรือรู้ให้น้อยที่สุดจะเป็นประโยชน์กับชุมชนมากกว่า  แต่ที่สำคัญต้องไม่ลืมว่า  เรามาทำงานเพื่อให้ชุมชนเข้มแข็ง  ไม่ใช่ห่วงแต่เป้าหมายของตัวเอง  จนชุมชนไม่มีโอกาสเรียนรู้จากการได้คิดเอง  ทำเอง  โดยปลอดจากการครอบงำและการชี้นำ  ไม่ว่าจะโดยทางตรงหรือโดยทางอ้อม  อย่างไรก็ตาม  เจตนาของผมดูเหมือนนักวิชาการจะมองไม่เห็น  รวมทั้งผมก็จะไม่ชี้ให้นักวิชาการเห็นเจตนาของผม  เพราะผมก็ต้องการให้นักวิชาการได้เรียนรู้เหมือนกัน  สรุปว่า  ไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร  สิ่งที่เราได้แน่นอนคือการเรียนรู้ไม่ว่าจะเป็นด้านใดก็ตาม                 ในวงสนทนา  ผมอยู่ในฐานะตัวประกอบตามที่ผมต้องการ  แม้คุณปรกฤตจะพยายามชงให้  ผมก็ดูเหมือนจะพาออกจากความชัดเจนตลอดเวลา  โดยเฉพาะเมื่อคุณปรกฤตชงลูกมาว่า "ในฐานะผู้อำนวยการโครงการ  ผมอยากให้ ดร.สวัสดิ์  พูดถึงประโยชน์ของศูนย์ข้อมูลที่ชุมชนจะได้รับหน่อย"  ผมอาจทำให้หลายคนช็อก  เมื่อผมตอบว่า "ผมไม่รู้หรอกว่าศูนย์ข้อมูลจะมีประโยชน์หรือไม่  เพราะผมไม่ใช่คนทำข้อมูล  ผมไม่ใช่คนใช้ข้อมูล  อีกทั้งศูนย์ข้อมูลก็ยังไม่เกิดขึ้น  ที่เราพูดมาเสียยืดยาวในหลักการและเหตุผลนั้น  อย่านำมากล่าวอีกเลย  มันน่าเบื่อ  เพราะเราเองก็ไม่รู้หรอกว่า  มันจะเป็นจริงหรือเปล่า  เราเพียงคาดเดาไปเองเท่านั้นแหละ"  ผมยอมรับตรง ๆ เลยครับว่า  ที่ผมพูดออกไป  ผมรู้สึกอย่างนั้นจริง ๆ ผมใช้เหตุผลน้อยมากเมื่อผมเปลี่ยนมาทำงานกับชุมชน  ซึ่งผมก็ไม่ยืนยันว่าผมจะทำอย่างนี้ตลอดไป  ประสบการณ์คงจะสอนผมเองครับว่า  ผมควรจะเดินไปในทิศทางใดระหว่างเหตุผลหรือความรู้สึก                 คนในวงสนทนา  ยอมให้ผมแสดงความรู้สึกได้สักพัก  ก็มีหลายคนพยายามช่วยชีวิตผมไว้ครับ  ขอบคุณท่านเหล่านั้นที่เป็นห่วงครับ  คุณธนวิทย์พยามยามผมดึงเข้ามาสู่ลู่ทาง  โดยถามนำว่า "ประโยชน์ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นน่ะมีอะไรบ้าง" ผมจึงพยายามเปิดไปอ่านในตอนที่ว่าด้วย "ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ" ผมดึงเวลาอยู่นาน  ความพยายามจึงเป็นผลครับ  ไม่ใช่ผมได้อ่านในสิ่งที่หาหรอกครับ  แต่เป็นเสียงจากแกนนำชุมชนตัวจริง ผู้ใหญ่ชาติชายครับ  คนที่ผมรอคอยให้เป็นคนพูดเรื่องนี้  แต่ถ้าผมจะเชิญให้พูดดูจะไม่เป็นธรรมชาติ  เพราะผู้ใหญ่ชาติชายมักไม่ค่อยจะพูดถ้าไม่มีใครเชิญ  ท่านคงเห็นผมกำลังจะจมน้ำครับ  จึงโดดลงมาช่วย                 ผู้ใหญ่ชาติชายจึงร่ายยาวประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับชุมชนอีกคำรบหนึ่ง  หลังจากที่ช่วยผมชี้แจงหลักการและเหตุผลไปรอบใหญ่แล้ว  มนต์ของผู้ใหญ่ชงัดนักครับ  ผมเห็นประกายตาฉายออกมาจากแกนนำชุมชนแทบทุกคน  แววตาดังกล่าวบ่งบอกถึงความซาบซึ้งและความคล้อยตาม  แสดงว่าสมมติฐานของผมถูกต้องครับ  ที่ว่า  เรื่องของชุมชน เราที่เป็นคนนอกแม้จะมีดีกรีสูงเพียงขนาดไหนก็ตาม  ไม่ควรพล่าม  ให้ชุมชนพูดออกมาเอง  จะได้ผลกว่า  นี่เป็นบทเรียนที่ผมอาจจะหาโอกาสนำไปใช้ในโอกาสต่อไป  หากไม่มีใครจับได้เสียก่อน  แต่ก็ขอบคุณผู้ใหญ่ที่ช่วยผมให้รอดทุกที  เพราะถ้าผู้ใหญ่ไม่ช่วย  ผมคงจมน้ำตายจริง ๆ ครับ  เพราะผมยอมรับว่าผมไม่รู้จริง ๆ ผมเบื่อที่จะท่องสิ่งที่ผมเขียนมาบอกชาวบ้านครับ  ผมจะเบื่อตัวเองมากหากทำอย่างนี้                 หลังจากที่ผู้ใหญ่ชาติชายพูดถึงประโยชน์ที่จะเกิดขึ้นกับชุมชน  วงสนทนาของเราโชคดีที่ได้มีโอกาสรับคำแนะนำจากผู้ใหญ่สมศักดิ์  แกนนำชุมชนตำบลสองสลึง  ผู้ที่เป็นตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมที่ชัดเจนตัวอย่างหนึ่งของระยอง  คำพูดของท่านทำเอาผมแอบสำลักเล็ก ๆ โดยเฉพาะคำว่า "ลิเกเร่" ท่านขยายความเรื่องลิเกเร่ว่า "นักพัฒนาทั้งหลาย  ประดุจดั่งลิเกเร่  ที่เปิดวิกแสดง  เก็บเงินค่าวิก  ลิเกจบแล้วก็จากไป" ท่านกล่าวต่อไปว่า "เราอย่ามัวแต่เป็นลิเกเร่อยู่เลย  เปิดวิกถาวรเสีย  แสดงให้ดี  แล้วคนดูเขาจะมาหาเอง อย่างที่ผมกำลังทำอยู่  แต่ก่อนผมก็เคยเป็นลิเกเร่เหมือนกัน" (แม้จะโค้ดเป็นคำพูด  แต่เป็นโค้ดโดยใจความ  ผู้ใหญ่สมศักดิ์อาจไม่ได้กล่าวถ้อยคำโดยตรง  แต่ผู้เล่าจับใจความเป็นสำคัญ) <img height="377" src="/file/sawatphoomphuan/psmtng.jpg" width= "613" border="0" />                 ผู้ใหญ่ให้ข้อคิดกับพวกเราว่า  "ศูนย์ข้อมูลต้องมีศูนย์ที่ทำให้เห็นความสำเร็จเป็นต้นแบบสักแห่งก่อน  ชุมชนจึงจะบอกได้ว่ามีประโยชน์หรือไม่อย่างไร" ข้อนี้ได้รับเสียงสนับสนุนจากการนำชุมชนคนอื่น ๆ หลายคน  แล้วผู้ใหญ่ก็กล่าวต่อไปว่า "ทาง พอช. ควรจะมีเจ้าหน้าที่ลงไปเก็บข้อมูลที่มีอยู่เต็มไปหมดในชุมชน  แต่ชาวบ้านไม่ถนัดที่จะเก็บข้อมูล  หากมีคนลงไปเก็บจะได้ข้อมูลที่ถูกต้องมากกว่าชาวบ้านเก็บเอง" ประเด็นทั้งสองที่ผู้ใหญ่เสนอ  คุณปรกฤต ผู้ดำเนินรายการน้อมรับ  โดยผมเสริมว่า "ความคิดของผู้ใหญ่เป็นแนวคิดที่ก้าวหน้ากว่าพวกเรามาก  ในเรื่องศูนย์ข้อมูล  เพราะผู้ใหญ่ไปถึงขั้นที่ต้องการคนลงไปถอดบทเรียนที่เป็นข้อมูลภูมิปัญญาท้องถิ่นแล้ว  แต่ของเราเพิ่งเริ่มต้นที่ข้อมูลพื้นฐานเท่านั้นเอง" ผมเสริมต่อไปว่า "อย่างไรก็ตาม  เรื่องที่ผู้ใหญ่เสนอ  ก็มีอยู่ในศูนย์ข้อมูล  คือ ข้อมูลภูมิปัญญาท้องถิ่น  แต่เรา (ศูนย์ข้อมูล) อยากให้ชุมชนเรียนรู้กันไปในเรื่องดังกล่าว"  ผมสังเกตเห็นว่าผู้ใหญ่มีความยินดีที่ได้ยินคำกล่าวเช่นนั้นเพราะผู้ใหญ่มีรอยยิ้มบนใบหน้า (ความจริงแล้วผู้ใหญ่ยิ้มตลอดเวลาที่คุยกับพวกเราครับ) และเชิญพวกเราไปเยี่ยมชมศูนย์เรียนรู้เกษตรพอเพียงที่ตำบลสองสลึงในตอนเย็น                 เราสนทนาด้วยเรืองเบา ๆ หลังจากได้ข้อสรุปว่า  แกนนำทุกคนเห็นด้วยในความสำคัญของศูนย์ข้อมูลโดยเฉพาะแกนนำ 6 พื้นที่นำร่องที่ไม่ต้องพูดถึง  เพราะเราพบกันมาแล้วหลายครั้งก่อนที่จะมาถึงเวทีนี้  ส่วนแกนนำชุมชนในฐานะผู้สังเกตการณ์อย่างตำบลตะพง  ผมได้ให้โปรแกรมแผนชุมชนและคู่มือการใช้โปรแกรมไปศึกษาและทำควบคู่ไปกับชุมชนนำร่องได้เลย  จากนั้นจึงพักรับประทานอาหารกลางวันที่ผู้ใหญ่สอิ้งรับหน้าที่เป็นพ่อครัวจัดหาอาหารมาให้  โดยเป็นอาหารที่ได้จากพื้นที่ลุ่มน้ำประแสร์                 หลังอาหารกลางวันที่เอร็ดอร่อยและอิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้าซึ่งประกอบด้วย  หอยนางรมสด  ขนมจีนแกงเขียวหวานไก่  ต้มยำปลาเก๋า กุ้งนึ่ง ปูนึ่ง แล้ว  ผมและคณะทำงานของ พอช. ร่วมกันร่างบันทึกความร่วมมือ (MOU) ที่ใช้เวลาร่วมสองชั่วโมงในการร่าง และให้พยานลงนาม  ก่อนที่คณะผู้รับผิดชอบ 4  คน ประกอบด้วยผม คุณปรกฤต คุณหมอต้อย และคุณรัชพล จะต้องตามไปลงนมที่สำนักงาน พอช. ภาคตะวันออก  เพราะกระดาษที่ชุมชนหมดเสียก่อน                 เราเสร็จสิ้นการลงนามที่ พอช. ภาคตะวันออกเวลาประมาณ 4 โมงเย็น  จึงได้เดินทางไปเยี่ยมผู้ใหญ่สมศักดิ์ที่ตำบลสองสลึงตามเชิญ  เราพบว่า  ผู้ใหญ่มีความพร้อมมาก  ทั้ง ๆ ที่ผู้ใหญ่พึ่งโครงการของ พอช. น้อยมาก  ผู้ใหญ่สามารถระดมทุนโดยการเป็นศูนย์เรียนรู้เกษตรพอเพียง  ผู้ใหญ่เล่าว่า "รายได้ที่มาช่วยสนับสนุนมาจากกระทรวงเกษตรที่คิดจากจำนวนผู้มาเรียนรู้" ผู้ใหญ่มีโรงนอนชายและหญิง  มีฐานเรียนรู้ 6 ฐาน และที่สำคัญ ผู้ใหญ่แกะทุเรียนมาเลี้ยงพวกเราด้วยตัวเองเลยครับ  นอกจากนี้ผมโชคดีที่ได้คุยกับนักเรียนกินนอนของผู้ใหญ่คนหนึ่ง  จากการพูดคุยท่านบอกว่า  ท่านมาจากกรุงเทพ  มาเป็นนักเรียนของผู้ใหญ่ 2 ปี แล้ว โดยมีแปลงทดลองของตัวเองใกล้ ๆ กับผู้ใหญ่  สองปีที่มาอยู่ที่นี่  ท่านมีความรู้ที่พอจะพึ่งตัวเองได้  เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากครับ สำหรับผม <img src="/file/sawatphoomphuan/slduruin.jpg" border="0" />                 พวกเรากราบลาผู้ใหญ่ก่อน 6 โมงเย็นเล็กน้อย รถตู้ของ พอช. พาผมและคณะมาถึงแยกพระรามเก้า ประมาณ 2 ทุ่ม  ผมมาถึงที่พักร่วม 4 ทุ่มแล้ว  หลังจากอาบน้ำ  ผมมานั่งเล่าเรื่องนี้จนถึงเวลา 23.50 แก้ไขอีกรอบตอน 09.00 ในวันต่อมา  ผมจะนำบันทึกนี้ไปเสนอไว้ใน Blog ของ สคส. ก่อนที่จะรวบรวมไว้เสนอแก่ พอช. ในรายงาน  ผมเชื่อว่า พอช. อาจจะไม่ happy นักที่จะอ่านรายงานแบบนี้  แต่นั่นคงไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ผมเปลี่ยนรูปแบบการเขียนหรอกครับ (แน่นอน  ผมกำลังต้องการเรียนรู้บางอย่าง  แต่ขออุบไว้ก่อนครับ)  นัดหน้าเราคงจะได้พบกันอีกในเรื่องเล่าจากเวที  "ปฏิบัติการเสริมหนุนพื้นที่แรก" ครับ <img src="/file/sawatphoomphuan/psmtg1.jpg" border="0" />                 ด้วยความเคารพ                 สวัสดีครับ                 สวัสดิ์  พุ้มพวง                 3 พฤษภาคม 2549

2006-05-04T09:13:18+07:00

ผมไม่รู้หรอกว่าศูนย์ข้อมูลจะมีประโยชน์หรือไม่ เพราะผมไม่ใช่คนทำข้อมูล ผมไม่ใช่คนใช้ข้อมูล อีกทั้งศูนย์ข้อมูลก็ยังไม่เกิดขึ้น ที่เราพูดมาเสียยืดยาวในหลักการและเหตุผลนั้น อย่านำมากล่าวอีกเลย มันน่าเบื่อ เพราะเราเองก็ไม่รู้หรอกว่า มันจะเป็นจริงหรือเปล่า เราเพียงคาดเดาไปเองเท่านั้นแหละ false 26798

2007-02-03T00:21:26+07:00

false

2007-08-08T02:42:30+07:00

เครือข่ายความรู้เพื่อการฟื้นฟูชุมชน (เรื่องเล่าจากศูนย์ข้อมูลฯ ตอนที่ 1)

4860

true วันแรกเมื่อเดินมาถึงสนามบินหาดใหญ่  โดยการใช้สิทธิ์การบินฟรีของพนักงานการบินไทย  ผมเลือกที่จะเดินทางจากสนามบินเข้าตัวเมืองหาดใหญ่ด้วยรถตู้ประจำทางซึ่งต้องจ่ายค่าโดยสารคนละ 70 บาท แต่ถ้าหากเป็นรถแท็กซี่สนามบินที่เป็นรถเก๋ง ต้องจ่ายค่าโดยสารเที่ยวละ 240 บาท รถตู้ใช้เวลาประมาณ 15 นาที ก็มาถึงท่ารถตู้ที่เป็นรถประจำทางอีกท่า  ที่จะพาผมไปสู่ตัวเมืองนครศรีธรรมราช  ผมขึ้นรถตู้ที่ท่ารถตองหนึ่ง (๑๑๑) ซึ่งต้องมีค่าโดยสารคนละ 130 บาท  รถใช้เวลาวิ่งประมาณสามชั่วโมง  โดยรถจะแวะพักที่ ณ จุดพักรถในจังหวัดพัทลุง  ประมาณ 15 นาที  ที่จุดพักรถนี้  ผมใช้เวลาส่วนใหญ่กับการกินโอเลี้ยง  และเดินเข้าไปซื้อขนมเปี๊ยะโก๋อ่องหนึ่งกล่อง สิบชิ้น ราคา 30 บาท  เป็นขนมที่อร่อยเลยทีเดียว รถตู้พาผมมาถึงที่ตัวเมืองนครศรีธรรมราชประมาณสี่โมงเย็น  เพื่อนผม คุณดำรงค์ค์ โยธารักษ์ มารอรับที่ตัวเมืองนครศรีธรรมราชก่อนหน้านี้แล้ว  ก่อนที่เราจะนั่งรถไปอำเภอปากพนัง  คุณดำรงค์พาผมไปนั่งกินข้าวหมกไก่ร้าน “บังบ่าว” เมนูของเราวันนั้นก็มี ข้าวหมกไก่ ชำเย็น และโรตี  อร่อยมากครับ คุณดำรงค์ขับรถพาผมมาถึงที่อำเภอปากพนังในเวลาประมาณ ห้าโมงเย็น (ภาษาแถวนี้เขาจะใช้คำว่า “ตีห้าหวันเย็น” แทนคำว่า ห้าโมงเย็นครับ แต่ถ้าเป็นตีห้าแบบภาษากลางเขาจะใช้คำว่า “ตีห้าหัวรุ่ง”) หลังจากเข้าคารวะเจ้าบ้าน “คุณสุวรรณี โยธารักษ์” หรือ พี่สาว ภรรยาคุณดำรงค์แล้ว  ผมก็เดินทางเข้าไปพักที่บ้าน <a href= "http://www.gotoknow.org/meda" target="_self">"พี่สุเมธ"</a>  ในบรรยากาศแบบธรรมชาติ  ที่ทำให้ผมรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาอีกครั้ง  หลังจากที่อยู่ในป่าคอนกรีตของ กทม. มาร่วม 20 ปี วันที่สองในแดนใต้ ผมใช้เวลาทั้งวันไปร่วมเรียนรู้การประชุมคณะกรรมการบริหารของมหาวิทยาลัยชีวิตปากพนัง  ผมได้เรียนรู้เรื่องการเขียนวาระการประชุม  การนำการประชุมจากเวทีนี้เป็นอย่างมาก  ขอบคุณพี่เบญจรัตน์  พี่ทวี  ที่เป็นผู้ถ่ายทอดประสบการณ์ผ่านการปฏิบัติจริงของท่านให้ผมเห็น  รวมทั้ง "ผอ. ศุภชัย" ผู้อำนวยการศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนปากพนัง  ที่เปิดโอกาสให้ผมเข้าไปใช้อินเตอร์เน็ตในการสอนการทำบล็อกให้กับคุณครู กศน. เพื่อจะถ่ายทอดความรู้เรื่องการทำบล็อกให้แก่ชุมชนในโอกาสต่อไป วันที่สาม ซึ่งตรงกับวันที่ 22 เมษายน คุณดำรงค์พาผมไปดูการสอบของมหาวิทยาลัยชีวิตในภาคเช้า  ก่อนที่จะพาผมไปที่ ศูนย์การศึกษานอกโรงเรียนปากพนังเพื่อนำการฝึกปฏิบัติการทำบล็อกดังที่ผมได้กล่าวไปแล้วตอนต้น  วันนี้ผมได้พบความภาคภูมิใจของชาวชุมชนปากพนัง  ที่ได้มีช่องทางในการเล่าเรื่องราวของชุมชนให้คนทั้งภายในและภายนอกชุมชนได้รับทราบ  บล็อกที่ทำในวันนี้ที่ผมจำได้ได้แก่ บล็อกของ <a href= "http://www.gotoknow.org/dang" target="_self">“ครูแดง”</a> ที่จะใช้เวทีนี้เป็นสถานที่พูดคุยแลกเปลี่ยนระหว่างครูแดงกับนักเรียนของครูแดงและชุมชน  ที่ลืมไม่ได้คือบล็อกของเพื่อนผม <a href= "http://www.gotoknow.org/damrong" target="_self">“คุณดำรงค์ค์ โยธารักษ์”</a> ที่ใช้เวทีนี้เพื่อสื่อสารเรื่องการเมืองในชุมชนให้คนภายในและภายนอกชุมชนได้รับทราบ  นอกจากนี้ยังมีคนที่จะเล่าเรื่องราวของความเชื่อของชุมชนให้ได้รับทราบโดยผู้นำความเชื่อของชุมชนคือ <a href="http://www.gotoknow.org/naja" target="_self">“คุณสุวรรณี โยธารักษ์”</a> เป็นผู้เล่า  รวมทั้งลูกสาวของคุณ สุวรรณีกับคุณดำรงค์ค์ “น้องซาวด์” อังศุธร โยธารักษ์ ที่สนใจเรื่อง <a href="http://www.gotoknow.org/sounds" target= "_self">“ศิลปินไทย”</a> ก็ได้เตรียมพื้นที่สำหรับเล่าเรื่อง  แต่ตอนนี้อยู่ระหว่างค้นหาข้อมูล  คาดว่าคงจะมีเรื่องมาเล่าในเร็ววันนี้  คนอื่น ๆ ที่ผมจำได้คือ บล็อกของน้อง <a href="http://www.gotoknow.org/bank" target= "_self">“แบงค์”</a> ตอนเย็นจึงกลับมาที่บ้านในตลาดเพื่อเตรียมตัวไปร่วมงานอุปสมบทญาติของคุณดำรงค์ที่อีกอำเภอหนึ่ง  งานบวชที่ปักษ์ใต้นี้  พิธีกรรมมีลักษณะทั่วไปกับที่สุรินทร์บ้านผม  แต่ผมไม่ทราบว่ามีการทำขวัญนาคหรือไม่  เพราะตอนที่พวกเราไปถึง  นาคออกมาต้อนรับแขกแล้ว  เราจึงเข้าไปร่วมรับประทานอาหาร  ในงานนี้  เมื่อคณะของแขกแต่ละคณะมาถึง  เจ้าภาพจะเชิญไปนั่ง  แล้วจะยกสำรับมาต้อนรับ  สำรับในวันนั้นสำหรับผมแล้ว  เป็นอาหารที่อร่อยมาก  สำหรับคนปักษ์ใต้อาจจะมองว่าเป็นอาหารธรรมดาเพราะเป็นอาหารพื้นบ้าน   แต่สำหรับผม  ซึ่งเป็นต่างถิ่น  ผมตื่นตาตื่นใจกับอาหารปักษ์ใต้แท้ ๆ โดยเฉพาะผมเพิ่งเคยกิน “แกงน้ำเคย” “หร๊อยจัง” เพราะเท่าที่ผมเคยไปนั่งกินแถวหน้าราม  หน้าตาอาจจะคล้ายกัน  แต่รสชาติ อาหารในงานบวชที่ผมไปกินมากินขาดครับ  หากเปรียบเทียบก็จะได้ประมาณ  ระดับภัตตาคารชั้นหนึ่งเลยทีเดียว  เพราะรสชาติอาหารถึงเครื่อง  และเข้มข้นทุกรายการ วันที่ 23 เป็นวันสอบอีกวันหนึ่งของมหาวิทยาลัยชีวิตปากพนัง  ตอนเช้าเราไม่ได้เข้าไปดูการสอบ  เพราะเป็นวันที่ผมจะตามคุณดำรงค์ไปมอบตัว “น้องซาวด์” เข้าค่ายปฐมนิเทศที่โรงเรียนจุฬาภรณราชวิทยาลัยนครศรีธรรมราช  พิธีกรรมการมอบตัวใช้ภาคเช้าของวันตลอดวัน  หลังจากฟังคำชี้แจงของผู้อำนวยการ  ส่งมอบเอกสาร  “น้องซาวด์” เข้าไปรวมกลุ่มเพื่อเรียบร้อยแล้ว  พวกเราก็เดินทางกลับ  หลังกจากส่งพี่ “สุวรรณี” ลงที่บ้าน  คุณดำรงค์พาผมไปที่ศูนย์เรียนรู้มหาวิทยาลัยชีวิตเพื่อพูดคุยกับคณะผู้ประสานงานของมหาวิทยาลัยชีวิตปากพนังอีกประมาณหนึ่งชั่วโมง  จึงเสร็จกิจกรรมการเรียนรู้สำหรับวันนี้ วันที่ 24 ผมตามคุณดำรงค์ไปพบชาวบ้านที่วัดบ้านบางด้วน  ในอำเภอปากพนัง  เพื่อเก็บข้อมูลการวิจัยในการศึกษาผลกระทบที่เกิดจากการสร้างเขื่อน  ที่นี่ผมได้เรียนรู้ว่า  การย้อนไปเก็บข้อมูลประวัติศาสตร์ของชุมชน  จะแตกต่างจากข้อมูลประวัติศาสตร์จากการนำเสนอของทางราชการ  เรื่องเล่าที่มาจากตำนานชาวบ้าน  เป็นเรื่องที่ให้ความรู้สึกถึงความมีชีวิตชีวามาก  ที่นี่ผมได้รู้จักกับ “พ่อเฒ่า” ผู้ผ่านยุคสมัยญี่ปุ่นยกพลขึ้นบกมาแล้ว  ดูในรูปแล้ว  “พ่อเฒ่า” สุขภาพแข็งแรงมากนะครับ  แม้วัยจะใกล้ 80 แล้ว  เมื่อเสร็จจากการฟังตำนานชาวบ้าน  ผมกลับถึงบ้านคุณดำรงค์ในตอนเย็น  ประมาณ 1 ทุ่ม  เพื่อนักศึกษาปริญญาเอกที่มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยโทรมาบอกว่า  การประชุมเลื่อนจากวันที่ 26 เป็นวันที่ 25 ทำให้ผมไม่สามารถกลับทัน  เพราะแผนเดิมผมจะกลับในวันที่ 25 แต่เมื่อเข้าประชุมไม่ทันแล้ว  ผมจึงตัดสินใจเลื่อนแผนการเดินทางกลับเป็นวันที่ 27 วันที่ 25 ผมมีโอกาสได้รู้จักกับพี่ชายอีกคนซึ่งมีชื่อเดียวกับผม “พี่สวัสดิ์  สมัครพงศ์” คุณดำรงค์พาผมไปทำความรู้จักกับพี่สวัสดิ์  เราพบกันที่โรงแรมทวินโลตัสในตัวเมืองนครศรีธรรมราช  พูดคุยแลกเปลี่ยนกันหลายเรื่อง  ทำให้ทราบว่า  “พี่สวัสดิ์” เป็นแกนนำชุมชนที่ทำงานฟื้นฟูชุมชนในปักษ์ใต้  “พี่สวัสดิ์” กำลังนำกลุ่มเข้าจดทะเบียนเพื่อเป็นองค์กรนิติบุคคลภายใต้ชื่อ “สถาบันเพื่อนไทย” (Thai Alliance Institute, TAI ) ในวันนั้นเรามีพันธมิตรที่เป็นสื่อสารมวลชนท้องถิ่นชื่อ “คุณประพันธ์ สุวรรณ”  ที่จะเข้ามาช่วยนำข้อมูลข่าวสารของมหาวิทยาลัยชีวิตไปบอกกล่าวกับชุมชนให้  ในวันนี้ “พี่สวัสดิ์” ได้ให้ผ้าทอลายที่ผมชอบมากเพื่อเป็นการรับขวัญ “น้องชาย” พี่สวัสดิ์บอกว่า  “ผ้าผืนนี้ได้มาจากกลุ่มผ้าทอ ต.ควนพัง อ. ร่อนพิบูล จ. นครศรีธรรมราช”  ดูในรูปสิครับว่าผ้าทอฝีมือชาวบ้านมีเสน่ห์มากจริง ๆ วันที่ 26 ก่อนที่ผมจะมาเขียนบันทึกนี้  ตอนเข้า ผมร่วมขบวนไปรับ “น้องซาวด์” กลับบ้านกันพี่ดำรงค์ พี่สุวรรณี และพี่สุเมธ ที่โรงเรียน หลังจากที่เสร็จสิ้นการปฐมนิเทศแล้ว  ผมทำป้ายต้อนรับ “น้องซาวด์” โดยเขียนบนกระดาษสี่ใบ ข้อความว่า “ยินดี  ต้อนรับ  “น้องซาวด์”  กลับบ้าน” ให้ทั้งสี่คนช่วยกันถือ  ในความเห็นผม  การทำแบบนี้อาจเป็นสิ่งเล็กน้อย  แต่ผมคิดว่าเป็นสิ่งเล็กน้อยที่จะทำให้ “หัวใจ” ดวงเล็ก ๆ ที่กำลังเต็บโต  ชุ่มฉ่ำครับ  นั่นอาจเป็นความคิดของผู้ใหญ่ครับทึ่คิดไปเอง  แต่ถ้าไปถาม “น้องซาวด์” น้องให้คำตอบว่า “อายเปื้อนจั๋ง เพื่อนแลถั่งฮ่อง” (ภาษาใต้ครับ แต่ผมฟังเข้าใจ  หลังจากมาเป็นลูกบ้านปากนังแล้ว 6 วัน) แม้ในภาษาพูดอาจเป็นเช่นนั้น  แต่ผมรู้สึกได้ว่า “น้องซาวด์” รู้สึกดีและอบอุ่นกับการต้อนรับของเราครับ พรุ่งนี้ผมจะเดินทางไปหาดใหญ่ด้วยรถประจำทาง  หลังจากที่พี่สุเมธพามอไซด์มาส่งที่หน้าวัด  ผมจะขึ้นรถประจำทางสีแดงไปที่ บขส. นครศรีธรรมราช  เพื่อขึ้นรถประจำทางไปหาดใหญ่  แล้วจะหารถไปที่สนามบินต่อไป  ผมจะขึ้นเครื่องบินประมาณ “ตีสี่หวันเย็น” ถ้าเครื่องบินไม่เต็ม (ผมใช้ตั๋วฟรีครับต้องรอเครื่องว่าจึงจะได้ไป  จากการสอบถามจากเพื่อนที่กรุงเทพได้คำตอบว่า  มีโอกาสสูงมาก) ผมจะไปถึงกรุงเทพประมาณ “ตีหกหวันเย็น” ประสบการณ์การเดินทางครั้งนี้  ผมคงจะมีเรื่องไปเล่าอีกครั้งในเวที “การประชุมภาคีจัดการความรู้ในท้องถิ่นฯ ครี้งที่ 20 ที่โรงแรมหลุยส์ แทเวิร์น  กรุงเทพ ในวันที่ 2 พ.ค. ครับ แล้วค่อยเจอกันในการเดินทางครั้งต่อไปครับ ด้วยความเคารพ สวัสดิ์  พุ้มพวง เชิญชมภาพบรรยากาศการเดินทางครั้งนี้ครับ <img src="/file/sawatphoomphuan/pnlife.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/mom_daugh.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/dad_daugh.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/school.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/buajnak.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/bangduan.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/towel.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/talumpuk.jpg" border="0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/lamtalumpuk.jpg" border= "0" /> <img src="/file/sawatphoomphuan/buddy.jpg" border="0" />

2006-04-26T13:44:20+07:00

false 25558

2006-05-01T10:54:19+07:00

false

2007-08-08T02:42:21+07:00

เครือข่ายความรู้เพื่อการฟื้นฟูชุมชน (บันทักการเดินทางสู่ "ป้ากนัง") ต่อ

4860

true เป็นวันที่สามแล้วที่ผมมาอาศัย "ข้าวสุก ปลาตาย" (สำนวนของนักบวชที่สมัยผมเป็นเณร  หลวงพ่อสอนเสมอว่า  เราเป็นผู้ขอ  ที่มาอาศัยข้าวสุกปลาตายของชาวบ้าน  ฉะนั้นเราอย่านิ่งดูดาย  จงทำความเพียรให้หนัก) ของ พ่อแม่พี่น้องชาวลุ่มน้ำปากพนังเพื่อให้ชีวิตเดินไปได้ วันนี้ผมจะเล่าในภาพรวมว่า  ผมได้พบกับสิ่งที่สวยงามมากในลุ่มน้ำปากพนัง  วันหน้าผมจะนำรายละเอียดมาเล่าสู่ฟังครับ <img src="/file/sawatphoomphuan/wattpn.jpg" border="0" />

2006-04-23T16:36:45+07:00

บันทึกการเดินทางเพื่อเรียนรู้วิถีชีวิตของชาวอำเภอปากพนัง เรื่องการดำเนินการมหาวิทยาลัยชีวิต ซึ่งเป็นการจัดการศึกษาโดยชุมชนเป็นคนจัดการ เพื่อจะนำความรู้ดังกล่าวไปปรับใช้เป็นแนวทางปฏิบัติในจังหวัดระยองต่อไป false 25133

2008-02-06T10:21:32+07:00

false

2006-05-13T22:47:55+07:00

เครือข่ายความรู้เพื่อการฟื้นฟูชุมชน (บันทึกการเดินทางสู่ "ป้ากนัง")