ลุงพิชิตเป็นคนไข้เบาหวานของร.พ.ตรังมากว่า 10 ปีแล้ว วันหนึ่งแกมีแผลที่เท้า หมอที่ดูแลตัดสินใจว่าจะตัดขาแกทิ้ง เพราะว่าแผลนะไม่หายเลย แล้วแกก็คุมน้ำตาลไม่ได้สักที ค่าน้ำตาลในเลือดนะสูง เมื่อแกรู้จากหมอว่าจะตัดขาแกแล้วนะ แกก็กลับไปปรึกษาลูกสาวลูกชาย แล้วลุงก็ตกลงใจว่า "ไม่ยอมตัดขาหรอกนะ"
ด้วยความสงสัยว่ามีเหตุผลอะไรที่ลุงพิชิตไม่ยอมตัดขา ฉันจึงเข้าไปชวนลุงคุย การได้คุยกับลุงทำให้รู้ว่า ที่ลุงไม่ยอมตัดขานะลุงกลัว เมื่อรู้ว่าลุงกลัว เราก็ลองประเมินความเครียดของลุงดูด้วยแบบประเมินภาวะซึมเศร้า ก็พบว่าลุงมีความเครียดสูง
ลุงพิชิตเล่าเรื่องชีวิตของตัวเองให้ฟังว่า ลุงอาศัยอยู่กับลูกๆซึ่งมีอาชีพขายปลาสดที่ตลาด อาหารการกินนะลูกเป็นคนทำให้กินเลือกกินไม่ได้
กว่าที่เราจะดูแลแกให้ดีอย่างทุกวันนี้ ก็มีเภสัชกรเข้ามาช่วยดูแลแกเรื่องยา ก็มีโภชนากรเข้ามาช่วยดูแลแกเรื่องอาหาร กว่าที่ระดับน้ำตาลของแกจะคุมได้ดีขึ้นใช้เวลาเป็นปีเชียว ส่วนแผลก็ใช้เวลาถึง 3 ปีเชียวละในการทำให้แผลของแกหาย
ตอนที่แกไม่ยอมตัดขา เราให้แกมาทำแผลทุกๆวัน แกก็มาทุกครั้งที่นัดแต่มีข้อแม้ว่าคนทำแผลนะขอคนพิเศษที่แกขอเจาะจงตัวมาเป็นคนทำแผลให้นะ เราก็จัดให้ตามที่ลุงขอนะ
ดีใจที่ ณ วันนี้ลุงพิชิตยังมีขาครบสองข้างอยู่ แผลที่เท้าของแกไม่มีอีกแล้ว แกมีรองเท้าใส่ที่เหมาะกับเท้าของแกด้วย หน่วยกายภาพบำบัดของร.พ.นี่แหละที่ตัดรองเท้าให้แกใส่
เล่าโดย
อุบล ตันสกุล
พยาบาลวิชาชีพ โรงพยาบาลตรัง อ.เมือง จ.ตรัง
ได้ความรู้ ได้แง่คิดมากครับ คุณหมอ
ขอชื่นชมการดูแลเอาใจใส่ ทั้งกาย และทั้งใจ ให้กับผู้ป่วยดังตัวอย่างที่บอกเล่ามาค่ะ
อ่านแล้วรู้สึกว่า สังคมไทย น่าอยู่ขึ้นเยอะเลยค่ะ
ตามอ่านเรื่องเล่าทุกตอนเลยครับ
ตอนนี้รู้สึกดีมากเพราะควบคุมเบาหวานได้ตามที่ใจปรารถนา วันไหนกินทุเรียนก็จะต้องออกกำลังเพิ่มวิ่งเสียให้เหงื่อไหลไคลย้อย เพราะอยากกินก็ต้องรู้จักคำว่าลำบาก อิอิ ทุกวันนี้วิ่งออกกำลังวันละครึ่งชั่วโมงแทบทุกวัน พุงเริ่มยุบกว่าตอนที่ไปเฮที่กระบี่แล้วครับ ค่าน้ำตาลวัดจากเครื่องที่บ้านเมื่อเช้าได้ ๑๐๔ แต่เวลาไปวัดที่โรงพยาบาลจะได้ค่าน้อยกว่าที่บ้านระหว่าง ๘-๑๕ ครับ ถ้าเอาแค่ ๘ ลบก็จะเหลือ ๙๖ ก็น่าจะโอเคนะครับพี่..
อ่านแล้วได้มีกำลังใจมากโขครับพี่ตา
แผลที่เท้าผมเคยมีเล็กประเภทแก้วบาด แต่ก็หายดี
ส่วนแผลที่หน้าแข้งสังเกตุดูจะเกิดตอนที่น้ำตาลสูงๆ พอลดหวานได้แผลก็แห้งไปเองครับ
ดีจังเลยค่ะ
แต่พ่อตัดไปแล้ว นิ้วเท้าหนึ่งนิ้ว
ตอนนี้แผลยังไม่หายดีเลยค่ะคุณหมอ
ก่อนตัดพ่อเครียดมากเหมือนกันค่ะ
ความดันขึ้น เราก็ตามใจพ่อให้พ่อตัดสินใจเอง
หมอบอกว่าต้องตัดนะลุง มันลามไปถึงกระดูกแล้ว
อ่า....กลัวๆผลหลังการผ่าตัด ขณะเดียวกันก็กลัวผลจากการ
ไม่ตัดด้วย....ขอบคุณค่ะ ทำให้มีกำลังใจว่าสักันพ่อต้องหายดี ^_^
ไม่ได้เป็นเบาหวาน ก็อ่านแล้วมีกำลังใจให้สู้สู้ ขอบพระคุณ
ยินดีด้วยครับ
forklift
ในการรักษาแผลเบาหวานที่เท้าผมคิดว่าใช้การ off loading เห็นผลดีเช่นเดียวกัน
แผลของคนไข้ที่ได้ทำมาหายในเวลาอันสั้นครับ
ลองทำดูสิครับ