"ต้นมันเล็กเกิน  ระวังมันจะตายเสียก่อนนะครูคิม  จับมันได้อย่างไรเหรอ ต้นเล็กยิ่งกว่าเข็มเย็บผ้าเสียอีก"  เพื่อนบ้านชะโงกดูฉันกำลังย้ายต้นผักกาด

           ผักกาดกระถางที่เห็นอยู่นี้มันหนาแน่นเกินไป  แต่ละต้นยาวประมาณ ๒ หรือ ๓ เซนติเมตร  ฉันจึงถอนต้นที่เบียดกันออกบ้าง  โดยจับเบา ๆ และเติมดินลงไปอีกเล็กน้อย  นำต้นที่ถอนออกไปปลูกในกระถางใหม่

          การย้ายและถอนต้นผักกาด  ทำได้ไม่มาก  เพราะไม่มีพื้นที่สำหรับวางกระถาง  รอดูผลของการย้ายในวันนี้ก่อน  จึงจะคิดหาวิธีการอีกครั้ง

ภายหลังที่ถอนแล้ว

ต้นที่ถอนออก

นำมาปลูกในกระถางนี้

          ผักกาดในกระถางหนึ่งมีลำต้นยาวถึง ๑๐ เซนติเมตร  เพียงต้นเดียว  จึงจับแยกโดยถอนเบา ๆ ไปปลูกในกระถางใบใหม่  แม้ว่าลำต้นไม่แข็งแรง  แต่ก็ไม่เหี่ยวเฉา  ฉันรดน้ำเบา ๆ ไม่ให้โนลำต้น

ผักกาดต้นนี้ยาว ๑๐ เซนติเมตร

     

ย้ายต้นที่ยาวมาปลูกใหม่

            การไม่ระมัดระวัง  น้อง ๆ ของความประมาท ทำให้กระถางใบเล็กมีต้นผักกาดที่มีความสูงยังไม่ถึง ๒ เซนติเมตร  พลัดตกต้นและดินกระจายเกลื่อนพื้น  แต่ฉันไม่ทิ้งมัน  นำมันมาปลูกในกระถางใบเล็ก  กระถางละ ๑ ต้น

             ถึงแม้ว่ามันจะเป็นต้นจิ๋วมาก  แต่มันมาจากการรอคอยของฉัน  คอยดูการงอกของมัน เมื่อมันงอกแล้วก็ต้องดูแลมันต่อไป  ผลจะเป็นอย่างไรก็ต้องรอดูอีก

ต้นเล็กจิ่วในกระถางใหม่

            ฉันไม่ได้ให้คำตอบเพื่อนบ้านที่สงสัยว่า "ฉันใช้อะไรจับต้นผักกาด ขนาดจิ๋ว" ได้แต่นั่งยิ้ม  และทำให้เขาดู  และมันจะตายหรือเติบโตนั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง และพูดเล่นกับเพื่อนบ้านแบบดื้อรั้นว่า "ก่อนจะถึงอนุบาลก็สายเสียแล้ว"  เพื่อนบ้านจึงโต้กลับบ้างว่า "จิตวิทยาเด็กกับผักมันคนละเรื่องแล้วยายคิม"