เรื่องเล่า...จากความทรงจำในอดีต “นักศึกษาพยาบาลจุฬาฯ”

สวัสดีค่ะ

เรียนอยู่ใกล้ๆที่นี่ค่ะ แต่ไม่เคยซอกแซกมาได้แบบนี้เลย ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลย ขอบคุณค่ะที่พาเข้ามา

• สวัสดีค่ะ อ.ติ๋ว
• เล่นเอาคิดถึงอดีตเลยค่ะ
• ขอบคุณค่ะ รอติดตามตอนต่อไป

สวัสดีค่ะ คุณพี่ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">  sasinanda </div><ul>

</ul>

สวัสดีค่ะ <div style="padding-right: 4px; padding-left: 0px; padding-bottom: 4px; padding-top: 0px">  pa_daeng </div><ul>

</ul>

อืมมมม?

มาตามดูความหลังด้วยคน

ขอเดินตามหลัง ตาจะไม่เป็นกุ้งยิง

สาวๆพยาบาลปัจจุบันนี่สวยน่ารักครับ :)

สวัสดีค่ะ อ.พิชัย

• สมัยก่อนพยาบาลสาวสวยมากๆจะมี  2 ที่ค่ะ...ศิริราช  กับจุฬาฯ....แข่งกันสวย
• ตอนสอบเข้าต้องชั่งน้ำหนักและวัดส่วนสูงค่ะ...ไม่ได้ตามเกณฑ์  ไม่ผ่าน   ตอนนั้นติ๋วผอมมากต้องโด๊ปเกือบแย่...ไม่งั้นอด

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เดินผ่านตึกที่เป็นห้องผ่าตัดเดิม….ตอนนี้เปลี่ยนเป็น “หน่วยนโยบายและแผน  กับ หน่วยพัฒนาบุคลากร”…..ไปแล้ว </p>

สมัยก่อนตอนเป็นนักศึกษา  เมื่อคราวต้องฝึกหัดอยู่ห้องผ่าตัด  เวลาอยู่เวรต้องมาขัดทองเหลืองที่อยู่ตามตึกในห้องผ่าตัด  ใช้น้ำยาขัด…ต้องขัดให้เงาแว๊บๆจริงๆ….<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">แต่คราวนี้ฉันมองหาลูกบิดทองเหลืองไม่เห็นแล้วค่ะ</p></span></span></span></span></span>

• อยากบอกว่าเคยผ่านมาแถวๆๆนี้
• แต่ไม่ได้เข้ามาลึกขนาดนี้
• เพราะกลัวนางพยาบาล
• เอาบันทึกนี้มาให้ดูไม่ทราบว่าชอบไหม
• กรี๊ดๆๆๆๆๆ
• ที่นี่ครับ

มาดูคนย้อนรำลึกอดีต ดีๆ น้องจะได้รู้ด้วยว่าชีวิตวัยเรียนของพี่ติ๋วเป็นยังไง : )

คุณขจิต น้องรัก

• คุณนี่สุดยอดแห่งการเสาะแสวงหาข้อมูลโดยแท้..นับถือ..นับถือ....
• งานนี้ยอมรับว่า..มันไม่ลับอีกแล้ว...อิ...อิ....(ยอมแพ้กองสอดแนมจริงๆ)

สวัสดีจ้ะ  แก้มยุ้ย

• มีฉากเด็ดกว่านี้ตอนท้ายๆค่ะ...แล้วจะเล่าให้ฟัง

• พี่ติ๋วขา...
• ตามมาดูความหลังพี่ติ๋วค่ะ
• จำได้ว่าเวลาไปเยี่ยมเพื่อนๆที่เรียนพยาบาลกว่าจะเจอได้ต้องให้เขา phone แล้วเราก็ต้องนั่งรอ..
• ตอนนั้นรู้สึกว่าดีเน๊าะที่เราไม่เรียนพยาบาล  เพราะหว้าเป็นพวกรักอิสระ   แต่ก็รับรู้ว่านั่นเป็นเพราะพยาบาลจำเป็นจะต้องอยู่ในกฏระเบียบ  เนื่องจากต้องรับผิดชอบต่อความเป็นความตายของผู้คน...น่านับถือค่ะ

น้องหว้าขา

• การฝึกให้อยู่ในวินัยเป็นสิ่งที่ดีค่ะ  เราเองก็ฝึกความอดทน  หัดใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อนๆ...อยู่กับเพื่อนๆ...ทำให้เห็นความสำคัญของคำว่า...พลาดไม่ได้...ค่ะ  ซึ่งติดตัวมาจนถึงทุกวันนี้   เพราะถ้าพลาด  มันคือชีวิตคนค่ะ
• ยากหน่อยตรงที่พี่ติ๋วมักมีเพื่อนสนิทเป็นผู้ชายน่ะค่ะ....ซึ่งในกลุ่มพยาบาลหาไม่พบ...เลยต้องคบเพื่อนชายนอกวิทยาลัยไว้หลายๆคน...
• ดีจังที่น้องหว้าก็เคยได้บรรยากาศการรอคอยนี้เหมือนกัน

ดีจังค่ะพี่ติ๋ว กฤษณา สำเร็จ  โชคดีได้แอบตามมาดูด้วย.. มาช้าไปหน่อย..แต่อยากดูตอนต่อไปมากๆ เลย…ลึกลับดี ^ ^

พี่ติ๋วขา

ถ้าไปบ้านแม่กุ้งอีกครั้งจะไปค้นรูปเก่า ๆ สมัยเป็นพยาบาลมาให้ดู  คงเจอรูปพี่ติ๋วสักรูปเป็นแน่แท้

เตรียมหัวเราะก่อน

อิอิอิ

• ไม่อยากจะคุยเลย ว่าไปนั่งแก่วรอสาวมาแล้ว .....อิ อิ ไม่บอกหรอกว่ารอเก้อ.....
• ถ้าไม่ได้คุณติ๋ว งานนี้ ไม่ได้รู้นอกรู้ใน พยาบาลกาชาดแน่เลย   ขอบอก
• เอาอีก ....เอาอีก เพราะเมื่อก่อนไม่เคยได้เข้าไปดู คราวนี้มีคนพาทัวร์แล้ว....อยากดูจังเลย

น้องตุ๋ย…กมลวัลย์ …คอยนะคะเดี๋ยวเย็นนี้จะเล่าต่อค่ะ รับรองตอนสุดท้ายยิ่งสนุกสุดขอบ…อิ..อิ..

น้องอึ่งอ๊อบ…หามาให้ได้นะ ถ้าได้มาไม่สวยน่ะ..ไม่ใช่ตัวจริงนะ…ขอบอก

 Mitochondria พ่อดอกมะลิ เพื่อนรัก

• ถึงญี่ปุ่นแล้วหรือคะ  เป็นอย่างไรบ้างคะการเดินทาง...คงเรียบร้อยดี   ถึงกี่โมงคะเนี่ย  พักที่เก่าหรือเปล่า  เดินดูที่เดิมๆที่เคยพาเพื่อนไปเดินเล่นบ้างหรือยัง
• ...พยาบาลจุฬาฯคนไหน  ใครกันหนอปล่อยให้เพื่อนหมูอ้วนของฉันคอยเก้อ...คงไม่ได้ชื่อกฤษณานะ...แม่สาวคนนั้นใจร้ายจังเลย
• ดีใจค่ะที่เดินทางถึงโดยสวัสดิภาพค่ะ

• เครื่องออกจากสุวรรณภูมิตอน 4 ทุ่มครึ่งครับ เขามีเสริฟน้ำชากาแฟ แล้วตบท้ายด้วยสะเต๊กเนื้อวัวตอนเที่ยงคืน แถมเปิด Mr.Bean ไว้แก้มอาหารอีกตอนหนึ่ง เป็นตอนที่ชื่อว่า TEE OFF สนุกดีครับ ดูเมื่อไรก็อดขำไม่ได้ กินเสร็จก็เสียบหูฟัง ฟังเพลงบรรเลงเย็นๆ พยายามข่มตาให้หลับ แต่ก็ไม่หลับสักที กว่าจะไปหลับได้ก็เกือบตีสองแล้ว ตื่นขึ้นมาตอนตีสี่ อ้าวใกล้ถึงแล้วนี่ ก็เลยปรับเวลาให้เร็วขึ้นอีก 2 ชั่วโมงเป็นเวลาของที่ญี่ปุ่น
• ถึงนาริตะ อุณหภูมิสัก 19 องศาครับ กำลังสบาย เข้ามาในเมืองอากาศอุ่นขึ้น พอถึงที่แล็บ เข้าไปในตัวอาคาร เหงื่อโซกเลย เห็นน้องเขาบอกว่าอาทิตย์นี้อากาศเย็นลงแล้ว ถ้ามาอาทิตย์ก่อนสงสัย คงสุกแบบหนังกรอบเป็นหมูหันแน่เลย
• วันนี้ วุ่นวายอยู่กับการเตรียมของที่จะใช้ทำแล็บครับ คงเริ่มได้วันพรุ่งนี้
• ช่วงนี้เด็กๆ ที่นี่เหลืออยู่คนเดียว คนอื่นๆ ไปเสนอผลงานที่ต่างประเทศกันหมด กว่าจะกลับกันก็วันที่ 12 โน่นครับ
• ไม่อยากจะบอกเลยว่า มาถึงโตเกียวปุ๊บ ก็ให้รู้สึกเหงาปั๊บ เป็นยังไงไม่รู้ ไม่ค่อยคุ้นเคยกับการเดินไปไหนมาไหนคนเดียว......