เห็นด้วยค่ะ คิดแง่บวก

พี่เองนะคุณเอก คิดว่าคงรู้ว่าใครดอดมาแฝงกาย แสดง คคห

สำหรับเรื่องนี้ พี่คิดว่า ใครก็ตามที่ยังมีทุกข์จ่อมจมอยู่กับอดีต พิษรัก ..นั่นคือยังเข้าไม่ถึงสัจธรรมแห่งความรัก

ความรักแท้ยิ่งใหญ่มาก ๆ
ทำให้เรายิ้มได้ทั้งน้ำตา
ทำให้เราอดทน ซื่อสัตย์ ไม่ไหวเอนไปตามสิ่งยั่วยวนหรือความสุขสบายอื่น ๆ เรียกว่า เราสองคนถ้ารักกันจริง กัดก้อนเกลือกินกันได้ นั่นเป็นความจริง เป็น"รักแท้"

โดยทั่วไป "รักแท้"เพียงครั้งเดียว สัมผัสได้ก็เกินพอแล้ว..เพราะมันมีหลายรสชาติ ทั้งหวานอม ขมกลืน(ขื่น)

บางครั้งเราอาจ(คิด)ว่าเรารักคนอื่นได้อีก เป็นรักแท้ครั้งอื่น ๆหรือ???..ยากค่ะ

คงเป็นเพียง"ฝันหวาน""ขนมหวาน""สิ่งแปลก สิ่งตื่นเต้น"ฯลฯ  เพศชายคงเข้าใจดี

นี่คือรักสมหวังแบบทั่ว ๆ ไป

ถ้าไม่สมหวังล่ะ

พี่เคยอ่านเจอว่า..ให้ความรักของเราออกไปเรื่อย ๆ และอย่าคาดหวังอะไรตอบแทนกลับคืน

ถ้าเราทำได้ เราจึงจะสามารถพูดได้เต็มปากว่าเรามี"รักแท้"

ถ้าเรายิ้มออก มีความสุขแอบซ่อนตัว แทรกความเหงาเบาบาง..ช่างมัน
ก็อนุโลมค่ะ ว่า เริ่มเข้าใกล้ความ"รักแท้"

อ่านใหม่อีกสักเที่ยว

ฮิ ฮิ น้ำเน่าดีเหมือนกัน

มีคนบอกว่า พอลล่าเป็น lovelism ฮ่าๆๆ พี่ช่วยแปลให้หน่อยค่ะ ......อิอิ ..

สร้าง Comment ง่ายๆ ด้วยตัวคุณเอง..คลิ๊กที่นี่

คิดถึงครับพี่

ตอนนี้อยู่ที่ไหนครับ

• สวัสดีค่ะ น้องเอกจตุพร
• มีคนถูกยาพิษชนิดร้ายแรงนี้เยอะนะคะ  "พิษแห่งรัก"  อย่างน้อยก็สักครั้ง สองครั้งในชีวิตค่ะ   
• จริงไหมค่ะ หากจะเปรียบ " รู้สึกตัวเร็ว ได้รับการรักษาเร็ว มีกำลังใจดี ..... หายเร็ว"
• แต่ถ้า " รู้สึกตัวช้า ไม่ยอมรักษา ขาดกำลังใจ .... แก่ง่าย และตายเร็วค่ะ"
• " ยอมรับในความทุกข์นั้น  คิดในแง่บวก ให้อภัยซะ .... ดอกรักดอกใหม่ก็บานสดใสมาแทนที่ค่ะ (รักตัวเอง รักเพื่อนฝูง ... มีตั้งหลายอย่างให้ได้รักค่ะ ... ไม่จมปลักกับปัญหาและเรื่องเก่าๆค่ะ) 

สวัสดีค่ะ

เห็นหัวข้อ..พี่คิมยังไม่กล้าเข้ามาอ่านสักเท่าไร

เพราะพี่คิมพ้นวัยรัก วัยทุกข์เรื่องความรักแล้ว (เข้าใจอย่างนั้น)  แต่คิดขึ้นมาอีรูปแบบ  คุณจัตุพร ฯคงมีเรื่องที่น่าสนใจ  ก็แวะมา  อ่านอย่างเดียวก็ดีกว่าไม่อ่านเลย

อ่านแล้วค่ะ  ทำให้นึกถึงเหตุการณ์จริงที่โรงเรียนของพี่คิมเมื่อวานที่ผ่านมา "คณะกรรมการมาประเมินโรงเรียนโครงการคุณธรรมชั้นำ ฯ และนักเรียนดีเด่นด้านคุณธรรมฯ เพื่อรับทุนสนับสนุนของธนาคารออมสิน"

โดยเจตนา พวกเราไม่มุ่งหวังผลการประกวด  แต่เราอยากประกาศว่า เราได้ยืนอยู่ที่จุดเริ่มต้นแล้ว  มีความพร้อมที่จะออกเดิน ออกวิ่ง  และอย่างน้อย ๆ พวกเราได้รับการชี้แนะ ชี้นำจากคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้

ส่วนเด็ก..เราต้องการให้โอกาส เปิดเวที ให้เขาได้รับทุนการศึกษา เพราะเป็นเด็กขาดแคลน บ้านแตก ต้องรับผิดชอบตา ยายและน้อง ๆ รับจ้าง วันหยุดไม่ได้เที่ยวเตรหรือสุขสบายเหมือนเด็กอื่น ๆ รวมท้งการรับผิดชอบตัวเอง

เมื่อคณะกรรมการถามเด็กว่า ..."หนูคิดว่าหนูมีปัญหาอะไรที่หนักใจบ้าง"

เด็กตอบว่า "หนูไม่ได้ทำตัวเป็นปัญหา ปัญหาของหนูจึงไม่มี หนูไม่ยากได้อะไร ๆ ที่เพื่อน ๆ เขามี หนูจึงไม่ต้องแก้ปัญหา"

กรรมการซักต่อ ....ว่า " ถ้าสมมุติหนูไม่มีเงินมาโรงเรียนและครูบอกให้ว่ามีความจำเป็นต้องจ่าย หนูจะทำอย่างไร ถ้าหนูมีเงินไม่พอจ่าย"

เด็กตอบว่า .."หนูจะไปรับจ้างเพิ่ม และมาขอความกรุณาจากคุณครู หนูจะไม่ยืมเพื่อน กลัวติดนิสัยไม่ดี และเพื่อน ๆก็ลำบากไม่แพ้กัน"

เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความรัก...แต่เกี่ยวกับการแก้ปัญหาของเด็กอายุเพียง  14 ปีค่ะ