หรรษาที่เชียงใหม่ กับ อาจารย์ Wasawat Deemarn

ว่าจะไม่บันทึก เรื่องนี้แล้ว  แต่อดที่จะบันทึกไว้เป็นความทรงจำที่ดีไม่ได้

ด้วยภาระงานที่ผมต้องเดินทาง ไปทั่วประเทศขณะนี้ อบอุ่นด้วยกัลยาณมิตรที่คอยให้ความช่วยเหลือ อย่างไมตรีจิต แทบทุกจังหวัดที่ไป เป็นผลสืบเนื่องจาก Gotoknow ที่สร้างเครือข่ายทางสังคมไว้ทั่วประเทศ

ที่เชียงใหม่...ทันทีที่ล้อเครื่องแตะรันเวย์ ผมรู้สึกอบอุ่นมากครับ เพราะที่นี่คือ แผ่นดินพ่อ ที่ถือว่าเป็นแผ่นดินบ้านเกิดของผม บรรยากาศของเชียงใหม่ เป็นบรรยากาศที่ผมคุ้นเคยมากที่สุด ผมเรียนที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ด้วย ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นทิวดอยสุเทพที่แหงนคอมองเห็น คิดถึงประเพณีเดินขึ้นดอยของ มช.  วัดวาอารามล้านนาที่เป็นวิถี ที่คุ้นชิน

จะว่าไปช่วงนี้บรรยากาศของ “ปี๋ใหม่เมือง” ก็เริ่มให้เห็นบ้างแล้ว ดอกลมแล้งสีเหลืองพราวริมถนน สถานที่กำลังถูกแต่งแต้มให้เข้ากับสีสันเทศกาลช่วงฤดูร้อน

และความรู้สึกดีที่ผมจะเล่าต่อไปนี้คือได้พบเพื่อน ที่อยู่ที่เชียงใหม่ ต่างก็กุลีกุจอ เป็นธุระใน กิจกรรมของผมที่เดินทางมาถึงเชียงใหม่

อ.Wasawat Deemarn  เรียกได้ว่าเป็น “เพื่อน” ที่คุยถูกคอในโลกไซเบอร์ และ ในโลกของความเป็นจริงที่ตัวตนที่นำเสนอไม่ได้ต่างจากที่เราได้สัมผัส  

ดูภาพ "ผู้ต้องหา" กันครับ

ถ่ายจากข้างหลัง..

ดูไปดูมาคล้ายผู้ต้องหา อาชญากรรมรุนแรง  :)

“Babana tree”  ริมคลองชลประทาน ถูกเลือกเป็นสถานที่พูดคุย นั่ง ดื่ม กิน ฉันท์มิตรภาพสำหรับผมและ อ.Was  ยามค่ำคืนของนครพิงค์ ท้องฟ้าสดใส วิวดอยสุเทพตระหง่าน อยู่ไม่ไกล อากาศเย็นสบายดี อาหารอร่อย เพลงเพราะ กับเพื่อนที่คุยกันถูกคอ สวรรค์น้อยๆของมิตรภาพก็อบอวลครับ

รุ่งเช้าที่ เจียงใหม่ สดใสเหมือนเคย หลังจากที่หลับอย่างเต็มอิ่ม มองลงจากคอนโดที่พักเห็น กาดสวนแก้วชัดเจน อดีตที่กาดสวนแก้ว ผมก็ได้สร้างวีรกรรมไว้มาก คิดย้อนอดีตแล้วอดยิ้มไม่ได้

เสียงโทรศัพท์ แจ้งมาบอกว่า อ. Wasawat Deemarn พร้อมด้วย อาจารย์จากมหาวิทยาลัย อีกรวมทั้ง ห้า คน(รวมผม) จะร่วมเดินทางเข้าไปเก็บข้อมูลที่ โรงเรียนบ้านร้องขี้เหล็ก ด้วย และสายๆ อาจารย์   พร้อมกับอาจารย์อ้อยจะมารับที่คอนโดฯ เพื่อเดินทางไปยัง อ.ดอยสะเก็ด

ตามเวลา..On time เราสามคน( อ.Was ,อ.อ้อย,ผม) อีกสองท่านจะตามไปทีหลัง เราออกเดินทางไปตามถนนสาย เจียงใหม่ – เจียงฮาย  แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้คือ “ขอจอดแวะร้านกาแฟหน่อยเต๊อะ”  เห็นร้านกาแฟสดๆเท่ๆหลายร้านแล้ว เริ่มเกิดอาการ  drug withdrawal เล็กน้อย  ขอร้องให้อาจารย์อ้อย จอดรถโดยพลัน โดยให้สัญญาว่า ผมจะเลี้ยงกาแฟเธอและ อ. Was ได้ผลครับ อ.อ้อยเธอรีบตีไฟชิดเข้าถนน จอดนิ่งๆที่หน้าร้านกาแฟน่าตาดีแห่งหนึ่งทันที

เราเป็น แขกสามคนแรกที่เข้าร้านเช้านี้ และ สามารถนั่งได้ทุกโต๊ะ เพราะ อ.อ้อย เธอแปลงร่างเป็นนางแบบในทันทีที่ถึงร้านกาแฟ ผมมีหน้าที่ถ่ายภาพ สลับกับ อ. Was  ต้องยอมรับความเป็นมืออาชีพของสาวสวยแบบเธอครับ ผมชอบเสียงหัวเราะของ อ.อ้อยด้วย คาดว่าเจ้าของร้าน คู่สามี ภรรยา ก็คงเพลิดเพลินไม่น้อย (ผมไม่รู้ว่าเจ้าของร้านใส่อะไรลงไปหรือเปล่า อาจารย์อ้อยถึงได้อารมณ์ดีขนาดนั้น)

อ้อ...ได้คำตอบแล้วครับ เจ้าของร้าน ตอบว่า “ใส่ใจ”  ครับ  ...โอ้...

อ.อ้อย สาวสวย อารมณ์ดี

ด้วยความเป็นธรรมชาติของมิตรภาพระหว่างเพื่อน อ.Was ก็เป็นหนุ่มอารมณ์ดี บวกกับสาวสวยพูดเก่ง หัวเราะสนุก บรรยากาศร้านกาแฟยามเช้า เลยสดชื่นๆ

ขอข้าม Shot ไปยังอาหารมื้อกลางวันที่ร่วมทานกับคณะครู โรงเรียนบ้านร้องขี้เหล็ก เป็น ก๋วยเตี๋ยวเป็ดที่อร่อยมาก น้ำซุปเข้มข้น หอม  ขอบคุณท่าน ผอ.โรงเรียนบ้านร้องขี้เหล็ก และ คณะครูมากๆมา ณ โอกาสนี้ครับ

อ.อ้อยถามผมว่า หากทางโรงเรียนไม่พาไปทานข้าว เธอตั้งใจ จะพาผมไป “กินลาบ” ครับ

พูดถึง “ลาบ” เป็นอาหารเมืองเหนือที่มีสถานะชั้นเลิศ แขกแก้วที่มาเยือน หากเลี้ยงด้วย “ลาบ” ถือว่าได้รับเกียรติเป็นอย่างยิ่ง เพราะพ้องเสียงเมื่อเรียกแล้ว เป็นมงคลอย่างยิ่ง ดังนั้น งานพิธีมงคลล้านนา “ลาบ”จึงเป็นอาหารขึ้นขันโตกรับรองแขกทุกครั้ง

สำหรับผมชอบ “ลาบคั่ว” ได้กลิ่นเครื่องเทศ (เครื่องลาบ) หอม กับ ข้าวนึ่งอุ่นๆ เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมครับ

เราใช้เวลาที่เหลือในระหว่างวัน ไปนั่งสนทนาต่อที่น้านกาแฟแห่งหนึ่ง หลัง มรภ.เชียงใหม่ เป็นร้านกาแฟที่ขึ้นป้ายบอกว่า “เค้กอร่อยม้ากมาก”  ที่สำคัญร้านกาแฟนี้ จัดร้านได้น่ารัก ผ่อนคลาย โล่ง สบาย เหมาะสำหรับสิงสถิตย์ เป็นที่สุด อ. Was บอกว่าเป็นที่พักผ่อนของอาจารย์และเพื่อนๆ เสียดายไม่มีรูปมาฝาก แบตเตอรี่กล้องถ่ายรูปหมดครับ

เราใช้เวลาที่นี่นานพอสมควร พูดคุย ประเด็นการทำงาน งานวิจัย รวมถึงประเด็นการศึกษา เป็นการเป็นงาน กับ อาจารย์สามท่าน (อ.Was,อ.อ้อย,อ.สนธยา) จะบอกว่า เป็นการสนทนาที่มีความสุขมาก เพราะมุมมองที่มองนั้นคล้ายคลึงกัน ความรู้สึกที่ไม่ต่างกัน ...กาแฟที่นี่เข้มไปหน่อย ตามบทสนทนา J

จากนั้นต่อไปก็เป็นรายการ “เมนูลาบ” เอ้ย..ไม่ใช่ครับ (เมนู ลาบยังติดตรึงใจผมเสมอ)

ผมกลับคอนโดฯ เพื่อไปอาบน้ำ เตรียมตัวไปเช็คอินที่สนามบิน โดยมี สองอาจารย์นั่งรอ ต้องไปเช็คอินที่ สนามบินก่อน เพราะไม่ให้กังวลมากสำหรับเวลาการเดินทาง จากนั้นเราไปทานข้าวกันที่ “ร้านลาบไก่ลุงรัตน์” อาหารดี รสชาติอร่อย สมใจแล้วครับ

เดินทางกลับไปสนามบินแบบอิ่ม และมีความสุข แม้ว่าเหลือไม่กี่นาทีจะ Boarding แล้ว แต่ไม่ได้เร่งรีบมากมายอะไร สนามบินเชียงใหม่ ไม่เหมือนสนามบินสุวรรณภูมิที่ต้องเดินสามกิโลเมตร แต่ก็กระหืดกระหอบน่าดูเพราะก็ต้องรีบจากเวลาที่เหลือน้อย

นั่งหอบใน Gate ก่อนเสียงประชาสัมพันธ์ของทางสายการบินบอกว่า “ขออภัยที่เครื่องเที่ยวนี้ Delay ไปประมาณ ๓๐ นาที ทางสายการบินไทยเราต้องขออภัยมา ณ โอกาสนี้ด้วยนะคะ”

ของกิ๋นบ้านเฮาkor kin ban hou จรัลมโนเพชร.mp3 - jarum manopech