เมื่อเป้าหมายถูกกำหนดขึ้น

เมื่อเป้าหมายถูกกำหนดขึ้น

การลงมือทำก็ตามมาแบบกระชั้นชิด

เอ........ก่อนที่จะลงมือทำจะว่าไป มีอะไรเกิดขึ้นบ้าง

รอยยิ้มที่รู้สึกยินดีพอใจ

ความโล่งโปร่ง ความเชื่อมั่น

พอได้เริ่มลงมือก็รู้สึก “สนุก” แต่ไม่ใช่สนุกแบบกระโดดโลดเต้นนะ

แต่เป็นความสนุกที่ข้างในมันคึกคัก อะ อะ จิตแสดงอะไรที่ ไม่เคยสังเกต แต่ก็เป็นมาตั้งนาน

ก่อนที่จะทำต่อเนื่อง มีแอบแวะข้างทาง เพราะมีงานอื่นมาแทรก

ก็แวะไปทำเอกสารนั้นก่อน เพราะประเมินแล้วกินเวลาไม่นาน

แต่เพราะตั้งมั่นในเป้าหมายเดิมว่า “วันนี้ต้องทำตัวอย่างให้เสร็จ”

พอเสร็จงานแทรกเร่งด่วน งานหลักก็ถูกดึงขึ้นมาทำตามเป้าหมายด้วย “ใจยิ้ม”

ระหว่างรอ คว้าหนังสือ “จิตจักรพรรดิ เล่ม ๓” ขึ้นมาอ่านเพราะประเมินว่า “อีกไม่ถึงสามหน้าก็จะจบแล้ว

เนื้อหาในเรื่องเข้มงวด ใจรู้สึกยินดีพอใจที่นางเอก ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง

ลาภ ยศ สรรเสริญ สุข แม้แต่การเป็นราชินีครองนครแห่งอนาคต เธอก็ยอมสละ

รวมถึงการเวียนว่ายเพื่อมาเจอคนรักเก่าที่อยู่ในสถานะที่ครอบครองไม่ได้

หันหนังให้สิ่งเหล่านี้เพื่อค้นหาตนเอง โดยมีแม่ใหญ่เป็นผู้ชี้แนะ

การดำเนินเรื่องทำให้ รู้สึกสาธุ เมื่ออ่านจบวางหนังสือลง

เดินไปมาในห้องแล็บที่เงียบสงบ ถามตนเองว่า

“แล้วเธอหล่ะ ยังจะหันกลับไป ห่วงกิจกรรมหลง ๆที่เธอได้ทิ้งไปแล้วเพื่ออะไร การร้องรำทำเพลง ให้ความสุขเพียงชั่วครู แล้วเธอก็จะแก่ แล้วเธอก็จะป่วย แล้วเธอก็จะตาย”

จะใฝ่หาสิ่งใดอีก HiPPS รึ ความเป็นผู้นำรึ จะดิ้นรนเพื่ออะไร

ในเมื่อครูนำทางมาแล้ว สิ่งที่ดำเนินมาก่อนหน้านี้ ส่งผลให้พออยู่ได้กับทุกวันนี้ใน “ความเป็น มนุษย์”

หากไม่ดำเนินต่อไปก็คงไร้วี่แววของความพ้นทุกข์ที่ใจ

ครูให้โอกาสมาสม่ำเสมอ แต่เธอเล่า ให้โอกาสตนเอง “หายใจรึยัง”

                ไม่มีนักสู้คนไหนที่ไม่เคยแพ้ ไม่มีนักสู้คนไหนที่ไม่เคยเจ็บ ทุก ๆท่านผ่านมาหมดแล้ว ครูบาอาจารย์ก็บอกเสมอว่า

“ให้อดทน หากขาเราเป็นเหล็ก มันคงจะผุและสึกไปแล้ว กับระยะทางที่เดินภาวนา แต่มันเป็นขา 

เดินขึ้นเขาไปภาวนาในถ้ำแล้วก็ลงมาบิณฑบาตตอนเช้า

 แล้วขึ้นไปฉันท์บนถ้ำแล้ว ภาวนาจนรุ่งเช้า

ต้องอดทนนะ เดี๋ยวนี้ไม่รู้อะไร มันสะดวกสบายไปหมด

 เลยไม่รู้จักอด รู้จักทน เป็นนักภาวนาต้องอดทนนะ”

คำของหลวงปู่ดังก้องในหัว

ทุกท่านเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันถึงเส้นทางที่ใจนี้ได้เลือกแล้วทั้งน้ำตา ว่าต้องมีความอดทน ทำความเพียร มีสติไว้ มีลมหายใจเป็นเพื่อนร่วมทาง ก็อยู่กับมันไปจนกว่ามันจะหมด