นิ่ว ขนาดประมาณกือบเท่าเหรียญสลึง

 

จากบันทึกที่แล้ว โรคที่รอการรักษามานาน ... นิ่วในถุงน้ำดี ซึ่งสร้างความกังวลใจมากมาย กับการต้องรับการผ่าตัด (ครั้งแรกที่ดมยาละค่ะ) ถึงเรื่องการหายของแผล และการมาเริ่มงานได้ใหม่ ซึ่งรออยู่มากมาย ก็ผ่านพ้นไปแล้วค่ะ ด้วยดี ... สมดังที่ใครหลายคนได้ให้กำลังใจว่า เรื่องเล็กๆ เรื่องจิ๊บ จิ๊บ เลยเก็บประสบการณ์มาเล่าให้ฟังกันสักหน่อยนะคะ

ดิฉันตัดสินใจไปผ่านิ่ว ก็ด้วยเหตุผลที่ทั้งคุณแม่ คุณสามี พี่ชาย พี่สาว ลูกๆ ตลอดจนเพื่อนที่ทำงาน ต่างก็บอกว่า อย่าเก็บไว้เลย เอาออกดีกว่า และเนื่องจากที่ลูกชายมาเสียไปด้วยเหตุที่คาดไม่ถึง จึงทำให้ตัดสินใจไปเริ่มกระบวนการตรวจทั้งหลายแหล่ ที่จะทำการผ่านิ่ว

โดยได้รับการแนะนำจากพี่เง้ก น้องพี่ชาย ที่เป็นพยาบาลดมยาอยู่ที่รามาธิบดี แนะนำ อ.รณรัฐ ให้เพราะว่า มีระบบการผ่านิ่วแบบใหม่ ก็คือ วิธีการส่องกล้อง (Laparoscopic Cholecystectomy) ประมาณอย่างนี้ละค่ะ ... ซึ่งเมื่อวานนี้ก็ได้ข่าว อ.รณรัฐ ได้ Teleconference เรื่องของการผ่าตัดเต้านม และนำเนื้อที่น่องมาเสริมเป็นเต้าเทียมได้สำเร็จ ...

ภาพจาก eldercarethailand.com

คือ ภาพด้านซ้ายนะคะ ... แต่ของดิฉันมี 3 รู

ความรู้เรื่องนี้นิดหน่อยก็คือ ... นิ่วในถุงน้ำดีคือสารที่ตกผลึกแข็งตัวภายในถุงน้ำดี ถุงน้ำดีมีลักษณะเป็นถุงอยู่ใต้ตับ ภายในช่องท้องใต้ชายโครงข้างขวา ... น้ำดีช่วยในการทำให้ไขมันแตกตัว และถูกสร้างมาจากตับและเก็บไว้ในถุงน้ำดีสะสมไว้ เมื่อร่างกายต้องการน้ำดีลำไส้เล็กก็จะสร้างฮอร์โมนที่เรียกว่า CCK (cholecystokinin) ทำให้ถุงน้ำดีบีบตัว และให้ปล่อยน้ำดีออกมา และเข้าสู่ลำไส้เล็กเพื่อช่วยในการย่อยไขมันต่อไป

สาเหตุของนิ่ว ... เชื่อว่าเกิดจากน้ำดีที่มีปริมาณโคเลสเตอรอลสูง หรือ บิลิรูบินสูง หรือถุงน้ำดีบีบตัวได้ไม่พอ ทำให้มีการตกตะกอนขึ้น

ดิฉันไปพบว่ามีนิ่วในถึงน้ำดีนี้ เมื่อครั้งที่คุณสามีพาไปตรวจสุขภาพ ด้วย อัลตร้าซาวน์ค่ะ ประมาณเกือบ 10 ปี มาได้แล้วมั๊ง ก็ชลอเวลาเรื่อยมา จนปัจจุบันละค่ะ

หน้าตานิ่วของดิฉันก็เป็นเช่นนี้

นี่ไงคะ นิ่ว ขนาดประมาณกือบเท่าเหรียญสลึง (รุ่นเล็กนะคะ) ... เป็นก้อนดีมาก สมกับเก็บกักไว้มานาน

ดิฉันไปเข้าบริการระบบ RPX ของ รพ.รามาฯ บริการดีมาก เกือบเท่าเอกชน ขาดแต่ห้องพักเดี่ยวเท่านั้นที่ไม่มี จะมีห้องพัก 4 คน ให้อยู่ได้อย่างสบาย ได้นอนพักเต็มที่ เพราะว่าเป็นการพักฟื้นหลังผ่าตัดจริงๆ คือ คนเยี่ยมจะเยี่ยมยากหน่อย เพราะว่าที่ทางน้อย ก็เลยบอกใครต่อใครว่า ไม่ต้องมาเยี่ยมหรอก แล้วจะกลับมารายงานตัวละค่ะ

ระบบ RPX ต้องมีการคุยกับแพทย์ดมยาล่วงหน้า เพราะว่าคนไข้ไม่ต้องมานอนค้างคืนก่อนผ่าตัด แต่มาวันที่รับการผ่าตัดเลย (19 สค.51) โดยอดน้ำ-อาหาร ล่วงหน้ามาก่อน ตอน 8.00 น. และเข้า รพ. ตอนบ่าย และเตรียมขึ้นเขียงได้เลย เข้าห้องผ่าตัดก็ประมาณ 5 โมง ละค่ะ

ตอนดมยาสลบ พี่เง้กก็เข้าไปช่วยทำให้เพื่อเป็นกำลังใจ ก็เลยได้ทราบรายละเอียดเล็กน้อยว่า การสอดท่อช่วยหายใจก็ลำบากหน่อย เพราะว่ามองยาก แต่การผ่าตัดง่ายมาก เพราะว่าคุณหมอรณรัฐทำไม่นานเลย ตอนนั้นก็ไม่รู้สึกตัวไปแล้ว เพราะว่าวางยาสลบ และก็เป็นการหลับที่สบายมากเลย เพราะว่าไม่รู้ตัว ไม่มีภาพหลอน มีแต่ความว่าง ไม่รู้สึกอะไรเลย มารู้สึกตัวก็ตอนที่ตื่นขึ้นมา เจ็บคอ ก็คงเป็นเพราะการใส่ท่อช่วยหายใจนี่เอง และก็เจ็บแผล แต่คุณหมอใส่ยาแก้ปวดให้ก็สบาย ... กลับมาห้องพักได้

ความลำบากมีวันแรกนิดหน่อย เพราะว่าตึงหน้าท้อง แต่ก็ไม่ปวด จะมีการอืด อาจเพราะว่ามีการอักแก๊สเข้าไปตอนที่ผ่าตัดน่ะเอง แต่พอวันที่สองสบายขึ้นหน่อย ตึงน้อยลง ลุกนั่ง เดินได้ ... ตอนนี้กลับมาบ้านแล้ว (21 สค.51) เดินได้สบายขึ้นเยอะ

การผ่านิ่งกว่าจะกินอะไรได้ก็วันที่ 2 แล้วละค่ะ เพราะว่า ต้องรอให้ระบบน้ำดีทำงานได้เต็มที่ เพราะฉะนั้น ก็เลยโดนให้ dextrose มั๊ง (ลูกสาวอ่านที่ขวด) ตลอด จนถึงวันสุดท้ายที่ออกเลย เป็นอะไรที่ทรมานมาก เหมือนถูกพันธนาการ ไปไหนก็ต้องเอาเขาไปด้วยละค่ะ พอเอาออกก็รู้สึก โล่งอกมาก มาก

ร่องรอยการโดนเจาะละค่ะ

ระหว่างอยู่ รพ. ก็มีเครื่องแก้เหงา ก็คือหนังสือธรรมะ 1 เล่ม หนังสือเกมปริศนา 1 เล่ม และเกม PDA ของลูกสาว กับญาติพี่น้อง ที่ผลัดกันไปๆ มาๆ

 

สรุปว่า เพราะเห็นตัวนิ่วที่ออกมา ก็ให้รู้สึกว่า ไม่ควรให้มันอยู่ในตัวของเราเลยนะคะ โชคดีที่เขาไม่ไปอุดตันให้เราปวดท้องมีอาการรุนแรงได้ แต่อย่าเสี่ยงเลย เอาออกดีกว่า เดี๋ยวก็มีทางให้เลือกมากมายเลยค่ะ

ผลพลอยได้ ก็คือ พบโรคในตัวเพิ่มขึ้น คือ Anemia คงต้องไปหาเพื่อรักษา และดูแลตัวเองต่อไป

บันทึกนี้เพื่อการเล่าสู่กันฟัง และขอบคุณทุกท่านที่ให้พลังใจค่ะ