คุณเคยปิ๊ง! ใครแบบไม่มีเหตุผลไหมครับ

มีบางคนบอกว่า... ความรักไม่มีเหตุผล

หลายคนบอกว่า ไม่มีเหตุผล... ที่จะรัก

แต่ก็รัก!

แล้วคุณละครับ ไอ้ที่รัก ๆ กันอยู่เนี่ย เคยถามไหมว่ามี เหตุผล

ความรัก(แบบหนุ่ม-สาว)ของมนุษย์

ก็เป็นที่ทราบกันดีว่าเป็นสัญชาติญาณดิบอย่างหนึ่งของคน

( เป็นสิ่งที่ต้องมี เพื่อธำรงเผ่าพันธุ์มนุษย์ไว้ได้ ??? )

บางครั้ง ถ้าเราสังเกตว่าเรารักใครสักคนแบบสุดหัวจิตหัวใจ

แต่ผ่านเวลาไม่นานนัก ความรักก็จืดจาง... (ไม่ว่าด้วยสาเหตุอะไร)

ความรักแบบสัญชาตญาณนั้น มักมีอายุไม่นาน

นายแพทย์ชาวอเมริกันท่านหนึ่งเคยทำวิจัยไว้และสรุปได้ว่า

“ความรักของมนุษย์ มีอายุแค่ ๒ ปี”

(แต่ผมเคยได้ยินบางคนบอกว่า แต่งงานไปเดือนเดียวก็เบื่อแล้ว)

สรุปง่าย ๆ คือ... รักต้องมีวันจืดจาง นี่คือกฎของสรรพสิ่ง... ไม่ว่ากับอะไร

ทุกสิ่งเปรียบเช่นน้ำแข็ง...

ที่จะต่อให้แกะเป็นรูปเทวราชทรงช้างเอราวัณ

หรือมังกร ๕๐๐ หัวคาบแก้วอันวิจิตรพิสดาร

เมื่อเหตุปัจจัยที่จะทำให้ความแข็งตัวมันหมดไป

มันก็ต้องละลาย... ไปสู่ความไม่มีอะไร ไม่มีอะไรห้ามมันได้

ในเมื่อความรักต้องจืดจาง เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องเจอ

เมื่อเราเจอความจริงแล้ว ทำไมเราต้องเศร้ากับมัน

วันนึงก็ต้องมีวันนี้

ทุกสิ่งต้องมีสิ้นสุด

ถ้าเราไม่ “เข้าใจมัน” เราก็ต้องทุกข์กับมัน

มีแต่คนที่ไม่เข้าใจความจริงเท่านั้น (พยายามไม่เข้าใจ)

ที่จะเสียน้ำตาให้กับสิ่งอันเป็นที่รัก

“รักให้เป็น” เถิดครับ แล้วคุณจะไม่ร้องไห้เมื่อเสียมันไป

เชื่อผมเหอะ!!!

ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านผมบ่น (จนจบ)ครับ​ ^^

ท้ายอาสน์สงฆ์​ 

๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๑