(มุมมองจากห้องพัก)

ดวงเดินทางค่อนข้างกระชั้นถี่
เมื่อคืนนี้จึงจรลีขึ้นรถทัวร์VIP.ที่สุรินทร์ตอนสามทุ่มครึ่ง มาถึงหมอชิดตีสี่ครึ่ง
หลับๆตื่นๆในเวลา7ชั่วโมง
ลากกระเป๋าขึ้นแท๊กซี่มายังห้อง814 ตอนตีห้าพอดี
วางกระเป๋า เปิดม่าน โอ้โฮ..ฟ้าสีทองผ่องอำไผ
จัดการยกกล้องมากด ฉับ ฉับ..
ได้ภาพท้องฟ้าเหนือแท่งตึกเมืองทองธานีมาอวด

มาคราวนี้..เพื่อนบุญธรรมแอบมาทำความสะอาดห้องให้
เอาเสื้อผ้าไปซักรีดให้
มองไปที่เตียงคลุมด้วยผ้านวมไว้รอเรียบร้อย
เมื่อทุกอย่างเป็นใจ ก็ล้มตัวนอนสิครับ..
ไม่ต้องรีบ สบายๆ เพราะไปประชุมช่วงบ่าย

ประมาณ8.00น.
ก๊อกๆๆ ..หูหาเรื่องรึเปล่า นอนเฉย
ก๊อกๆ ก๊อกๆ..เปิดประตู
ป้าจุ๋มยืนยิ้มแป้น เอาอาหารเช้ามาให้
จุ๋มหนอจุ๋ม..เกิดมาเพื่อทำบุญทำกุศลแท้ๆ
เป็นห่วงเป็นใยคนอื่นทั้งโลก
ป้าจุ๋มเป็นเช่นนี้จริงๆ ไม่ใช่ปฎิบัติกับผมเท่านั้น
ใครรู้จักคุณป้าแห่งชาติท่านนี้จะทราบดี
ผมนะโชคดีมากที่เกิดมารู้จักป้าจุ๋ม
เป็นหนี้บุญคุณจนใช้กี่ร้อยชาติก็ไม่หมด

ป้าเอาผ้าเช็ดตัว เสื้อที่จะใส่ไปประชุม
อาหารเช้าเป็นข้าวผักเจ แกงจืด ขนม
ป้าบอกว่า..ยังร้อนๆ ให้รีบๆทาน
ดูสิเธอ..อุตส่าห์เอามาให้แล้ว ยังห่วงใยเกรงว่าเราจะไม่อร่อยอีก
นี่แหละป้าของชาวฮาเฮ

ก่อนหน้าที่จะมา เช้านี้เจ้าลูกชายโทนประสานมาชวนไปเที่ยวสยามพารากอน
ด้วยการกระตุ้นต่อยอยากว่า..พระจารย์ไร้กรอบชวนไปดูอะคาวาเรียม (เขียนถูกไหมนี่)
มีลูกศิษย์จากปูนซิเมนต์ไทยไปเป็นพรวน
กอล์ฟอยากให้พ่อไป..สัญญาว่าจะไปส่งประชุมที่ทำเนียบรัฐบาลทันแน่นอน
แต่..กอล์ฟเอ๋ย เมื่อคืนไม่ได้นอน ไหนจะไปประชุมอีก การบ้านยังไม่ได้อ่านสักตัว
ก็เลยขอบาย..ไว้วันหลังจะพาชาวเฮฮาไปลุยๆๆๆ

หลังจากประชุมเสร็จ
ขากลับโทรศัพท์เพลิน แท็กซี่แถมไป20เมตรได้
แต่ก็โชดดีได้เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาส
ไปเจอร้านขายสะเต๊กลุงหนวด และร้านขายอาหารตามสั่ง ผัดไทย ข้าวลาดหน้า
ดีใจเหมือนลิงได้กล้วย
กำลังหิวเสียด้วย
สั่งสะเต๊ก กับผัดไทยอย่างละห่อ
มานั่งทานเงียบๆคนเดียว
เงียบจริงๆนะ ทีวีก็ไม่มีดู มีแต่เสียงแอร์หึ่งๆๆ เป็นเพื่อน

ร้านที่ว่านี้ เป็นการเปิดร้านอาหารเล็กๆช่วยกันทำในครอบครัว
ฝีมืออร่อยใช้ได้เชียวแหละ
ที่พอใจที่สุดคือทำทักทาย
เจ๊เจ้าของร้านแกถามลูกค้าหน้าใหม่ว่า..

"คุณพี่จะสั่งอะไรดีค่ะ"

แหม..เรียกพี่อย่างนี้

นึกในใจว่า..ทั้งร้านเท่าไหร่เจ๊..อิ อิอิอิอิอิ...

เอ๊ะ..รึเขาเผลอพลั้งปากเรียกไปอย่างนั่นเอง

เรียกผิด อย่าเรียกใหม่นะเจ๊