เมื่อช่วงปลายเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ทางฝ่ายพัฒนาบุคลากรของร.พ.เขามาเล่าว่า ตอนนี้ทีมงานคุณภาพกำลังเตรียมการรวบรวมทวนความการพัฒนาคุณภาพในองค์กร เพื่อเตรียมขอประเมินการรับรองคุณภาพรอบที่ 4 จากสถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล(องค์การมหาชน) หรือ พรพ. เดิม
แล้วยังมีบางเรื่องของทางการเข้ามาใหม่ ซึ่งจะใช้กับผู้คนที่ทำงานในองค์กรตั้งแต่ปีงบประมาณหน้า เรื่องของเรื่องจึงเป็นเรื่องที่บรรดาอาวุโสควรได้ร่วมพิจารณา มีเรื่องส่งเข้ามาให้พิจารณาเฉพาะด้วย เป็นเรื่องของการประเมินความสามารถของบุคลากรที่ให้ความเห็นมาว่าควรวัดด้วยเกณฑ์เดิม ซึ่งสามารถวัดสอดคล้องกับทุกๆเกณฑ์ ทั้งเกณฑ์ของร.พ. กระทรวงสาธารณสุข และ กพร.
บรรดาอาวุโสพิจารณาร่วมแล้วได้ข้อสรุปว่า แนวทางเดิมใช้ได้หากว่า้ใช้ประเมินส่วนความสามารถหลัก (Core Competency) แต่ให้ไปใส่ข้อความขยายให้เกิดความเข้าใจ บอกกันไปว่า้ลองใช้ประเมินกันซะเลย วัดผลคนทำงานทุกระดับด้วยเกณฑ์เดียวนี้แหละ จะได้รู้ว่าใช้วัดความต่างของคนได้ตามจุดประสงค์หรือเปล่า ทำได้ผลแล้วนำผลมาคุยกันต่อ ดูความง่าย-ยากในการทำแล้วค่อยปรับกันต่อไป
เอาละซีงานเข้าทุกฝ่ายอีกแล้ว แต่ก็ดีที่จะได้ปรับปรุงการประเมินนี้ ให้สามารถวัดคนของทุกหน่วยงานได้จริงซะที
การสั่งสมความเชี่ยวชาญเป็นเรื่องหนึ่งที่อยู่ในเกณฑ์ประเมินความสามารถหลักนี้ด้วย
ความสามารถนี้มีคนเคยแย้งว่า ใช้อายุงานมาประเมินมุมเดียวไม่ได้ ซึ่งฉันเห็นด้วย
ความเห็นด้วยทำให้้หันมามองเหลียว มองดูว่าตลอดเส้นทางที่ทำงานเรื่อยๆมาของคนบางคนที่อยู่ภายใต้ความดูแลและมีอาวุโสงานนั้นมีผลงานเป็นอย่างไร
มีข้อบอกอยู่เหมือนกันในบางประเด็น ว่าการประเมินการสั่งสมความเชี่ยวชาญนี้ให้ดูประเด็น "งานที่มอบหมาย " ว่าสุดท้ายให้ผลของงานที่หนุนองค์กรได้ดีอย่างไร
อีตรงนี้ทำให้นึกย้อนไปถึงเรื่องนี้ ที่มักเิกิดเสมอกับคนๆหนึ่ง เมื่อมอบหมายงานให้ด้วยเหตุผลว่า เป็นผู้ชำนาญกว่าคนอื่น มอบหมายแล้วคนมอบหมายสบายใจกับผลงานที่คาดหวังได้
แล้วผลงานที่เกิดขึ้นมันก็ได้ีอย่างที่คาดซะด้วยซิ แต่คนทำงานกลับไม่สุขที่จะทำมัน เอาแต่ถอยห่าง และมีพฤติกรรมจะวางงานอยู่เรื่อยไป
พฤติกรรมที่เห็นคือทำแค่งานที่มีการสั่งหรือบอกให้ทำ ทำเสร็จรอสั่งงานต่อไปจึงลงมือทำไม่เหมือนคนมีีความหวังกับความสำเร็จของงานที่ทำอยู่อย่างน่าแปลกใจ
เห็นภาพอย่างนี้ควรจะมอบหมายงานให้ต่อไปหรือไม่ ควรทำอย่างไร ฉันคิดไม่ออก
ปฏิกิริยาอย่างนี้ ความรู้สึกอย่างนี้มันเกิดขึ้นกับ "คนเก่ง" บ่อยไปหรือเปล่านะ
ไอ้หวังเอ๋ย....มาช่วยกันหน่อย....มาช่วยกัน
มาช่วยกันทำให้เธอให้กำลังใจตัวเองหน่อย มาช่วยเธอปลุกยักษ์ในตัวเธอให้ตื่นขึ้นมาหน่อย
เธอทำได้ ทำมาแล้วกับอะไรต่อมิอะไรมากมาย
เมื่อยักษ์ตื่น เธอจะรู้ทันทีว่าศักยภาพเธอมีมากมายแค่ไหน และ เป็นสิ่งที่น่ามหัศจรรย์เพียงใด
ฉันขอร้องนะ้ วันนี้ “นาย” ฟื้นชีวิตขึ้นมาทำงานได้แล้วหละ
ฟื้นขึ้นมาช่วยเธอให้มีพลังในการทำงานต่อไปนะ"ไอ้หวัง"
