โดนอีกแล้ว

            วันนี้ตื่นแต่เช้าไปขี่จักรยาน  เป็นศิลปินเดี่ยวไม่ชอบไปเป็นกลุ่ม ( ไม่ใช่ดังแล้วแยกวง  ขี่ตามเขาไม่ทันน่ะครับ )  เป็นวันสุดสัปดาห์ที่ว่างตลอดเช้า ( หาได้ยากมากครับ )  ก็เลยออกซ้อมระยะทางไกล  ตื่นมานั่งรอจน  6 โมงเช้า รอให้สว่างก่อน  ไม่งั้นเดี๋ยวสิบล้อจะเอาไปกิน  อิอิ  กลับมาถึงเกือบเก้าโมง  ไม่ใช่ปั่นตลอดเวลานะครับ  แวะคุย  โม้ตามประสา  ซื้อปาท่องโก๋  น้ำเต้าหู้กลับบ้านด้วย 
           อาบน้ำเสร็จ  ( ไม่ได้ทาแป้งให้เอี่ยมอ่องเหมือนไหซองกระเทียมดองกาดต้นลำไยเหมือนครูบา )  ก็มาเปิดคอมเพราะกลัวจะลงแดงตาย  พบว่าตัวเองโดนอีกแล้ว  โดน(กระ)แทกจากครูสุคนสวย

                                รูปครูสุคนสวย  วันหลังจะได้ไม่(กระ)แทกเราอีก

           จะรอช้าใช้วิชาอู้ศาสตร์ก็กลัวไม้เรียวของคุณครู  จำต้องรีบทำการบ้านให้เสร็จโดยเร็ว  ดีหน่อยที่นายเม้งห้ามซ้ำคนเดิม  ไม่งั้นคงแย่แน่ๆเลย  ( คนดังก็เหนื่อยยังงี้แหละ  โม้ตามเคย อิอิ )
           ไม่ต้องคิดเลยครับ  แจกไปเลย  เหนือ  ใต้  อีสาน

สานเหนือนะครับ  ต้อง อ.สร้อย ( จันทรรัตน์ )

           อ.สร้อยเขียนบล็อกไว้ 2 บล็อก  คือ women’s health  กับ Bridge
           นึกถึง อ.สร้อยทีไร  จะต้องนึกถึง  เรื่อง..ใครน่ะ...(ประกวดตั้งชื่อดีไหมคะ)  แล้วขำๆๆๆๆๆ  จนคนที่บ้านต้องลุกมาดูว่าทำอะไรอยู่
           เคยบึ่งรถไปเชียงใหม่  เพราะทราบว่า อ.สร้อยจะพาครูบาไปกินขันโตก  อยากไปฟังเรื่องขำๆอีก  วันรุ่งขึ้น อ.สร้อยก็พาครูบาเที่ยว  เอ๊ยไม่ใช่  เมื่อท่านครูบาพาเราเที่ยว  ต่างหาก
           ทึ่งในความสามารถของ อ.สร้อย  มหกรรม KM ภูมิภาค ครั้งที่ 1  ที่มหาวิทยาลัยนเรศวร  พิษณุโลก  อ.สร้อยอยู่ที่เชียงใหม่  แต่นั่งเทียนเขียน  เล่าเรื่อง มหกรรม KM ภูมิภาค ด้วยคนค่ะ  ได้เป็นตุเป็นตะ  คนไม่รู้นึกว่าอ.สร้อยอยู่ในเหตุการณ์ด้วย  เนียนจริงๆต้องยกนิ้วให้เลย
           ความจริงยังมีคดีอีกมาก  เขียน 10 บันทึกก็ยังไม่หมด  สนใจติดตามอ่านเอาเองก็แล้วกันครับ  ที่ต้องพอแค่นี้เพราะต้องเล่าอีก 2 คน อิอิ

สายใต้นะครับ  ต้องคุณเมตตาแน่นอนที่สุด  จะเป็นคนอื่นไปได้ไง

                         ดูจากรูปก็พอ  ไม่ต้องอธิบายกันมาก

           คุณเมตตาเป็นแฟนบล็อกที่มาเยี่ยมและให้กำลังใจตั้งแต่เริ่มเขียนเรื่องการออกกำลังกาย  หาคนอ่านยากมาก   ( เรื่องตาหลกละก้อ  หน้าสลอนเลย อิอิ )  
           คุณเมตตาเล่าให้ฟังว่าที่บ้านก็ชอบออกไปวิ่งคนเดียว  ตอนเช้าๆ  ก็เลยเตือนไปว่า  เคยมีตัวอย่างแล้ว  วิ่งไปวิ่งมาทุกเช้า  อีก 4-5 ปี มีสำเนาถูกต้อง  หน้าเหมือนเป๊ะเลย  ที่บ้านโมโหสองเด้งเพราะชงโอวัลติน  ไข่ลวก  ให้ทุกเช้า  มันน่า.....    อิอิ  เจอกันที่พิษณุโลก  พรรคพวกยุให้เขียน  ผัวฉันหาย  เหลือแต่ไฟแช็ค   แต่ดันไปเขียน   ช่วยด้วย!..สามีดิฉั้น...หาย  ชอบมากๆเลย
           คุณเมตตาเขียนบล็อกไว้ 4 บล็อก  คือ  Metta….. ขอเล่า, เก็บได้จากการทำงาน ,  มุมละไม-Diary  กับ ข่าวดี  แต่เตือนไว้ก่อนนะครับ  ข่าวดีน่ะไม่มีบันทึกเลย  คนอะไร  ไม่มีข่าวดีเลย  แปลกแฮะ

สายอีสาน  เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ป้าแดง

( น้องหนิงคนสวยไม่ต้องน้อยใจ  ยังไงๆก็โดนแน่นอนอยู่แล้วหละ )  ป้าแดงเป็นคนดมยา  ต้องคู่กับหมอผ่าตัดอย่างคนชอบวิ่งอยู่แล้ว  ผ่าตัดนานๆ  เครียดมากก็ต้องหาเรื่องตาหลกคุยกันอยู่แล้ว  ยังไม่เคยเจอตัวเป็นๆครับ
           ป้าแดง เขียนไว้ 2 บล็อก คือ  การพัฒนาคุณภาพโรงพยาบาล กับ pa daeng [ ขอเม้าท์ ]   อันแรกไม่เคยอ่าน   เพราะเป็นเรื่องไร้สาระ  อิอิ  แต่อันหลังนี่ชอบหลายเรื่องครับ
           เขาหาว่า ใช้งบมากเกิน  อ่านแล้วยุให้ป้าแดงลาออกก็ไม่เห็นลาออก  พิดโลกก็รับ  มหาชีวาลัยอีสาน  ท่านรองอธิการฯ  ก็รออยู่  บทความนี้อ่านแล้วก็สมกับฉายาป้าแดง  เพราะขี้บ่น  ขี้น้อยใจ 

          คนอะไร  แค่เดินมาคนอื่นก็รู้หมดแล้ว  ไม่ต้องเจอหมอดูแบบ  หมอดูแม่นแม่นหรอก  เจอแค่หมอคนชอบวิ่งก็พอแล้ว  แบไต๋มาแต่ไกลเลย  ไม่ต้องหมอดูก็ทายถูกว่าเป็นคนเถรตรง  เจอต้นตาลต้องปีนแน่นอนเลย  ไม่ยอมหลบ  ทายผิดยอมให้ปรับที่ดงหลวง อิอิ

          ว่าจะแถม blogger ในดวงใจอีกหลายคน  แต่เราก็พวกปีนต้นตาล ( ไมใช่ต้นงิ้ว )     สามคนก็สามคน  เสียดายจังๆๆๆๆ