แอ่วลำปางหนา by ด.ญ.เสื้อสีส้ม

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lp006.jpg" border="0" /> เด็กหญิงเสื้อสีส้ม..มาอีกแล้วค่ะ คราวนี้เธอไปเที่ยว แล้วเขียนเรื่องราวมาฝาก..ลองอ่านดูนะคะ  เรื่อง..แอ่วลำปางหนา         เช้าวันเสาร์ที่ใครบางคนยังนอนหลับอยู่ หนู(ด.ญ.เสื้อสีส้ม)และพี่สาว ก็ตื่นแต่เช้า รีบอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมตัวไป แอ่วลำปาง กับคุณอา 4 สาวและอาราม   โดยทัวร์ครั้งนี้เป็นทัวร์วัฒนธรรมค่ะ   คือ การไปเที่ยววัดที่สวยงามทางสถาปัตยกรรมและวัฒนธรรมที่ดีงามของจังหวัดลำปางค่ะ  โดยก่อนออกจากจังหวัดลำพูนก็ได้ไปแวะทานอาหารเช้าที่ร้านข้าวมันไก่วิศวะ(ซึ่งเป็นร้านที่มาจากตลาดอัศวิน จังหวัดลำปางค่ะ)  เมื่อทานอาหารกันเสร็จแล้วพวกเราก็มุ่งหน้าไปสู่จังหวัดลำปางค่ะ        พอถึงจังหวัดลำปาง(ไวเหมือนโกหก พึ่งหลับได้นิดเดียวเองค่ะ)  หนูและคุณอาก็ได้แวะซื้อข้าวแต๋น(ของฝากจากนครลำปางค่ะ)  วัดแรกที่ไปนะคะมีชื่อว่า วัดปงยางคก  ซึ่งเป็นวัดที่วีรบุรุษของลำปางเคยมาบวชค่ะ  นั่นก็คือหนานทิพย์ช้างค่ะ  ซึ่งโบสถ์ของวัดนี้มีฐานเป็นไม้  ส่วนด้านบนจะเป็นไม้ค่ะ  ซึ่งไม้ที่ใช้นั้นมีลวดลายที่สวยงาม(ถึงเป็นวัดเก่าแต่ก็ยังดูสวยงามและแข็งแรงอยู่เลยค่ะ)  ซึ่งที่โบสถ์แห่งนี้ยังคงมีรอยดาบของหนานทิพย์ช้างซึ่งจะฟันทหารพม่าค่ะ  และที่วัดแห่งนี้ยังมีบ่อน้ำสำคัญอยู่สองแห่งค่ะ  คือ ที่แรกสร้างโดยพระนางจามเทวี  ส่วนอีกแห่งหนึ่งคือบ่อที่สร้างโดยหนานทิพย์ช้างค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lp001.jpg" border="0" />         จากวัดปงยางคกแล้ว  พวกเราก็เดินทางไปยัง วัดพระธาตุลำปางหลวงค่ะ  ที่วัดพระธาตุลำปางหลวงนั้นยังคงมีรอยกระสุนของหนานทิพย์ช้างที่ยิงมาอยู่เลยนะคะ  พอไปวัดพระธาตุลำปางหลวงเสร็จ พวกเราก็ได้ไปทานก๋วยเตี๋ยวมะนาวค่ะ  โดยเมนูอาหารของร้านก๋วยเตี๋ยวมะนาวนี้ แปลกมากเลยค่ะ  โดยเมนูจะเป็นเกี่ยวกับทหาร เช่น  ทหารบก(หมี่ขาวต้มยำแห้ง) <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lp002.jpg" border="0" />        พอทานอาหารกลางวันเสร็จหนูก็เดินทางไปวัดไหล่หิน(ซึ่งขณะนั้นก็มีฝนตกอย่างชุ่มฉ่ำ) ซึ่งที่วัดไหล่หินแห่งนี้ถือได้ว่า เป็นวัดที่สวยงามแห่งหนึ่งเลยทีเดียว เพราะมีสถาปัตยกรรมที่สวยงามมากเลยค่ะ  และที่วัดแห่งนี้ยังมีพิพิธภัณฑ์อยู่ด้วย ซึ่งในนั้นก็จะมีของใช้หรือพระที่เป็นของในสมัยก่อนอยู่เต็มไปหมดเลยค่ะ   และยังมีห้องเก็บคัมภีร์ไว้ด้วยอีกค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lp003.jpg" border="0" />         จากการไปเที่ยวครั้งนี้ทำให้หนูได้รับสาระความรู้เยอะแยะมากมายเลยค่ะ  และหนูยังมีข้อสังเกตอีกว่า ทำไมในสมัยก่อนคนลำปางถึงนิยมสร้างวัดด้วยไม้กันด้วยค่ะ แต่นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดีนะคะ  ที่เราจะได้มีวัดที่สวยงามกันอยู่ค่ะ  เพราะฉะนั้นพวกเราชาวไทย ต้องช่วยกันดูแลรักษาสิ่งที่ดีงามอย่างนี้ตลอดไปเพื่อให้คนรุ่นหลังได้ชื่นชมตลอดไปนะคะ        วันนี้หนูก็ขอลาไปก่อน  สวัสดีค่ะ    <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lp004.jpg" border="0" /> เมื่อได้อ่านงานที่นำมาส่ง  สังเกตเห็นวิธีทำงานอันเริ่มเป็นลักษณะประจำตัวของเธอ ที่มักจะใช้เวลาเขียนทั้งเรื่องและภาพอย่างรวดเร็ว  เมื่อมีอารมณ์จะเขียน ทั้งไม่ชอบใช้เวลากับการระบายสีให้สวยงาม แต่หากพินิจดูลายเส้นของภาพ  จะเห็นรายละเอียดที่ทำให้ต้องอมยิ้ม ไม่ว่าเอกลักษณ์ของม้าลำปาง  ที่เขียนภาพออกมาประหนึ่งม้าใส่แว่นตาดำ บรรยากาศของการกราบพระ  ที่มองมุมเหมือนภาพที่อาถ่ายรูปไว้โดยไม่ได้นัดหมาย ได้เห็นพัฒนาการในงานเขียน ที่ใช้คำศัพท์ยากโดยไม่ผิด ทั้งมีข้อคิด ข้อสังเกต ฝากไว้ มักจะชักชวนให้หลานใช้การเล่าเรื่องด้วยภาพ และ การเขียน ทำให้ได้เรียนรู้ถึงวิธีคิด วิธีมอง ที่ต้องไม่คาดเดาเอาเองเป็นอันขาด ด้วยมักจะพลาดเอาได้ง่ายๆ   หากไม่เข้าใจจึงใช้วิธีขอให้อธิบายเพิ่ม ซึ่งก็ทำให้ได้แลกเปลี่ยนต่อเติมแก่กันและกัน เป็นโอกาสสำคัญที่จะได้รับฟังอย่างสบายใจ ไม่เครียดเคร่ง ไม่ต้องคาดหวังที่จะได้ผลงานอันเป็นเลิศ แต่อยากให้เกิดความภาคภูมิใจและได้รอยยิ้มจากเรื่องเล็กๆ เป็นกิจกรรมง่ายๆ  ที่ใช้ก่อสานสายใยความผูกพันและใช้เวลาแห่งความสุขร่วมกัน วันเวลาในวัยเด็ก มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าเถอะค่ะ  <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lp005.jpg" border="0" /> หมายเหตุ :  ภาษาถิ่นของลำปาง มักใช้คำว่า “หนา” ลงท้าย คงคล้ายๆ กับคนระยอง ที่มักจะมีคำว่า “ฮิ” ลงท้าย บางทีจึงมีคำล้อเลียนว่า “ หละปูน(ลำพูน)บาง  ลำปางหนา” เด็กหญิงเสื้อสีส้มเธอมีเชื้อสายทางลำปางอยู่เหมือนกัน จึงคุ้นเคยกับคำล้อเลียนเหล่านี้ ข้อมูลเกี่ยวกับการสู้รบและรอยดาบของหนานทิพย์ช้าง ที่เธอบอกว่ารบกับพม่านั้น อาจสับสนไปนิดหน่อย ที่อ้างอิงไว้ในป้ายนิเทศของวัดนั้น เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับท้าวมหายศ โอรสของพระนางจามเทวี  ถ้าสนใจลองอ่านที่<a href="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/tipchang.doc" target="_blank">ประวัติย่อหนานติ๊บจ้าง</a>ค่ะ   ข้อมูลเพิ่มเติม <a href="http://lpg.onab.go.th/index.php?option=com_content&view=article&id=124&Itemid=120" target="_blank">วัดปงยางคก</a>  <a href="http://www.moohin.com/pratat/pratat038c001.shtml" target="_blank">ประวัติวัดพระธาตุลำปางหลวง(1)</a> <a href="http://www.moohin.com/pratat/pratat038c002.shtml" target="_blank">ประวัติวัดพระธาตุลำปางหลวง(2)</a> <a href="http://www.lannaworld.com/place/wprlploung.htm" target="_blank">วัดพระธาตุลำปางหลวง</a> <a href="http://www.lannacorner.net/lanna2008/article/article.php?type=A&ID=558" target="_blank">ภาพจิตรกรรมในวัดพระธาตุลำปางหลวง</a> <a href="http://images.google.co.th/imgres?imgurl=http://www.laihin.org/images/introc_1223621639/12523286001.jpg&imgrefurl=http://www.laihin.org/index.php&usg=__2KvYd6Z5cVUquN369VbxDY6TneM=&h=330&w=441&sz=103&hl=th&start=5&um=1&tbnid=qqPiwwRGxxKKNM:&tbnh=95&tbnw=127&prev=/images%3Fq%3D%25E0%25B8%25A7%25E0%25B8%25B1%25E0%25B8%2594%25E0%25B9%2584%25E0%25B8%25AB%25E0%25B8%25A5%25E0%25B9%2588%25E0%25B8%25AB%25E0%25B8%25B4%25E0%25B8%2599%26hl%3Dth%26sa%3DX%26um%3D1" target="_blank">วัดไหล่หินหลวง</a> <a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%97%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%A2%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C%E0%B8%A5%E0%B8%B3%E0%B8%9E%E0%B8%B9%E0%B8%99" target="_blank">จามเทวีวงค์และอาทิตยวงค์ลำพูน</a> <a href="http://www.konmeungbua.com/nithan/jamatavee.html" target="_blank">ประวัติย่อพระนางจามเทวี</a> <a href="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/tipchang.doc" target="_blank">ประวัติย่อหนานติ๊บจ้าง</a> ขอขอบคุณข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตทุกลิ้งค์ค่ะ

2009-10-19T13:25:56+07:00

วันเวลาในวัยเด็ก มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใช้เวลานี้ให้คุ้มค่าเถอะค่ะ false 306901

2009-12-31T13:29:07+07:00

false

2009-10-19T16:42:59+07:00

แอ่วลำปางหนา by ด.ญ.เสื้อสีส้ม

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu10.jpg" border="0" /> ห่างหายไปนาน คราวนี้ ด.ญ.เสื้อสีส้มกลับมาแล้วค่ะ หลังจากป่วยไข้ด้วยโรคทันสมัยมาได้สี่ห้าวัน ท่าทางคงจะเบื่อเต็มประดา..จึงชวนให้เขียนเล่าประสบการณ์ เธอหายไปนั่งในห้องสักพัก แล้วก็มีเรื่องมาฝากดังนี้.. <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu071.jpg" border="0" /> เมื่อฉันต้องอยู่ในค่ายกักกัน..by ด.ญ.เสื้อสีส้ม        สวัสดีค่ะ  กลับมาแล้วกับ ด.ญ.เสื้อสีส้มคนนี้  จากการหายไปนานของหนู ไม่รู้ว่าจะมีใครคิดถึงบ้างนะคะ(ฮ่าๆๆๆ)  คราวนี้หนูก็กลับมาพร้อมกับเรื่องเล่าที่แสนเศร้าเรื่องใหม่(ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงกับตัวหนูเอง..แง้..T_T )  เรื่องก็มีอยู่ว่า     <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu02.jpg" border="0" /><img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu03.jpg" border="0" />        วันศุกร์ที่ ร.ร.มงคลวิทยา(สุดที่รักของ ด.ญ.คนนี้)  มีการจัดการฉีดยากับเด็กดื้อ (ฮ่าๆๆๆ) ไม่ใช่ค่ะ  อันที่จริงแล้วคือ วันศุกร์ที่ผ่านมา ที่ ร.ร. มีพี่หมอใจดีมาจากโรงพยาบาลลำพูน(ซึ่งอยู่ใกล้ๆ ร.ร.)  มาฉีดยาให้กับ น.ร. ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 กับ 6   สำหรับ น.ร. ชั้น ป.6  แล้ว ต้องฉีดทุกคนเพื่อป้องกันโรคบาดทะยัก กับคอตีบ  แต่หนูก็ไม่กล้ว(จริงๆ นะ)   แต่ไปฉีดเป็นคนสุดท้าย(ฮ่าๆๆๆ)         พอฉีดเสร็จ  วันเสาร์หนูก็เป็นไข้  แต่พี่สาวบอกว่าเป็นผลมาจากการฉีดยาจึงทานยาไป  แล้วก็ไม่ได้สนใจอะไร  แต่พอมาวันอังคารก็เกิดเป็นไข้อีก  โดยมีอาการตัวร้อน ไอ ปวดหัว  คุณพ่อคุณแม่จึงพาหนูไปโรงพยาบาล โดยสงสัยว่าจะเป็นไข้หวัดใหญ่ 2009 (เพราะมีเพื่อนในห้อง 1 คน เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ A)         คุณหมอเลยตรวจโดยใช้ไม้ที่คล้ายกับไม้แคะหู  แต่ยาวกว่า(ซึ่งหนูไม่ทราบว่าเรียกว่าอะไร)  ใช้แหย่เข้าไปในโพรงจมูก(ซึ่งเจ็บมาก..>.< )  แล้วใช้เวลาตรวจ 1 ชั่วโมง  แล้วคุณหมอก็บอกว่า เป็น 2009  ซึ่งให้อยู่แต่ในบ้าน 7 วัน พร้อมกับทานยา  ต้องใส่ผ้าปิดปากตลอดเวลา  แล้วต้องทานข้าวแยกกับคนอื่น (ล้างมือบ่อยด้วยค่ะ)  ซึ่งหนูก็ทำตาม (ซึ่งมันน่าเบื่อมาก  หนูจึงเอาเวลาว่างมาเขียนเรื่องสั้นชิ้นนี้ค่ะ)         ซึ่งวันๆ หนูก็ปฏิบัติตาม ดังนี้ <ol> <li>ตื่นมาล้างหน้า แปรงฟัน ทานข้าว ทานยา</li> <li>นอนเล่น อ่านหนังสือ</li> <li>ทานอาหารกลางวัน ทานยา</li> <li>นอนหลับ</li> <li>อาบน้ำ</li> <li>ทานอาหารเย็นทานยา</li> <li>หลับ</li> </ol> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu05.jpg" border="0" /><img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu04.jpg" border="0" />       แต่ก็มีคนจากทางโรงพยาบาลโทรมาถามอาการแล้วบอกว่า  หนูเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธ์ A เฉยๆ  ไม่ได้เป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่ 2009  แต่หนูต้องทำตัวตามที่หมอบอกเหมือนเดิม (ซึ่งเป็นอะไรที่น่าเบื่อมากค่ะ)  หนูเบื่อมากเลยค่ะ  อยากทานอะไรบางอย่าง เช่น  ไอศกรีม  ส้มตำ  แตงโม  น้ำแข็ง  น้ำเย็น  ก็ไม่ได้  ซึ่งหนูหวังว่า  ถ้าหนูหายแล้ว  หนูจะต้องทานให้ได้ค่ะ        วันนี้ขอลาไปก่อนนะคะ  สวัสดีค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu06.jpg" border="0" />ด.ญ.เสื้อสีส้ม   เป็นอีกหนึ่งประสบการณ์ของ ด.ญ.เสื้อสีส้ม ที่นำมาเล่าสู่กันฟัง ซึ่งดูเหมือนว่าเธอจะย้ำความเบื่อและความอยาก(อาหาร)เป็นพิเศษ.. สงสัยว่า..พอพ้นกำหนดกักกัน.. คงมีรายการ..ด.ญ.เสื้อสีส้มชวนตะลุย(อาหาร)กันเป็นการใหญ่เสียแล้วค่ะ...   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/pokky_flu011.jpg" border="0" />   <a href="http://flu.in.th/" target="_blank">ศูนย์รวมข้อมูลไข้หวัด 2009</a> <a href="http://flu.in.th/" target="_blank">http://flu.in.th/</a> <a href="http://lanpanya.com/panlinkk/2009/09/17/%e0%b9%84%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%94%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%8d%e0%b9%88-2009-%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%83%e0%b8%81%e0%b8%a5/" target="_blank">ไข้หวัดใหญ่อันตรายใกล้ตัว</a> <a href="http://lanpanya.com/panlinkk/2009/09/17/%e0%b9%84%e0%b8%82%e0%b9%89%e0%b8%ab%e0%b8%a7%e0%b8%b1%e0%b8%94%e0%b9%83%e0%b8%ab%e0%b8%8d%e0%b9%88-2009-%e0%b8%ad%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%a3%e0%b8%b2%e0%b8%a2%e0%b9%83%e0%b8%81%e0%b8%a5/" target="_blank">บันทึกอื่นๆ เกี่ยวกับไข้หวัดใหญ่</a>

2009-09-19T23:25:53+07:00

คราวนี้หนูก็กลับมาพร้อมกับเรื่องเล่าที่แสนเศร้าเรื่องใหม่ false 299090

2009-12-25T21:31:48+07:00

false

2009-09-19T23:36:21+07:00

เมื่อฉันต้องอยู่ในค่ายกักกัน..by ด.ญ.เสื้อสีส้ม

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lui05.JPG" border="0" />  <a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui01.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui03.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui04.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui02.jpg"></a>เสาร์ที่แล้ว ชวนครูมา<a href="http://lanpanya.com/dd190751/?p=195#more-195" target="_blank">เรียนรู้เรื่องไตรสิกขา</a>  เพื่อจะนำไปพัฒนาเด็ก คราวนี้จึงถึงคราที่จะพูดคุยกันในกลุ่มเล็กให้เข้มข้นขึ้น จะทำอย่างไร ให้ได้ผล  จะทำอย่างไรให้ผู้คนที่เกี่ยวข้องมองเห็นประเด็นของความร่วมมือ ทำอย่างไรจึงจะยื้อยุด ฉุดเด็กไว้ไม่ให้กระโจนไปในกระแสสังคมที่นำสู่ทางเสื่อม แม้งานของครูมากมายนัก  แต่ก็ต้องหยุดตั้งหลักเพื่อร่วมกันคิด เล่าเรื่องนิทานคนตัดไม้ที่<a href="http://lanpanya.com/jogger/?p=426#more-426" target="_blank">จอมป่วนเผยแพร่ไว้ในบันทึก</a> ชวนกันฝึกฝนเรียนรู้วิธีดูแล เพิ่มสติปัญญาให้แก่กล้า เพียงพอต่อการนำไปใช้ ด้วยแม้มีใจปรารถนาดีเพียงใด ก็ต้องเข้าใจหลักวิชาที่จะนำมาปฏิบัติให้ได้ผล <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lui01.JPG" border="0" /> เริ่มต้นด้วย จุดหมายแห่งการพัฒนา ให้รู้ว่า.. การงานใดๆ ในโรงเรียน ล้วนเป็นไปเพื่อมุ่งให้เด็ก เรียนอย่างมีความสุข เพื่อให้พึ่งตนเองได้ และใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า ทั้งความปรารถนาร่วมกันที่จะสอนด้วยความรัก ความรู้ และความเป็นครูอย่างแท้จริง ชวนกันดูถ้อยคำที่นำมาเป็นแนวปฏิบัติให้ชัดเจน เราจะเป็นองค์กรแบบครอบครัวที่มีระบบ ดูแลเด็กด้วยทัศนะเชิงบวก จัดการศึกษาให้ครบไตรสิกขา ส่งเสริมกระบวนการคิด และ ให้มีโยนิโสมนสิการ ส่งเสริมกระบวนการทำงานอย่างเป็นระบบ การเรียนการสอนเชิงประจักษ์ด้วยประสบการณ์ที่หลากหลาย แหล่งเรียนรู้และภูมิปัญญา รู้จริง ทำได้ ใช้ความรู้เป็น คุณลักษณะที่พึงประสงค์ ฯลฯ ให้เข้าใจชัดเจนถึงความหมาย และ ตระหนักได้ว่าเป็นเรื่องใกล้ตัว ไม่กลัวว่าเป็นเรื่องยาก หากเป็นสิ่งที่ทำอยู่แล้วในทุกวัน ชวนกันทำงานให้มุ่งไปในทิศทางที่สอดคล้อง และมองเห็นการใช้วินัยที่ไม่ใช่ข้อบังคับ แต่กลับเป็นการฝึกความเคยชินที่ดี ให้เด็กมีครูเป็นกัลยาณมิตร ให้ความใกล้ชิด ช่วยเหลือ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lui03.JPG" border="0" /> เห็นความจำเป็นที่ต้องปรับภาษา เลือกถ้อยคำมาพูดคุยให้ง่ายต่อความเข้าใจ คำอธิบายความหมายของครูผู้เป็นกัลยาณมิตร จึงเป็น น่ารัก สบายใจเมื่ออยู่ใกล้ น่าเคารพ อยู่ใกล้แล้วอบอุ่นใจ พึ่งได้ น่ายกย่อง เป็นแบบอย่างในฐานะที่มีความรู้และพัฒนาตนอยู่เสมอ เป็นที่ปรึกษาที่ดี (being a counselor) เป็นผู้ฟังทีดี พร้อมรับคำปรึกษา ซักถาม เสนอแนะ ฟังได้ไม่เบื่อ ไม่ฉุนเฉียว อธิบายเรื่องยาก ซับซ้อน ให้เข้าใจได้ลึกซิ้ง ไม่แนะนำในทางเหลวไหล ไม่ชักจูงไปในทางเสื่อมเสีย ปรับเป้าหมายในการส่งเสริมวินัย ด้วยหลักของศีล ปฏิบัติตามข้อตกลงในการอยู่ร่วมกัน ใช้ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ เพื่อให้ได้ความรู้ สาระ ประโยชน์ ใช้ปัจจัยสี่ อย่างเห็นคุณค่า เห็นประโยชน์ที่แท้จริง และทำหน้าที่ของตนอย่างถูกต้อง ให้สมกับการเลี้ยงดูของพ่อแม่ ทั้งฝึกให้ทำกิจกรรมด้วยใจที่แน่วแน่มีสมาธิ ด้วยคุณภาพจิตใจที่ดี มีความรักในงาน ใจผ่องใส เบิกบาน เป็นสุข ทำกิจกรรมอย่างมีปัญญา มีความรู้ความเข้าใจ รู้จักผลดี ร้ายที่จะเกิดสืบเนื่องจากการกระทำ ชวนกันสร้างสิ่งแวดล้อมที่ส่งเสริมวินัย ทั้งส่งเสริมให้เด็กเข้าใจ และเห็นประโยชน์ของการปฏิบัติ ทั้งฝึกหัดให้เด็กทำเป็นประจำ ติดตามต่อเนื่อง จนเป็นเรื่องความเคยชินเป็นนิสัย <a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui01.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui03.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui04.jpg"></a> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lui04.JPG" border="0" />  เป็นบรรยากาศที่ได้แลกเปลี่ยนความคิด ประกอบด้วยจิตอาสาที่บรรดาผู้บริหารยินดีเข้าร่วมทีม ที่จัดแบ่งเด็กให้ครูช่วยกันดูแลอย่างทั่วถึงทั้งโรงเรียน ให้ได้ร่วมรับรู้เรื่องราว ความเป็นไปของเด็กอย่างใกล้ชิด ทั้งคิดป้องกัน แก้ไข ดูแลให้ใส่ใจเรียนรู้ ทั้งครูและศิษย์ เมื่อได้พูดคุยร่วมกัน  ทำให้ได้ปรับความเข้าใจที่คลาดเคลื่อน ได้ต่อเติมความคิดจากเพื่อนร่วมงาน ซึ่งมีประสบการณ์แตกต่างกันไป จนมีเสียงเรียกร้องให้จัดการเรียนรู้ เพื่อครูจะได้มีเทคนิควิธีการช่วยเหลือเด็กได้มากขึ้น แม้วันนี้ทำอะไรยังไม่เกิดผล แต่ก็เป็นการเริ่มต้น ตั้งหลัก ตั้งใจ ให้เห็นเป้าหมายและแนวทาง ยังต้องสร้างเครือข่าย แนวร่วม และมีการบ้านอีกมากมายนัก แต่เท่าที่รู้จักครูโรงเรียนนี้  ก็ยังมีความหวัง ด้วยเห็นพลังของความร่วมมือ ร่วมใจ ทำกิจการใดๆ มาหลายครั้ง เมื่อบอกกันว่า <a href="http://lanpanya.com/dd190751/?p=195#more-195" target="_blank">มะ..มาลองช่วยกันอีกสักตั้ง..</a>  แล้วจะกลัวอะไร.. <a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui01.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui03.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui04.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_lui02.jpg"></a> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_lui02.JPG" border="0" />  เอ้า..พวกเรา..เข้าที่…ระว้าง….ลุ้ย!!!!

2009-07-19T16:19:44+07:00

ชวนกันสร้างสิ่งแวดล้อมที่ส่งเสริมวินัย false 278121

2009-09-07T07:56:53+07:00

false

2009-07-19T16:22:25+07:00

เข้าที่..ระว้าง..!!!

24193

true <a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_dis03.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_dis02.jpg"></a> <a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_dis03.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_dis02.jpg"></a><a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_dis05.jpg"><img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_dis04.jpg" border="0" /></a> เริ่มเจอโจทย์ที่ยากมากขึ้นในงานการดูแลเด็ก ไม่อยากรอให้เรื่องจากจุดเล็ก ขยายเป็นเรื่องใหญ่ เด็กๆ เริ่มละเลยเรื่องวินัยกันมากขึ้น แฟชั่นเครื่องแบบก็ระบาดทั้งชายหญิง ยิ่งเห็นเรื่องราวต่างๆ ทางหน้าหนังสือพิมพ์ และข่าวสาร ยิ่งมีงานที่ต้องทบทวน ไตร่ตรอง  มองย้อน ในการจัดการสอนและพัฒนาเด็ก เหล่าบรรดานักเรียน พ่อแม่ ครู ล้วนมีชีวิตอยู่ในกระแสสังคมที่ซับซ้อน และถูกต้อนให้เป็นเหยื่อทางการค้า ทั่วบ้านทั่วเมืองล้วนแต่มีเรื่องไม่น่าเอาเป็นแบบอย่าง บางครั้งครูถึงกับอึ้ง เมื่อผู้ปกครองสวมเสื้อเอวลอย กางเกงขาสั้นจู๋ มารับเด็กในโรงเรียน หลายบริษัทเพียรมาขอจัดกิจกรรม เพื่อนำทางให้ได้โฆษณาขายสินค้า หากบรรดาครูไม่ฉุกคิด ก็หลงติดกับของยั่วใจ กลายเป็นเครื่องมือล้างสมอง ให้เด็กติดในยี่ห้อสิ่งของเครื่องใช้ที่แฝงมาในการแจก แลกกับการจัดกิจกรรม ท่ามกลางกระแสสร้างงานสร้างรายได้ ใครๆ ต่างใช้เวลาในอาชีพ รับจ๊อบ รับโอที  แต่ไม่มีเวลาดูแลลูก แถมยังปลูกฝังค่านิยม เลี้ยงด้วยเงิน เด็กจึงคิดจะเพลิดเพลินอยู่กับร้านเกม แต่งมอเตอร์ไซค์ เดินเล่นในศูนย์การค้า สร้างสุขจากประดาสิ่งของที่ต้องใช้เงินซื้อ บางเวลาก็เดินถนนคนเดินจนค่ำมืด บ้างก็เรียน เรียน เรียน สารพัดวิชา เพื่อบรรดาพ่อแม่จะสบายใจ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_dis03.jpg" border="0" /> ทำอย่างไร…จึงจะสร้างปัญญา ให้ได้มองเห็นวิถีทางสร้างตนให้พ้นจากความเป็นเหยื่อ ใช้เวลาอ่านหนังสือในวันหยุด  ได้คิด กับ หลากหลายข้อเขียน “เด็กไม่ได้มีปัญหา แต่กำลังเผชิญกับปัญหา” ปัญหาจากบรรดาผู้ใหญ่ที่ไม่ใส่ใจจะสร้างอนาคตอันดีงาม แต่กลับปล่อยเด็กให้ล่องลอยตามกระแสความอยาก ความพอใจ เด็กกลายเป็นกลุ่มเป้าหมายที่จะหลอกล่อให้ได้เงินตรามาสร้างความร่ำรวย เมื่อเด็กกำลังเผชิญกับปัญหา จึงต้องหาปัญญามาช่วยแก้ ได้แนวคิดจาก <a href="http://www.watnyanaves.net/papayutto/index.htm" target="_blank">พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตโต)</a>** ชวนบรรดาคุณครูมาทบทวนการทำงาน และช่วยกันทำความเข้าใจในแนวทาง จะสร้างวินัย ก็ต้องเข้าใจความหมายให้ถ่องแท้ วินัย ภาษาพระ แปลว่า “การนำไปให้วิเศษ” หมายความว่า ชีวิตมนุษย์เรานี้จะดี จะวิเศษ จะประเสริฐได้ก็ด้วย การนำไปให้ถูกทาง ภาษาในทางปฏิบัติแปลว่า “การฝึก”  แต่ห้ามแปลว่า “ข้อบังคับ” วินัย เป็นรูปแบบที่จัดตั้งขึ้นมา ถ้าคนปฏิบัติโดยมีความเข้าใจ  ใช้ปัญญา และได้จิตใจมาร่วมด้วย เช่น พอใจ สมัครใจ เต็มใจ ตั้งใจอยากฝึกให้เป็นด้วยก็ไปได้ดี แต่ถ้าไม่มีด้านปัญญาและจิตใจเข้ามา มันก็เหลือแต่รูปแบบ วินัย คือการจัดสรร หรือจัดตั้งระบบวิถีชีวิต ที่จะทำให้คนต้องดำเนินชีวิต และทำกิจกรรมต่างๆ อยู่ในแนวทางที่เราต้องการให้เป็นไปตาม “หลักไตรสิกขา” ถ้ามองเห็นความสำคัญของความเคยชิน ก็รู้ความสำคัญของวินัย พระพุทธเจ้าทรงเน้นความสำคัญของความเคยชิน คนเรามีทั้งความเคยชินที่ดี และความเคยชินที่ไม่ดี ถ้าเคยชินไม่ดีก็เสียหาย  ซึ่งอาจจะทำให้เสื่อมได้มาก ถ้าไม่มีคนอย่างพ่อแม่ หรือคุณครู ที่เป็น<a href="http://84000.org/tipitaka/dic/d_seek.php?text=%A1%D1%C5%C2%D2%B3%C1%D4%B5%C3%B8%C3%C3%C1" target="_blank">กัลยาณมิตร</a>มาช่วยนำ เด็กอาจความเคยชินที่ไม่ดีขึ้นมา จนติดนิสัยไปถึงขณะเป็นผู้ใหญ่   ชวนกันเรียนรู้เรื่องไตรสิกขา ให้เข้าใจความเชื่อมโยงของศีล สมาธิ ปัญญา ให้เข้าใจความสำคัญของศีลทั้ง 4 หมวด อันเป็นหลักในการฝึกความเคยชินที่ดี ทั้ง ปาฏิโมกขสังวรศีล อันเป็นวินัยแม่บทของชุมชน เป็นข้อปฏิบัติในการอยู่ร่วมกันที่จะคุมชุมชนให้อยู่ในแบบแผนเดียวกันอย่างประณีต งดงาม และกำกับความเป็นอยู่ให้สอดคล้องกับวัตถุประสงค์ในการมีชีวิต อินทรียสังวรศีล อันเป็นการใช้ ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ให้ถูกทาง ให้ได้ญาณ คือ สร้างความรู้ความเข้าใจ เข้าถึงความจริงของสิ่งนั้นๆ จับสาระได้ ได้สติ  คือ ได้ข้อมูลไว้สำหรับระลึกใช้ประโยชน์ ไม่ไปตามชอบใจ ไม่ชอบใจ ไม่ติดอยู่แค่ถูกใจ เพลิดเพลิน ศีลหมวด ปัจจยปฏิเสวนา เรื่อง การเสพปัจจัย 4 เกี่ยวกับสิ่งของ เครื่องกิน เครื่องใช้ ให้เข้าใจความมุ่งหมายว่าเพื่ออะไร มองเห็นคุณค่า ประโยชน์ที่แท้ ให้อยู่เป็น กินเป็น อาชีวปริสุทธิศีล  เรื่อง การประกอบอาชีพที่ถูกต้อง สัมมาอาชีวะ ทำหน้าที่ให้ได้ผลสมตามวัตถุประสงค์ของอาชีพ ไม่ให้อาชีพของเราไปก่อการเบียดเบียนเกิดโทษ เกิดความเดือดร้อนแก่ผู้ใด หรือทำให้สังคมเสื่อมเสีย และไม่ทำให้ตัวเองสูญเสียหรือเสื่อมจากการพัฒนา อาชีวะที่ถูกต้องของเด็ก ก็หมายความว่า ต้องปฏิบัติหน้าที่ของตัวเอง ให้สมกับการเลี้ยงดูของพ่อแม่  <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_dis05.jpg" border="0" /> ทำความเข้าใจเรื่องสมาธิ สำหรับเด็กให้ถูกต้อง ด้วยทั่วไปมักจะมองเป็นการฝึกสมาธิแบบโยคีกันเสียมาก การฝึกสมาธิให้เป็นเรื่องที่สัมพันธ์กับกิจกรรมการเคลื่อนไหว ซึ่งเหมาะสำหรับเด็ก แล้วก็ประสานกับองค์ประกอบอื่น ในระบบของมรรค หรือไตรสิกขา ให้เป็นเรื่องที่คืบเคลื่อน หรือ dynamic ไม่ใช่เอาแต่จะมานั่งนิ่ง สมาธิในพระพุทธศาสนา นี่ต่างจากสมาธิของโยคี เพราะว่าพระพุทธเจ้าทรงได้บทเรียนจากสมาธิของโยคีว่า มันไม่ถูก จึงได้มาตรัสสอนสมาธิที่ประสานโยงในระบบไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา สมาธินั้นจะต้องเกื้อหนุนปัญญา โดยสร้างสภาพจิตที่เหมาะแก่การใช้งาน พอจิตเหมาะกับการใช้งาน โดยเฉพาะงานใช้ปัญญา ก็พัฒนาปัญญาก้าวไป แล้วก็โยงกันไปทั้งระบบ ไตรสิกขาก็จึงเป็นระบบแล้วก็เป็นองค์รวมในตัว มันก็บูรณาการกันเสร็จไปในตัวอย่างนี้แหละ เด็กไทยเดี๋ยวนี้ ไม่ค่อยมีความรู้ เข้าใจอะไรชัดเจน จึงหวั่นไหวไปตามกระแสค่านิยม ใครว่าดีก็ดีตามไป ไม่มีหลักของตัว ขาดความมั่นใจที่แท้ อย่างนี้ก็หมดแล้ว สมาธิไม่มี เด็กได้แค่หวั่นไหวไป วอกแวกไป ได้แต่ตาม คอยตื่นเต้น คอยดูกระแสว่า จะเป็นอย่างไร ถ้าเป็นอย่างนี้ก็พัฒนายาก เมื่อพัฒนาเด็กยาก ก็พัฒนาสังคมได้ยาก แต่ถ้าเด็กของเรามีความรู้ความเข้าใจ  มั่นใจในสิ่งที่ทำ มองเห็นเหตุผลชัดเจน ว่าความจริงเป็นอย่างนี้ เราจึงควรทำอย่างนี้ แล้วใจก็จะสงบมั่นแน่ว เป็นสมาธิ ซึ่งไปพร้อมกับปัญญา และพฤติกรรมก็จะดีอย่างแน่นแฟ้นด้วย ถึงขั้นนี้ ศีล สมาธิ ปัญญา ก็มาด้วยกัน พัฒนาได้แน่ ปิดท้ายด้วยแนวคิดในการจัดกิจกรรม ที่ย้ำให้มีการเตรียมและตรวจสอบว่ามี สิกขาสามด้านครบหรือไม่ ด้านพฤติกรรมกาย-วาจา และการใช้อินทรีย์ ว่ากิจกรรมที่จะทำหรือได้ทำนั้นไม่เป็นเพื่อการเบียดเบียน ก่อความเสียหาย แต่เป็นไปในทางเกื้อกูลสร้างสรรค์    …ศีล ด้านจิตใจ ว่าทำกิจกรรมนั้นโดยมีแรงจูงใจที่ดี ไม่ทำด้วยโลภ โกรธ หลง  แต่มีเมตตากรุณา ไม่อ่อนแอ ระย่อท้อแท้ แต่แกล้วกล้าเข้มแข็ง  มีฉันทะ  ไม่ทุกเศร้า ขุ่นมัว เศร้าหมอง แต่ผ่องใสเบิกบาน มีความสุข  …จิต ด้านปัญญา ว่าทำกิจกรรมนั้นๆ ด้วยความรู้ความเข้าใจ มองเห็นเหตุผล รู้จักคาดหมายผลดี ผลเสียที่จะเกิดสืบเนื่องต่อไป พร้อมทั้งแนวทางแก้ไขปรับปรุง …ปัญญา ทั้งแนวทางการพิจารณา พัฒนาการของเด็กด้วยหลักอริยวัฒน์ 5 ศรัทธา มีความเชื่อที่ไม่งมงาย มีเหตุผล  ประกอบด้วยปัญญา ซึ่งไม่เบียดเบียนชีวิตและสังคม ศีล มีความประพฤติและวิถีชีวิตไม่เบียดเบียน แต่เกื้อกูล มีวินัย เอื้อต่อวัฒนธรรม สูตะ  มีความรู้ข่าวสารข้อมูล ทันต่อเหตุการณ์สถานการณ์ และมีความรู้เหมาะพอแก่การดำเนินชีวิตกิจการของตน จาคะ มีจิตใจกว้างขวาง ไม่คับแคบเห็นแก่ตัว รู้จักสละให้ บำเพ็ญประโยชน์ ปัญญา รู้คิดเข้าใจ ทำการต่างๆ ด้วยปัญญา รู้จักแยกแยะ ดี-ชั่ว คุณ-โทษ ประโยชน์-มิใช่ประโยชน์ มองสิ่งทั้งหลายตามความเป็นจริง หยั่งถึงเหตุปัจจัยและความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งทั้งหลาย <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_dis02.jpg" border="0" /> เพียงได้ความรู้คงไม่ช่วยนำสู่การปฏิบัติอย่างเป็นผล จึงชวนกันพิจารณาตน  แลกเปลี่ยนความคิดในการทำงาน และกลายเป็นการบอกเล่าความรู้สึก ความนึกคิดที่มีต่อกัน ทำให้ได้รู้  สิ่งใดที่ครูพอใจ สิ่งใดที่ได้ข้อคิด สิ่งใดที่อยากต่อเติมเสริมทักษะ มีการบ้าน และ ภาระให้ช่วยกันทำต่ออีกหลายเรื่อง ชวนกันพัฒนาชีวิตไปพร้อมกับคิดทำงานร่วมกัน ให้ได้ทั้งงานและการใช้ชีวิตให้มีคุณค่า แม้ว่ากระแสที่ไหลบ่าในสังคมก็รุนแรงนัก แต่หากไม่ชักชวนกันลงมือเสียแต่วันนี้..ก็ไม่รู้จะมีอาชีพครูไปทำไม.. จะได้แค่ไหนก็ช่างมัน มะ..มาลองช่วยกันอีกสักตั้ง..เถอะนะ     **อ้างอิงจากหนังสือ “รู้หลักก่อน แล้วศึกษา และสอนให้ได้ผล” พระพรหมคุณาภรณ์(ป.อ. ปยุตโต) กราบนมัสการด้วยความศรัทธายิ่ง..   <a href="http://lanpanya.com/dd190751/files/2009/07/dd_dis05.jpg"></a>

2009-07-12T22:14:13+07:00

หากไม่ชักชวนกันลงมือเสียแต่วันนี้..ก็ไม่รู้จะมีอาชีพครูไปทำไม.. false 275962

2009-10-06T19:44:39+07:00

false

2009-07-12T22:22:44+07:00

มะ..มาลองกันสักตั้ง !!!

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir09-1.jpg" border="0" />  หลายวันก่อนได้รับหนังสือเชิญให้ไปประชุมเตรียมการงานบุญ ในวาระครบรอบร้อยสามสิบเอ็ดปี ครูบาศรีวิชัย “ต๋นบุญ” หรือนักบุญแห่งล้านนา ที่จะมาจัดงานที่วัดจามเทวีใกล้ๆ โรงเรียน จึงเป็นโอกาสอันดีที่จะรวมงานบุญไปกับงานสอน ตั้งแต่ขั้นตอนของการเตรียมการ ครูจึงผสานเนื้อหาวิชาด้วยการพาเด็กมาเรียนนอกห้อง ด้วยต้องมีอุปกรณ์ในการลงมือแต่งดาครัวทาน พร้อมทั้งค้นหาประวัติและผลงานของท่านครูบามาให้เรียนรู้ ทั้งกำหนดให้เด็กค้นคว้า ศึกษาต่อเนื่องในเรื่องราวที่สอดคล้องกับหลักสูตร เป็นการเรียนที่มีผู้แวะเวียนมาร่วมสอน  ร่วมเรียน และต่างเป็นครูให้กันและกัน <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir01-1.jpg" border="0" /> งานใดใครถนัด ก็จัดทำไป สอนกันไป จึงได้เห็นทั้งผู้ใหญ่ เด็กร่วมกันเสาะหาข้าวของประดามีมาทำให้ต้นครัวทานดูดีและสวยงาม พุ่มดอกไม้บูชา และครัวทานแต่งดาจากใบคา ไม้ไผ่  แล้วใช้กระดาษทองห่อหุ้ม ตัดกิ่งไม้ใบไม้ใกล้ๆ ตัวมาเสียบแต่ง  เติมด้วยดอกไม้จากขี้ผึ้ง เท่านี้ก็ได้ต้นครัวทานสูงสง่า มาตั้งอวดอยู่หน้าอาคาร ให้คนผ่านไปมาได้ร่วมทำบุญ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir02-1.jpg" border="0" /> เมื่อถึงวันงาน ก็<a href="http://gotoknow.org/blog/aprilsnow/267530" target="_blank">ทะยอยกันไปวัด</a>ตามที่ครูจัดเวลาให้ ทั้งไปชมนิทรรศการ ฟังเสวนา ทั้งหาความรู้จากคุณครูภูมิปัญญา ที่เมตตามาจัดมุมสอนอยู่ในวัด ได้สัมผัสกับบรรยากาศที่อวลด้วยศรัทธา มีเสียงสวด<a href="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir10-1.jpg" target="_blank">พระคาถาบารมีสามสิบทัศ</a> จากเหล่าศรัทธาแต่ละวัดที่แว่วมาจากวิหารไม่ขาดสาย ยามหิว กระหายก็วิ่งไปโรงทาน มีทั้งน้ำและอาหารที่บรรดาลุงป้าเจ้าศรัทธาของวัดจัดมาแจก ได้ชม ชิม ของแปลก ที่ไม่ได้เห็นในชีวิตประจำวัน เป็นการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ วิถีชาวบ้าน และวัฒนธรรมผ่านประสบการณ์ สนุกสนานกันจนต้องบอกครูว่า..ปีหน้าเรามากันอีกนะ !!! <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir07-1.jpg" border="0" /> เสียดายที่เด็กๆ ไม่ได้อยู่ร่วมงานในตอนเย็นที่เป็นเวลาแห่ครัวทานเข้าวัด จึงจัดเป็นกิจกรรมของบรรดาคุณครู บุคลากร ในโรงเรียนและลูกหลาน ที่ช่วยกันแบกหามครัวทาน ตั้งขบวนพร้อมเสียงฆ้องกลองเดินแห่แหนอย่างครึกครื้น ชื่นบานกันทั้งคนในขบวนและคนรอดูอยู่ข้างทาง <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir03-1.jpg" border="0" /> เป็นพิธีกรรมที่งดงาม เรียบง่าย และยังมีกลิ่นอายของวิถีพื้นบ้านดั้งเดิม ประรำพิธีทำด้วยไม้ไผ่ ใบตองตึง อยู่ข้างสนามหญ้า หน้ากู่บรรจุอัฐิของครูบาศรีวิชัย ช่างฟ้อนวัยงาม ฟ้อนอวดฝีมือ เป็นการต้อนรับเมื่อขบวนไปถึง และได้ทึ่งกับปฏิภาณช่างซอ ที่ขับกล่อมด้วยคมคำสำนวน ทั้งประกาศเชิญชวนให้ผู้คนเข้าประจำที่ด้วยวิธีขับขานผ่านเพลงซอ!! เสียงครื้นโครมจากวงฆ้องกลองนำขบวน สงบลง เมื่อผู้คนนั่งลงพร้อมกันบนเสื่อที่ปูลาดบนหญ้านุ่ม  บ้างก็นั่งรายเรียงอยู่กับพื้นหญ้า ทั้งท่านผู้ว่าราชการ ทั้งบรรดาชาวบ้าน ล้วนเท่าเทียมในตำแหน่งนั่ง.. <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir04-1.jpg" border="0" /> หลังร่วมกันไหว้พระสวดมนต์ พิธีทำบุญอุทิศส่วนกุศลถึงครูบา ก็เริ่มต้นด้วยเสียงสีซอแว่วหวาน ผสานด้วยเสียงขับขาน <a href="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/Krubasrivichai.doc" target="_blank">“กะโลง”</a> โคลงค่าวที่แต่งแต้มคำโดย อาจารย์วิลักษณ์  ศรีป่าซาง กวีล้านนา ผู้คนมากมายนับพัน นั่งสงบเงียบ ฟังเครื่องดนตรีพื้นเมืองเพียงชิ้นเดียวกับเสียงขับกะโลงทำนองพื้นเมือง ท่ามกลางฟ้าโล่งกว้าง และสายลมพัดเย็น  ช่างให้ความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย และได้ร่วมกันรับศีล ถวายผ้าบังสุกุล ถวายสังฆทาน ที่พระสงฆ์ผู้เป็นองค์ดำเนินพิธีการ เชิญชวนให้ศรัทธาญาติโยมเป็นผู้ถวาย ทั้งผู้แก่ผู้เฒ่า สาว หนุ่ม โดยไม่ได้เลือกชั้นวรรณะ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir05-1.jpg" border="0" /> ใช้เวลาไม่นานนักก็เสร็จพิธี ชวนกันนำน้ำมะกรูดส้มป่อยไปรดน้ำดำหัวกู่ครูบา เป็นการสูมาคารวะ ก่อนแยกย้ายกันไปรับประทานอาหารที่โรงทานเพื่อเติมพลัง บ้างก็ช่วยกันเก็บรวบรวมปัจจัยเงินทองจากครัวทานมาเก็บไว้ให้แก่วัด บ้างก็แวะชมการแสดง ท่ามกลางแสงสีใต้ร่มโพธิ์ต้นใหญ่ ทั้งฟ้อนเจิง  ฟ้อนเล็บ กลองสะบัดไชย ต่างวาดลวดลายเต็มที่ ด้วยมีจุดมุ่งหมายถวายการแสดงเพื่อคารวะครูบาเจ้า <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir06-1.jpg" border="0" /> ระหว่างเดินกลับบ้านด้วยใจปีติสุข นึกย้อนทบทวนถึงสิ่งดีที่ได้เห็น เป็นงานบุญที่ไม่เล็กเกินไป และไม่ใหญ่จนเกินกำลัง ทั้งไม่ใช่งานที่มุ่งหมายจะขายการท่องเที่ยว แต่สิ่งเหนี่ยวนำใจให้ผู้คนมารวมกัน คือความศรัทธาในครูบา การพยายามจะรักษาจารีตประเพณีดั้งเดิม พร้อมกับเติมความรู้ด้านวัฒนธรรมและวิถีความดีแก่คนรุ่นหลัง จึงก่อให้เกิดพลังในการสร้างงานที่ประสานความร่วมมือจากหลายฝ่าย ไม่ได้เห็น อาการมึนเมาของผู้คน ยามแห่หามครัวทานเข้าวัด ไม่เหมือนการจัดปอยหลวงของผู้คนสมัยนี้ ที่มักมีการฉลองยามแต่งดาครัวทาน จนเป็นงานใหญ่ให้เป็นภาระหาเงินทองมาจัดเลี้ยง ทั้งกระหน่ำเปิดเครื่องเสียงประชันขันแข่งกันล่วงหน้า กว่าจะถึงวันถวายครัวทาน  สติสัมปชัญญะก็พาลจะหายไปกว่าครึ่ง การจัดงานไหว้สาครูบาเจ้าศรีวิชัยแบบเรียบง่าย ก่อให้เกิดคุณค่า มากกว่าการโหมประโคมมหรสพ เครื่องเสียง ซึ่งสรรพสำเนียงกึกก้องจากภายนอก กลบเสียงความปีติจากภายในที่ควรให้ได้ยินไปเสียสิ้น ยินดีที่ได้ร่วมงานที่มุ่งเอาแก่นของการทำบุญ มากกว่าเปลือก ทั้งเลือกนำเสนอเรื่องราววัฒนธรรม ผ่านกิจกรรมต่างๆ ได้อย่างเหมาะสม และขอชื่นชมผู้คนที่มีส่วนร่วมสร้างงานอย่างที่เห็น เป็นโอกาสให้เด็กๆ ได้เรียน ได้รู้ ได้อยู่ในบรรยากาศแห่งการเอื้อเฟื้อแบ่งปัน เป็นงานวัด  งานบุญ  ที่หวังให้ได้จรรโลง ค้ำจุน วิถีแห่งความดีต่อไป <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_sir08-1.jpg" border="0" /> วันนี้เอาบุญมาฝากนะคะ บันทึกจากงาน..ไหว้สาปารมี ๑๓๑ ปี ครูบาเจ้าศรีวิชัย เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๑๑ มิถุนายน ๒๕๕๒ ณ วัดจามเทวี อ.เมือง จ.ลำพูน ขอขอบคุณ.. อ.พงษ์เทพ  มนัสตรง ที่เอื้อเฟื้อเอกสารข้อมูล “กะโลง” ไหว้สา ครูบาเจ้าฯ อ.บารเมศ  วรรณสัย ที่เรียบเรียงเอกสาร “ครูบาศรีวิชัย  นักบุญแห่งลานนา”  ให้ได้เพิ่มพูนความรู้ ขอบคุณสภาวัฒนธรรมอำเภอเมืองลำพูน และผู้เกี่ยวข้องทุกท่าน ที่จัดงานดีๆ ให้ได้มีเรื่องมาแบ่งปันกันอ่าน ขอบคุณครอบครัวมงคลวิทยา ที่มีศรัทธาในงานบุญร่วมกัน ขอบคุณผู้อ่าน..ด้วยค่ะ

2009-06-14T20:40:33+07:00

วันนี้เอาบุญมาฝากนะคะ false 268170

2009-08-08T15:10:40+07:00

false

2009-06-14T22:50:44+07:00

ไหว้สาปารมี ๑๓๑ ปี ครูบาเจ้าศรีวิชัย

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_bag000.jpg" border="0" /> จาก<a href="http://gotoknow.org/blog/dd290850/254055" target="_blank">บันทึกที่แล้ว</a>ทิ้งท้ายไว้ว่า จะชวน ด.ญ.เสื้อสีแดง และ ด.ญ.เสื้อสีฟ้ามาเขียนบ้าง วันนี้ ด.ญ.เสื้อสีแดง ยิ้มร่ามาพร้อมกับ ด.ญ.เสื้อสีส้ม..เอางานมาส่ง จึงชวนให้ช่วยกันเขียนรูปประกอบเรื่อง และตามเคย..ไม่ระบายสี  แต่ก็เห็นว่ามีเรื่องราว ลูกเล่นอยู่ในภาพ อ่านเรื่องแล้ว ชวนพิจารณาดูรายละเอียดในภาพ อาจได้รอยยิ้มกริ่มใจไปด้วยค่ะ   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_bag01-1.jpg" border="0" /> ถุงผ้าน่าใช้…จากค่ายแสนสนุก           ขณะนี้โลกกำลังร้อน  พวกเราจึงหาทางแก้ไขโลกร้อนอันอยู่  วิกฤติโลกร้อนกำลังระบาด  <a href="http://gotoknow.org/blog/aprilsnow/254213" target="_blank">พวกเราชาวค่าย</a>จึงตัดสินใจทำถุงผ้าแก้โลกร้อนกันอยู่ค่ะ!  ทุกคนอยากรู้มั้ยคะว่า วิธีการทำถุงผ้านั้นทำอย่างไร?  วันนี้ ด.ญ.เสื้อสีแดงจะมานำเสนอการทำถุงผ้าน่าใช้         ก่อนอื่นเรามาดูอุปกรณ์กันก่อนเลยนะคะว่ามีอะไรบ้าง ^_^   <ol style="MARGIN-TOP: 0in" type="1"> <li>  ผ้าฝ้าย</li> <li>เข็ม</li> <li>เชือกทำหูรูด 2 เส้น ยาวและสั้น</li> <li>ด้าย</li> <li>กรรไกร</li> <li>สีเทียน</li> <li>เตารีด</li> </ol>         จากที่เราเตรียมอุปกรณ์กันแล้วนะคะ  งั้นเรามารู้จักวิธีทำกันเล้ย !   <ol style="margin-top: 0in; text-align: left;" type="1"> <li> เย็บขอบผ้าฝ้ายทั้ง 4 ด้าน</li> <li>นำทั้งสองด้านมาพับครึ่งทบกันแล้ว เย็บเฉพาะด้านข้างของถุง แต่เว้นด้านบนไว้ 1 นิ้ว</li> <li>พับจากข้างบนลงล่างจากที่เราเว้นไว้ 1 นิ้ว</li> <li>เย็บตรงที่เราพับไว้</li> <li>นำเชือกมาสอดที่รู</li> <li>มัดเชือก</li> <li>ตกแต่งให้สวยงาม</li> <li>แล้วนำเตารีดมารีดกระเป๋าให้เรียบ</li> </ol> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_bag03-1.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_bag04-1.jpg" border="0" />   ถุงผ้าช่วยลดโลกร้อนนะคะ  ไม่ต้องใช้ถุงพลาสติก เพราะถุงพลาสติกย่อยสลายยากมาก  ถุงผ้าเวลาเราไปที่ไหนก็จะดูเก๋ไก๋ไม่เหมือนใคร  วันนี้หนู ด.ญ.เสื้อสีแดงขอลาไปก่อน  สวัสดีค่ะ   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_bag02-1.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_bag05-1.jpg" border="0" />   จากใจผู้แต่ง   สวัสดีค่ะทุกคน  นี่เป็นเรื่องแรกของหนูนะคะ  หนู ด.ญ.เสื้อสีแดง ขอฝากผลงานนี้ไว้นะคะ และทุกคนสามารถติดตามเรื่องของหนูได้ที่บล็อกของ dd_l นะคะ จาก ด.ญ.เสื้อสีแดง ด.ญ.เสื้อสีส้ม

2009-04-09T17:50:38+07:00

ถุงผ้าช่วยลดโลกร้อนนะคะ เวลาเราไปที่ไหนก็จะดูเก๋ไก๋ไม่เหมือนใคร false 254733

2009-04-23T10:54:23+07:00

false

2009-04-09T18:02:57+07:00

ถุงผ้าน่าใช้..จากค่ายแสนสนุก โดย ด.ญ.เสื้อสีแดง

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fabrc1.jpg" border="0" /> นานมากแล้ว ที่ไม่ได้มีบันทึกใหม่ วันนี้ประสบผลสำเร็จในการชักชวนให้ ด.ญ.เสื้อสีส้ม บันทึกเรื่องราวการเรียนรู้ของเธอ จึงนำมาแบ่งปันกันอ่าน..ดังนี้ค่ะ <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fabrc031.jpg" border="0" />  เรียนรู้กำเนิดเส้นฝ้าย..จากค่ายแสนสนุก                ใกล้สงกรานต์กันแล้วนะคะ  พิธีการที่สำคัญอย่างหนึ่งในงานสงกรานต์คือการรดน้ำดำหัวผู้ใหญ่ และสิ่งที่จำเป็นในการทำพิธีนี้คือ ด้ายมัดมือ  ซึ่งด้ายมัดมือทำมาจากเส้นฝ้าย  ค่าย Summer Camp  ของโรงเรียนมงคลวิทยา จึงสอนวิธีการทำเส้นฝ้ายกันค่ะ  ก่อนอื่นเราต้องเตรียมอุปกรณ์กันก่อนนะคะ         อุปกรณ์ของเราก็มี 1.     ดอกฝ้าย 2.     ก๋งดีดฝ้าย(ไม้ดีดฝ้าย) 3.     ไม้ล้อ 4.     หลา 5.     ไม้ขาเปีย <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fabrc021.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fabrc071.jpg" border="0" /> อุปกรณ์เหล่านี้หาไม่ยากค่ะ ก็แค่ขอยายข้างบ้าน(ล้อเล่น)  ความจริงในการทำที่ค่ายคุณครูยืมอุปกรณ์มาจากคุณยายค่ะ  พอเรามีอุปกรณ์แล้วเราก็มาเริ่มทำเส้นฝ้ายกันเลย 1.     ต้องเตรียมตัวกับใจให้พร้อม(สำคัญมาก) 2.     เก็บดอกฝ้ายมาตาก ผึ่งแดดให้สนิท 3.     แยกเมล็ดออกและสิ่งสกปรกที่ติดอยู่ 4.     จากนั้นก็ตีฝ้ายให้ฟูขึ้น โดยใช้ก๋งดีดฝ้าย 5.     จากนั้นนำฝ้ายที่ดีดแล้ว นำมาล้อด้วยไม้ล้อ จากนั้นเราก็จะได้ลูกหลี 6.     นำลูกหลีมาทำการปั่นฝ้ายให้เป็นเส้นโดยใช้หลา(ขั้นตอนนี้ยากมาก ต้องใช้ความพยายามสูงเพราะฝ้ายมักจะขาดหรือพันกัน แต่ถ้าใครเตรียมตัวกับเตรียมใจพร้อมก็จะทำได้ง่ายขึ้น) 7.     เมื่อปั่นฝ้ายเป็นเส้นหมดแล้วก็นำมาพันไว้กับไม้ขาเปียให้เรียบร้อย        วันนี้เป็นวันที่สนุกมากเลยค่ะ  โดยในวันนี้เรามีคุณครูติ๋มมาเป็นคนสอนให้พวกเราเด็กๆ ชาวค่ายได้ทำกันค่ะ  และในขั้นตอนการทำเส้นฝ้ายนั้น เรามีคุณย่าสำลีมาทำให้ดูเป็นตัวอย่างค่ะ  เห็นคุณย่าทำแล้วดูสนุกมากเพราะคุณย่าเชี่ยวชาญในการทำเลยเสร็จเร็ว  แต่มีเพื่อนของหนู คนหนึ่งชื่อ ด.ญ.เสื้อสีฟ้า(น้องปริม)  ด.ญ.เสื้อสีฟ้ามีความคิดที่จะทำเส้นฝ้ายอย่างง่ายด้วยการหมุนฝ้ายที่ดีดแล้ว  แต่เส้นฝ้ายที่ทำจากวิธีนี้มักจะขาดง่ายมากแต่เวลาทำง่ายดี <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fabrc05.jpg" border="0" />   หมายเหตุ : ในการดีดฝ้ายนั้น ก่อนที่จะดีด ไม่ควรนำฝ้ายมาปั้นเล่น เพราะจะทำให้เวลาดีดจะดีดได้ยากและจะกลายเป็นหมูหยอง   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fabrc061.jpg" border="0" /> จากผู้แต่ง..         สวัสดีค่ะทุกๆคน  คิดถึงหนูกันบ้างไหม?   ห่างหายจากการแต่งเรื่องไปนาน แต่ตอนนี้ก็กลับมาเล่าเรื่องเกี่ยวกับค่ายค่ะ  อยากจะบอกว่าค่ายของโรงเรียนมงคลวิทยาสนุกมาก  น้องๆที่มาก็หน้ารัก(น่ารัก)  กิจกรรมก็เยอะ  มาแวะดูกิจกรรมแต่ละวันของเด็กๆ ชาวค่ายได้ที่<a href="http://gotoknow.org/blog/aprilsnow" target="_blank">คุณครูเมษา</a>นะคะ ด.ญ.เสื้อสีส้ม   หมายเหตุจากอาของ ด.ญ.เสื้อสีส้ม         ช่วงนี้ปิดเทอม  เมื่อชักชวนให้เขียนเรื่องราวของ ด.ญ.เสื้อสีส้ม  เธอจึงมีเวลาเขียน โดยใช้เวลาเขียนชั่วข้ามคืนอีกแล้ว  และประกาศว่า ตั้งใจเขียนคำผิดไว้ด้วยเพราะไม่งั้นจะไม่ใช่ ด.ญ.เสื้อสีส้มตัวจริง   ช่างเข้าใจมีวิธีมองความผิดพลาดได้อย่างไม่เข้าข้างตัวเองสักนิด..         วันนี้เห็นตั้งอกตั้งใจทำกระเป๋าผ้ากัน  แอบเห็นบางคนหงุดหงิด ด้วยความใจร้อนอยู่บ้าง  แต่ก็เชื่อว่าจะค่อยๆ จัดการทำให้สำเร็จในที่สุด...         กำลังพยายามชักชวน ด.ญ.เสื้อสีแดง และ ด.ญ.เสื้อสีฟ้า เขียนบ้าง..หากสำเร็จคงจะได้อ่านมุมมองของเด็กๆ เพิ่มขึ้นนะคะ..

2009-04-07T14:53:02+07:00

สวัสดีค่ะทุกๆคน คิดถึงหนูกันบ้างไหม.. false 254055

2009-04-27T10:38:29+07:00

false

2009-04-07T17:29:42+07:00

กำเนิดเส้นฝ้าย..จากค่ายแสนสนุก..โดย ด.ญ.เสื้อสีส้ม

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/bird031.jpg" border="0" />  ยามเช้าวันหยุด มักจะให้เวลาตนเองทำสิ่งที่อยากทำบ้าง ได้ยินเสียงนกเขาขันคูอยู่เป็นจังหวะ สลับกับเสียงนกจุ๊บๆ จิ๊บๆ อยู่รอบบ้าน จึงริอ่านจะลองฝีมือถ่ายรูปด้วยกล้องรุ่นใหญ่ ที่ยังใช้ไม่คล่อง เคยเฝ้ามอง และอยากถ่ายรูปสรรพสัตว์ในบ้านมานานแล้ว   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fruit01.jpg" border="0" />   หน้าอาคารเรียนใกล้บ้านมีต้นแปรงล้างขวดกำลังออกดอกสวย และมี<a href="http://www.pharm.chula.ac.th/vichien/building80/maload.htm" target="_blank">ต้นมะหลอด</a> ต้นไม้พื้นบ้าน ขึ้นเกี่ยวพันอยู่ด้วย ผลสุกแดงสะพรั่ง นกหลายชนิดแวะเวียนมาอยู่ไม่ขาดสาย ได้แต่มองนกบินผ่านจากไป ไม่อยู่ในเฟรมกล้อง เป็นหลายนาทีกว่าจะมีโอกาสจับภาพได้ให้ใจชื้น และตื่นเต้นกับการได้ภาพนกตัวเล็กนิดที่เฝ้าติดตามเป็นเวลานาน ทั้งภาพกระแตผู้วุ่นอยู่กับการชิมผลไม้อยู่ไปมา ได้เรียนรู้วิชาสงบใจ รอคอยให้ได้ผล จนเกิดยินดีในความสำเร็จ   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/bird01.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fruit02.jpg" border="0" />   ระหว่างนั้นได้ยินเสียงตอกตะปู สลับกับเสียงปรึกษาหารือกันอยู่หงุงหงิง ตามไปดู จึงได้เห็นภาพสาวน้อยสามคนมุดเข้าออกอยู่ในกล่องใบเล็ก เฝ้ามองความพยายามในการทำงาน ซึ่งดูจะมีปัญหาให้แก้ไข แต่ประทับใจที่เธอช่วยกันหาหนทางโดยไม่ร้องขอความช่วยเหลือ รออยู่นานกว่าจะรู้ว่า หลอดไฟในโรงละครเล็กที่ต่อไว้ ไม่สว่าง มองเห็นว่าเธอมุ่งแก้แต่ที่หลอดไฟ หลายวิธี  จึงชี้แนะไปว่าน่าจะมีปัญหาที่จุดอื่นได้ไหม   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/light01.jpg" border="0" /> ตั้งใจเดินจากไปเมื่อตั้งคำถามเสร็จ  ด้วยอยากให้เธอได้เผด็จปัญหาด้วยตนเอง ไม่นานก็ได้ยินเสียงไชโย! แว่วมา  ได้แล้วค่ะครู หนูไปดูที่ปลั๊กไฟ รอยยิ้มที่ได้ จึงน่าภาคภูมิในความเพียรพยายาม และความคิด ความรู้ ที่เกิดจากการลงมือแก้ปัญหา ได้ปัญญาที่เกิดจากการปฏิบัติ   ซักถามความเป็นมา รู้ว่าเป็นงานกลุ่มที่แบ่งกันทำ ทั้งวาดฉาก ประดิษฐ์ตัวละคร แต่สาวน้อยกลุ่มนี้รับผิดชอบงานส่วนตกแต่งก่อนที่เพื่อนคนอื่นจะนำชิ้นส่วนที่เหลือมาประกอบ ดูเธอจะเห็นประโยชน์จากการทำงานแบบนี้เช่นกัน   สิ่งหนึ่งที่มองเห็นเป็นเรื่องปกติ  เด็กๆ ที่โรงเรียนนี้ไม่ค่อยเกี่ยงว่าจะเป็นงานของหญิงหรือชาย งานยก แบก ตอกตะปู ปีนป่าย ก็ทำได้พอๆ กัน และในบางวันอาจเห็นเด็กชายจับเข็มด้าย เย็บกระทง ถักโครเชต์ ยามเฮฮาเวลาพักก็อาจเห็นเด็กหญิงชายประลองลูกหินกันได้อย่างจริงจัง   เหมือนเมื่อครั้งงานแข่งขันที่ผ่านมาไม่กี่วันนี้ มีทีมจรวดน้ำที่ร่วมงานกันอย่างแข็งขัน ไม่หวั่นแสงแดดเปรี้ยง หรือ สายน้ำที่สาดกระเซ็น เห็นมุ่งมั่นกับการปรับทิศ ปรับแรงขับ สู่เป้าหมายกันทั้งชายหญิง เป็นสิ่งที่คุณครูยินดีที่มีศิษย์ไม่คิดท้อถอยกับการงาน ทั้งเป็นประสบการณ์นอกห้องเรียนที่เพียรหาโอกาสให้เด็กได้ทำ   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/rocket01.jpg" border="0" /> เรื่องเล็กๆ อย่างเช่นต้นมะหลอด หรือ ส้มหลอด กลายเป็นความรู้นอกตำรา เมื่อบรรดาเด็กๆ สงสัยไต่ถาม ยามได้เห็นผลสีแดงสดฉ่ำ ให้ครูยอมตามใจ เด็ดสอยมาให้ได้ชิม ได้ลองลิ้มรสอาหารจากธรรมชาติ มีโอกาสได้สัมผัสใบ ที่แปลกใจกับแสงสะท้อนระยิบระยับยามเมื่อลองถูกับหลังมือ   ทั้งเป็นสื่อแห่งความเมตตาจากครู ซึ่งนำสู่สายสัมพันธ์อันอบอุ่น คุณประโยชน์ที่ตามมา คือความกล้าในการซักถาม และตามมาด้วยการเรียนรู้เรื่องอื่นๆ อีกมากมาย  <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/fruit04.jpg" border="0" /> ความรู้เช่นนี้ อาจไม่มีวุฒิบัตร  แต่จัดเป็นประสบการณ์อันมีค่า ที่ต้องใช้เวลาสั่งสม เป็นความรู้ที่ต้องประจักษ์ด้วยตนเอง ก็ใครล่ะ..จะอธิบายรสชาติของมะหลอดได้..ถ้าไม่ได้ลองลิ้มชิมดู..    ^____________^

2009-02-18T00:16:10+07:00

เมื่อนักเรียนพร้อมที่จะเรียน ครูก็มีอยู่รอบๆ ตัว.. false 242849

2009-02-26T23:25:44+07:00

false

2009-02-18T00:32:29+07:00

ความรู้นอกตำรา

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong01_2.jpg" border="0" /> หลายสัปดาห์ก่อนโรงเรียนจัดกิจกรรมโครงงานวิทยาศาสตร์ของนักเรียน ใช้เวลาพักเที่ยงมานำเสนองานกันในห้องประชุมใหญ่ กว่าจะได้ออกจากห้องทำงานมา ก็เกือบจะเป็นเวลาเก็บข้าวของของเด็กๆ เสียแล้ว เห็นโครงงานหนึ่ง สาธิตสิ่งประดิษฐ์ด้วยวิธีกระโดดกันเหยงๆ เข้าไปชม ก็ได้พบประเด็นที่น่าสนใจ ทั้งการใช้ถ้อยคำเรียกขานงานประดิษฐ์ และ วิธีคิด วิธีนำเสนอบนบอร์ด สื่อเรื่องราว วิธีทำ ด้วยการ์ตูน ที่สื่อความหมายได้ชัดเจน ทั้งเห็นอารมณ์ขัน อารมณ์สนุก สอดแทรกอยู่ทุกระยะในการนำเสนอ   <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong01_1.jpg" border="0" /> ดูเป็นการนำเสนอโครงงานวิทยาศาสตร์ที่มีชีวิตชีวา ไม่แห้งแล้ง แม้ต้องแจ้งรายละเอียดต่างๆ ที่กำหนดเป็นรูปแบบให้ครบถ้วน ทั้งจำนวนสถิติ ตัวเลข ประกอบการทดลองใช้ ทั้งได้ข้อเสนอแนะ ที่สรุปจากการทดลอง ว่าต้องทำก้านจับให้ยาวขึ้น ต้องระมัดระวังขณะเล่น และเป็นสิ่งที่จะช่วยลดค่าใช้จ่ายเพราะไม่ต้องไปฟิตเนส !! <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong04_1.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong02_1.jpg" border="0" />   ซักถามได้ความว่า ร่วมกันประดิษฐ์งาน จากความคิดที่เป็นจุดเริ่มต้นของเพื่อนในกลุ่มคนหนึ่ง ที่เกิดปิ๊งแว๊บขึ้นมาจากการดูสารคดี ทั้งเพื่อนในกลุ่มเคยเห็นเครื่องเล่นสนามที่ใช้สปริงเป็นฐาน แม้เริ่มงานครั้งแรกจะไม่สำเร็จ ก็ช่วยกันปรับปรุง ดัดแปลง แก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น ทั้งด้วยกำลังของเด็กๆ เอง และขอความช่วยเหลือจากผู้ปกครองในขั้นตอนของการเชื่อมเหล็ก จึงขอให้กลุ่มช่วยกันเขียนบอกเล่าการทำงานและได้มีเรื่องราวมาให้อ่านกันดังนี้ กว่าจะมาเป็นกองกอยออกกำลังกาย..ลำบากแค่ไหน           วันหนึ่งดินได้ไปเห็นสารคดีสัตว์ที่ถ่ายถึงจิงโจ้  ดินเห็นขาจิงโจ้จึงเกิดไอเดียที่จะทำ ที่กระโดดเหมือนขาของจิงโจ้ขึ้นมา   วันหนึ่ง ขณะที่ครูหน่อย(ครูประจำกลุ่มสาระ วิทยาศาสตร์)ได้ให้จับกลุ่มโครงงานวิทยาศาสตร์   หนุ่ยได้จับกลุ่มโดยมีดิน เอ็ม อยู่ด้วย(เพราะครูให้จับกลุ่มๆละ 3 คน)  พอในห้องจับ เสร็จก็เหลือคนไม่มีกลุ่มคือ นัดกับใหม่  ดินเลยเอาเข้ากลุ่มด้วย  พอปรึกษากันไปมา(วันนั้น เป็นอาทิตย์ที่ 3)  ปาล์ม(เด็กกลุ่มอื่น)ได้มีความเห็นไม่ตรงกับกลุ่มของตน เลยขอออกจาก กลุ่มแล้วมากเข้ากลุ่มกับดิน กลุ่มดินจึงมี 6 คน  พอกลุ่มปรึกษากันเลยมีความเห็นว่า ที่ดินจะทำขาจิงโจ้มีความยากเพราะต้องใช้ต้นทุนสูง หนุ่ยจึงเสนอให้ทำสปริงแล้วเด้งเหมือน “ผีกองกอย”         เวลาผ่านไปเป็นเวลาประมาณ 1-2 เดือน  กลุ่มดินจึงได้ทำแบบที่เสนอออกมาโดย มีคันจับเป็นท่อน้ำ คันตั้งตรงเป็นไม้ไผ่ ที่เหยียบเป็นเหล็กและที่เด้งเป็นโช้ครถจักรยานยนต์  แต่ผลปรากฏว่าไม่เป็นอย่างที่คิดคือ เวลากระโดดสปริงก็จะไม่เด้งและมีบางคนโดนไม้ไผ่ขูด จนถลอก  โดยที่กลุ่มก็ท้อแท้  แต่เอ็มและปาล์มกลับพูดว่า “นี่! จะมายอมแบบนี้เหรอ อุตส่าห์มาถึงนี้แล้ว จะยอมแพ้ง่ายๆ เหรอ”  กลุ่มจึงตกลงกันออกเงินซื้อเหล็กสปริง เหล็กพื้น แล้วเอามาเชื่อมกันได้เป็นกองกอยออกกำลังกายที่มีน้ำหนักเบา แข็งแรง และทนทาน กลุ่มจึงทำส่งครูหน่อยแล้วก็ทำสำเร็จและเล่นได้กันทุกคน <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong06_1.jpg" border="0" />   เมื่อได้อ่านเรื่องราวที่หนุ่มน้อยนำมาส่งให้ ก็ได้คิดเพิ่ม ด้วยสังเกตว่า การจะส่งเสริมให้สร้างงานที่แตกต่างและสร้างสรรค์ ต้องส่งเสริมให้เชื่อมั่นที่จะลองคิด ลองทำ มาอย่างสม่ำเสมอ เมื่อพบเจอเรื่องที่เกินกำลังจะสร้างด้วยตนเอง ก็ต้องเร่งให้ความช่วยเหลือในบางจุด ไม่ให้หยุดอยุ่ที่..คิดได้ อยากทำแต่ทำไม่ได้.. ผู้ใหญ่ลองช่วยเหลือให้โอกาสเด็กได้ทดลองพิสูจน์ความคิด ลองแก้ปัญหาด้วยกำลังสติปัญญาร่วมกัน ก็อาจเห็นผลจากการเรียนรู้อันน่าชื่นชม <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong03_1.jpg" border="0" />   เรื่องราวสั้นๆ เพียงไม่กี่บรรทัดของหนุ่มน้อย บอกกล่าวเรื่องราวการเรียนรู้ ที่ครูไม่อาจสอนได้หมดในห้องเรียน ด้วยต้องพากเพียรคิด สร้างงาน กันนานเกินเดือน ต้องแลกเปลี่ยน ยอมรับ โต้แย้ง แบ่งงานกันทำ ได้เผชิญกับความรู้สึกหวั่นไหวเมื่อได้เจอปัญหา ได้กล่าววาจาให้กำลังใจไม่ให้ท้อถอย   แม้อาจดูเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่เป็นการค่อยๆ เติมประสบการณ์ อันเป็นฐานแห่งการพึ่งตนเองได้ในชีวิต ทั้งเป็นการสอนให้คิด สอนให้รู้จักอยู่ร่วมกับผู้อื่น เรียนรู้ทั้งจากความสำเร็จและความล้มเหลว   เรื่องสำคัญ เหล่านี้ บางทีถูกมองข้ามไป ด้วยต่างใส่ใจกันอยู่ที่ตัวอักษรในหนังสือ มองว่าความเก่งคือ การจดจำถ้อยคำความรู้ตามที่สอนต่อๆ กันมา แต่เมื่อถึงเวลาใช้ปัญญาในชีวิต ก็ล้วนติดขัดไม่แคล่วคล่อง จึงอยากชวนให้มองเห็น ประเด็นของการส่งเสริมให้ได้ใช้วิชชา อันมาจากการได้เรียนรู้อย่างมีความสุข ได้สัมผัส ทดลอง จับต้อง ได้ลองผิดถูก ได้คลุกคลีทำงานร่วมกับผู้คน ให้ได้สนใจแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ด้วยมีครูอยู่แล้วทุกแห่งหน เพียงแต่ให้รู้จักเลือกรับให้เหมาะสม   เส้นทางของเด็กๆ เหล่านี้ มีเรื่องราวให้เรียนรู้อีกมากมาย แต่ในระหว่างรายทาง ก็เชื่อมั่นว่านี่เป็นครั้งหนึ่งที่ได้เรียนรู้กันอย่างมีความสุข ก็ออกจะกระโดดกันเหยงๆ สนุกกันปานนั้นนี่นา..  <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/kong05_1.jpg" border="0" />   ขอบคุณเจ้าของผลงาน   ด.ช.ภู  ชาติ, ด.ช.ณัฐวุฒิ  ดวงแดง, ด.ช.วิชัย  แก้วดวงใจ ด.ญ.ธิตาภา  ตันติวาจา, ด.ญ.ณัฐมล  ไชยยาส้าว, ด.ญ.ณัฐกานต์  สิริชุมชัย ขอบคุณคณะครูกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์ โรงเรียนมงคลวิทยา ที่ได้จัดกิจกรรมเช่นนี้แก่เด็กๆ

2009-01-21T00:23:42+07:00

การจะส่งเสริมให้สร้างงานที่แตกต่างและสร้างสรรค์ ต้องส่งเสริมให้เชื่อมั่นที่จะลองคิด ลองทำ อย่างสม่ำเสมอ false 236411

2009-02-22T18:54:28+07:00

true

false

2009-02-03T12:09:23+07:00

เรื่องของ..กองกอยออกกำลังกาย

24193

true <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_mind01.JPG" border="0" /> ในยามเช้าที่เด็กๆ เข้าห้องประชุม  มักจะมีเรื่องราวดีๆ ที่ได้รับฟัง เรื่องราวที่มองเห็นถึงความตั้งใจและปรารถนาให้ศิษย์ของตนได้เติบโต เช่นเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านไป  ได้รับฟังและประทับใจกับทัศนะ มุมมองในการดูแลศิษย์ ที่คิดถึงการเรียนรู้และความงอกงามในจิตใจ มากกว่า การให้ความสำคัญกับเกียรติยศและรางวัล ได้เห็นถึงการชี้ชวนให้เห็นคุณค่าแห่งความเพียรพยายามตามกำลังของตนอย่างไม่ย่อท้อ ไม่ใช่การต่อสู้ดิ้นรนเพียงเพื่อชัยชนะ แต่เป็นการก้าวเดินในเส้นทางแห่งการพัฒนาตนอย่างเป็นสุข   จนต้องขอให้ผู้พูดได้เรียบเรียงเรื่องราวมาเป็นตัวอักษร และทุกวรรคตอนได้นำมาแบ่งปันกันอ่าน...ดังนี้   เรียนคุณครูใหญ่ที่รักและเคารพ         การเขียนจดหมายถึงครูใหญ่ในครั้งนี้แตกต่างจากทุกครั้ง  เพราะเป็นการนำเรื่องเล่าจากประสบการณ์ที่ผ่านมาให้นักเรียนฟังในหอประชุม มาเล่าให้คุณครูใหญ่ฟังอีกครั้ง  ยุ้ยเล่าให้เด็กในห้องประชุมฟังว่า.. เมื่อเช้าของวันอาทิตย์ ที่ 7 ธันวาคมที่ผ่านมาในขณะที่ทุกคนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน คุณครูยุ้ย  คุณครูพันธ์ คุณครูอ๋ง และคุณครูสุรจิต ได้รับมอบหมายให้นำนักเรียนที่ได้รับคัดเลือกเป็นตัวแทนของเขตพื้นที่การศึกษาลำพูน เขต 1  เข้าร่วมงานมหกรรมศิลปหัตถกรรมภาคเหนือ  อลังการภูมิปัญญาไทย ที่จังหวัดลำปาง    เราเดินทางมาถึงโรงเรียนตั้งแต่ก่อน 7 โมงเช้าแต่ปรากฏว่ามีเหตุขัดข้องที่ทำให้เดินทางออกจากลำพูนช้ากว่ากำหนดถึง 40 นาที  เมื่อถึงจังหวัดลำปาง หลังจากส่งพี่มัธยมที่โรงเรียนลำปางกัลยาณี ซึ่งเป็นสถานที่จัดการแข่งขันในกลุ่มสาระศิลปะแล้ว  จึงเดินทางไปสถาบันราชภัฏลำปางเพื่อพาน้องมายด์ไปร่วมแข่งขันโจทย์ปัญหาคณิตศาสตร์ ช่วงชั้นที่ 1  แต่กลับต้องเจอกับรถติดเป็นระยะทางยาวมากทำให้เสียเวลาอยู่บนท้องถนนนานเกือบชั่วโมงกว่า ตลอดเวลาที่อยู่บนรถพวกเราพยายามพูดคุยกับน้องมายด์ให้รู้สึกสบายใจ โดยได้สอบถามความตั้งใจที่จะร่วมเข้าสอบในครั้งนี้  และบอกว่าถ้าไปไม่ทัน ไม่ได้สอบก็ไม่เป็นไรนะคะ  การแข่งขันเพื่อให้ได้เป็นผู้ชนะไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุด แต่อยู่ที่ความตั้งใจที่เราจะเข้าร่วมทดสอบความสามารถของตัวเองต่างหาก  สิ่งที่ทำให้พวกเรายิ้มและดีใจคือ น้องมายด์ตอบว่าถึงไม่ได้สอบก็ไม่เป็นไรค่ะ ถือว่าเราได้มาเที่ยวจังหวัดลำปาง  ทำให้ครูยุ้ยรู้สึกหายห่วงต่อจิตใจของน้องมายด์ได้บ้าง ในขณะที่รถค่อยๆเคลื่อนน้องมายด์ บอกว่าคุณครูขา ดูข้างๆถนนซิคะมีคุณครูโรงเรียนอะไรไม่ทราบค่ะพานักเรียนลงจากรถแล้ววิ่งไป เขาคงกลัวไม่ทันสอบนะคะ  คุณครูยุ้ยจึงบอกว่าถึงจะไม่ทันสอบก็ไม่เป็นไรนะคะ การสอบไม่ใช่สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคุณครูและน้องมายด์ก็คิดเช่นนั้นใช่ไหมคะ น้องมายด์ยิ้มตอบว่าค่ะ   และแล้วพี่แขกก็ขับรถพาพวกเรามาถึงประตูด้านหน้าคนละฝั่งถนนของสถาบันราชภัฏลำปาง  เพราะไม่สามารถขับรถเข้าไปถึงในสถาบันฯ  เราต้องเดินฝ่ารถที่ติดอย่างหนักเพื่อข้ามถนนเข้าไปในสถาบันฯ  เมื่อถึงที่หมายพวกเราต้องวิ่งไปหาตึกที่จะสอบอย่างเร่งรีบเพื่อให้ทันกับเวลาที่เหลือ  โดยตรวจสอบจากแผนผังที่มีในงาน เราต้องเดินขึ้นไปยังห้องสอบบนตึกชั้นที่ 3 ทำเอาเหนื่อยและน้องมายด์อยากเข้าห้องน้ำ  ขณะที่คุณครูพันธ์พาน้องมายด์ไปเข้าห้องน้ำ ครูยุ้ยรีบเดินตรงไปยังห้องสอบแต่ปรากฏว่าห้องสอบปิดแล้ว  จึงตรงไปยังห้องพักของคณะกรรมการและพยายามเล่าถึงสาเหตุที่มาสายและขอความเห็นใจจากคณะกรรมการเพื่อให้น้องมายด์เข้าสอบ  ซึ่งท่านก็ใจดีให้โอกาสแต่มีข้อแม้ว่าต้องใช้เวลา ตามเวลาที่กำหนดไว้   น้องมายด์เดินเข้าไปยังห้องสอบโดยเหลือเวลาเพียงแค่ 50 นาที จากเวลาทั้งหมด 120 นาที ครูยุ้ยเข้าใจว่าน้องมายด์คงรู้สึกเป็นกังวลกลัวจะทำข้อสอบไม่ทัน แต่ก็ทำได้แค่เพียงส่งกำลังใจให้  หลังจากเดินเข้าไปยังห้องสอบได้ประมาณ 10 นาที  เพื่อนๆ ที่นั่งสอบอยู่ก่อนพากันทยอยเดินออกห้องสอบเกือบหมด เหลือเพียงเด็กชายคนหนึ่งนั่งทบทวนข้อสอบ  กรรมการถามว่ายังไม่เสร็จอีกหรือ เด็กชายคนนั้นตอบว่าเสร็จแล้วครับแต่คุณครูบอกว่าให้นั่งทบทวนจนกว่าจะหมดเวลา  น้องมายด์จึงเหลือเพื่อนเพียงคนเดียวที่นั่งในห้องสอบ กรรมการถามน้องมายด์ว่าทำข้อสอบได้ไหม น้องมายด์ตอบว่าไม่ยากเท่าไรด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัด ทำเอาคณะกรรมการหัวเราะชอบใจบอกว่าน่ารักจังเลย  ครูยุ้ยจึงได้โอกาสพูดให้กำลังใจน้องมายด์ว่า ไม่ต้องกังวลนะคะหนูทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น แต่ขอให้หนูมายด์ใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด ครูยุ้ยจะนั่งรอหนูอยู่ที่หน้าห้องสอบนะคะ  น้องมายด์ยิ้มด้วยแววตามีความสุขตอบว่า ค่ะ เหลือเวลาอีก 5 นาทีก่อนจะหมดเวลาครูยุ้ยจึงเดินไปที่ประตูน้องมายด์หันมาพอดี ทำปากบุ้ยใบ้บอกว่าเสร็จแล้วค่ะ  ในช่วงเวลานั้นครูยุ้ยรู้สึกปลาบปลื้มใจกับความเป็นนักสู้ของน้องมายด์เป็นอย่างมากไม่รู้จะบรรยายให้คนอื่นเห็นภาพความประทับใจนั้นได้อย่างไร เราต้องรอฟังผลการสอบในช่วงบ่ายทำให้ได้มีโอกาสเดินเที่ยวชมนิทรรศการภายในงานและได้นั่งคุยกัน  ครูยุ้ยถามน้องมายด์ว่า ตอนที่นั่งในห้องสอบ น้องมายด์รู้สึกอย่างไร น้องมายด์บีบมือครูยุ้ยตอบว่าเป็นกังวลกลัวทำข้อสอบไม่ทัน  แต่พอครูยุ้ยมาให้กำลังใจและพูดว่า ไม่ต้องกังวลนะคะหนูทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น แต่ขอให้หนูมายด์ใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด ทำให้หนูมีกำลังใจและคลายความกังวล จึงพยายามทำข้อสอบให้เสร็จในเวลาที่เหลืออยู่และหนูก็สามารถทำข้อสอบได้มากกว่าข้อที่ทำไม่ได้ แล้วน้องมายด์ก็หัวเราะออกมาอย่างร่าเริง  เมื่อถึงเวลาประกาศผล  ปรากฏว่าน้องมายด์สอบได้ 82 คะแนนจากคะแนนเต็ม 100 คะแนน ได้เกียรติบัตรในระดับยอดเยี่ยม  ทำให้พวกเราทุกคนดีใจและชื่นชมในความสามารถของน้องมายด์  คณะกรรมการคุมสอบและคุณครูที่มาดูผลสอบต่างชื่นชมและพูดว่า เก่งมาก  ขนาดมีเวลาแค่ 50 นาที  ครูยุ้ยพูดกับน้องมายด์ ว่าคุณครูดีใจกับน้องมายด์และชื่นชมในความเป็นนักสู้ของหนูค่ะ เด็กๆ คะกว่าที่น้องมายด์จะประสบความสำเร็จได้ขนาดนี้ น้องมายด์ต้องใช้ความอดทนฝ่าฟันอุปสรรคต่างๆมากมาย แต่ด้วยหัวใจที่เป็นนักสู้ทำให้น้องมายด์ สามารถเอาชนะอุปสรรคต่างๆ จนได้รับรางวัลแห่งความภาคภูมิใจนั่นคือเกียรติบัตรระดับยอดเยี่ยมจากการเข้าร่วมแข่งขัน  คุณครูอยากให้เด็กๆเห็นเป็นตัวอย่างนะคะ ขอเสียงปรบมือให้กับความเป็นนักสู้ของน้องมายด์ในครั้งนี้ด้วยค่ะ..         จากเหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้ยุ้ยรู้สึกดีใจและไม่เคยคิดมาก่อนว่า ด้วยคำพูดที่ว่า ไม่ต้องกังวลนะคะหนูทำได้แค่ไหนก็แค่นั้น แต่ขอให้หนูมายด์ใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด  จะเป็นกำลังใจให้เด็กคนหนึ่งมีพลังที่จะเป็นนักสู้ได้ถึงขนาดนี้   และจะสอนนักเรียนด้วยความรัก ความรู้ และความเป็นครูอย่างแท้จริง ตลอดไปค่ะ     <img src="http://gotoknow.org/file/life_dd_l/dd_mk01.JPG" border="0" /> ขอบคุณน้องมายด์..ด.ญ.วิริยา  ฟองคำ  ชั้น ป.3/2 ร.ร.มงคลวิทยา  เจ้าของเรื่องราว ขอบคุณครูยุ้ย..สุทิน  สิงห์แก้ว  ผู้ถ่ายทอดเรื่องราว ขอบคุณชาวมงคลวิทยาทุกคน..ที่มุ่งเดินบนหนทางสร้างปัญญาร่วมกัน.. และขอบคุณท่านผู้อ่าน..ที่ติดตามมาจนถึงบรรทัดนี้ ^^

2008-12-21T16:04:44+07:00

คิดถึงการเรียนรู้และความงอกงามในจิตใจ มากกว่า การให้ความสำคัญกับเกียรติยศและรางวัล false 231027

2009-01-20T14:28:03+07:00

false

2008-12-21T16:12:36+07:00

เรื่องดีงามในยามเช้า..