เมื่อวานนี้ไปงานเผาคุณแม่เขียน คล้ายทอง ที่วัดพระบาท ได้ยืนฟังประวัติของคุณแม่และความรู้สึกของลูกๆหลานๆที่นำมาบอกเล่าในโอกาสสุดท้ายที่จะได้เห็นท่าน ในใจคิดว่า ลูกๆหลานๆคงจะมีท่านอยู่ในใจตลอดไปอย่างแน่นอน หากท่านยังรับรู้ได้ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ท่านคงจะคิดเหมือนในกลอนบทนี้ ซึ่งตัวเองประทับใจมากๆเมื่อครั้งเรียนอยู่ที่เมืองเพิร์ธ ออสเตรเลีย ได้รู้จักกับคุณป้า Marie ท่านเป็นผู้ที่มีอุปการะคุณกับนักเรียนต่างชาติในเรื่องของภาษาเป็นอย่างมาก โชคดีที่มีโอกาสได้รู้จักกับท่านผ่านทางเพื่อนรักของคุณสามี ซึ่งไปเรียนต่อเอกด้านกายภาพบำบัด

เมื่อตอนที่ท่านป่วยหนักถึงขนาดที่ต้องไปอยู่ที่ Paliative Care Unit เพื่อนเรียนจบกลับบ้านไปแล้ว เราก็เลยเป็นตัวแทนไปเยี่ยมเยียนท่าน ทุกครั้งที่พบกันก็จะได้ประทับใจกับความเข้มแข็งของท่าน และเมื่อถึงวันที่ท่านจากไป เราก็ได้รับเชิญให้ไปร่วมงานที่โบสถ์พร้อมกับญาติมิตรทั้งหลาย แม้จะได้รู้จักท่านเพียงในระยะเวลาอันสั้นมาก แต่จากกลอนที่ท่านเลือกนำมาสั่งฝากไว้ในการ์ดบทนี้ ซึ่งเชื่อได้ว่าเป็นการจัดการของท่านเอง ก็บอกได้เลยค่ะว่า ท่านไม่ได้จากไปไหนเลย สำหรับผู้ที่รักท่าน (จะมาแปลวันหลังนะคะ วันนี้ถึงเวลาพักผ่อนแล้วค่ะ ฝากลูกไว้แล้วว่า ถ้าถึงเวลาจากไป ขอนำกลอนแบบนี้มาสื่อสารบ้างค่ะ เพราะฉะนั้นจะต้องแปลเป็นภาษาไทยแน่ๆสักวันค่ะ)