....แล้วแอบย่องๆเข้ามาภายในรั้วเขตวิทยาลัยฯ...พบอาจารย์สองท่านที่อาวุโสมาก...กำลังถ่ายภาพกันอยู่พอดีค่ะ  อาจารย์ยังสวยมากๆทั้งคู่ค่ะ

 

ขอประทานโทษค่ะ  ที่มิอาจเอ่ยนาม(เพราะจำได้ท่านเดียว คือ ขวามือ อ.สมบัติ  ค่ะ อีกท่านหนึ่งจำไม่ได้...ศิษย์นี้แย่นัก  เดี๋ยวจะตามชื่ออาจารย์มาลงอีกทีนะคะ)...อาจารย์ยินดีให้ศิษย์..ลุยได้ค่ะ....

เดินจาก"ตึกสุทธาทิพย์" ก็พบ "ตึกศักรินทร์"อยู่ซ้ายมือ

บันไดทางขึ้นตึกศักรินทร์...มีทั้งด้านซ้ายและขวาค่ะ

 ด้านล่างเดิมเป็นห้องสมุด....ส่วนด้านบนใช้ทำพิธีสำคัญๆ  ได้แก่  ไหว้ครู  พิธีรับหมวกพยาบาลสำหรับปีหนึ่ง...รวมถึงที่พระราชทานอนุปริญญาบัตรในตอนนั้นจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ 

และตึกนี้แหละค่ะ ที่ อ.สุนีย์ สินธุเดชะ ผู้สอนภาษาไทยพวกเรา...(ได้ฮาทั้งชั่วโมง   ไม่หลับ) และหนีบเอาหนุ่มนิสิตวิศวะฯจุฬาฯ  มาโต้วาทีกับสาวพยาบาลจุฬาฯ    โต้กันเรื่องอะไรจำไม่ได้แล้วค่ะ...มองหาแต่หนุ่มๆ....

 ต้นหูกวางต้นนี้เก่าแก่...ต้นเดิม...ต้นที่เราชอบมานั่งเล่นกันหน้าตึกนี้

ถัดไปเป็นตึก 7 ชั้นค่ะ  ชั้นล่างเดิมเป็นห้องอาจารย์แม่บ้านที่มีชื่อว่า  "ครูไข่มุก"

ห้องเก่า...ครูไข่มุก(อาจารย์แม่บ้านที่เนี้ยบและเฮี้ยบสุดๆ...เราเรียกกันย่อๆว่า...ครูไข่ )

ห้องนี้มีประวัติศาสตร์ของฉัน....

• ฉันเคยมานั่งล้างจานตรงก็อกน้ำข้างลิฟท์  เพราะแอบทานข้าวกับเพื่อนแล้วซุกจานไว้ไม่ล้าง...ถูกจับได้...ฮา.....
• ฉันเคยยกรองเท้าขึ้นลงๆ...บนชั้นวางรองเท้าเพราะลงมาเรียนแล้วไม่เก็บขึ้นชั้น...ฮา.....
• ฉันมาเสียบๆ..ถอดๆปลั๊กไฟ   เข้าๆ...  ออกๆ...   เป็นหลายสิบครั้ง  เพราะฉันลืมถอดปลั๊กที่ห้องนอน  อาจารย์เลยจับมาทำโทษ...ให้เสียบซะให้เข็ด....มีการถามว่า "จำได้หรือยัง"   แถมฉันตอบไปว่า  "ยังค่ะ"  ก็มันยังจริงๆง่ะ  เลยโดนเสียบต่อ...อิ...อิ...สมน้ำหน้าตัวเอง

เวลา"ครูไข่มุก" มาตรวจหอ   ไอ้เพื่อนที่อยู่ปากซอยจะส่งสัญญาณ...

"เฮ้ย...ครูไข่มาๆ....." 

ใครทำอะไรประหลาดๆต้องรีบทำลายหลักฐาน

มองย้อนอดีตแล้วสนุกดีชะมัด...  ไม่อายกันละค่ะเพราะไม่มีพวกผู้ชาย   แต่ที่ห่วงคือมีคุณอาเป็นพยาบาลอยู่คลังเลือดกลาง...กลัวเรื่องเข้าหูจะแย่...

ประตูลิฟท์ขึ้นหอพักตึก 7 ชั้นค่ะ...

ตึกนี้ชั้นบนให้พี่ปี 2-4 อยู่ค่ะ   พอได้ย้ายจากหอน้องปีหนึ่งมาอยู่ที่นี่..ก็ให้รู้สึกว่าเป็นสาวขึ้นมาทันทีค่ะ...ข้างล่างมีตู้โทรศัพท์  เวลาลงมาใต้ถุนตึกเพื่ออ่านหนังสือ....อ่านไม่ได้สักที  ไม่มีสมาธิ  คิดถึงแต่หนุ่ม...เวียนโทรศัพท์อยู่นั่นเอง....อิ...อิ...

นั่นแน่...เดี๋ยวนี้ทันสมัย  มีfitness ซะด้วย...เห็นอาจารย์บอกว่าด้านท้ายห้องเป็นห้อง karaoke...เปิดถึงเที่ยงคืน...เยี่ยม....อยากกลับมาเป็นนักศึกษาใหม่จังเลย

เดินมาเรื่อยๆจะพบตึกเรียนใหม่  สวยงามมากๆค่ะ  มีทางขึ้นลง 2 ทางเช่นกัน

ตึกนี้มีชื่อว่า... “อาคารเฉลิมพระเกียรติ ๖ รอบพระชนมพรรษา” ค่ะ สมัยก่อนบริเวณนี้เป็นที่ตากผ้า  ที่รีดผ้าและสนามบาสฯของพวกเราค่ะ  ตอนนี้เป็นห้องเรียน  ห้องฝึกของน้องๆค่ะ

...ขึ้นมาดูชั้นบนกันค่ะ

โชคดีจังเลยค่ะ  เห็นน้องๆกำลังเรียนกันพอดี....เสียดายนะคะไกลไปหน่อย  เลยไม่เห็นน้องสวยๆ....

 นี่ก็เป็นห้องสมุดค่ะ.....หนังสือเยอะแยะไปหมด

อาจารย์  อ.วรรณฤดี  ภู่ทอง(อาจารย์ผู้ดูแลห้องโสตทัศนูปกรณ์ ที่ในห้องเรียนต้องใช้เฉพาะภาษาอังกฤษเท่านั้นค่ะ) และ อ.สุรีย์  ตันชัชวาล(อาจารย์ท่านนี้ที่พาทัวร์) ซึ่งได้รับความกรุณาจาก อ. อังคณา   สริยาภรณ์  รองผู้อำนวยการค่ะ

ตามหาเพื่อนอยู่นาน...พบแล้วค่ะ

 ผศ.ดาลัด  ทวีทรัพย์  เพื่อนรักที่เป็นอาจารย์อยู่ที่วิทยาลัยนี้...พอให้พยาบาลจุฬาฯ รุ่น 64 ได้มีสายใยกับน้องๆรุ่นใหม่ๆบ้าง  

....ถัดจากตึกนี้ไปท้ายสุดของวิทยาลัย  เป็นตึกนอนของน้องปีหนึ่งแล้ว...

อุ๊ย!...ตึกเด็ดมากๆค่ะ มีทั้งเรื่องผี  และ เรื่องsurprise ค่ะ...คอยติดตามนะคะ

(ต่อ  ตอนที่๓...มีผีที่หอ...จริงเหรอ.. )