31942 35 true <p><span style="color: #808000;">วันหนึ่งๆของการทำงาน เดินไป เดินมาในร.พ.หลายรอบอยู่ เดินไปถึงที่แห่งไหน ก็มักได้ิยินคนบ่นว่า "เข็ดตัว(เมื่อยตัว)" ก็ออกบ่อย</span></p> <p><span style="color: #0000ff;">สัปดาห์นี้มีวันพ่อ ก็เลยได้มีวันหยุดยาวหลายวัน </span></p> <p><span style="color: #808000;">เอางานประวัติสุขภาพเจ้าหน้าที่มาดูที่บ้าน ดูไป บันทึกไป วิเคราะห์ไป เอ๊ะ ทำไม เมื่อยศอก เมื่อยไหล่นะ</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://www.prd.go.th/img/huge/e2d4c7e5016ee029413171763fda9b77.jpg" border="0" alt="เมื่อย" width="196" height="218" /></p> <p><span style="color: #0000ff;">แวบหนึ่ง...สติมา...อ้อ...เราก็เป็นเหมือนคนอื่นเขา....ที่เมื่อมีงานเข้า...ลืมเรื่องออกกำลังกายไปเลย.....</span></p> <p><span style="color: #808000;">ออกกำลังกายเพื่อประโยชน์ของกล้ามเนื้อและข้อต่อนะ..ลืมไปเลย..ลืมไปเลย</span></p> <p><span style="color: #0000ff;">พอนึกได้ก็เริ่มแบ่งเวลาสลับให้เกิดโอกาสของการออกกำลังกายเพื่อสุขภาพในอีกประเด็น </span></p> <p><span style="color: #008000;">เริ่มทำแบบง่ายๆคล้ายๆท่านี้...อิอิ....แต่ให้ปรับอีกหน่อยค่ะ</span></p> <p>&nbsp;</p> <p style="text-align: center;"><img src="http://btgsf1.fsanook.com/album/files/jpg/221/1106157.jpg" border="0" alt="ก้ม" width="320" height="240" /></p> <p><span style="color: #800080;"> ยืนตรง เท้าห่างพอยืนมั่น วางเท้าแบบคู่ขนาน ปลายเท้าตรง </span></p> <p><span style="color: #008000;">เอื้อมมือลงแตะต้นขา ค่อยๆเลื่อนมือที่แตะต่ำลงๆช้าๆ&nbsp; </span></p> <p><span style="color: #800080;">การเคลื่อนไหวหลักอยู่ที่การเลื่อนมือ</span></p> <p><span style="color: #008000;">ช้าๆๆๆๆๆ ช้าๆไว้ ช้าจนแทบไม่รู้ตัวว่าได้เลื่อนมือลงไปเรื่อยๆ</span></p> <p><span style="color: #800080;">ค้อมหลังแบบไม่ต้องก้มเอง แต่หลังมันค้อมตามมือลงไป</span></p> <p><span style="color: #008000;">รับรู้ในระหว่างเลื่อนว่า สภาพร่างกายของตนเป็นอย่างไรบ้าง</span></p> <p><span style="color: #800080;">เมื่อเลื่อนมือลงไปแตะถึงระดับที่เริ่มรับรู้ความตึงกล้ามเนื้อ</span></p> <p><span style="color: #008000;">ฝืนแตะเลื่อนลงต่ำ ลงไปอีกนิดแล้วหยุดลง </span></p> <p><span style="color: #800080;">ไม่จำเป็นต้องพยายามแตะต่อเพื่อเอาชนะถ้าแตะแล้วต่ำลงถึงปลายเท้าไม่ได้</span></p> <p><span style="color: #008000;">หยุดลงแล้วให้นับเลข 1..2..3..4.......10...แล้วหยุดนับ</span></p> <p><span style="color: #800080;">ไม่กลั้นหายใจระหว่างนับ...หลังก็ยังค้อมต่ำเพื่อให้ระดับแตะนั้นคงที่ </span></p> <p><span style="color: #008000;">ถ้านับได้ไม่ถึง 10....ทำได้แค่ไหนเอาแค่นั้น...ไม่ว่ากัน...</span></p> <p><span style="color: #800080;">ไม่จำเป็นต้องทำได้ทันทีถึงระดับนี้ค่ะ</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://www.thaihealth.or.th/files/u2/25-2.jpg" border="0" alt="ก้มเงย" width="191" height="188" /></p> <p><span style="color: #008000;">เชื่อไหมว่าทำแค่นี้....ได้เหงื่อซึมกาย....ถ้าใช้ภาษาคนใต้..เขาใช้คำว่า "ได้แรงดี"</span></p> <p><span style="color: #800080;">นับจบก็ทำย้อน เลื่อนมือไต่ระดับสูงขึ้นช้าๆ....หลังยืดคลายตามมา</span></p> <p><span style="color: #008000;">จนกระทั่งคืนกลับในท่ายืนตรง</span></p> <p><span style="color: #800080;">รอบที่ 2 ทำต่อซ้ำ...อ๊ะ..อ๊ะ..คราวนี้สบายขึ้นกว่าเดิม...ยังได้แรงอยู่</span></p> <p><span style="color: #008000;">ทำต่อครบ 4 รอบ...วันนี้ หลัง ไหล่ ขา แขน สบายแฮ....</span></p> <p>&nbsp;</p> <p style="text-align: center;"><img src="http://www.diarylove.com/Tangkwakaa3/images/20090924_10tunkai2.JPG" border="0" alt="สบาย" width="255" height="326" /></p> <p><span style="color: #800080;">วันต่อไปทำเพิ่ม...ทีละรอบๆจนได้ครบ 10 รอบ..12 รอบ...สบายๆ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ทำแล้วมาบอกต่อว่าท่าง่ายๆอย่างนี้ใช้ได้ผล..ช่วยลดปวด ลดเมื่อยประจำวัน..ดีนักแลค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">เนื่องด้วยเป็นวันพ่อ&nbsp; ฉันขอชวนไปดู<a href="http://video.sanook.com/%E0%B8%A2%E0%B8%B7%E0%B8%94%E0%B9%80%E0%B8%AA%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%A2%E0%B8%B7%E0%B8%94%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A2-229351-player.html" title="การยืดเส้นยืดสาย">การยืดเส้นยืดสาย</a>ที่ประยุกต์ใช้ง่าย เผื่อจะปิ๊งนำไปใช้เป็นกิจกรรมระหว่างคน 3 วัย&nbsp; ดูแล้วเด็กสนุก คนหนุ่มยืด คนแก่ลุ้น </span></p> <p><span style="color: #808000;">นึกเลยไปว่าทำให้คนแก่แข็งแรง คนไข้สบายได้ด้วยนา</span><span style="color: #808000;">&nbsp;</span></p> <p><span style="color: #ff0000;">ขอเตือนเพียงว่าเวลานำไปใช้ให้เลือกตามเหมาะควร&nbsp;</span></p> <p><span style="color: #ff0000;">ประยุกต์ใช้ให้ลงตัว....คิดก่อนลงมือ...</span></p> <p><span style="color: #ff0000;">เลี่ยงการลอกเลียนทำตามให้เหมือนทุกประการ...นะคะ...เพื่อให้สบายๆได้จริงๆ</span></p> <p><span style="color: #ff0000;"><span style="color: #808000;">แถมด้วยการ์ตูนน่ารัก..น่ารัก...<a href="http://share.psu.ac.th/blog/teddy-healthy/10372" title="ตามไปดูที่นี่">ตามไปดูที่นี่</a>ได้เลยค่ะ</span><br /></span></p> 2009-12-07T13:19:35+07:00 ทำแล้วมาบอกต่อว่าท่าง่ายๆอย่างนี้ใช้ได้ผล..ช่วยลดปวด ลดเมื่อยประจำวัน..ดีนักแล false 318674 2010-01-14T23:01:38+07:00 false false 2009-12-08T07:55:22+07:00 0 31942 4 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ทำงานอยู่กับคนเบาหวานก็ไม่พ้นที่จะเจอปัญหาของการที่มีคนเบาหวาน เข้ามานอนรักษาในร.พ.ด้วยเรื่องน้ำตาลในเลือดต่ำจนเป็นลม</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">วันหนึ่งได้รับคนไข้เบาหวานที่มีปัญหา Hypo เข้ามานอนในหอ ถือว่าเป็นความเสี่ยงทางคลินิกที่ควรมีการแก้ไขเชียวนะ หากทำงานด้านการพัฒนาคุณภาพบริการอยู่</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">สิ่งที่เจอในคนไข้คนนี้มีเรื่องเอ๊ะ เอ๊ะตรงที่เข้ามานอนด้วยเรื่องเดียวกันนี้ 3 ครั้งแล้ว ความเอะใจทำให้สืบค้นลึกลงไปว่า มีอะไรเป็นสาเหตุกันหรือ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #800000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa198.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">แล้วพบเลยนี่ไง ความไม่รู้ ไม่รู้ว่าโรคและการกินอาหารเกี่ยวกันยังไง มีด้วยนะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">พบไม่รู้ก็สอนกันใหม่ให้รู้ ทั้งเรื่องโรคและเรื่องอาหาร แล้วเสริมให้ด้วยการเชื่อมต่อให้นักโภชนาการเข้ามาร่วมสอนกันด้วย</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">แถมไปด้วยส่งต่อเชื่อมโยงไปที่หน่วยเยี่ยมบ้าน ขอให้รับเข้าไว้ในการเยี่ยมบ้าน </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">พร้อมทั้งส่งต่อให้นักสังคมสงเคราะห์ เข้ามาหน่อยมาช่วยดูให้หน่อย เรื่องอาชีพและการสร้างรายได้ ช่วยลดหน่อยความเดือดร้อนที่มี ท้ายที่สุดลงเอยกันที่ได้การส่งเสริมอาชีพมาเสริมจากอบต.เป็นผู้ให้</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เมื่อคุณหมอบอกให้กลับบ้านก็เชื่อมโยงต่อไปให้มีการจดบันทึกค่าน้ำตาลในเลือดที่เจาะได้ ประสานไปที่สอ.ใกล้บ้านให้นั่นแหละ ทำให้ได้บันทึกค่าน้ำตาลมาให้ดูทุกเดือน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ผลก็คือ ไม่เจอแล้ว ที่เข้ามานอนร.พ.ด้วยเรื่องเดิมๆอย่างทุกครั้ง แถมยังได้ค่าน้ำตาลที่พอยอมรับได้ คืนกลับมาให้ชื่นใจได้เสียอีก </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ดีใจกับการตัดสินใจเชื่อมระบบทั้งหมด ที่ได้ช่วยให้คนไข้ได้ดีในเรื่องการคุมน้ำตาลจริงๆเลย</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #0000ff;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa197.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">เรื่องข้างบนที่นำมาเขียนเล่านี้ ได้มาจากคำรำพึงของน้องศลิรดา พยาบาลชำนาญการ ร.พ.ระนอง เมื่อคราวที่เธอมาร่วมงานตลาดนัดฯ ค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">เรื่องนี้มีอุทาหรณ์สอนใจนะคะ ว่าการเชื่อมโยงระบบให้ไร้รอยต่อนั้น ช่วยคนเบาหวานให้มีชีวิตที่มีชีวาได้มากมายเชียวนา...สนใจกันหน่อย...เร้ว....ช่วยกัน ช่วยกัน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ขอบคุณน้องศลิรดานะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ขอบคุณอบต.ที่เล่าถึง ที่มีความการุณย์มาร่วมด้วยช่วยคนด้วยค่ะ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ทำความดีอย่างนี้ฉันขอชื่่นชม.....ขอให้มีความเจริญยิ่งๆขึ้นไปค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">21 พ.ย.2552</span></p> 2009-11-21T23:37:06+07:00 สิ่ง ที่เจอในคนไข้คนนี้มีเรื่องเอ๊ะ เอ๊ะตรงที่เข้ามานอนด้วยเรื่องเดียวกันนี้ 3 ครั้งแล้ว ความเอะใจทำให้สืบค้นลึกลงไปว่า มีอะไรเป็นสาเหตุกันหรือ false 315176 2009-11-22T09:10:25+07:00 false false 2009-11-21T23:39:18+07:00 1 31942 4 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ป้าแอ้ดตรวจพบเป็นเบาหวานความดันโลหิตสูงตั้งแต่ปี 2541.....ขาดนัดและขาดยาเป็นประจำ&nbsp; คุมน้ำตาลและความดันไม่ได้....หมอจะปรับจากยากินเป็นยาฉีดให้....ก็ไม่สามารถเปลี่ยนได้.....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ป้าแอ้ดบอกว่าป้าอยู่กับแม่อายุ 90 ปี ป้าแอ้ดต้องดูแลแม่ทั้งๆที่ป้าแอ้ดเองก็ตาบอดมองไม่เห็น&nbsp; มาตามนัดลำบาก&nbsp; ต้องให้เพื่อนบ้านเป็นผู้มาส่งทุกครั้ง</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ป้าแอ้ดชอบทานของหวานเป็นประจำ&nbsp;&nbsp; หมอ พยาบาลและทีมดูแลในคลินิกเบาหวานให้คำแนะนำและคุยกับผู้นำส่งให้ช่วยป้าแอ้ดด้วย....ก็มีคำรับปากว่าจะช่วยนำป้าแอ้ดมาตามนัด....</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #008000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa386.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">แต่ป้าแอ้ดก็ยังขาดนัด ขาดยา น้ำตาลในเลือดสูงมากขนาด 441มก/ดล. ต้องนอนรพ. ด้วยน้ำตาลสูงบ่อยๆ&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">กระทั่ง 6 ธค. 2547 ป้าก็มานอนรพ.....น้ำตาลในเลือดสูง...หมอส่งต่อเรื่องของป้ามาให้ทีมเยี่ยมบ้านช่วยติดตามดูแลต่อที่บ้าเรื่องตรวจน้ำตาลและรับยาให้ป้าแอ้ดต่อเนื่อง</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ฉันอยู่ในทีมเยี่ยมบ้าน เริ่มไปเยี่ยมบ้านป้าแอ้ดครั้งแรก 14 ธค. 2547 </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">บ้านป้าแอ้ดเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว.....เงียบมาก เข้าไปก็ได้กลิ่นอับๆคล้ายมีกลิ่นปัสสาวะปนโชยมาปะทะจมูกของทุกคน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">พวกเราร้องถามไปว่า.....มีโครอยู่มั้ยคะ&nbsp;&nbsp; สักพักก็ได้ยินเสียงตอบว่า.... อยู่ค่ะ&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ภาพเจ้าของเสียงที่เห็นกันในวันนั้นคือผู้หญิงอายุประมาณ 50 ปีกว่าๆที่มีสภาพผมยุ่งเหยิง&nbsp; ใบหน้าซีดอิดโรย&nbsp; เหงื่อชุ่มหน้าผาก&nbsp; สวมคลุมร่างกายด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">เธอเดินใช้มือคว้าจับขอบประตูแบบคลำทางเดิน โผล่ตัวออกมา</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #008000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa394.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">พวกเราบอกเธอว่า&nbsp; มาจากรพ.หลังสวนมาเยี่ยมป้าค่ะ&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">เราเห็นสีหน้าแปลกใจและตื่นเต้นของป้า เสียงดังถามขึ้นมาว่า &ldquo;คุณหมอจากรพ.มาเยี่ยมป้าจริงๆหรือคะ&rdquo; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">พวกเราจับมือป้าจูงมานั่งคุยกัน ซักถามข้อมูลต่างๆของป้า ได้ความว่า ป้าแอ้ดอยู่กับแม่ เพียง 2 คน แม่อายุ 90 กว่าปีแล้ว มีการหลงลืมและช่วยเหลือตัวเองไม่ใด้&nbsp; นอนอยู่กับที่&nbsp; ป้าต้องทำให้ทุกอย่าง&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">"วันนี้ยังไม่ใด้อาบน้ำเลย&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; บ้านมีกลิ่นเหม็นเกรงใจคุณหมอจริงๆ" ป้าบอกด้วยน้ำเสียงท้อแท้ กังวลไม่สบายใจ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">เราชวนคุยป้าคุยเรื่องโรคเบาหวาน ป้าบอกว่า &nbsp; "รู้ว่าต้องดูแลตนเอง กินยาเองโดยวิธีคลำเม็ดยา&nbsp; จำเวลากินยาใด้&nbsp; เมื่อรู้ว่าถึงวันหมอนัดแต่ไปเองไม่ใด้&nbsp; ต้องกวนให้หลานๆที่อยู่ใกล้พาไป&nbsp; เกรงใจเขา ของหวานป้ายังกินอยู่เพราะป้าเหนื่อย ที่กินบ่อยๆเพราะเหนื่อยๆกินแล้วดีขึ้น"&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">"ป้ารู้สึกไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้ว&nbsp; ชีวิตเหมือนมีเวรมีกรรม ทำไมต้องเป็นแบบนี้"</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #800080;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa374.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ฉันจึงคุยให้กำลังใจป้า ให้ป้ารู้สึกตนเองมีค่าอย่างการที่ป้ากตัญญูดูแลแม่&nbsp; แล้วถามว่าจะให้แม่ไปอยู่บ้านพักคนชราไหม&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #ff0000;">ป้ามีน้ำตาซึมและบอกว่า "ฉันจะดูแลแม่ตลอดไป"</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">เมื่อมาเยี่ยมในครั้งหลังๆ&nbsp; ดูป้าแอ้ดสดชื่นมากขึ้น&nbsp; ยิ้มแย้มพูดคุยสนุก และบอกกับพวกเราว่า "ป้าคอยทุกครั้งเมื่อถึงวันนัด"</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">3 เดือนหลังการไปเยี่ยมป้า เราพบว่าน้ำตาลป้าค่อยๆลดลง&nbsp; ไม่มีภาวะแทรกซ้อนเพิ่ม </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">รู้สึกเลยว่าการเยี่ยมดูแลทั้งร่างกาย จิตใจพูดคุยให้กำลังใจเสมอ&nbsp; ทำให้ป้ามีกำลังใจ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #ff0000;">กำลังใจจากคนรอบข้างสำคัญมากจริงๆนะ&nbsp; ทำให้คนมีกำลังใจต่อสู้และดำรงชีวิตอยู่ได้ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ฉันได้ประสานงานองค์กรส่วนท้องถิ่นให้ช่วยเหลือเงินคนพิการแก่ป้า 500 บาท และเงินคนชราแม่ป้าแอ้ด 500บาท </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">เดี๋ยวนี้ป้ามีผู้ใหญ่บ้าน อสม.เข้ามาร่วมดูแลที่บ้านด้วย&nbsp;&nbsp; ผลัดเปลี่ยนช่วยกันในชุมชน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;"> ฉันยังตามไปเยี่ยมดูแลป้าทุกเดือน&nbsp; และยังเห็นใบหน้ายิ้มแย้มคุยเก่งของป้า ไม่ได้ยินการพูดถึงความท้อแท้หมดหวัง&nbsp; มีแต่เสียงมั่นใจที่ดังมาให้ได้ยินว่า "ป้าจะมีชีวิตอยู่และทำวันนี้ให้ดีที่สุด"</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #800080;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa369.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เรื่องนี้เป็นเรื่องของคนสู้ชีวิต ที่สะท้อนให้เห็นการมีความหวัง ที่ขอนำมาบอกเล่าเพื่อสะกิดสะเกา คนเบาหวานที่มีความสมบูรณ์กว่าค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ขอบคุณน้องพรพิมล พรหมประทีป พยาบาลชำนาญการ แห่งร.พ.หลังสวนนะคะ ที่นำชีวิตของป้าแอ้ดมาให้เป็นครูอีกคน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ขอบคุณป้าแอ้ดที่มากระตุ้น ให้รู้ว่าคนทุกคนมีธาตุนักสู้สิงอยู่ในตัวเสมอ ขอแต่ให้มีความเข้าใจในความหวังของชีวิตแห่งตนให้ชัดเจนแค่นั้นเอง</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">21 พ.ย.2552</span></p> 2009-11-21T23:11:57+07:00 กำลังใจจากคนรอบข้างสำคัญมากจริงๆนะ ทำให้คนมีกำลังใจต่อสู้และดำรงชีวิตอยู่ได้ false 315172 2010-01-12T22:45:31+07:00 false false 2009-11-21T23:38:43+07:00 1 31942 4 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ในบรรดาเรื่องราวของคนเบาหวาน สิ่งที่นับว่ายากสำหรับการดำรงตนก็ไม่พ้นเป็นเรื่องของการกิน การอยู่ในแต่ละวัน หลายๆเรื่องราวของเรื่องเล่า มีตัวอย่างของการอยู่มาเล่าบ้างแล้ว คราวนี้ก็มาถึงคราวเรื่องการกินกันหน่อย</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เรื่องราวในบันทึกนี้ เป็นเรื่องการทำงานของผู้ให้บริการในร.พ.แห่งหนึ่ง ซึ่งน้องอุบล(สาว) พยาบาลชำนาญการเธอนำมาเล่าให้ฟังค่ะ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #808000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa358.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">"ที่ร.พ.ตรัง จะพบคนไข้เบาหวานที่มีทั้งน้ำตาลสูงและน้ำตาลต่ำ ทั้งมีอาการอ่อนเพลียกินไม่ได้ หรือ น้ำตาลต่ำจนเป็นลมมาเยอะ มานอนร.พ.กันบ่อย เดือนๆหนึ่งคนละครั้งสองครั้ง </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">โภชนากรเข้าไปให้ความรู้กันรายตัว รายกลุ่ม ทั้งกับคนไข้แล้วก็ครอบครัว</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">เวลาเจอคนไข้เบาหวานที่จัดอาหารให้ตัวเองกินไม่เหมาะสม ปริมาณที่กินกับกิจกรรมประจำวันไม่เหมาะกัน ก็จะนำมาเข้ากลุ่มๆละ 7-8 คน ญาติที่เข้าร่วมกลุ่มจะเลือกจากคนที่ดูแลคนไข้เป็นประจำ<br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ใช้ตัวอย่างอาหารแลกเปลี่ยน ชุดตัวอย่างอาหารสำเร็จรูปเป็นเครื่องมือ ใช้หน่วยช้อน ถ้วย จานในการเปรียบเทียบปริมาณหน่วยนับ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">หอผู้ป่วยเขาช่วยเลือกคนมาเข้ากลุ่มให้&nbsp; เวลาเข้ากลุ่มจะคุยกันเรื่องแต่ละมื้อกินอะไรเท่าไร แล้วให้เปรียบเทียบกับจำนวนหนึ่งคนกินที่ตำราบอกไว้ ถามแบบจำนวนช้อน ถ้วย จาน อย่างนี้ใช่ไหม และบอกให้รู้ว่าอะไรบ้างที่กินแล้วเหมือนกินข้าวเข้าไป เช่น ข้าวกับข้าวโพด ที่กินเข้าไปแล้วได้สารอาหารเหมือนๆกัน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">คุยกับคนไข้แล้วก็รู้ว่า คนไข้ไม่คุ้นกับอาหารแลกเปลี่ยน ก็เลยพากันกินอย่างที่กินกันอยู่ อย่างเช่น คนตรังจะชวนกันกินขนมจีน ข้าวเหนียวสังขยา บะจ่าง ข้าวเหนียวปิ้ง </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">เวลาให้ความรู้ก็เลยต้องคุยให้รู้จักว่า กินเงาะ 3 ผล ส้ม 3 กลีบนั้นมีผลอย่างไร&nbsp; หลังจากให้ความรู้แล้วก็ติดตามดูระดับน้ำตาล เพื่อช่วยปรับเปลี่ยนสัดส่วนอาหารและเลือกเมนูอาหารให้</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">แล้วใช้ถามจำนวนครั้งของการออกไปกินอาหารนอกบ้านดูนะว่าเป็นกลุ่มเสี่ยงหรือเปล่า ถ้าสัปดาห์หนึ่งกินอาหารนอกบ้านเกิน 4 ครั้ง แสดงว่าคนนั้นเป็นกลุ่มเสี่ยงจะเป็นโรคพวกนี้แล้วละ..."</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #008000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa334.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">เรื่องราวนี้เมื่อน้องสาวนำมาเล่าในตลาดนัดฯให้ได้ฟังกัน ผู้คนในกลุ่มชอบใจนะคะ รู้สึกดีๆกับเทคนิคที่เธอนำมาใช้</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ขอบคุณน้องสาวมากๆค่ะ ที่นำเรื่องของประสบการณ์ทำงานมาแบ่งปันกัน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">สำหรับท่านๆที่ไม่รู้จักอาหารแลกเปลี่ยน ขอเพิ่มเติมความรู้เอาไว้สักหน่อยว่า</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">เขาใช้หลักของพลังงานที่อาหารนั้นๆให้มาเปรียบเทียบแล้วใช้แทนกันค่ะ เขาก็เลยใช้คำว่า "แลกเปลี่ยน" ซึ่งมีที่มาจากภาษาปะกิตว่า "exchange"&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><strong><em><span style="color: #0000ff;">หน่วยที่ใช้เปรียบเทียบ เรียกว่า "ส่วน" ค่ะ</span></em></strong></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;"><strong><em>เวลาที่เขาจะเลือกแลกเปลี่ยน เขาจะเลือกแลกเปลี่ยนอาหารในหมวดอาหารเดียวกันค่ะ </em></strong></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">อย่างเช่น หมวดแป้ง ข้าว ซึ่งต้องการกินเพื่อให้ได้สารอาหารคาร์โบไฮเดรตมาใช้งานให้พลังงาน ก็ใช้แลกเปลี่ยนระหว่าง ข้าว กับ ผลิตภัณฑ์จากข้าว เช่น ก๋วยเตี๋ยว ขนมจีน </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">คือว่า ถ้าจะไม่กินข้าว ก็ใช้กินก๋วยเตี๋ยว หรือ ขนมจีนกินแทน เป็นต้น</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">หรือว่าถ้าต้องการสารอาหารโปรตีน ก็แลกเปลี่ยนระหว่าง เนื้อสัตว์ ถั่ว หรือนม&nbsp; เลือกกินตามแต่จะต้องการแค่ไหนระหว่างกลุ่มนี้ จะลดอะไร จะงดอะไร กินอะไรแทน อะไรอย่างนี้แหละที่เรียกว่า "แลกเปลี่ยน"</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ท่านใดที่สนใจจะเรียนรู้ด้วยตัวเองเชิญได้เลย<a href="http://www.google.co.th/search?client=firefox-a&amp;rls=org.mozilla%3Ath%3Aofficial&amp;channel=s&amp;hl=th&amp;source=hp&amp;q=%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B9%81%E0%B8%A5%E0%B8%81%E0%B9%80%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%A2%E0%B8%99&amp;meta=&amp;btnG=%E0%B8%84%E0%B9%89%E0%B8%99%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%94%E0%B9%89%E0%B8%A7%E0%B8%A2+Google" title="ที่นี่">ที่นี่</a>นะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">21 พ.ย.2552</span></p> 2009-11-21T22:41:17+07:00 ถ้าสัปดาห์หนึ่งกินอาหารนอกบ้านเกิน 4 ครั้ง แสดงว่าคนนั้นเป็นกลุ่มเสี่ยงจะเป็นโรคพวกนี้แล้วละ... false 315168 2009-11-22T08:51:36+07:00 false false 2009-11-21T22:41:17+07:00 1 31942 4 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เรื่องเล่าเรื่องนี้มาจากคนดังคนหนึ่งใน G2K แห่งนี้ เล่ากันไว้เมื่อครั้งที่เขาพาตัวเองมาช่วยฉันในกิจกรรมตลาดนัดภาคใต้ฯ หลังครั้งแรกที่เราได้เจอหน้ากันแบบตัวเป็นๆในครั้งที่เกิดงานเฮฮาศาสตร์ ๘ ที่กระบี่ในเดือนเมษายน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ก่อนเริ่มต้นของการเล่าเรื่อง บังวอญ่าของเราได้รับการติวเข้มก่อนเพื่อนจากครูใหญ่ (อาจารย์วัลลา) การติวเข้มนี้มิได้เกิดจากความเห็นว่าบังเล่าเรื่องไม่ได้เรื่องหรอกนะคะ แต่เป็นติวเข้มที่มีบังทำหน้าที่เป็นครูสอนพวกเราทีมงานในบทเรียนการฝึกถอดบทเรียนรู้ค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">คนทั่วไปมักจะเข้าใจว่าการดูแลคนไข้เบาหวาน-ความดันโลหิตสูงนั้น มีแต่หมอ พยาบาลเท่านั้นที่เป็นทีมงานดูแลได้&nbsp; วิธีคิดอย่างนี้เป็นเรื่องของการด่วนสรุปตามความคุ้นชินซะมากกว่านะคะ บัดเดี๋ยวนี้ถ้าจะไม่ให้เชย ควรคิดใหม่และทำใหม่กันได้แล้ว ฝืนความคุ้นชินเกี่ยวกับความเชื่อข้างบนนั้นซะก่อนค่ะ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #ff0000;">คนดูแลคนไข้เบาหวาน ความดันเลือดสูงที่ดีที่สุด คือ คนไข้และคนในครอบครัวค่ะ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #ff0000;">หมอที่เก่งที่สุด คือ ตัวคนไข้เอง&nbsp; คนรอบตัวคนไข้คือหมอที่เก่งรองลงมา </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">งานนี้หมอ พยาบาล หรือเจ้าหน้าที่ภาคสาธารณสุขอย่างพวกฉัน เป็นแค่ "ผู้ช่วยเหลือคนไข้" เท่านั้นเอง ไม่ใช่หมอหลักแต่อย่างใดเลย</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ที่กล่าวอย่างนี้ก็เพราะว่า เบาหวาน ความดันสูงนั้น มีฐานของการเกิดโรคจากฐานสังคม มิใช่โรคที่เกิดเองตามธรรมชาติค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ชักจะออกนอกเรื่องไปหน่อยแล้ว ขอเลี้ยวกลับมาที่เรื่องเล่าของบังวอญ่าดีกว่านะคะ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">มาเร็วๆมานั่งล้อมวงร่วมกันอ่าน เรื่องราวจากร.พ.ปากพะยูนค่ะ นำเสนอโดยบังวอญ่า หน้าตาดีค่ะ</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa131.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">"ปกติเวลาทำงานของผมจะเป็นช่วงเวลาที่คนอื่นเขายังอยู่บนที่นอนกัน วันหนึ่งในตอนเช้ามืด ผมเข้างานเวรดึกที่ห้องทำบัตร รุ่งเช้าของวันนั้นจะมีคลินิกเบาหวาน-ความดันโลหิตสูง แล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่ง มายื่นบัตรขอประวัติไปตรวจ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ผมจำได้ว่าเธอคนนี้ มาตรวจบ่อยมากทีเดียว&nbsp; ก็ทักทายซักถามเธอไปว่า.....เป็นอะไรหรือจึงมาตรวจบ่อยๆ จึงได้รู้ว่าเธอเป็นความดันโลหิตสูง มารับยาจากร.พ.และกินตามที่สั่งมาตลอด แต่ความดันก็ไม่ลดลงสักที </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #3366ff;">ผมนึกไปว่าอาจจะมีเรื่องอื่นซ่อนอยู่ก็ได้ เลยถามออกไปว่า.......มีเรื่องอะไรทุกข์ร้อน...ไม่สบายใจหรือเปล่า....ผางเลยด้วยคำตอบที่เธอตอบกลับมา...เธอบอกว่า....นอนไม่หลับ จึงมาให้หมอหาสาเหตุให้ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #993366;">ผมได้คุยกับเธอบ่อยครั้งมาก แล้ววันหนึ่งเธอก็เล่าบางเรื่องให้ผมฟัง.....ฉันกลุ้มใจนิ มีที่ดินของฉันกำลังจะถูกยึด.....ผมสอบถามว่า....เรื่องราวเป็นยังไง..เธอบอกว่า...ที่ดินของเธอกำลังจะถูกแบ๊งค์ยึดไปขายทอดตลาด...เธอกลุ้มใจและเสียดายที่ดินมาก...แต่ก็ไม่มีเงินที่จะไปส่งหนี้ให้ธนาคาร....ถามไปคุยไป...ผมก็ฉุกคิดถึงทางออกของเธอขึ้นมาได้...ติดหนี้จำนวนสูง ที่ดินน่าจะมีราคาแพงนิ ถ้าหากว่าตัดขายบางส่วน น่าที่จะมีเงินเคลียร์หนี้ได้...แล้วยังได้ที่ดินคืนกลับมาทำกินด้วย....คิดได้ก็แนะนำเธอไปว่า...ให้แบ่งที่ดินออกขายบางส่วนซิ...ได้เงินแล้วก็เอาไปไถ่หนี้....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">2-3 เดือนต่อมา เธอหายหน้าหายตาไป...แล้วจู่ๆวันหนึ่งเธอก็เดินเข้ามาในร.พ.อีกครั้ง...เธอแวะมาหาผม..ในมือหิ้วลองกองถุงใหญ่ติดมาด้วย.....เธอยื่นลองกองให้ผมและบอกผมว่า...ตั้งใจเอาลองกองมาฝาก....ตอนนี้ไปทำสวนอยู่....ที่ไม่มาร.พ.บ่อยๆแล้วนั้นเพราะว่า...เมื่อได้คำแนะนำจากผมแล้วเธอก็กลับไปทำตาม...ได้เงินมาแล้วก็เปลี่ยนอาชีพ...เดี๋ยวนี้นอนหลับได้แล้ว...ความดันเลือดก็ลดลงแล้ว...."</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa139.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ลองถอดความรู้จากเรื่องของบังดูนะคะ ว่าได้เรียนอะไรจากเรื่องเล่าของบังบ้าง</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ครูใหญ่ได้ถอดมุมมองเรียนรู้จากเรื่องของบังมาเรื่องหนึ่งว่า หากใส่ใจให้ความสังเกตแล้วละก็ ไม่ว่าใครที่ทำงานในร.พ.หรือที่ไหน สามารถช่วยให้คนไข้ดีขึ้นได้ทั้งนั้นเลย</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">นำเรื่องนี้มาเล่าแล้วคิดถึงบังวอญ่าขึ้นมาทันควัน เสียดายจริงที่เมื่อวานไม่เจอกันที่เมืองกรุงสักหน่อย คลาดกันได้ไม่น่าเลยนะคะ&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">บังวอญ่าเป็นผู้เฒ่าที่ยังมีแรงแข็งแกร่งนัก ทั้งแรงกายและแรงใจเชียวนะขอบอก</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">21 พ.ย.2552</span></p> 2009-11-21T15:38:05+07:00 คนดูแลคนไข้เบาหวาน ความดันเลือดสูงที่ดีที่สุด คือ คนไข้และคนในครอบครัวค่ะ false 315094 2009-11-22T08:30:21+07:00 false false 2009-11-21T15:39:08+07:00 1 31942 2 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">เวลาเจอคนไข้ หลายเสียงจะบอกออกมาว่า เฮ้อ เหนื่อยใจ ดื้อซะจริง พูดอย่างไรก็ไม่ฟังกันเลย ไม่ทำตามกันเลย เบื่อ...เบื่อ..เบื่อ...เบื่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">เมื่อคืนก่อนนอนไปรื้อเรื่องราวของตลาดนัดความรู้ภาคใต้มาได้อีกเรื่อง เป็นเรื่องของคนดื้อๆนี่มีข้อคิดสะกิดใจอะไรบางอย่างของการเปลี่ยนความดื้อให้กลายเป็นไม่ดื้อ ตามมาอ่านกันดูหน่อยมั๊ย เรื่องนี้มาจากร.พ.ท่าศาลา น้องสาว ราตรี ฤทธิรัตน์ พยาบาลชำนาญการของร.พ.แห่งนั้น นำมาเล่าสู่กันฟังไว้</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #0000ff;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa366.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">"ในค่ายกลุ่มเสี่ยงของร.พ.ท่าศาลา จะมีตารางกิจกรรมกำหนดไว้ว่า จะมีการติดตามสมาชิกในค่ายหลังจากปิดค่ายแล้ว 5 ครั้ง 3 ครั้งแรกตามดูทุกเดือนใน 3 เดือนแรก ครั้งที่ 4 ตามหลังมาอีก 3 เดือน ครั้งที่ 5 ตามหลังมาอีก 6 เดือน....ในการตามๆดูสมาชิกค่ายรุ่นหนึ่ง สังเกตเห็นคนๆหนึ่งชื่อ บังโกบ บังเป็นชายอิสลาม อายุอานามอยู่ในราว 50 ปี....มาให้ติดตามแล้วจะไม่รอฟังผล....อืม...แปลกใจ...ทำไมหลบหน้าเรา....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ตอนมาเข้าค่าย...บังมีระดับน้ำตาลในเลือดปริ่มๆเกือบเป็นเบาหวาน...เราจัดบังเข้าเป็นกลุ่มเสี่ยงเบาหวานที่มีน้ำหนักเกินค่าปกติ...น้ำหนักของบังเกินค่าปกติอยู่ราว 15 กก. รอบเอว 41 นิ้ว.....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">เมื่อได้พบหน้ากันบังให้คำตอบว่า ที่ไม่รอฟังผลการตรวจนั้นเพราะว่ามีธุระ เหลือบดูผลเลือดและน้ำหนักของบัง...อืม...ไม่ลดลงเลยนะ...คนอื่นๆที่เข้าค่ายรุ่นเดียวกันลดลงกันทั้งนั้น....แอบไปถามภรรยาบังด้วยอยากรู้...ภรรยาตอบว่า...บังแกดื้อ ใครพูดหรือบอกอะไรไม่ยอมทำตามสักเท่าไร....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เดือนที่ 3 เราได้พบบังอีกครั้ง ทีนี้ตั้งใจว่าจะจับตัวให้อยู่แล้วพูดคุยกัน......พอบังมาชั่งน้ำหนักและวัดความดันเลือด เจาะเลือดเสร็จ ก็เหมือนเคยตั้งท่าขอตัวกลับ....เราเข้าไปบอกว่า บังขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม....คำตอบคือ ติิดธุระ....คุยกลับไปว่า....คุยด้วยหน่อยเดียวเองนะ ไม่นานหรอก....บังจึงยอมนั่งคุยด้วย...</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">บังนั่งลงข้างๆตัวเรา แล้วไม่ยอมสบตากับเราเลย...ถามไปว่า..ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง...บังตอบว่า....สบายดี....ต่อด้วยคำบอกสั้นๆว่า..... ก็ทำตัวเหมือนที่หมอบอกตอนไปเข้าค่าย</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เราขอดูสมุดบันทึกประำตัวของบังมาดู...อืม ผลน้ำตาลและน้ำหนักเหมือนเดิม ไม่ลดลง ตาเหลือบไปเห็นค่าความดันเลือด เอ มันลดลงนิดหน่อยแล้วนี่นา....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">เห็นแล้ว คุยต่อกับบังว่า....นี่ไง บังดูนี่ซิ ความดันของบังเริ่มลดลงแล้วนะ ถ้าบังปฏิบัติตัวดีๆ เดี๋ยวน้ำตาลและน้ำหนักลดลงแน่เลย...เอาแบบนี้นะบังนะ...กลับไปแล้วปฏิบัติตัวเหมือนที่คุยกันที่ค่ายนะ อีก 3 เดือนเรามาดูกันใหม่.....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">3 เดือนต่อมา หลังจากวัดความดันเลือด ชั่งน้ำหนัก เจาะเลือดแล้ว บังเดินเข้ามาหามาทักทายเราเอง สีหน้ายิ้มแย้มเชียว คุยหยอกล้อกับเพื่อนที่มารอตรวจด้วยกัน....คราวนี้เราเห็นผลตรวจของบังแล้ว.....โอ้ดีจัง น้ำหนักลดลง น้ำตาลลดลง ความดันเลือดก็ลดลง....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">บังเข้ามาเล่าให้ฟังว่า เมื่อก่อนกินน้ำชาวันละ 4-5 แก้ว เดี๋ยวนี้ลดไปเหลือเพียง 2 แก้ว บอกเมียไม่ให้ปรุงอาหารรสจัด ไม่ใช้ผงชูรส ลดอาหารลงโดยเฉพาะมื้อเย็น.....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เราถามกลับไปว่า....รู้สึกอย่างไรบ้าง...บังตอบกลับมาว่า...เบาตัว.....เราให้กำลังใจบังกลับไป....ทำต่อไปนะบัง....ต่อไปถ้าบังลดน้ำหนักได้ จะให้เป็นตัวอย่างกับคนอื่นๆเรื่องการลดความอ้วน...บังโกบรับปากเราทันที</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">6 เดือนต่อมา บังกลับมาให้ติดตามอีกครั้ง โอ้โห คราวนี้บังกลัับมาในมาดใหม่..ผิดหูผิดตาไปมาก...พุงลดลง...รูปร่างบางลง....น้ำหนักลดลงไป 6 กก. เอวเหลือแค่ 38 นิ้ว น้ำตาลในเลือดปกติ....ถามไปว่า รู้สึกอย่างไรบ้าง....คำตอบคือ...รู้สึกดีมาก ที่สำคัญ...มีความสุขมาก....เมียไม่ด่าแล้ว...เมียรักผมมากกว่าเดิม....เมียชมว่าไม่ดื้อ..เมียชอบที่ผมยอมทำตามที่เมียบอกทุกอย่าง..และก็ยอมทำตามที่หมอบอก.....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ก่อนจากกันเช้าวันนั้น เราขอถ่ายรูปบังเอาไว้ บอกกับบังไปว่า จะให้บังไปเป็นแบบอย่างให้กับคนอื่นๆ....และถามบังว่า...หลังจากนี้ไป บังวางแผนจะทำอะไรต่อไป....บังตอบกลับมาว่า....ตอนนี้พยายามจะเลิกบุหรี่....ฟังแล้วดีใจ...บอกกลับไปก่อนจากกันว่า...ดีใจกับบังด้วย....มั่นใจว่าบังต้องทำไ้ด้..."</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #808000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa200.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">อ่านเรื่องที่รื้อมาเล่าให้ฟังเรื่องราวของบัง แล้วสะกิดใจกับอะไรบางอย่าง มีคำถามขึ้นมาว่ามีบ้างไหมที่รับรู้ว่าคนที่เราเคยรู้สึกว่าเขาดื้อ เขาเคยสื่อสารถึงเราในรูปแบบอย่างไรมาบ้าง เราเข้าใจเขาบ้างหรือเปล่าหนอขึ้นมาทันทีทันใด</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">แล้วก็รับรู้ว่าเรื่องของบังโกบนี่สอนใจเหมือนกันหนา สอนใจเรื่องการฟังของเราว่าเข้าใจคนบ้างไหม เข้าใจปฏิสัมพันธ์ของเราว่าตัดสินเขามากมายหรือเปล่า เข้าใจปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนว่ามีการตัดสินอยู่ตลอดเวลา </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">และถ้าหากแขวนคำตัดสินซะบ้าง จะได้อะไรดีๆคืนมาทีละน้อยๆได้นี่สิที่น่าสนใจฝึกฝน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าใช้หลัก "แขวนคำตัดสิน" และ "ไดอะล็อก" ซะบ้าง จะช่วยคนได้ใช่ไหม </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ฝึกฝนตนเอาไว้นะ "แขวนคำตัดสิน" หรือพูดให้ง่ายกว่า คือ อย่าด่วนสรุป จนกว่าจะฟังได้ยินสิ่งที่ผู้คนตรงหน้ากำลังสื่อสารออกมาผ่านอายตนะทั้งหมดของเขา แล้วจะได้ดี<br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ส่วนบทเรียนในเรื่องอื่นๆ ที่บังโกบมาเป็นครูสอน เชิญท่านที่เข้ามาอ่าน ถอดความรู้ของท่านกันเองนะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ขอบคุณบังโกบ และน้องสาว ที่ให้วิทยาทานเรื่องราวดีๆเรื่องนี้ค่ะ<br /></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">21 พ.ย.2552</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">หมายเหตุ&nbsp; ภาษาถิ่น&nbsp; : เบาตัว = เบาและสบายไปทั้งตัว <br /></span></p> 2009-11-21T10:16:58+07:00 เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ถ้าใช้หลัก "แขวนคำตัดสิน" และ "ไดอะล็อก" ซะบ้าง จะช่วยคนได้ใช่ไหม ฝึกฝนตนเอาไว้นะ "แขวนคำตัดสิน" หรือพูดให้ง่ายกว่า คือ อย่าด่วนสรุป จนกว่าจะฟังได้ยินสิ่งที่ผู้คนตรงหน้ากำลังสื่อสารออกมาผ่านอายตนะทั้งหมด ของเขา false 315026 2009-11-22T08:48:57+07:00 false false 2009-12-04T18:24:20+07:00 1 31942 8 true <p><span style="color: #800080;">ส่วนใหญ่เวลาคนไข้มาหาหมอที่ร.พ. หลายคนจะพกพาความกลัว(ปาก)หมอแปะติดหัวมาด้วย..มีใครปฏิเสธเรื่องนี้มั๊ยค่ะ....</span></p> <p><span style="color: #808000;">ต่อให้คนเป็นหมอ..พยาบาลเองก็เหอะ...เวลาตัวเองเป็นคนไข้ก็มีความรู้สึกนี้เป็นอีแอบมาด้วย...อ๊ะ..อ๊ะ...อย่าๆๆๆๆ...อย่ามาบอกเลยว่า...ไม่มี๊..ไม่มี....ไม่เชื่อหรอก</span></p> <p><span style="color: #0000ff;">เรื่องจริงที่ไม่อิงนิยายอีกเรื่องหนึ่งก็คือ...ในใจของคนเป็นหมอหรือพยาบาลที่ได้ตรวจคนไข้หลายๆคนที่มาเจอด้วยการปฏิบัติตัวที่ไม่ถูกใจละก็...ส่วนใหญ่จะมีคำปรามาสเบาๆ..พอให้รู้สึก....ภายในใจว่า..."ดื้อ"...เมื่อความรู้สึกอย่างนี้เกิดขึ้นภายใน...ปากที่ไวทันๆกับใจก็จะมีคำพูดอะไรบางอย่าง...ที่ทำให้คนมาหา...เกิดความรู้สึกข้างต้นที่กล่าวมา...แน่นอนเชียว</span></p> <p><span style="color: #800000;">วันนี้ไปค้นเอาเรื่องเล่าจากตลาดนัดที่มีเรื่องของคำว่า "ดื้อๆ" มาเล่าสู่กันฟังซะหน่อย เผื่อจะมีมุมมองอะไรที่เป็นเรื่องเรียนรู้ใหม่สำหรับเราๆผู้ให้บริการ..และสำหรับคนเบาหวาน ความดันโลหิตสูงค่ะ</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa373.jpg" border="0" /></p> <p><span style="color: #808000;"> เรื่องเล่านี้น้องยุพารัตน์ โภชนากร ร.พ.ถลางหยิบมาฝากค่ะ</span></p> <p><span style="color: #008000;">"มีคนไข้คนหนึ่งเป็นครู เป็นคู่สามีภรรยาที่เป็นเบาหวาน ไม่ใคร่กินยา เวลามาหาที่ร.พ. ถามเรื่องกินยาว่าทำไมไม่กินยา ครูก็บอกว่า ฉันรู้แล้ว......ตอนนั้นรู้สึกว่าครูแกดื้อจริงๆ</span></p> <p><span style="color: #800000;"> แล้วที่ครูบอกว่ารู้นะ มันรู้ยังไงก็ไม่รู้..... น้ำตาลขึ้นเกิน 500 มก/ดล. จนต้องให้นอนร.พ.เลยแหละ...ระหว่างนอนร.พ.ก็จัดกิจกรรมให้ความรู้เรื่องแมคโครไบโอติกส์ให้ 5 วัน </span></p> <p><span style="color: #008000;">จัดเมนูอาหารมาให้ดู....อาหารที่จัดมาให้ดูเป็นเมนูที่ไม่มีส่วนผสมของน้ำมัน...ไม่มีเนื้อสัตว์ติดมัน......ก่อนกลับเจาะเลือดดูน้ำตาลลดจาก 500 มก./ดล. เหลือ 200 มก./ดล. กว่าๆ.....</span></p> <p><span style="color: #800000;">แต่ไม่นานก็กลับมาเข้าร.พ.อีก....คราวนี้น้ำตาลเกิน 400 มก./ดล.....คนภูเก็ตชอบกินหมูฮ่อง ขาหมูตุ๋น......ถามไปถามมาได้ความว่าตั้งแต่ครูกลับไป ยังไม่ได้ทดลองทำอาหารอย่างที่ได้แนะนำเลย....คราวนี้เอาใหม่...จับเข่าคุยกันใหม่...จนตกลงว่าจะปรับพฤติกรรมแล้วหละ...</span></p> <p><span style="color: #008000;">ไปเจอกันในตลาด...ครูบอกว่าเดี๋ยวนี้กินข้าวกล้อง...เจอกันที่ไหนๆก็แนะนำครูไปว่า...กินข้าวกล้องได้นะครูนะ แต่กินนิดเดียวนะครู....</span></p> <p><span style="color: #800000;">เดี๋ยวนี้ปรากฏว่าน้ำตาลครูเหลือแค่เกิน 200 มก/ดล.นิดหน่อยเท่านั้นเอง....."</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa376.jpg" border="0" /></p> <p><span style="color: #0000ff;">เรื่องราวธรรมดาๆนี้ มีอะไรให้ได้เรียนรู้นะคะ ชวนให้ลองตอบคำถาม 2 คำถามนี้ดูค่ะ ว่าได้พบความรู้อะไรอย่างไรมั๊ย</span></p> <p><span style="color: #808000;">-สัมผัสและรับรู้ความรู้สึกอย่างไรบ้างของตัวครู</span></p> <p><span style="color: #808000;">-เรียนรู้ความรู้ใหม่อะไรบ้างจากเรื่องนี้ ที่ในตำราไม่เคยบอก ไม่เคยบันทึกไว้ ที่เป็นประโยชน์และนำไปใช้ในการดูแลสุขภาพต่อได้<br /></span></p> <p><span style="color: #808000;"><span style="color: #800000;">ขอบคุณน้องยุพารัตน์ สำหรับเรื่องเล่านี้ค่ะ</span><br /></span></p> <p><span style="color: #800000;">20 พ.ย.2552</span></p> 2009-11-20T23:35:45+07:00 เรียนรู้ความรู้ใหม่อะไรบ้างจากเรื่องนี้ ที่ในตำราไม่เคยบอก ไม่เคยบันทึกไว้ false 314983 2009-11-22T08:46:31+07:00 false false 2009-11-20T23:43:24+07:00 1 31942 2 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ในวันหนึ่งที่ฉันออกเวรตรวจคนไข้ที่ห้องตรวจโรคทั่วไป ก็ได้พบกับผู้คนที่มาปรึกษาขอตรวจสุขภาพประจำปีที่มีชีวิตหลากสไตล์ทีเดียว คนหนึ่งทำงานบริษัทเอกชน คนหนึ่งทำงานในโรงแรมซึ่งมีเวลาให้กับงานซะ 6 ใน 7 วันของหนึ่งสัปดาห์ แล้วก็มีคนหนึ่งที่เป็นข้าราชการครูเอ่ยปากว่า ชีวิตผม มีเรื่องต้องไปงานเลี้ยงซะทุกวันเลยเชียว มันทำให้ผมลำบากใจกับการกินของตัวเองเพื่อให้สุขภาพได้ดี&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">เรื่องราวที่คุณครูเอ่ยปากรำพึงให้ได้ยิน สะดุดใจกับสิ่งที่ได้ให้ข้อความรู้ในการปฏิบัติตัวอยู่เหมือนกัน ก็ชีวิตของผู้คนในสมัยใหม่อย่างเราๆ ยิ่งเป็นบุคคลที่คนในสังคมอุ้มชูนับถือ ชีวิตและท้องก็จะแขวนอยู่บนวัฒนธรรมการกินของผู้อุ้มชูดูแลซะมากกว่ามาก จะทำยังไงจึงจะมีความลงตัวนั้นยากหมือนกัน</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa370.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: center;">&nbsp;</p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">แล้วก็เลยนึกไปถึงคนไข้เบาหวาน ชีวิตก็คงไม่แตกต่างในเรื่องของการเข้าสังคม จึงไปค้นหาเคล็ดลับของคนไข้จากเรื่องเล่าในตลาดนัดดู แล้วก็เจอเรื่องนี้จากร.พ.ตรัง ขอนำมาฝากให้คลายคิดถึงกันซะหน่อยหลังจากห่างหายไปซะหลายวัน</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;"> คุณเกษราภรณ์ พยาบาลชำนาญการ งานผู้ป่วยนอกร.พ.ตรังเป็นผู้นำมาเล่าสู่กันฟังค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;"><span style="background-color: #ffffff;">"คุณน้า เธอเป็นเบาหวานมาไม่นานนี้เอง.....ราวๆปี 51 หนูได้มีโอกาสไปเรียนรู้จากร.พ.เทพธารินทร์....กลับมาก็มาเจาะเลือดปลายนิ้วคุณน้าไปตรวจ...เจอเลย..น้ำตาลหลังอาหาร...180....ก็พาไปตรวจต่อที่ร.พ.ตรัง...ได้ค่าน้ำตาลเจาะอดอาหาร 250 มก/ดล</span></span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">พอรู้ว่าตัวเองเป็นเบาหวาน คุณน้าก็ร้องด้วยความกลุ้มใจว่า คนเป็นเบาหวาน เดี๋ยวก็ตาย....หนูก็ได้บอกคุณน้าไปว่า...มีเทคนิคนะ ไม่ตายหรอก....แล้วหนูุก็เปิดซีดีความรู้เรื่องการเลือกกินอาหารให้ดู....คุณน้าเก็บความรู้ไปใช้กับตัวเองได้ รู้จักการเลือกอาหารแลกเปลี่ยน น้ำตาลก็คุมได้ไม่เกิน 110 มก/ดล......</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">การเลือกอาหารแลกเปลี่ยนของคุณน้าน่าสนใจเชียวแหละ.....เวลากินอะไรตอนเช้า ถ้ามีโอวัลตินกับข้าวต้มอยู่ด้วยกัน ถ้าคุณน้าอยากกินโอวัลติน ก็จะลดข้าวต้มลง หรือถ้ามีขนมปังแทนข้าวต้ม และจะทาแยมก็จะทาแยมแค่นิดเดียว....ผลไม้ก็เลือกที่จะกินฝรั่ง...ไม่กินอย่างอื่น.....</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ที่ตรัง เวลาไปงานศพ งานแต่งงาน ในงานจะมีอาหารให้กินมากมาย มีแต่ของหวาน และอาหารที่กินไม่ได้.....เวลาคุณน้า่ไปร่วมงานพวกนี้...แทนที่คุณน้าจะไปกินอาหารที่มีอยู่ในงาน...คุณน้าก็จัดอาหารตัวเองติดตัวไปแทน...แกงเลียงมั่ง ฝรั่งมั่ง....ติดตัวพกห่อไปแล้วก็ไปเปิดนั่งกินกับเพื่อนๆ...มีความสุขเชียว....ที่รู้ว่ามีความสุขก็เพราะว่า...คุณน้าได้นำเคล็ดลับนี้ของคุณน้าไปบอกเล่าคนไข้คนอื่นๆด้วย...."</span></p> <p style="text-align: justify;">&nbsp;</p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa367.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ดูเหมือนธรรมเนียมอย่างนี้เป็นเรื่องแปลกนะคะ นำมาเล่าสู่กันฟังเผื่อว่าใครที่เป็นเจ้าภาพงานจะได้เข้าใจคนเป็นเบาหวานคะ ว่าเหตุไฉนเขาจึงพกห่อของกินติดตัวไปกินเอง</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">นำมาฝากกันแล้วคนเป็นเบาหวานเองก็เหอะนะคะ เลือกเอานะคะ วิธีนี้น่าสนุกเหมือนกันค่ะ&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">เห็นมั๊ยค่ะ ทุกเรื่องมีทางออกเสมอ ขอแต่ให้เข้าใจตัวเองว่าต้องการสิ่งใดกันแน่ แล้วกล้าตัดสินใจ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ขอให้มีความสุขกับการเข้าสังคมกันนะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ขอบคุณน้องเกษราภรณ์สำหรับการนำเคล็ดลับของคุณน้ามาบอกเล่ากันค่ะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">20 พ.ย.2552</span></p> 2009-11-20T22:58:13+07:00 ทุกเรื่องมีทางออกเสมอ ขอแต่ให้เข้าใจตัวเองว่าต้องการสิ่งใดกันแน่ แล้วกล้าตัดสินใจ false 314974 2009-11-21T08:10:26+07:00 false false 2009-11-20T23:03:29+07:00 1 31942 4 true <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">บันทึกนี้นำเรื่องของฟัน ฟันคนไข้เบาหวานมาเล่าต่อนะคะ เป็นเรื่องเล่าจาก ร.พ.ท่าศาลา อ.ท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราชค่ะ เรื่องเล่ามาจากปากของทันตแพทย์หญิง วรุณี วงศ์นาถ เรื่องนี้อยู่ในหนังสือประกอบการประชุมมหกรรมเบาหวานฯ แห่งชาติด้วยนะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ฝ่ายทันตสาธารณสุข ลงตรวจช่องปากคนไข้เบาหวานที่มารับบริการในคลินิคเบาหวานในช่วงเช้าหลังผู้ป่วยเจาะเลือด ซักประวัติ วัดสัญญาณชีพเสร็จแล้ว เป็นช่วงที่คนไข้รอผลเลือดเพื่อเข้าพบแพทย์&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">เข้าไปให้ความรู้เป็นรายกลุ่มก่อน พูดให้เข้าใจว่า ทำไมคนเป็นเบาหวานต้องดูแลสุขภาพช่องปากมากเป็นพิเศษ </span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa291.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">"คนเป็นเบาหวานมีโอกาสเป็นโรคปริทันต์หรือรำมะนาดมากกว่าคนทั่วไป 2-5 เท่า โดยเฉพาะถ้าเป็นตั้งแต่อายุน้อย และถ้าเป็นโรคปริทันต์ที่อักเสบรุนแรงก็จะส่งผลให้คุมน้ำตาลในเลือดไม่ได้"</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">"คนเป็นเบาหวานจะมีภาวะแทรกซ้อนพวกนี้ในช่องปากบ่อย ปากแห้ง น้ำลายไหลน้อย ปวดแสบปวดร้อนในปาก รสอาหารก็เปลี่ยน กินอาหารได้น้อย น้ำลายที่น้อยและปริมาณน้ำตาลในน้ำลายเพิ่มขึ้นทำให้ติดเชื้อในช่องปากง่ายขึ้น บางครั้งก็มีเชื้อราหรือฝ้าขาวในปาก ฟันผุได้ง่ายโดยเฉพาะที่รากฟัน โรคปริทันต์ที่รุนแรงและลุกลามเร็วทำให้สูญเสียฟันไป"</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">ให้ความรู้แล้วก็ถามคนไข้ว่าใครมีปัญหาอย่างที่บอกบ้าง คนไข้ยกมือขึ้นแสดงตัวหลายคน และบอกถึงาภวะแทรกซ้อนของตนเอง&nbsp; </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">ถามคนไข้ต่อว่า ดูแลรักษาฟันอย่างไร แนะนำวิธีแปรงฟัน เล่าให้ฟังวิธีการดูแลรักษาอนามัยช่องปาก วิธีบริหารใบหน้า บริหารลิ้น ข้อปฏิบัติในการดูแลสุขภาพของคนเป็นเบาหวาน และวิธีมาติดต่อขอรับบริการจากทางทันตกรรม </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ให้ความรู้แล้วก็ให้คนไข้เข้ามาตรวจช่องปากเป็นรายคน ตรวจแล้วก็บอกสภาพช่องปากหรือโรคที่เป็นอยู่ให้รู้ แนะนำเป็นรายๆไป แล้วนัดไปดูแลต่อที่ทันตกรรม</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa300.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">วันที่ไปให้ความรู้ มีป้าอายุ 50 ปี เล่าว่า มีอาการปวดแสบ ปวดร้อนในช่องปากมา 5 วัน กินอะไรก็ไม่ได้ ทำความสะอาดฟันยาก ทำแล้วเจ็บ รู้สึกไม่สบายตัว หงุดหงิดง่าย </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ตรวจช่องปากให้พบว่า ในปากมีฟันเหลืออยู่เกิน 20 ซี่ มีฟันโยกเล็กน้อย ฟันมีหินปูนเกาะทุกซี่ เหงือกรอบๆฟันบวมแดง ลิ้นเป็นฝ้าขาว เหลือกตรงกระพุ้งแก้มแดง </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">แนะนำผู้ป่วยให้จิบน้ำบ่อยๆ เวลาแปรงฟันให้แปรงลิ้นด้วยทุกครั้ง เพราะลิ้นจะเป็นที่ซึ่งสะสมเชื้อโรคได้มาก ตรวจแล้วก็นัดให้คนไข้ไปรับการขูดหินปูนเหนือเหงือกและขัดฟันให้สะอาด </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">คนไข้ได้รับยาวันนั้นแล้วก็มาที่ทันตกรรม ก่อนรักษาได้ให้คนไข้ดูกระจกให้เห็นสภาพช่องปากของตัวเอง เห็นหินปูนที่เป็นสาเหตุของเหงือกอักเสบ ดูลิ้นที่เป็นฝ้าขาว อธิบายขั้นตอนของการรักษาให้ฟัง </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">แล้วรักษาโดยขูดหินปูนและขัดฟันให้ เสร็จแล้วแนะนำให้ป้าดูแลตัวเองโดยทำน้ำเกลือ (ผสมเกลือแกง 1/2 ช้อนชาในน้ำ 1 แก้ว) อมทำความสะอาดให้เหงือกลดการอักเสบ สอนวิธีแปรงฟัน ซ้ำอีกครั้ง แล้วนัดตามผล</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">5 วันต่อมา ป้ากลับมาตามนัดด้วยสีหน้าที่มีความสดชื่น บอกว่าอาการปวดแสบปวดร้อนในปากหายไปแล้ว กินอาหารได้ ฟันไม่เจ็บ </span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800000;">ได้นัดผู้ป่วยมาดูแลต่อเนื่องจนกระทั่งหายเป็นปกติ แล้วนัดอีกครั้ง 3 เดือน ก็พบว่ามีหินปูนเกาะฟันบ้าง แต่ไม่มีอาการปวดแสบปวดร้อน&nbsp; จึงขูดหินปูนให้อีก ขัดฟันให้ แล้วนัดอีกทุก 3 เดือน</span></p> <p style="text-align: center;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa299.jpg" border="0" /></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #008000;">อ่านแล้วเห็นมั๊ยว่า การดูแลตนเองของคนเป็นเบาหวานมีหลายเรื่องเชียว ใครที่เป็นเบาหวานดูแลตัวเองให้รอบด้านนะคะ น้ำตาลที่สูงจะได้ลดลงคุมได้อย่างที่อยากให้เป็นไงเล่า</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #800080;">เรื่องเล็กขี้ประติ๋วอย่างฟัน ก็ลุกลามทำให้เป็นเรื่องได้มากมายเชียว กินอาหารต้องจำกัดประเภทอยู่แล้ว ไหนฟันจะทำให้กินได้น้อยลงเข้าไปอีก&nbsp; ชีวิตและสุขภาพอยู่ในมือของคนเป็นเบาหวานเองมากกว่าใครอื่นเลยนะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #808000;">ทีมสุขภาพอย่างเราๆก็อย่าลืม ช่วยดู ช่วยส่งตรวจเพื่อให้ได้เข้าถึงการรักษาในเรื่องของสุขภาพช่องปากนะคะ</span></p> <p style="text-align: justify;"><span style="color: #0000ff;">ในคนไข้รายนี้ ฉันลืมถามคุณหมอวรุณีไปว่า จะทำฟันให้นั้น ข้องใจกับค่าน้ำตาลสูงมากน้อยแค่ไหน เพราะว่าเจอคนไข้บ่นบ่อยๆว่าไปตรวจแล้วหมอฟันบอกน้ำตาลสูง ไปคุมน้ำตาลมาก่อนแล้วจะทำให้ ถือว่าติดเป็นการบ้านไว้ก็แล้วกัน ไว้จะไปค้นหาคำตอบมาให้ หรือใครที่เป็นทันตแพทย์เข้ามาอ่าน ก็ช่วยบอกกันหน่อยจะดีไม่น้อยค่ะ</span></p> 2009-11-08T22:07:36+07:00 ทีมสุขภาพอย่างเราๆก็อย่าลืม ช่วยดู ช่วยส่งตรวจเพื่อให้ได้เข้าถึงการรักษาในเรื่องของสุขภาพช่องปากนะคะ false 312005 2009-11-20T22:19:46+07:00 false false 2009-11-08T22:07:36+07:00 1 31942 0 true <p><span style="color: #800080;">โชคดีที่ได้ฟังเรื่องเล่ามามากมาย ก็เลยมีโจทย์บางอย่างที่สะกิดใจ สะกิดใจแล้วก็ไปหาคำตอบอีกซินะ&nbsp; ระยะนี้รองฯแพทย์ของร.พ.ฉัน เขากำลังฝันเรื่องเพิ่มคุณภาพการดูแลคนไข้เบาหวานโดยให้ทันตแพทย์เข้ามาร่วม แล้วให้ทันตแพทยคิดงาน ทำอย่างไรกับเรื่องฟัน ฟัน ฟันได้บ้างในคนไข้เบาหวาน</span></p> <p><span style="color: #808000;">นึกถึงสินค้าที่ถูกนำมาวางแผงขายในตลาดนัดความรู้ฯภาคใต้ 2 เรื่องของคนทำฟันขึ้นมาได้ ก็เลยไปค้นมาดูอีกครั้ง เออ ดี น่านำมาเล่าสู่กันฟังซะหน่อย เรื่องแรกขอนำเรื่องของร.พ.ชัยบุรีมาเล่าก็แล้วกัน เล่าเรื่องโดยน้องขิง ทันตาภิบาลค่ะ</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #808000;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa318.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p><span style="color: #008000;">"รับงานทันตกรรม แล้วการทำฟันตอนเริ่มต้นก็มักจะพบว่าคนไข้ที่มาทำฟัน จะเป็นคนไข้เบาหวาน ความดันเลือดสูงที่มาที่คลินิกเบาหวาน-ความดันสูงของร.พ.&nbsp; คนไข้ส่วนใหญ่ยังไม่กินข้าว เจาะเลือดส่วนใหญ่ก็มีน้ำตาลสูงกว่า 200 มก./ดล. ส่วนใหญ่ฟันโยกและมีหินปูนทั้งนั้น อธิบายไป สอนไปเรื่องการดูแลฟันก็หลายครั้ง ครั้งหนึ่งก็แล้ว ครั้งที่สองก็แล้ว ครั้งที่สามก็แล้ว ไม่ได้ผล คนไข้ไม่ยอมมาให้ตรวจฟัน จนขี้เกียจสอน </span></p> <p><span style="color: #800000;">มามองใหม่&nbsp; เดินไปสอนให้ที่คลินิกดีกว่า ไปสอนในตอนแรกคนไข้จะถามว่า เรื่องอะไร ทำไมเบาหวานต้องทำฟัน ก็บอกไปถึงสาเหตุที่ทำให้น้ำตาลขึ้นจากการที่ไม่ดูแลสุขภาพช่องปาก </span></p> <p><span style="color: #808000;">กลับจากคลินิคแล้วก็มาคุยกันในทีมทำยังไงจะลดคนไข้เบาหวานที่ต้องมาตรวจฟันที่คลินิคได้นะ ก็คนไข้เบาหวานมีตั้งกลุ่มใหญ่ </span></p> <p><span style="color: #800080;">แล้ววันหนึ่งก็มีคนไข้อายุ 60 ปีมาที่คลินิกฟัน ตรวจฟันแล้วให้สุขศึกษา สอนโดยใช้โมเดลโรคฟัน บอกกลไกว่าความสัมพันธ์กับระดับน้ำตาล ตรงไหนที่ทำให้น้ำตาลขึ้น ก่อนทำฟันก็ทำให้รู้ระดับน้ำตาล ขูดหินปูนให้ไป แล้วให้ดูใหม่ว่าทำแล้วฟันเป็นอย่างไร ทำฟันไปแล้วคนไข้รายนี้น้ำตาลลดลงจริงๆ&nbsp; คนไข้ไปบอกต่อคนไข้รายอื่น ต่อมาก็มีคนไข้เบาหวานคนอื่นมาขูดหินปูนเพิ่มขึ้นๆ"</span></p> <p style="text-align: center;"><span style="color: #800080;"><img src="http://gotoknow.org/file/aekasilapa/aa320.jpg" border="0" /><br /></span></p> <p><span style="color: #0000ff;">ว่าแต่ว่า เรื่องนี้สะกิดใจท่านมั๊ยค่ะ เมื่อเข้ามาอ่าน </span></p> <p><span style="color: #808000;">ถ้าท่านเป็นเบาหวานอยู่ แล้วระดับน้ำตาลสูง ทำอย่างไรก็ลงไม่ได้ อย่าลืมไปตรวจและรักษาสุขภาพช่องปากซะนะคะ</span></p> <p><span style="color: #800000;">ส่วนทำไมคนเบาหวานจึงฟันโยก ฟันคลอน ขอชวนให้ตามไปอ่านต่อนะคะ</span></p> 2009-11-08T21:20:39+07:00 สอน โดยใช้โมเดลโรคฟัน บอกกลไกว่าความสัมพันธ์กับระดับน้ำตาล ตรงไหนที่ทำให้น้ำตาลขึ้น ก่อนทำฟันก็ทำให้รู้ระดับน้ำตาล ขูดหินปูนให้ไป แล้วให้ดูใหม่ว่าทำแล้วฟันเป็นอย่างไร ทำฟันไปแล้วคนไข้รายนี้น้ำตาลลดลงจริงๆ false 311962 false false 2009-11-08T21:22:07+07:00 1