สำนักข่าวทะเลบัว : ใช้สื่อใหม่ สื่อพลเมือง หมุนชุมชน

45957

true <table style="width: 100%;" cellspacing="0" cellpadding="0"> <tbody> <tr> <td> สำนักข่าวทะเลบัว-ICT / โซน 6 </td> </tr> </tbody> </table> สำนักข่าวทะเลบัว : ใช้สื่อใหม่ สื่อพลเมือง หมุนชุมชน   เมื่อภูมิศาสตร์และเป้าหมายของการสื่อสารเปลี่ยนแปลงไปจนไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม ! ตั้งแต่กลางปี 2550 สำนักข่าวทะเลบัว (www.thalabua.com) จ.พัทลุง เกิดจากเยาวชนยี่สิบกว่าคนจาก 4 โรงเรียนในตำบลทะเลน้อย อ.ควนขนุน จังหวัดพัทลุง ได้แก่ โรงเรียนวัดทะเลน้อย โรงเรียนวัดประดู่หอม โรงเรียนพนางตุง และโรงเรียนอุดมวิทยายน 7 รวมตัวกันในนามของ "กลุ่มสื่อเยาวชนสีขาว" สามารถออกหนังสือพิมพ์รายเดือน "สื่อเยาวชน" อย่างต่อเนื่อง เพื่อขับเคลื่อนปัญหาอบายมุข โดยเฉพาะการพนัน เหล้า และบุหรี่ในชุมชนของเขาอย่างมีพลัง กลายเป็นเอกสารที่ต้องแจกประจำเดือนในการประชุมระดับจังหวัด มากกว่านั้น ยังนำเนื้อหาจากหนังสือพิมพ์สื่อเยาวชนไปสร้างมูลค่าเพิ่มอ่านออกอากาศในหอกระจายข่าวของแต่ละโรงเรียนดังกล่าว และวิทยุชุมชนท้องถิ่นอย่างสม่ำเสมอ โดยระยะแรกนั้น ได้รับการสนับสนุนจากแผนงานส่งเสริมชีวิตมั่งคง ปลอดอบายมุข ที่เป็นการลงทุนร่วมระหว่างสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.) ร่วมกับศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาพลังแผ่นดินเชิงคุณธรรม และกระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ (พม.) จาก “สื่อแนวราบ” ข้างต้น ปี 2551 สำนักข่าวชาวบ้าน โครงการก่อตั้งมูลนิธิสื่อสารสาธารณะ และมูลนิธิกระจกเงา ได้ร่วมพัฒนาทักษะการสื่อสารและเทคโนโลยีการสื่อสารมิติต่างๆ เพิ่มเติม จนยกระดับขึ้นเป็นสำนักข่าวเด็กออนไลน์ประจำจังหวัดพัทลุง ชื่อ "ทะเลบัวดอทคอม" (www.thalabua.com) ให้เป็นสื่อกลางขับเคลื่อนประเด็นปัญหาต่างๆ ในชุมชนสู่พื้นที่สาธารณะต่างๆ โดยคงความโดดเด่นเรื่องของการสร้างโครงข่ายของสื่อหลากหลายประเภท และวันนี้ พวกเขาสามารถเป็น “นักข่าวพลเมือง” สามารถเชื่อมเรื่องราวจากพื้นที่กับทีวีไทย ทีวีสาธารณะได้ เพื่อให้เนื้อหากลับไป "ขับเคลื่อน" ในชุมชน ขณะเดียวกันก็เชื่อมโยงให้ "ชุมชนทะเลน้อย" กลายเป็นห้องเรียนขนาดใหญ่ของเด็กและเยาวชนในพื้นที่ สร้างจิตสาธารณะให้พิทักษ์ทรัพยากรท้องถิ่น และรักษ์ชุมชนของเขา ทั้งหมดนี้คือ "เป้าหมาย" ของการเริ่มต้นการสื่อสารกับสังคมของเด็กกลุ่มนี้ แง่นี้แล้ว สำนักข่าวเยาวชน "ทะเลบัวดอทคอม" จึงเป็นชื่อที่สะท้อนวิถีของชุมชนและปรากฏการณ์ธรรมชาติของ พรุควนขี้เสี้ยน เขตห้ามล่าสัตว์ป่าทะเลน้อย จังหวัดสงขลา-พัทลุง ซึ่งเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำที่มีความสำคัญระหว่างประเทศ (Ramsar Site) แห่งแรกของประเทศไทย นอกจากนกน้ำนานชนิด พันธุ์ปลาจำนวนมากแล้ว ในช่วงเดือนกุมภาพันธ์ของทุกปีมักมีปรากฏการณ์ "ทะเลดอกบัว" ขนาดใหญ่ประมาณ 5 ตารางกิโลเมตร คือสิ่งที่ยากจะจินตนาการสำหรับคนที่ไม่เคยมาเยือนที่นี่ ก่อนที่จะเชื่อมตัวเองกับ “สื่อใหญ่” หรือ “สื่อแนวดิ่ง” เด็กๆ ปวารณาตัวเป็น “นักข่าวชุมชน” และแหล่งข่าวก็คือ ปู่ย่า ตายาย พ่อแม่ ครู อาจารย์ สมาชิกในชุมชน เจตนาของเด็กๆ ต้องการรายงานข่าวของดีของชุมชน ซึ่งกลายเป็นหนทางให้เขากลับไปหารากเหง้าและฟื้นวิถีของชุมชน ได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่น ลวดลายของเสื่อกระจูดที่กำลังสาบสูญ ได้รู้จักพันธุ์นกน้ำหายากที่อพยพตามฤดูกาล เขาเข้าใจมากขึ้นว่าคนขับเรือท่องเที่ยวในชุมชน ไม่ใช่อาชีพที่มั่นคงเหมือนกับการทำประมงวิถีดั้งเดิม รวมทั้งไข่ปลาทอดสินค้าโอทอป เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ปลาในพื้นที่ชุ่มน้ำลดน้อยลง และต้องนำไข่ปลาจากลุ่มน้ำอื่นมาขายแทน เขาใส่ใจต่อสุขภาวะชุมชนมากขึ้น เมื่อรู้ว่าสีจากการย้อมกระจูดไหลลงและปนเปื้อนในแหล่งน้ำ ขยะที่มาจากการท่องเที่ยวในชุมชน การแพร่ขยายของผักตบชวาและผักกระเฉดที่ยากต่อการจัดการเป็นต้นเหตุให้พื้นที่ชุ่มน้ำตื้นเขิน ความเสื่อมโทรมของทรัพยากรธรรมชาติจากสาเหตุนานาประการทำให้คนทะเลน้อยมีอายุขัยสั้นกว่าคนท้องถิ่นอื่นจนติดลำดับต้นๆ ของประเทศ ในโอกาสำคัญ เด็กๆ มักนำคลิปวิดีโอที่ถ่ายทำฉายเป็นหนังกลางแปลงในชุมชนด้วย เพราะมีพ่อเฒ่าแม่แก่ที่ไม่สามารถเข้าถึงสื่อสมัยใหม่ได้ “นักข่าวชุมชน” จึงกลายเป็นเครื่องมือสำคัญให้ห้องเรียนชุมชนเป็นส่วนหนึ่งของห้องเรียนในโรงเรียน จากเดิมที่มีนักเรียนจาก 4 โรงเรียนร่วมกันทำงานก็กำลังขยายออกไปอีก 15 โรงเรียน จนสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา จ.พัทลุง พยายามจัดกระบวนการเพื่อร่าง “แนวคิดนักข่าวชุมชน” ออกมาเป็นหลักสูตรท้องถิ่นศึกษาในเร็ววันนี้   “ประสบการณ์ที่ได้รับจากสำนักข่าวทะเลบัว ทำให้กล้าแสดงออก และรู้จักฝึกการคิดประเด็น และการตั้งคำถามกับแหล่งข่าวที่เราไปสัมภาษณ์ ทั้งนี้ยังทำให้ผมรู้รายละเอียดต่างๆ เกี่ยวกับชุมชนในมุมมองที่แตกต่างออกไป และเผยแพร่เรื่องราวของชุมชนให้ผู้อื่นได้รับทราบ พร้อมกันนี้ยังได้ชวนเพื่อนๆ ให้มาร่วมกิจกรรมเป็นการใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์และยังได้ประสบการณ์ที่หาไม่ได้จากในห้องเรียนอีกด้วย” ด.ช.พัฒนพงษ์ บุณเหลิ่มวงศ์ษาธรรม – “น้องอาร์ม”  หนึ่งในทีมบรรณาธิการสำนักข่าวทะเลบัว  “การทำงานนี้ทำให้ได้รู้จักการทำงานกลุ่ม การเข้าสังคม และการฝึกคิดเรื่องราวหรือประเด็นต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชุมชนอีกด้วย จึงอยากจะของเชิญชวนให้เพื่อนๆ เยาวชนที่มีความฝันอยากเป็นนักข่าวเข้ามาร่วมทำงานกับสำนักข่าวทะเลน้อย และทำงานเพื่อชุมชนเพื่อพัฒนาชุมชนทะเลน้อยของเราให้ดีขึ้น” นายธวัชชัย  ชุมคง – “น้องเบล” หนึ่งในทีมเยาวชนสำนักข่าวทะเลบัว  “การทำงานนี้ทำให้ได้รู้จักการทำงานกลุ่ม การเข้าสังคม และการฝึกคิดเรื่องราวหรือประเด็นต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชุมชนอีกด้วย จึงอยากจะของเชิญชวนให้เพื่อนๆ เยาวชนที่มีความฝันอยากเป็นนักข่าวเข้ามาร่วมทำงานกับสำนักข่าวทะเลน้อย และทำงานเพื่อชุมชนเพื่อพัฒนาชุมชนทะเลน้อยของเราให้ดีขึ้น” นายธวัชชัย  ชุมคง – “น้องเบล” <span style="font-family: "Browallia New","sans-serif"; color: black; font-size: 15pt; mso-fareast-font-family: 'Times New Roman'; mso-ansi-language: EN-US; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: TH;">หนึ่งในทีมเยาวชนสำนักข่าวทะเลบัว

2009-11-12T11:17:14+07:00

“การทำงานนี้ทำให้ได้รู้จักการทำงานกลุ่ม การเข้าสังคม และการฝึกคิดเรื่องราวหรือประเด็นต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชุมชนอีกด้วย จึงอยากจะของเชิญชวนให้เพื่อนๆ เยาวชนที่มีความฝันอยากเป็นนักข่าวเข้ามาร่วมทำงานกับสำนักข่าวทะเลน้อย และทำงานเพื่อชุมชนเพื่อพัฒนาชุมชนทะเลน้อยของเราให้ดีขึ้น” false 312947

2010-01-21T02:25:02+07:00

false

2009-11-12T11:17:14+07:00

สำนักข่าวทะเลบัว : ใช้สื่อใหม่ สื่อพลเมือง หมุนชุมชน

45957

true <table style="width: 100%;" cellspacing="0" cellpadding="0"> <tbody> <tr> <td> หมีดหม้อสีขาว – สำนักข่าวชาวบ้าน / โซน 6 </td> </tr> </tbody> </table> กลุ่มหมีดหม้อสีขาว อ.จะนะ จ.สงขลา สื่อพลเมืองชุบชีวิตชุมชน สร้างตัวตน และพลังเยาวชน   “หมีดหม้อสีขาว” เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ หมายถึง เขม่าบริเวณก้นหม้อที่เกิดจากการเผาไหม้ ซึ่งโดยปกติเราจะเห็นเป็นสีดำ แต่หากมีการเผาไหม้ที่สมบูรณ์จะเป็นเขม่าสีขาว ซึ่งเปรียบเหมือนการรวมตัวกันของคนรุ่นใหม่ ไม่จำกัดอายุ ที่มีจิตใจสาธารณะ “กลุ่มหมีดหม้อสีขาว อ.จะนะ จ.สงขลา” ตั้งใจจริงในการร่วมกันผลิตสื่อที่มีจุดยืนเพื่อชุมชน คนที่มาร่วมกลุ่มกันก็ความหลากหลายทั้งนักเรียน นักศึกษา เยาวชนและชาวบ้านในหมู่บ้าน สื่ออิสระ สื่อท้องถิ่น นักพัฒนาเอกชน ประสบการณ์ที่แตกต่างกันมีส่วนสำคัญในการเติมเต็มทางความคิด เสริมศักยภาพ และพัฒนาความเป็นทีมขึ้นมาได้ โดยใช้ความเป็นสื่อพลเมืองเป็นเครื่องมือให้เกิดการเคลื่อนไหวในชุมชนและสังคม  ทั้งนี้ ได้รับการจุดประกายความคิดด้านการทำสื่อ ที่เชื่อมระหว่างคนในชุมชน และ “สาธารณะ” จากกระบวนการฝึกอบรม “นักข่าวพลเมือง” ที่มีวิทยากรกระบวนการมาจากสำนักข่าวชาวบ้าน และทีวีไทย ทีวีสาธารณะ เมื่อปลายปี 2551             ………… “ตีเก้าครึ่ง อย่าลืมแลนักข่าวพลเมืองช่องทีวีไทย ออกเรื่องที่ดินวะกัฟ !” เสียงร้องบอกต่อๆ กันอย่างตื่นเต้นดังกลับมาตามสาย หลังจากแก๊ซ-ศุภวรรณ ชนะสงคราม โทรศัพท์แจ้งไปตามหมู่บ้านต่างๆ ในเครือข่ายครอบคลุมพื้นที่สามตำบลของอ.จะนะ จ.สงขลา ที่ร่วมกันคัดค้านโครงการท่อก๊าซไทย-มาเลเซียและนิคมอุตสาหกรรมต่อเนื่อง ว่างานข่าวที่วัยรุ่นบ้านเราพยายามเล่าเรื่องราวการต่อสู้ของพี่น้องผ่านการถ่ายทำ-ตัดต่อภาพกันเอง แก้แล้ว แก้อีก จนได้ฤกษ์ออกอากาศ “ยิ่งนำวีซีดีชุดนี้ไปเปิดรณรงค์กันตามกลุ่มต่างๆ ความสดชื่น แจ่มใส ของพี่น้องก็ฟื้นกลับคืนมาอีกครั้ง” วีซีดีชุดนี้ถูกเอาไปเผยแพร่  เวียนกันดูในชุมชนอีกครั้ง แม้หลายคนจะดูแล้วก็ตาม แต่เขามีความสุขที่จะดูกันอีกครั้ง มันเป็นส่วนหนึ่งในการสร้างบรรยากาศ สร้างพลังของชุมชน !  ‘สมาร์ท นิยมเดชา’ นักข่าวพลเมืองเจ้าของผลงาน เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ จากบ้านปากบาง อ.จะนะ จ.สงขลา หลังจากเรียนจบชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนบ้านปากบาง ก็เริ่มออกเรือหาปลากับเปาะผู้เป็นพ่อ โดยมีแม่คอยจัดการให้มีรายได้เพียงพอในการกลับมาดูแลเรื่องปากท้องของทั้ง 4 คนในบ้าน เมื่อความเปลี่ยนแปลงมาเยือนหมู่บ้าน ปี 2540 หลังมีการทำข้อตกลงร่วมในการพัฒนาพื้นที่ให้เป็นโรงแยกก๊าซธรรมชาติไทย-มาเลย์เซีย และนิคมอุตสาหกรรมต่อเนื่อง สิบกว่าปีนี้ ทะเลที่เขาเคยออกหาปลากลายเป็นเส้นทางการวางท่อก๊าซฯ พื้นดินโคกชายทะเลอันเป็นที่วะกัฟ ที่เขาเคยใช้เป็นเส้นทางเดินและหาของป่ามาทำกับข้าวกลับกลายเป็นที่ตั้งและบริเวณของโรงแยกก๊าซฯ หรือแม้แต่ที่ดินต่อเนื่องตรงบ้านป่างามที่ได้กลายเป็นโรงไฟฟ้าจะนะไปแล้วเช่นกัน จากงานประมงประจำวัน เขาอาสาทำหน้าที่เฝ้าระวังผู้ไม่ประสงค์ดีที่จะเขามารุกไล่พื้นที่ชาวบ้าน ไม่เพียงแค่เฝ้าดู แต่เขายังฝึกทักษะการใช้กล้องวิดีโอและทำกลุ่มวิทยุชุมชน ร่วมทำกิจกรรมเยาวชนลานหอยเสียบ เพื่อช่วยกันพัฒนาศักยภาพให้กับเพื่อนๆ ด้วยกัน จนจากที่หลายคนเคยเหลวไหล มีติดยาบ้าง ตอนนี้ทุกคนเลิกสิ่งเหล่านั้นไปจนหมด แล้วมาใช้เวลากับการคิดและทำกิจกรรมเพื่อร่วมกันดูแลบ้านตัวเองในระยะยาว “ความสำเร็จของผมเกิดขึ้นเมื่อสิ่งที่ผมทำได้ออกอากาศเป็นครั้งแรก มันเป็นความภาคภูมิใจของตัวผมและครอบครัวมาก ไม่ใช่ภูมิใจที่งานสำเร็จ แต่ภูมิใจที่ได้ทำงานเพื่อชุมชนและบ้านเกิดต่างหาก เพราะมันคือชีวิตของผม” สมาร์ท ประหยัดถ้อยคำที่จะคุยเรื่องตัวเอง ผลงานออกอากาศ 3 ชิ้นจากหัวใจเขาล้วนเป็นการสะท้อนวิถีชีวิตชุมชนวัฒนธรรมดั้งเดิมของชาวบ้าน ที่ต้องลุกขึ้นต่อสู้และสูญเสียจากโครงการโรงแยกก๊าซไทย-มาเลเซีย และนิคมอุตสาหกรรมต่อเนื่อง ที่เชื่อมโยงอยู่กับแผนพัฒนาภาคใต้ (Southern seaboard) ให้ “คนนอก” ได้รับรู้ และเมื่อออกอากาศไปแล้วก็ทำให้เกิดแรงกะเพื่อมในชุมชน มากกว่านั้น เขายังกลายเป็นต้นแบบของเด็กหนุ่มวัยรุ่นในหมู่บ้านที่สามารถทำสื่อของชุมชนได้ และเป็นแรงบันดาลใจให้กับคนอื่นๆ ที่ต้องการจะทำสื่อเช่นนี้ด้วย ไม่นานนัก ก็มีการตั้งวงคุยเล็กๆ กับเยาวชนที่สนใจการทำสื่อขึ้นที่ศูนย์เรียนรู้วิถีธรรมชาติเพื่อชุมชน ต.บ้านนา อ.จะนะ จ.สงขลา และพัฒนาจนเป็น “กลุ่มหมีดหม้อสีขาว”             ................................  “ได้ยินเสียงแม่เขาแหลงว่า จอยมันทำได้ และได้รับความไว้วางใจจากผู้ใหญ่ในหมู่บ้านมากขึ้น” หลังจากข่าวพลเมืองเรื่อง ‘วันว่าง’ ที่จอย- จินตรา บัวหนู ได้พูดถึงพิธีกรรมการทำความเคารพสิ่งศักดิ์ที่ปกปักรักษาผืนดิน แผ่นน้ำ ลำคลองให้คนป่าชิงได้อาศัยทำมาหากินมาแต่ครั้งบรรพบุรุษ ออกอากาศไป ญาติผู้ใหญ่หลายคนรวมถึงแม่ ต่างก็ชื่นชมยินดี มีทั้งมาทักทาย ไต่ถามถึงเรื่องราวที่จอยกำลังทำมากขึ้น    จอยเป็นสมาชิกคนหนึ่งของกลุ่มหมีดหม้อสีขาว ที่เกิดขึ้นหลังจากรุ่นพี่นักข่าวพลเมืองอย่าง ‘สมาร์ท นิยมเดชา’ ซึ่งต่อมา ‘แพ็บ’ -ภาวิณี  ไชยภาค, ‘เคลีย’ -ตวิษา ธรรมดี, ‘นิว’ -ธงพล  ธรรมดี, ‘เอก’ -สมพงษ์  บุตรเหลบ, ‘เนตร’ -ปราโมทย์ อริยณัฐวงศ์, ‘ยุ้ย’ -วันวิสา จันหอม ไปจนถึง ‘ชัย’ -สมชัย แถวแก้ว ที่ได้เรียนรู้การทำสื่อพลเมือง ก็ร่วมกลุ่มกันเพื่อเฝ้าระวังผลกระทบทางสุขภาพจากโรงงานเศษยางพาราที่วัดบ้านไร่ อ.จะนะ โดยแต่ละคนจะมีงานของตัวเอง เช่น นิวและเคลีย ทำเรื่องของ ‘วะเนาะ บ้านป่างาม’ ที่หาเก็บยอดลำเท็งในป่าพรุได้น้อยลง จนไม่สามารถขายหาเลี้ยงปากท้องของคนในครอบครัวได้ และเรื่องความวิตกกังวลของคนสงขลา สามารถนำไปฉายในเวทีสาธารณะ “ฤาสงขลาจะเป็นดั่งมาบตาพุด”  ให้เครือข่ายภาคประชาชนภาคใต้ที่กำลังเคลื่อนเรื่องแผนพัฒนาที่ยั่งยืนของภาคใต้ได้ชมกัน อีกเรื่องของนิว คือ ผลกระทบทางสุขภาพที่เกิดจากโรงแยกก๊าซไทย-มาเลเซีย และโรงงานน้ำยาง ซึ่งเรื่องนี้เป็นการทำควบคู่ระหว่างที่ชาวบ้านรวมตัวกันศึกษาผลกระทบทางสุขภาพที่ตัวเองกำลังได้รับ มีทั้งการสังเกตร่างกายตัวเอง และบริเวณโดยรอบ แล้วบันทึก มีการเก็บตัวอย่างน้ำมามาวิเคราะห์เพื่อการแก้ปัญหาร่วมกัน เนตร สนใจประเด็นแตงโมปลอดสารพิษที่ไร่ผู้ใหญ่สาลี บ้านบ่อโชน ซึ่งเป็นที่รู้กันโดยทั่วไปว่า ถ้ามาแถวสะกอมนี้จะมีแตงโมออกในช่วงเดือนเมษายน แพ็บ ทำเรื่อง “ปิ้งเหรง” ศิลปะการทำหลังคาบ้านของคนบ้านไทรขึง ที่อาจจะหายไปหากมีการสร้างนิคมอุตสาหกรรมขึ้นในพื้นที่ 20,000 กว่าไร่ ในอ.จะนะ จากที่ทำอยู่ในหมู่บ้านก็มีการขยายกลุ่มมาในตัวอำเภอ เยาวชนและสมาชิกกลุ่มหมีดหม้อสีขาวร่วมกันคิดวิเคราะห์กันถึงทิศทางการทำสื่อของคนจะนะ ยิ่งได้วิเคราะห์ประเด็นร่วมกัน ก็เห็นว่ามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องทำเพื่อสื่อสารกับคนในชุมชนและสังคมมากมาย โดยมีรูปธรรมของปรากฏการณ์ที่สมาร์ทเล่าให้ฟังถึงปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน ซึ่งส่งผลกระทบมาถึงคนทั้งอำเภอ และจังหวัดสงขลา ไปจนถึงภาคใต้ด้วย จึงเห็นร่วมกันว่า ต้องช่วยกันทำสื่อพลเมือง ที่ไม่ใช่จบที่หน้าจอทีวีไทย ทีวีสาธารณะเพียงช่องทางเดียว ต้องขยายพื้นที่สื่อไปทั้งวิทยุชุมชน สารคดี ละคร ฯ อย่างไม่ย่อท้อ. วันนี้กระบวนการทำสื่อจึงเป็นเครื่องมือเพื่อชุบชีวิตชุมชนอีกครั้ง!!   สำนักข่าวชาวบ้าน     www.peoplepress.in.th

2009-11-12T11:13:15+07:00

“หมีดหม้อสีขาว” เป็นภาษาไทยถิ่นใต้ หมายถึง เขม่าบริเวณก้นหม้อที่เกิดจากการเผาไหม้ ซึ่งโดยปกติเราจะเห็นเป็นสีดำ แต่หากมีการเผาไหม้ที่สมบูรณ์จะเป็นเขม่าสีขาว ซึ่งเปรียบเหมือนการรวมตัวกันของคนรุ่นใหม่ ไม่จำกัดอายุ ที่มีจิตใจสาธารณะ false 312946

false

2009-11-12T11:13:15+07:00

กลุ่มหมีดหม้อสีขาว อ.จะนะ จ.สงขลา สื่อพลเมืองชุบชีวิตชุมชน สร้างตัวตน และพลังเยาวชน

45957

true ความยาวนานของเหตุการณ์ความไม่สงบในสามจังหวัดชายแดนใต้ตั้งแต่ปี 2547 เป็นต้นมา ส่งผลกระทบต่อเด็กและเยาวชนในฐานะ “เหยื่อ” ที่สูญเสียคนในครอบครัวจากความรุนแรง และส่วนหนึ่งกลายเป็น “เหยื่อ” ที่ถูกสังคมตีตราว่าเป็นกลุ่มเสี่ยง ซึ่งนำไปสู่การควบคุมตัวและดำเนินคดีในฐานะผู้ต้องสงสัยว่าเป็นแนวร่วมของผู้ก่อความไม่สงบ กลายเป็นช่องว่างระหว่างเยาวชนกับรัฐเพราะความไม่เข้าใจ ทว่า ความซับซ้อนของสถานการณ์ดังกล่าวถูกสื่อกระแสหลักนำเสนอเพียงแง่มุมของความรุนแรงเป็นหลัก             “ยิ่งยุคโลกาภิวัตน์ทำให้ความเป็นตัวตนของเยาวชนในพื้นที่ลดลง จนขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง ทั้งการขาดโอกาสในการสื่อสาร บวกความไม่เข้าใจของสังคมที่มีต่อเยาวชนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ อาจเป็นช่องโหว่ทำให้เยาวชนถูกผลักไปอยู่อีกฝ่ายหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ”             มณฑิรา มลิวรรณ์ – ‘อ้อม’ นักศึกษาคณะศึกษาศาสตร์ วิชาเอกชีววิทยา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี หนึ่งใน ‘กลุ่มบุหรงซีงอ’ เล่าถึงความคิดที่ทำให้สนใจเรื่องการสื่อสารเป็นพิเศษ             “ วันหนึ่ง ‘มะเขือ - จงรักษ์ ศรีจันทร์งาม’ (นักศึกษาแผนกวิชาพัฒนาสังคม คณะมนุษยศาสตร์ฯ ม.อ.ปัตตานี) เพื่อนในกลุ่ม กำลังทำวิจัยในวิชาเรียนของ ‘อ.อลิสา หาสะเมาะ’(อาจารย์แผนกวิชาพัฒนาสังคม คณะมนุษยศาสตร์ฯ ม.อ.ปัตตานี) เกี่ยวกับประเด็นของนักศึกษาที่ได้รับผลกระทบจากปัญหาความไม่สงบในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ ก็ไปรู้ว่า ‘ด้า - อารีด้า สาเมาะ’ (นักศึกษา วิชาเอกวิทยาศาสตร์ทั่วไป คณะศึกษาศาสตร์ ม.อ.ปัตตานี) เพื่อนของเราคนหนึ่งเป็นลูกกำพร้าขาดเสาหลักของครอบครัว และยังต้องทำงานช่วยเหลือครอบครัวด้วย คือ ผลกระทบของปัญหาไม่ใช่เรื่องไกลตัวของพวกเราอีกต่อไป” และจากการเรียนวิชาพัฒนาสังคม ทำให้มีโอกาสเข้าไปในชุมชนหลายครั้ง แต่ละครั้งก็พบเจอเรื่องราวมากมาย  ทั้งผลกระทบที่เกิดแก่เยาวชนจำนวนมากในหลายมิติ ‘ฮัน- เจ๊ะมัยฮัน มาหิเละ’ (ศิษย์เก่าแผนกวิชาพัฒนาสังคม คณะมนุษยศาสตร์ฯ ม.อ.ปัตตานี) อีกหนึ่งสาวของกลุ่ม ย้อนความเป็นมาซึ่งช่วยต่อภาพวิธีคิดของกลุ่มได้มากขึ้น “เราพบว่า จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นพื้นที่ที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมเฉพาะถิ่นที่สวยงาม  เช่น มีหญิงมุสลิมร้อยและขายพวงมาลัยในตลาดพิธาน จ.ปัตตานี เพื่อเลี้ยงปากท้อง ครอบครัว และการศึกษาของลูกๆ แม้จะเป็นการซ้อนทับระหว่างวัฒนธรรมและศาสนาก็ตาม เพราะอิสลามเชื่อว่าการขายของที่ให้ผู้อื่นนำไปเพื่อการบูชาเป็นสิ่งที่ผิดหลักศาสนา  เป็นต้น ตลอดจนความรู้สึกต่างๆ ที่ชาวบ้านสะท้อนออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า ช่างต่างเหลือเกินจากสิ่งที่เราได้ยินได้เห็นผ่านสื่อ” “เหล่านี้กลายเป็นโจทย์ให้คิดต่อว่า พวกเราจะทำอย่างไร ให้เสียงสะท้อนของชาวบ้าน ที่เกิดจากความอึดอัด คับข้องใจ ส่งต่อไปยังสังคมส่วนใหญ่ได้รับรู้ บนฐานของหลักคิดที่ว่า ‘ความจริงนั้นมีหลายชุด’ แต่ชุดความจริงของชาวบ้านทำไมกลับดังก้องอยู่เฉพาะในหมู่บ้านในระดับท้องถิ่นเท่านั้น” จึงเป็นจุดเริ่มต้นให้นักศึกษาและอาจารย์ทั้ง 5 คน รวมตัวกันเป็น “กลุ่มบุหรงซีงอ” (Burongsinga)  หรือ “นกสิงห์” มีรูปร่างคล้ายราชสีห์ มีหัวเป็นนก แต่ตัวเป็นราชสีห์ “เพราะต้องการรักษาและแสดงถึงความเป็นอัตลักษณ์เฉพาะท้องถิ่นที่ไม่มีที่ไหนในโลก และยังเป็นความภาคภูมิใจที่จะแข่งขันกับกระแสวัฒนธรรมภายนอกได้อย่างไม่อายใคร  เรายังให้ความหมายกำกับว่า ‘นก’ หมายถึง ความมีอิสระ และ ‘สิงห์’ หมายถึงความเป็นผู้นำ” อ้อม อมยิ้ม อธิบายที่มาและความหมายของชื่อกลุ่ม อ่านต่อที่นี่..<a href="http://gotoknow.org/file/surawadeeruk/SCBF_bulong.doc">บุหรงซีงอ: เชื่อมเสียงเยาวชนและความจริงชุมชนชายแดนใต้</a> เรื่องราวกลุ่มนี้เข้มข้นจริงๆ คนเล่าเรื่อง ฐิตินบ โกมลนิมิ (พี่แจง)

2009-11-12T11:11:02+07:00

“ยิ่งยุคโลกาภิวัตน์ทำให้ความเป็นตัวตนของเยาวชนในพื้นที่ลดลง จนขาดความเชื่อมั่นในตัวเอง ทั้งการขาดโอกาสในการสื่อสาร บวกความไม่เข้าใจของสังคมที่มีต่อเยาวชนในจังหวัดชายแดนภาคใต้ อาจเป็นช่องโหว่ทำให้เยาวชนถูกผลักไปอยู่อีกฝ่ายหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ” false 312945

false

2009-11-12T11:11:02+07:00

บุหรงซีงอ: เชื่อมเสียงเยาวชนและความจริงชุมชนชายแดนใต้

45957

true เส้นทางสีขาวของเซียนเกมเมอร์รุ่นใหม่...สูตรสำเร็จที่ใครก็ทำได้ <table style="width: 100%;" cellspacing="0" cellpadding="0"> <tbody> <tr> <td> พลตรี – ICT / โซน 6 </td> </tr> </tbody> </table>   คุณคิดอย่างไรกับคำว่า “  เกมออนไลน์ ”? ....ความสนุก ความบันเทิง การพักผ่อน การใช้เวลาว่างให้ เป็นประโยชน์  หรือ ความโหดร้าย  ความรุนแรง   เป็นโทษ  ซึ่งความคิดเหล่านี้ไม่มีเครื่องชั่ง ตวง วัดใดที่จะมาวัดปริมาณคุณค่าของความเป็นเกมออนไลน์ได้   และเมื่อเป็นเช่นนั้น ถ้าได้ลองผสมคำว่า  “เด็กและเยาวชน ” ในเกมออนไลน์ โลกของเด็กที่ผู้ใหญ่คาดการณ์ว่าจะต้องขาวสะอาดอยู่เสมอ  เกิดมีบางสิ่งที่แฝงเข้ามาไม่รู้ว่าเป็นสีขาว เทา หรือดำ  เป็นต้องตัดสินไปก่อนว่าสิ่งนั้นไม่เหมาะสมกับเด็ก  ดังนั้นก่อนจะตัดสินใจว่าคำนิยามของเกมออนไลน์คืออะไร  ลองลบด้วยคำว่า “อคติ ”  ก็จะพบคำตอบที่คุณเองไม่เคยรู้ จาก “น้องพล” พลตรี  กวินวัฒน์ ปริญญาตรีบัณฑิต คณะนิเทศศาสตร์ (ประชาสัมพันธ์) มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย นักเกมเมอร์ผู้ได้รับตำแหน่ง “ซัมซุง ไซเบอร์ ไอดอล” และผู้ชนะเลิศระดับประเทศไทยจากการแข่งขัน WCG เวิลด์ไซเบอร์เกมส์ 2008 ผู้พลิกเกมให้มีแต่เรื่องดีๆ “การเล่นเกมออนไลน์ ก็เหมือนกับการเล่นกีฬา แทนที่เราจะออกกำลังกายกลางแจ้ง แต่เป็นการออกกำลังกายทางด้านความคิด ไหวพริบและทักษะทางด้านคอมพิวเตอร์ ”  และนั่นคือคีย์เวิร์ดสำคัญของน้องพล ที่กำลังจะไขคำตอบสิ่งดีดีที่ได้จากเกมออนไลน์  ...ผมก็มีวัยสนุกเหมือนเด็กทั่วไป เพื่อนๆ เริ่มเล่นเกมกัน ผมก็เล่นด้วย    แรกเริ่มจะเป็นเกมแฟมมิลี เกมมินนิ่ง แต่ว่าพอโตขึ้นชั้น ม.4 จะเริ่มเล่นเกมคอมพิวเตอร์ เกมออนไลน์มากกว่าเพราะเราไม่ได้เล่นคนเดียวมีผู้คนอีกมากมาย กำลังเล่นไปกับเรา  เริ่มแรกผมเล่นเกม Counter Strike กำลังเป็นที่นิยมและเป็นกระแส เป็นเกมแนว FPS ( First person shooting ) เป็นเกมแนวแอ็คชั่นที่ยิงๆ กัน ก็เลยเล่นตามเพื่อน ลองเล่นดู ก็สนุก ช่วงเล่นเกมใหม่ๆ ทางบ้านก็ไม่เป็นห่วงกลัวจะเสียการเรียน แต่ผมก็พยายามแสดงให้เห็นว่า ถึงจะเล่นเกม  แต่การเรียนไม่เสียนะ  “ปกติจะเล่นไม่เกิน 2 ชั่วโมง  ผมรู้จักแบ่งเวลาเล่น แบ่งเวลาเรียน สิ่งนี้สำคัญมากนะครับ” แววตาฉายความจริงจัง ด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น ทำให้รู้ว่าการแบ่งเวลาของน้องพล คือปัจจัยที่ทำให้เกมไม่ได้มีอิทธิพลอยู่เหนือชีวิตเขาเลย ถึงจะเล่นเกม แต่พลก็ยังมีมุมมองที่ดีให้คิดว่า แทนที่จะใช้เวลาไปกับการเที่ยวเตร่ ก็มาเล่นเกมที่ดีๆ ก็เป็นการใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ ถ้าเรารู้จักความพอดี เล่นแต่พอเหมาะ เกมก็ไม่เป็นโทษอย่างแน่นอน หลายคนอาจมองว่าคนเล่นเกม น่าจะติดเกมงอมแงม ไม่ทำอะไร หมกมุ่นกับเกม  แต่น้องพลพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาเป็นนักกิจกรรมตัวยงจริงๆ  “ผมก็ยังมีเวลาทำกิจกรรมอย่างอื่นด้วยนะครับ เช่น นักกีฬาบาสเกตบอล   เชียร์ลีดเดอร์ เวลาว่างจริงๆ ผมถึงจะมาเล่นเกมมากกว่า แต่น้องบางคนแบ่งเวลาไม่เป็น เวลาจึงเสียไปกับการเล่นเกมโดยไม่รู้ตัว ”   ประสบการณ์ทำให้ผมเรียนรู้ทักษะการเล่นเกมออนไลน์ที่ดี จากเพื่อนๆที่รวมกลุ่มกัน ความฝันที่จะสร้างดีมทรีมก็เกิดขึ้น.... “อยากให้มองว่าการเล่นเกมออนไลน์ เป็นกีฬาที่มีฟอร์มทีมคล้ายกีฬาฟุตบอล หรือบาสเกตบอล คนเล่นกีฬาต้อง กฎ กติกา มีการแบ่งเวลาเพื่อมาซ้อมผ่านการเล่นเกมร่วมกันในอินเทอร์เน็ต เป็นช่วงเวลาสั้นๆ 2-3 ชั่วโมง หลังเลิกเรียน เพื่อเตรียมตัวก่อนการแข่งขัน” ในทีมส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียนอยู่ครับ  การตั้งกฎ ตั้งระเบียบกัน  เพื่อไม่ให้กระทบต่อผลการเรียน น้องพลได้เล่าต่อถึงเส้นทางดรีมทีมด้วยน้ำเสียงแห่งความสนุกว่า วันหนึ่งฟ้าก็เปิดโอกาสให้น้องพลและเพื่อนร่วมทีมได้แสดงฝีมือ  “โครงการแข่งขัน WCG  เป็นรายการเดียวที่เปิดพื้นที่ประชันฝีมือหาสุดยอดนักเล่นเกมออนไลน์ตัวแทนระดับประเทศ และแสดงความสามารถในการเล่นเกมของตนในการแข่งขันระดับโลกต่อไป “เป็นจุดเริ่มต้นการแข่งขันของผมและเพื่อนร่วมทีมที่มีชื่อว่า “ Eternal fear ”  โดยเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ปี  2004 -2008  การที่เราได้แข่งระดับชาติ ก็เป็นจุดมุ่งหมายอย่างหนึ่ง ” ผลของการแข่งขันเกมออนไลน์ WCG ครั้งแรกถือว่าไม่ชนะ ไม่ได้แชมป์ ซึ่งทุกครั้งที่ไปแข่งขันเราคาดหวังที่จะประสบความสำเร็จ   เราพลาด ต้องดูว่าพลาดเพราะอะไร แก้ไขจุดนั้น ผมเปรียบการแข่งขันเกมออนไลน์เหมือนเกมกีฬา อย่างเช่นฟุตบอล การแข่งขันเกมก็ต้องมีการวางตำแหน่งเหมือนกัน อาจจะมีกองหน้าที่ไปยืนอยู่ฝ่ายตรงข้าม คนที่เป็นกองกลางขึ้นไปสมทบอีกทีหนี่ง คนที่เป็นกองหลังขึ้นไประวังหลังให้เพื่อนนะ กองหน้าโดนยิงตายฟรี  เราจะรู้ได้ทันว่ากองกลางไม่ได้ซัพพอร์ท ทำไมช่วยช้า เป็นต้น น้องพลขยายความด้วยรอยยิ้มว่า ”ทุกคนมีส่วนสำคัญที่ทำให้ทีมสำเร็จ ผมทำหน้าที่เป็นทั้งผู้เล่นและโค้ชของทีม เริ่มจากวางแผน จัดตัวผู้เล่น ก็ดูประสิทธิภาพของผู้เล่นว่าหมาะสมกับตำแหน่งไหนอย่างไร”  แม้ว่าหลายปีต่อมามีแพ้ มีชนะสลับกันไปบ้าง ตกรอบบ้าง ...ผมและเพื่อนๆมีจุดมุ่งหมายร่วมกันว่าอยากจะประสบความสำเร็จ อยากให้ สังคม และที่บ้านยอมรับ ว่าเกมออนไลน์ไม่ได้มีแต่ข้อเสีย มีข้อดีด้วย บุคคลทั่วไปที่เค้าไม่เล่นเกม จะมองว่าเด็กจะติดเกม โดดเรียนบ้าง ไม่สนใจเรียนบ้าง ถ้าน้องๆแบ่งเวลาเป็นจะมีข้อดีอะไรหลายๆ อย่างครับ การที่เราฟอร์มทีมทำให้เราจัดสรรเวลาเป็น และก็เรียนรู้การทำงานเป็นทีม ทำให้ปรับใช้ในอนาคตได้ การที่เราฟอร์มทีมได้ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตัวเองเป็นระบบ คือ เราต้องทำหน้าที่ของเรา รู้จักรับผิดชอบ ฝึกความคิด ระบบประสาทสัมผัส  สิ่งนี้คือสิ่งดีๆที่ได้จากการเล่นเกมออนไลน์ไม่ใช่เหรอครับ การแข่งขันที่ประทับใจคือการแข่งขัน WCG ที่ได้แชมป์เมื่อปี 2005  และปี 2008 ความประทับใจมันต่างกัน ในปี 2005 ได้ที่ 1 ครั้งแรกไปแข่งที่ประเทศที่สิงค์โปร์ ในปี 2008 แข่งในประเทศแต่ได้แชมป์ถ้วยพระราชทาน ที่ประทับใจอีกอย่างหนึ่งคือได้รับการยอมรับจากพ่อแม่ ผู้ปกครอง เป็นการปลุกกระแสในเมืองไทย เกมกำลังอยู่ในช่วงกำลังเติบโต เราจะพัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น ผมมองดูว่าสิ่งที่อยู่รอบๆตัว เกมหลายอย่างที่จะให้ความรู้กับเราได้ เช่น เกม การ์ตูน แอนนิเมชั่น เว็บไซต์ อินเทอร์เน็ต เทคโนโลยีต่างๆ ซึ่งขึ้นอยู่กับน้องๆ จะหาประโยชน์กับสิ่งพวกนี้ได้อย่างไรมากกว่า ปัจจุบันน้องพลอาศัยประสบการณ์และความสามารถทำงานเกี่ยวกับเกม G square true visions 26 เป็นสื่อทีวีช่องแรกของประเทศไทย ทำส่วนของเกมและอีเวนท์ แนะนำเกมดีๆ ให้เด็กและเยาวชน พร้อมการเป็นนักเกมเมอร์ที่ดี   ทุกวันนี้เทคโนโลยี ก็เปรียบเสมือนเป็นเหรียญ 2 ด้าน แล้วแต่ว่าเราผู้กำหนดว่าจะเลือกเดินไปทางด้านไหน เพราะรอบตัวเรามีมุมสีขาว เทาและดำอยู่ปะปน น้องเท่านั้นแหละครับที่จะเลือกๆ สิ่งที่ดี   โดยผู้ใหญ่ควรจะอธิบายเหตุผล และสอนลูกแบ่งเวลาให้เป็น ไม่ให้เสียถึงการเรียน เพียงเท่านี้เกมออนไลน์ก็จะไม่มีผลเสีย             “ คุณจะตัดสินใจให้คำนิยามของเกมออนไลน์เท่ากับอะไรดี คำตอบอยู่ที่ใจของคุณแล้วใช่ไหม?”                นายพลตรี กวินวัฒน์  (พล) นักเกมเมอร์ระดับตำแหน่ง “ซัมซุง ไซเบอร์ ไอดอล” และผู้ชนะเลิศระดับประเทศไทยจากการแข่งขัน WCG เวิลด์ไซเบอร์เกมส์ 2008 โทร. 086 – 510-0573  e-mail : phontree_kaw@ truecorp.co.th

2009-11-12T11:02:01+07:00

“การเล่นเกมออนไลน์ ก็เหมือนกับการเล่นกีฬา แทนที่เราจะออกกำลังกายกลางแจ้ง แต่เป็นการออกกำลังกายทางด้านความคิด ไหวพริบและทักษะทางด้านคอมพิวเตอร์ ” false 312941

false

2009-11-12T11:02:01+07:00

เส้นทางสีขาวของเซียนเกมเมอร์รุ่นใหม่...สูตรสำเร็จที่ใครก็ทำได้

45957

true <table style="width: 100%;" cellspacing="0" cellpadding="0"> <tbody> <tr> <td> ฟอนต์.com/ICT/โซน 6 </td> </tr> </tbody> </table> ฟอนต์.คอม… ศิลปะเส้นสายปั้นอักษรไทยบนหน้าเว็บ             หนังสือแต่ละเล่ม  นิตยสารแต่ละหน้า  รายงานแต่ละฉบับ  จะอัดแน่นไปด้วยเนื้อหาสาระและตัวอักษรไทยมากมายดูละลานตา  กว่าจะมาเป็นตัวหนังสือได้ ทั้งเขียน ทั้งเคาะแป้นพิมพ์ดีดเสียงดังรัวกระทบโต๊ะ  ตัวพิมพ์ก็มีไม่กี่แบบ  พิมพ์ผิดแก้ไขไม่ได้นอกจากใช้น้ำยาลบคำผิด   ไม่มีปุ่มดีลีต (Delete) ไม่มีปุ่มแบ็กสเปซ (Backspace) ให้เริ่มต้นใหม่เหมือนพิมพ์จากเครื่องคอมพิวเตอร์อย่างทุกวันนี้  ที่มีรูปแบบตัวพิมพ์ไทยยุคใหม่ที่สอดแทรกความงามศิลปะและเติมเต็มวิญญาน โดยมันถูกปลุกให้มีชีวิต มากกว่าการเป็นแค่อักษรไทยธรรมดา เมื่อ คุณปรัชญา สิงห์โต   (แอน)   ผู้ก่อตั้งและเว็บมาสเตอร์ฟอนต์.คอม ( f0nt.com ) บัณฑิตปริญญาตรีจากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร  เปิดประตูความฝันอันซุกซน ก้าวแรกของความคิดในการสร้างศิลปะบนตัวอักษรว่า        "ไม่ว่าคุณจะเป็นนักเรียน  หรือมนุษย์ที่มีการทำงานเกี่ยวพันอยู่กับตัวอักษร ภาษา ในการทำงานบนคอมพิวเตอร์ คงไม่มีใครที่ไม่รู้จักฟอนต์อย่าง Angsana หรือ Cordia ที่นิยมใช้กันจนกลายเป็นรูปแบบภาษามาตรฐานทั่วไป แต่ถ้าตัวอักษรแต่ละบรรทัดมีสัดส่วน ลวดลาย เส้นสายโค้งเว้าของฟอนต์เก๋ๆ  แล้วอักษรไทยจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรนะ"             ความคิดที่อยากจะสร้างสรรค์ตัวอักษรไทยให้พ้นจากกรอบเดิมๆ เริ่มขึ้น...  “ตอนผมเรียนอยู่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาหาวิทยาลัยศิลปากร  (เป็นคณะที่ผลิตสถาปิกออกแบบบ้านล้วนๆ ไม่ได้มีวิชานิเทศศิลป์แต่อย่างใด) ปี 2546 ผมต้องทำงานส่งอาจารย์หรือที่รู้จักกันว่า “งานวิทยานิพนธ์” โดยมีขั้นตอนของการสเก็ตช์แบบ  ที่ส่วนใหญ่จะทำด้วยคอมพิวเตอร์ แต่มาวันหนึ่งนึกอยากให้มีลายมือตัวเองอยู่ในงานบ้าง ให้ดูเหมือนการสเกตช์งานแบบหยาบๆ  บวกกับเริ่มรู้ว่ามีวิธีทำลายมือเราด้วยคอมพิวเตอร์ได้ จึงลองทำดู โดยไม่มีความรู้แต่อย่างใด จนได้ฟอนต์ออกมาตัวหนึ่ง ก็นำไปใส่ในงาน อาจารย์และเพื่อนๆ ก็ฮือฮา เลยลองให้เพื่อนๆ โหลดไปใช้กัน และนั่นเป็นที่มาของฟอนต์ iannnnnnUBC  ”  (มีชื่อเรียกเล่นๆว่า UBC คือตั้งใจจะล้อชื่อฟอนต์ Angsana ครับ )             เมื่อมีอาจารย์และเพื่อนๆ สนใจในการใช้ฟอนต์ที่เราปั้นมากับมือ  ใจเริ่มฮึกเหิมอยากลองของขึ้นมาทันทีเลยครับว่า ...อยากจะให้คนอื่นได้ลองมีโอกาสใช้ฟอนต์ตัวนี้ด้วย เลยเอามาใส่ในเว็บของตัวเอง (เป็นที่มาของเว็บฟอนต์) ยังเป็นแค่เว็บจิ๋วๆ  ปรากฏว่ามีคนโหลดไปใช้กันเยอะแยะ ความภูมิใจและความรักในการทำงานจึงเกิดขึ้น ณ จุดนั้น ผมจึงทุ่มเทในการนั่งปั้นฟอนต์อย่างเดียวมันส์กว่าเยอะ             ยิ่งรักในสิ่งที่ทำ ยิ่งทำยิ่งสนุก  ยิ่งสนุกก็ยิ่งมันส์ บล็อกผมกลายเป็นศูนย์รวมคนคอเดียวกันที่มีความรู้เรื่องฟอนต์ หลายท่านมาร่วมวงคุยกัน แลกเปลี่ยนวิชากัน  ผมเลยพอได้วิธีการใช้โปรแกรมออกแบบตัวอักษรมาบ้าง ยิ่งไปเจอชุมชนชาว Freemac.net  ยิ่งคุยเรื่องการออกแบบฟอนต์ได้อย่างออกรสออกชาติ ก็ยิ่งอยากจะทำฟอนต์ให้มากขึ้น  เพราะในสมัยนั้นมีเว็บไซต์ที่มีฟอนต์สร้างสรรค์แจกให้ดาวน์โหลดไปใช้งานได้ฟรีมีไม่กี่แห่ง ผมเลยตั้งปณิธานว่า จะผลิตฟอนต์ในนาม  “ไอ้แอนนนนน (iannnnn)” ขึ้นมาเดือนละตัว ซึ่งมีเพื่อนฝูงคุยภาษาเดียวกันมาขึ้นเรื่อยๆ และมีผู้เข้ามาใช้บริการกันอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง เรียกได้ว่าเกินโควต้าที่กำหนด  ผมต้องตัดสินใจย้ายบ้านใหม่จากบล็อกเดิมมาเปิดเว็บใหม่ขึ้นมา   โดยผมวางโครงการไว้ว่าอยากให้บ้านเราได้มีแหล่งรวบรวมฟอนต์ภาษาไทยแจกฟรีเยอะๆ โดยมีลักษณะคล้ายกับสหกรณ์ของคนที่สนใจในเรื่องฟอนต์ ไม่ว่าจะเป็นผู้ออกแบบ ผู้ที่ต้องการใช้ หรือผู้ที่อยากได้ความรู้ด้านกราฟิกดีไซน์             หัวใจสำคัญของฟอนต์.คอม คือเน้นเกี่ยวกับการสร้างฟอนต์ใช้เอง และเอามาแบ่งปันกัน อยากให้เว็บนี้เกิดเป็นวงการใหม่  ในขนาดพื้นที่เล็กๆ ก็พอที่เรียกว่า “วงการฟอนต์”   โดยให้เว็บนี้เป็นห้องสมุดมีชีวิต และมีพื้นที่พูดคุยเกี่ยวกับงานกราฟฟิก และงานออกแบบสาขาใกล้เคียงกัน  ปัจจุบันฟอนต์.คอม ด้วยความร่วมมือของเพื่อนๆ ชาวฟอนต์ ทำให้มีการเปลี่ยนแปลงปรับปรุงเว็บตลอดเวลา ล่าสุดได้มีการนำระบบ Wordpress ที่เป็น Blogging Software ตัวหนึ่งที่ช่วยในการสร้าง เขียน และบริหารจัดการบล็อกให้ทันสมัยและรองรับความต้องการได้มากขึ้น โดยผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชมเว็บไซต์มีตั้งแต่ระดับนักเรียน นักศึกษา ไปจนถึงนักออกแบบ นั่นคือกลุ่มเป้าหมายที่คาดหวังไว้ นอกจากนี้ยังได้กลุ่มเหนือความคาดหมายจากแทบทุกสาขาอาชีพ อย่างครู ทหาร พยาบาล ตำรวจ เกษตรกร แพทย์ สถาปนิก วิศวกร ฯลฯ ทุกคนเข้ามาที่นี่ด้วยความคิดที่คล้ายกันว่า ‘ถ้ามีลายมือของตัวเองอยู่บนคอมพิวเตอร์มันก็คงจะเท่ดี’              จนถึงวันนี้ ฟอนต์.คอม มีพันธมิตรมากมาย เข้ามาสร้างฟอนต์ให้ชาวโลกได้ใช้กันฟรีๆ โดยไม่คิดเงิน ถือเป็นข้ออนุญาตร่วมกัน และฟอนต์แต่ละตัวก็จะเป็นลิขสิทธิ์ของผู้สร้างสรรค์เอง โดยตัวเว็บไซต์ก็จะทำหน้าที่เป็นสื่อกลางในการเผยแพร่งานออกแบบฟอนต์และสื่อสารกับผู้สนใจ ดังนั้นเมื่อเทคโนโลยีปัจจุบันมีความหลากหลาย และเอื้ออำนวยให้เกิดการต่อยอดทางความคิดสร้างสรรค์ไม่รู้จบ เราจึงไม่จำเป็นต้องเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเก่งโปรแกรมนั้นโปรแกรมนี้เหมือนกันไปหมด เพราะจริงๆ แล้วคุณค่าและตัวตนของเรา ก็อาจจะเป็นเรื่องใกล้ตัวง่ายๆ อย่างลายมือของเราเอง ที่อาจจะไปโลดแล่นสร้างสีสันบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ของใครๆ และปรากฎเป็นตัวหนังสือในสื่อสิ่งพิมพ์ต่างๆ ก็เป็นได้ ใครจะไปรู้ !!             หากคุณเบื่อ Cordia หากคุณเพลีย Angsana หากคุณล้า JS  หากคุณเข็ด PSL(ฮา) ขอเชิญได้ที่ฟอนต์.คอมนะครับ     โครงการวิจัยและพัฒนาการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการพัฒนา (ICT Socity) นายปรัชญา สิงห์โต "แอน"  เว็บมาสเตอร์ ฟอนต์.คอม (www.f0nt.com) e-mail:  iannnnn@gmail.com

2009-11-12T10:59:05+07:00

"ไม่ว่าคุณจะเป็นนักเรียน หรือมนุษย์ที่มีการทำงานเกี่ยวพันอยู่กับตัวอักษร ภาษา ในการทำงานบนคอมพิวเตอร์ คงไม่มีใครที่ไม่รู้จักฟอนต์อย่าง Angsana หรือ Cordia ที่นิยมใช้กันจนกลายเป็นรูปแบบภาษามาตรฐานทั่วไป แต่ถ้าตัวอักษรแต่ละบรรทัดมีสัดส่วน ลวดลาย เส้นสายโค้งเว้าของฟอนต์เก๋ๆ แล้วอักษรไทยจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรนะ" false 312939

false

2009-11-12T10:59:05+07:00

ฟอนต์.คอม… ศิลปะเส้นสายปั้นอักษรไทยบนหน้าเว็บ

45957

true จากเด็กเล่นเกมธรรมดา วันนี้สาวน้อยตาคม ผมยาว จากสุราษฎร์ธานี ชื่อ “บัว”  วัย 25 ปีได้เริ่มต้นกับอาชีพแสนรักในฝันกับบทบาทหน้าที่ Game master ซึ่งเป็นเด็กผู้หญิงเพียงไม่กี่คนที่ได้ทำงานตำแหน่งนี้ น้องบัว หรือศุภศิริ สุทธิพันธ์ โดยได้รับโอกาสจากบริษัท บริษัท:ทรู ดิจิตอล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ ทำหน้าที่ช่วยเหลือแก้ไขปัญหา และให้คำแนะนำ user ในการเล่นเกมส์ ทั้งการติดต่อผ่านทาง Call Center และการแจ้งปัญหาผ่านทางเวบบอร์ดของเกมส์ นี่คือ หน้าที่ที่ได้รับมอบหมายจากบริษัท                   แต่สำหรับน้องๆ เพื่อนๆ ที่เล่นเกม   Game master เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของพวกเขา เป็นพี่เลี้ยงแนะนำวิธีการเล่น เป็นครูผู้ปกครองคอยตักเตือนเด็กๆเวลาทำผิดกติกาในเกม เป็นเพื่อนคุย ตลอดจนเป็นที่ปรึกษาปัญหาชีวิตให้เด็กๆ ในบางโอกาส   ดังนั้น Game master จึงเป็นที่ไว้วางใจของบรรดานักเล่นเกมมาก เกือบ 80 เปอร์เซนต์ของเด็กเล่นเกมมีความฝ่ฝันอยากจะเป็น Game master แต่ยังไม่เป็นที่รู้จักของโดยทั่วไป  เช่นเดียวกับ ดารา นักแสดง หรือ ตำรวจ ทหาร น้องบัวเล่าว่า “ส่วนตัวเป็นคนที่ชอบการเล่นเกมส์ออนไลน์อยู่แล้ว ช่วงที่เล่นเกมส์อยู่นั้นในฐานะผู้เล่น รู้สึกชื่นชอบในการทำงานเป็น Game Master และมีความตั้งใจไว้ว่าเมื่อเรียนจบแล้วจะมาทำงานในสายนี้ เกมส์ออนไลน์จัดเป็นโลกไซเบอร์ที่มีอะไรหลายอย่างให้เราได้เรียนรู้ การเล่นเกมส์บางเกมส์ไม่ใช่แค่การเล่นไปวันๆ แต่ต้องใช้ไหวพริบในการคิดวิเคราะห์ในการเล่น  นอกจากนี้บัวยังจะได้พบกับสังคมออนไลน์แบบใหม่จากเพื่อนในเกมส์ ซึ่งไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ผู้ใหญ่เข้าใจกัน  จากประสบการณ์ของตัวเองทุกวันนี้นอกจากเพื่อนในชีวิตจริงแล้วยังมีเพื่อนในโลกของเกมส์ออนไลน์ที่จริงใจและช่วยเหลืออยู่เสมอ  เกมส์ออนไลน์สามารถเล่นได้ทุกเพศทุกวัยเพียงแต่ตัวผู้เล่นเองต้องรู้จักแบ่งเวลาในการเล่นเกมส์กับเวลาในการใช้ชีวิตในโลกของความเป็นจริงให้เหมาะสม” น้องบัวรับผิดชอบดูแลเกม Special Force, FIFA Online2 บัวต้องให้คำแนะนำ นั้นเป็นเนื้อหาที่ เกมเกี่ยวกับ shooting การวางแผน ซึ่งผู้เล่นส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย แต่ในโลกออนไลนน์กลับเปิดพื้นที่ให้บัวได้แสดงความสามารถโดยเรื่องเพศไม่ใช่อุปสรรค บัวยังคงได้รับความยอมรับแม้ว่างานจะหนักมากเพราะทำงานไม่เป็นเวลา มีรายละเอียดที่ต้องดูแลเยอะ สำหรับในสังคมเกมออนไลน์ สังคมจะดี มีคุณภาพหรือไม่นั้น Game master เป็นผู้มีบทบาทสำคัญมาก เนื่องจากเป็นผู้คอยตรวจสอบดูแลพฤติกรรมการเล่นของทุกคน และแก้ไขปัญหาและให้คำแนะนำแก่ผู้เล่นในทุกรูปแบบ ซึ่งจะได้รับความไว้วางใจจากนักเล่นมากโดยเฉพาะเด็กๆ และดังนั้นหากคนในอาชีพดังกล่าวนี้ขาดจรรยาบรรณจะส่งผลกระทบคุณภาพของสังคมเกมนั้นๆเป็นอย่างมาก คุณสมบัติของ เกมมาสเตอร์ที่ดีต้องมีคือ ความรักในการเล่นเกม รักการบริการและการสร้างความบันเทิง และสุดท้ายคือต้องมีคุณธรรมซึ่งเป็นสิ่งสำคัญมาก ซึ่งน้องบัวก็ขอเป็นตัวแทนของผู้หญิงธรรมดา  ที่รักในการเล่นเกม และมุ่งมั่นทำหน้าที่สร้างสรรค์สังคมเกมให้เป็นสังคมคุณภาพต่อไป แม้ว่าวันนี้ผู้ใหญ่ยังไม่เข้าใจ  แต่หากคนในวงการเกมออนไลน์ยังคงไม่หยุดทำหน้าที่จะเกิดสังคมของการเล่นเกมที่ดีได้อย่างแน่นอน   ศุภศิริ  สุทธิพันธ์  บริษัท ทรู ดิจิตอล เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด โทร 084-3084055  E-mail : Supasiri_Sut@tde.co.th

2009-11-12T10:53:20+07:00

สำหรับในสังคมเกมออนไลน์ สังคมจะดี มีคุณภาพหรือไม่นั้น Game master เป็นผู้มีบทบาทสำคัญมาก เนื่องจากเป็นผู้คอยตรวจสอบดูแลพฤติกรรมการเล่นของทุกคน และแก้ไขปัญหาและให้คำแนะนำแก่ผู้เล่นในทุกรูปแบบ ซึ่งจะได้รับความไว้วางใจจากนักเล่นมากโดยเฉพาะเด็กๆ และดังนั้นหากคนในอาชีพดังกล่าวนี้ขาดจรรยาบรรณจะส่งผลกระทบคุณภาพของสังคมเกมนั้นๆเป็นอย่างมาก false 312937

2009-11-13T22:33:25+07:00

false

2009-11-12T12:04:57+07:00

“GM บัว” สาวน้อยคนเก่งแห่งทรูดิจิตอล เมื่อเด็กสาวต้องมาดูแลนักเล่นเกมหนุ่มๆมากมาย

45957

true หลายครั้งที่เรามักได้ยินคำว่า “เด็กไร้สัญชาติ”  จนเกิดเป็นคำถามว่า ในประเทศไทยมี “เด็กไร้สัญชาติ” อยู่มากน้อยเพียงใด และเด็กเหล่านี้ได้รับ “สิทธิ” เทียบเท่าเด็กไทยหรือไม่อย่างไร.... หากอยากรู้เรื่องราวเหล่านี้ ลองมาฟังละอ่อนน้อยวัย 14 ปี อย่าง “น้องหนุ่ม  นิลตา” จากจังหวัดเชียงราย ที่จะบอกเล่าเรื่องความเป็นมาของการเริ่มต้นพัฒนาเว็บไซด์เรื่องราวของ “สิทธิเด็กเว็บไซต์” ที่เกิดขึ้นจากการรวมตัวของเด็กซึ่งมีปัญหาเรื่องสิทธิด้านต่างๆ โดยเฉพาะเรื่อง “สัญชาติ” ที่เด็กหลายคนมีปัญหาเรื่องความยากจน ปัญหาการศึกษา และปัญหาด้านการเดินทางออกนอกพื้นที่ ซึ่งรากเหง้าของปัญหาคือ “การไม่มีสัญชาติ” นั่นเอง และด้วยความคิดที่ว่า "อยากให้เว็บนี้เป็นเว็บที่ช่วยผลักดันให้เด็กทุกคนในประเทศไทยและบนโลกนี้มีแต่รอยยิ้ม ได้เรียนหนังสือ ได้มีอิสระ มีความคิดสร้างสรรค์ และไม่มีความแตกแยก ในเรื่องสัญชาติ เชื้อชาติ และวัฒนธรรม" กิจกรรม “เด็กดอยสร้างเว็บเพื่อสิทธิเด็ก” จึงเกิดขึ้น น้องหนุ่มบอกว่าโครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ ICT เพื่อการพัฒนา ของมูลนิธิกระจกเงา ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากองค์การแพลน ประเทศไทย เริ่มต้นเมื่อต้นปี 2551 ด้วยการรวบรวมเด็กนักเรียนใน 3 เขต ได้แก่ อ.แม่สาย อ.แม่ฟ้าหลวง และ อ.แม่จัน จาก 6 โรงเรียนจำนวนทั้งหมด 18 คนในจังหวัดเชียงราย   มาอบรมการทำเว็บไซด์ประมาณหนึ่งเดือน โดยมีแนวคิดคือต้องการสื่อสารผ่านระบบ  internet ให้บุคคล ภายนอกได้รับรู้สิ่งต่างๆ ที่มูลนิธิทำอยู่ และใช้เป็นช่องทางการสื่อสารในมุมอับของสังคมให้บุคคลทั่วไปได้รับรู้เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในอีกมุมหนึ่งของสังคม เพื่อเป็นช่องทางในการระดมทุนช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาสทางการศึกษาในชนบท  โดยทีมงานมูลนิธิกระจกเงา เป็นผู้อบรมให้และเป็นที่ปรึกษาในการดูแลเว็บไซด์ “การอบรมน้องๆทั้ง 18 คน เริ่มต้นด้วยการระดมสมองในการพัฒนาเว็บไซด์ของตัวเองทั้งเรื่องเนื้อหา และรูปแบบของเว็บไซต์   พร้อมกับเปิดเว็บไซต์ในชื่อว่า “<a href="http://www.dekyim.org/">www.dekyim.org</a>” เมื่อเดือนเมษายน 2551 ที่ผ่านมา” น้องหนุ่มบอกว่า  แม้ว่าการทำงานจะพบอุปสรรคมากไม่ว่าจะเป็นเรื่องของการนำข้อมูลมาใส่ในเว็บไซด์ การตรวจสอบข้อมูลความถูกต้อง  ที่ไม่มีผู้ทรงคุณวุฒิช่วยตรวจสอบ ทำให้การทำเนื้อหาเว็บไซต์ค่อนข้างมีปัญหา หรือแม้แต่โครงสร้างของการทำงาน ที่มีทีมงานมาจากหลากหลายโรงเรียน ซึ่งในระยะเริ่มต้นทางมูลนิธิกระจกเงาจะสามารถช่วยเหลือให้เด็กได้มีโอกาสประชุมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันได้  แต่เมื่อระยะเวลาผ่านไปก็จะไม่สามารถจัดการประชุมระดมสมองได้เลย เนื่องจากอยู่กันคนละพื้นที่   ทีมเลยคิดวิธีแก้ปัญหาด้วยการให้กลุ่มของน้องหนุ่มที่อยู่อำเภอเดียวกันประมาณ 5 คน ดำเนินการไปก่อน เพื่อให้เว็บไซด์อัพเดทอยู่ตลอดเวลา แต่ก็ยังพบว่าการประสานงานกันผ่านทางบอร์ดของเว็บไซด์ยังไม่มีประสิทธิภาพเท่าที่ เพราะควรตลอดระยะเวลาที่ทำงานมา 6  เดือนน้องหนุ่มบอกว่ายังไม่สมารถนัดประชุมเพื่อวางแผนทำเว็บไซด์ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว นอกจากนี้ยังมีเรื่องที่สำคัญคือการเข้าถึงคอมพิวเตอร์ และ Internet ของเด็กๆ เนื่องจากแต่ละคนไม่มีคอมพิวเตอร์ส่วนตัว จึงต้องใช้ที่โรงเรียน ซึ่งบางโรงเรียน (แม้เป็นโรงเรียนที่ส่งเด็กเข้าอบรม) ก็ไม่ยอมให้ลงโปรแกรมต่างๆ เพื่ออำนวยความสะดวกให้เด็กที่เข้ามาทำงาน เด็กๆ จึงต้องไปใช้บริการร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ซึ่งจะทำได้ก็เพียงแค่นัดหมายงานเท่านั้น เพราะไม่มีโปรแกรมที่ใช้ทำงานได้เช่นกัน ปัญหาเรื่องการประชาสัมพันธ์คืออีกปัญหาหนึ่ง น้องหนุ่มบอกว่าเนื่องจากเว็บไซด์ดังกล่าวเป็นเว็บไซด์ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ “สิทธิเด็ก”  ซึ่งมีกลุ่มเป้าหมายเฉพาะทางมาก  คนทั่วไปจึงมองว่าเป็นเรื่องที่ยากต่อการเข้าถึง ทำให้ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร ซึ่งวัตถุประสงค์หลักของน้องๆ คือ ต้องการให้คนทั่วไปทราบเรื่องราวที่ตนกำลังทำอยู่ เมื่อไม่สามารถทำได้ดี  จึงทำให้น้องๆ เริ่มหมดกำลังใจลงไปเรื่อยๆ และหากถามว่าสขณะนี้เด็กๆ ต้องการการสนับสนุนในด้านใด  น้องหนุ่มตอบอย่างเต็มปากเต็มคำว่า “ การช่วยประชาสัมพันธ์เว็บไซด์และการจัดค่ายอบรมทีมงานต่อเนื่องไปอีก”  ทั้งนี้เพราะหวังว่าจะมีสมาชิกอาสามาช่วยกันพัฒนาเว็บไซด์ให้ใช้งานได้ดียิ่งขึ้น แต่อุปกรณ์ในการทำงานที่มีประสิทธิภาพและเพียงพอต่อการทำงาน เช่นคอมพิวเตอร์ กล้องถ่ายรูป หรือแม้แต่อุปกรณ์การสื่อสารที่น้องๆ บอกว่าต้องการโทรศัพท์มือถือไว้สำหรับประสานงานกันระหว่างทีมงานด้วยกันเองก็ดูเป็นเรื่องจำเป็นเหมือนกัน รวมทั้งงบประมาณด้วยที่น้องหนุ่มบอกว่า เพราะขณะนี้แม้หน้าเว็บไซต์จะยังไม่หมดอายุ แต่เว็บดังกล่าวก็ไม่ได้มีการอัพเดทข้อมูลมาระยะหนึ่งแล้ว  ถึงวันนี้แม้จะพบปัญหาอุปสรรคนานับประการ แต่น้องหนุ่มก็บอกว่า ไม่ท้อ และจะพยายามต่อไปเพื่อให้ “สิทธิเด็กไร้สัญชาติ” ได้รับการรับรู้จากคนในสังคม แม้จะเพียงน้อยนิดก็ตาม...     เงาเชียงราย มูลนิธิกระจกเงา 241 หมู่ 1 ต.แม่ยาว อ. เมือง จ.เชียงราย 57100 คุณพีระพล  โพยะโล  โทร : 053-737 412-3 , 080-124-4624  email: poyalo1@hotmail.com  หนุ่ม นิลตา มูลนิธิกระจกเงาเชียงราย โทร.087 -737-5838

2009-11-12T10:51:03+07:00

หลายครั้งที่เรามักได้ยินคำว่า “เด็กไร้สัญชาติ” จนเกิดเป็นคำถามว่า ในประเทศไทยมี “เด็กไร้สัญชาติ” อยู่มากน้อยเพียงใด และเด็กเหล่านี้ได้รับ “สิทธิ” เทียบเท่าเด็กไทยหรือไม่อย่างไร.... false 312936

false

2009-11-12T10:51:03+07:00

ทำไมต้อง..เด็กยิ้ม? “เด็กดอยสร้างเว็บเพื่อสิทธิเด็ก”

45957

true โรงเรียนสวนหม่อนเป็นโรงเรียนประถมขนาดใหญ่ ตั้งอยู่ในกลุ่มโรงเรียนในเมือง สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาอำเภอเมืองนครราชสีมา   ความพิเศษของโรงเรียนแห่งนี้ คือ เด็กๆ ทุกคนล้วนแล้วแต่มีความรู้ ความสามารถ และมีความเชี่ยวชาญทางด้านการใช้ ICT ด้วยนโยบายหลักของโรงเรียนคือเน้นให้เด็กเกิดการเรียนรู้ทางด้าน ICT อย่างสร้างสรรค์ และใช้ ICT เป็นเครื่องมือพัฒนาตนเองไปพร้อมๆกับการพัฒนาสังคมรอบข้าง ดังนั้นทางโรงเรียนจึงช่วยกันปลูกฝังแนวคิด  “ ICT สร้างสรรค์ เพื่อตน เพื่อสังคม ” ผ่านโครงการ “นักข่าวจิ๋ว cyber” ซึ่งก่อตั้งโดยอาจารย์ชัยวัฒน์  ฝาชัยภูมิ อาจารย์ฝ่าย ICT ของโรงเรียน และด้วยการสนับสนุนของ “มูลนิธิอินเทอร์เน็ตร่วมพัฒนาไทย” ที่เล็งเห็นว่าปัจจุบันเทคโนโลยีมีความก้าวหน้าในลักษณะก้าวกระโดด ดังนั้นเด็กๆ รุ่นใหม่ควรจะต้องใช้ ICT  อย่างรู้เท่าทัน  โครงการ “ นักข่าวจิ๋ว cyber” มีวัตถุประสงค์หลัก คือ เน้นให้บุคลากรและเด็กๆ ในโรงเรียน ได้ฝึกทักษะความรู้ ความสามารถทางด้าน ICT อาทิ ให้เด็กนักเรียนได้ทำข่าวในประเด็นที่น่าสนใจเกี่ยวกับเรื่อง IT ในรูปแบบของบทความ และ อัดเสียงเป็น MP3  ให้เด็กได้ถ่ายทำวิดีโอภาพยนตร์สั้น  รวมทั้งการผลิตสารคดีสั้นเรื่องราวในชุมชนของตัวเอง และใช้พื้นที่เว็บไซต์ของโรงเรียนเป็นพื้นที่เผยแพร่ผลงานของเด็ก การสร้างจิตสำนึกในการใช้ ICT ถือเป็นการแก้ไขปัญหาได้ตรงจุด เพราะเป็นการเปลี่ยนจากการตั้งรับในแบบเดิมด้วยกฎหมาย อาทิ ไม่ให้เด็กอายุต่ำกว่า 18 ปีเข้าร้านเกม หรือให้ร้านเกมปิดก่อนเที่ยงคืน ซึ่งเป็นการแก้ไขปัญหาไม่ตรงจุด ดังนั้นการแก้ไขปัญหาในเชิงรุกด้วยการปลุกจิตสำนึกของการใช้ ICT ที่ดีจะช่วยแก้ไขปัญหาในตัวเด็กและลดปัญหาสังคมที่อาจเกิดขึ้นตามมา  อ่านเรื่องราวของน้องต้นแบบได้ที่นี่ค่ะ <a href="http://gotoknow.org/file/surawadeeruk/Kad.doc">ความฝันของหนู...อยู่ในจอทีวี</a>  น้องลูกเกด ป. 5 รร. สวนหม่อน <a href="http://gotoknow.org/file/surawadeeruk/may.doc">ลูกไม้.....หล่นใกล้ต้น</a> น้องเมย์ ป. 5 รร. สวนหม่อน

2009-11-12T10:47:38+07:00

false 312935

false

2009-11-12T10:47:38+07:00

โรงเรียนสวนหม่อน กับโครงการ “นักข่าวจิ๋ว cyber” ข่าวออนไลน์ฝีมือเด็กประถม

45957

true ใครว่าติดเกมส์ แล้วไม่ดี มาดูเด็กคนนี้ แล้วคุณจะรู้ว่าเกมส์ก็มี “ดี” อยู่ไม่น้อย “น้องเต้”  หรือ เด็กชายอรรถพงศ์ รักขธรรม หนุ่มน้อยวัย 13 ปีจากอยุธยา ที่ชื่นชอบการเล่นเกมส์เป็นชีวิตจิตใจ เขาสามารถเล่นเกมส์ได้ทุกชนิด และเขียนวิเคราะห์เกมส์ได้อย่างลึกซึ้ง จากเล่นเกมส์เพื่อสนุกอย่างเดียว น้องเต้ได้พยายามนำเรื่องราวของเกมส์มาสร้างสรรค์เป็นผลงานเขียนข่าวในเว็บไชต์ Online-station ด้วยเอกลักษณ์ในการเขียนเป็นของตัวเองที่น่าสนใจ ทำให้งานเขียนของน้องเต้ได้รับความนิยมอย่างสูง ที่สำคัญงานเขียนบทความลงบนเว็บไซต์ยังทำให้ “น้องเต้” เริ่มมีรายได้เป็นของตนเอง จนปัจจุบันน้องเต้กลายเป็น...คอลัมนิสต์ฟรีแลนซ์เกมอายุน้อยที่สุดแห่ง Online –station ที่เรียกได้ว่าหาตัวจับได้ยาก เขาเก่งเรื่องงานเขียน และการเรียนก็ไม่เป็นรองใคร ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.92 ที่การันตีได้ว่าเขา “เก่งทั้งในจอและนอกจอ” จริงๆ

2009-11-12T10:11:34+07:00

จนปัจจุบันน้องเต้กลายเป็น...คอลัมนิสต์ฟรีแลนซ์เกมอายุน้อยที่สุดแห่ง Online –station ที่เรียกได้ว่าหาตัวจับได้ยาก เขาเก่งเรื่องงานเขียน และการเรียนก็ไม่เป็นรองใคร ด้วยเกรดเฉลี่ย 3.92 ที่การันตีได้ว่าเขา “เก่งทั้งในจอและนอกจอ” จริงๆ false 312923

false

2009-11-12T10:11:34+07:00

ผมเขียนงานได้เพราะเล่นเกม!

45957

true พีรพัทธ์ นันนารารัตน์  หรือ ”น้องฮง” นักเรียนชั้นมัธยมศึกษามัธยมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศเตรียมอุดมน้อมเกล้า กับบทบาทหลายหน้าที่เป็นทั้งโปรแกรมเมอร์ , นักโอเพนซอร์ส , นักพัฒนาเกม และแกนนำผู้ร่วมก่อตั้ง  เครือข่ายเยาวชนเพื่อพัฒนาสื่อสร้างสรรค์ไทย  ผู้สัมผัสเกมตั้งแต่วัยเด็กตั้งแต่อายุไม่ถึง 10 ขวบ ด้วยเหตุที่ว่าเห็นเพื่อนและคนอื่นๆ เล่นกันอย่างสนุก แต่น้องฮงมองเห็นคุณค่าของเกมมากกว่าความสนุกอย่างที่เด็กในวัยเดียวกันมองกัน  เพราะเขาสนใจอยากจะสร้างเกมนั่นเอง  จินตนาการและความคิดก็เริ่มโลดแล่นในวัยที่น้องฮังอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 เริ่มเรียนรู้ด้านกราฟฟิก แต่เมื่อเรียนรู้แล้วเมื่อไหร่จะกลายเป็นเกมซักที ประกอบกับเห็นเกมหลายๆเกมสร้างไม่สำเร็จ แล้วอะไรคือหัวใจของเกมนั่นคือโปรแกรมเมอร์ น้องฮงจึงเบนเข็มทิศทางใหม่ด้วยการศึกษาการเขียนโปรแกรมด้วยตัวเอง ค้นหาข้อมูลจากห้องสมุด จนเจอหนังสือที่จุดประกายความคิด   “เริ่มต้นการพัฒนาเกม” ประกอบกับได้รู้จักรุ่นพี่รุ่นน้องในโรงเรียนที่มีหัวใจเดียวกันที่จะสร้างสรรค์เกมขึ้นมา  จึงรวมตัวกันในกลุ่มของ IGD ปฏิบัติการนักพัฒนาเกมรุ่นเยาว์  โดยสร้างเกมยิงมุมมองบุคคลที่หนึ่งจากโปรแกรมสำเร็จรูป จนกระทั่งหัดเขียนโปรแกรมเอง จากเกมแรกคล้าย Quake II และด้วยความคึกคะนองของวัยรุ่นทำให้เกมที่สร้างขึ้นเป็นไปลักษณะเกมที่ยิงกัน เพื่อเอาความมันส์และ ความสนุกอย่างเดียว             ด้วยหัวใจคำนึงถึงคุณค่าของเกมได้ฉุกคิดให้น้องฮง เปลี่ยนตัวเองมาสร้างเกมที่ใส่ใจสังคมมากขึ้น สิ่งที่คนทำเกมต้องการคงไม่ใช่การให้ผู้เล่นชนะแล้วยืนเหนือเกม แต่เกมนั้นจะต้องชนะ(ใจ)ผู้เล่น และต้องอยู่บนกฎเดียวกันกับหุ่นยนต์ คือไม่ทำให้มนุษย์เดือดร้อน เช่น เกมลดโลกร้อน Sci Fi  เกม Confuse Way   เกม Different Era  เกมฝนหลวง เกม BKK TaXo MeTroN หรือเกมTaxi เที่ยวกรุงเทพ เล่นได้ทุกเพศทุกวัย โดยเราจำลองกรุงเทพของจริงมาใส่เกม นับเป็นงานชิ้นใหญ่ที่สุดเท่าที่คิดสร้างมา และอยากให้เกมนี้เป็นจุดเริ่มต้นของ iGame For Social ให้คนในสังคมพลิกด้านดีๆ ของเกมมาพัฒนามุมมองบวกของโลกไซเบอร์ต่อไป เว็บมาสเตอร์ พัฒนาเกมเพื่อสังคมไทย www.thaiopengames.org  อ่านต่อที่นี่ค่ะ...

2009-11-12T10:07:21+07:00

"...เกมคือสื่ออย่างนึง ขึ้นอยู่กับมุมมอง หากมองในแง่ดี เกมจะเป็นสื่อสร้างสรรค์ที่ให้ความสุขกับเรา คลายเครียดและผ่อนคลาย หากมองในอีกแง่มุมนึงก็จะเหมือนกับที่เป็นข่าว ขึ้นอยู่กับที่เราเล่นแบบไหน แบ่งเวลาเป็นไหม ควรจะหาเวลาไปทำกิจกรรมอื่นๆ ด้วย ที่สำคัญคือโลกแห่งความจริง..." false 312922

false

2009-11-12T10:07:21+07:00

โปรแกรมเมอร์จิ๋วแจ๋วอัจฉริยะ ผู้พลิกมุมมอง+ ของเกมในโลกไซเบอร์