วันนี้มีเรื่องราวดีๆ ทีผมได้พบเจอครับ

เป็นเรื่องราวของผู้ป่วยมะเร็งเต้านมระยะสุดท้ายที่มีครอบครัวที่ดี ดูแลผู้ป่วยอย่างเอาใจใส่อย่างดี

1 เดือนก่อน ผู้ป่วยรายนี้มาหาผมด้วยอาการปวดแขนขวา+แขนอ่อนแรง ผู้ป่วยเคยรักษามะเร็งปอดด้วยการผ่าตัด/เคมีบำบัด/ฉายแสงเมื่อ 2 ปีก่อน สรุปว่า เป็นจากมะเร็งกลับเป็นซ้ำและกดเส้นประสาทผมปรึกษาทางอายุรแพทย์และหมอกระดูก สรุปว่าส่งผู้ป่วยไปรักษาด้วยเคมีบำบัดที่ลำปาง  ลูกๆของผู้ป่วยพาผู้ป่วยไปลำปาง ได้เคมีบำบัดได้ 1 ครั้ง ปรากฏว่า ผู้ป่วยมีเม็ดเลือดขาวต่ำมากจนให้เคโมไม่ได้ ผู้ป่วยท้อใจเป็นอย่างมาก

ผมและทีม PCU ปางส้านนำโดย พี่ต๊ะ (หัวหน้า สอ.) พาผมไปเยี่ยมบ้านผู้ป่วย ผมปรับยาลดปวดจนผู้ป่วยปวดน้อยมาก (ได้ให้ MST )

ผม " ป้าเป็นไงบ้าง "

ผู้ป่วยสีหน้าทุกข์อย่างมาก อ่อนเพลีย และดูแววตาหม่นหมอง

ผู้ป่วย " ขอหมอช่วยยาโรคให้ป้าเต๊อะ "(ช่วยรักษาป้า)

ผม " ป้าได้เคโมแล้วดีขึ้นไหม?"

ผู้ป่วย "แย่ลง ติ๊กๆ (แย่ลงเรื่อยๆ) เม็ดเลือดมันน้อย ให้ยาก็เพลีย ผมก็ร่วง"

ผม " ดูสีหน้าไม่ค่อยสบายใจ มีอะไรบอกหมอไหม"

ผู้ป่วย " หมอยาป้าได้ว่า ? ป้าบ่อยากไป เคโมละ"

ผม " เคโม ฆ่าเซลล์มะเร็ง แต่ก็ฆ่าเซลล์ปกติ" 

"ผมจะดูแลป้าเต็มที่ เช่น หายปวดอย่างที่ผมเคยสัญญา แต่เรื่อง หายจากมะเร็งอาจจะเป็นไปได้ยาก"

ผู้ป่วย "ป้าเข้าใจ"

ผม " รู้ว่าไม่หายแล้วรู้สึกอย่างไร"

ผู้ป่วย "กล้วตายละลูกหลาน "

ผม " พอกลัวแล้ว เกิดอะไรขึ้น "

ผู้ป่วย " บ่สบายใจ เจ็บปวดตวย(ด้วย) "

ผม " ความกลัวเกิดขึ้นกับทุกคนที่เพชิญกับโรคร้ายผมเข้าใจ ความกลัวเพิ่มความปวด  แต่ยังไงก็ยังดีที่ลูกหลานดูแลอย่างดี"

ผู้ป่วย "แต้ (จริง) ลูกมาทุกคืน อยู่ตวยตลอด" ผู้ป่วยยิ้มน้อยๆ ผู้ป่วยมีลูก 4 คนพลัดกันมาดูแล

ผม "ทุกครั้งที่กลัว ขอให้ตั้งสติ รับรู้ว่ากลัว และนึกถึงสิ่งที่นับถือ นึกถึงความดีที่ทำ"

ระหว่างสนทนา มีลูก 2 คน หลาน 1 คน และ สามีฟังอยู่ด้วย ผมเลยใช้วิธีสอนทำสมาธิแล้วจับตัวผู้ป่วยเพื่อส่งความปราถนาดีให้ผู้ป่วย (ได้วิธีนี้จากการอบรมจาก เพชิญความตายอย่างสงบ )

หลังทำผู้ป่วยจับมือผมไว้แน่นแล้วยิ้ม แล้วบอกว่า "ถ้าทุกครั้งที่กลัวฉันจะนึกถึงหมอ"

ผมก็ดีใจเล็กๆ ที่ผู้ป่วยนึกถึงผม แวบหนึ่งที่ผมมองเห็นสายตาของลุงสูงอายุที่แอบมองอยู่ห่างๆ (สามีผู้ป่วย) ด้วยสีหน้ากังวล

ผมนัดผู้ป่วยจะเยี่ยมบ้านอีกครั้ง 1 สัปดาห์ครับ

1 สัปดาห์ต่อมา

ผมเยี่ยมบ้านผู้ป่วยครั้งที่ 2

 ผู้ป่วยสีหน้ายิ้มแย้ม บอกว่าหายกลัวแล้วแต่ยังปวดบ้าง วันนี้ผมเล็งสามีไว้ตั้งแต่ 1 สัปดาห์ก่อน เพราะรู้สึกว่าลุงน่าจะมีความกังวลใจ ลูกเล่าให้ฟังว่า "พ่อไม่ยอมนอน เอาแต่เฝ้าแม่ตลอด บางครั้งผู้ป่วยหลับมาก ก็จะปลุกแม่เพราะกล้วว่า แม่จะเป็นอะไรไป"

ผมเรียกลุงมานั่งใกล้ๆ เพราะ ลุงนั่งห่างมาก

ผม "เหนื่อยไหม "

ลุงยิ้มแต่ไม่ตอบ

ผม " เห็นว่าเฝ้าป้าตลอดเป็นห่วงป้ามากไหม"

ลุงยิ้มแต่ไม่ตอบ

ลูกสาว "พ่อดูแลแม่ดีมาก ลุกมาหุงข้าวให้แม่กิน คอยประคองเวลาแม่เดิน เป็นห่วงเป็นใย ไม่ไปไหนไกล"

ผมหันไปคุยกับผู้ป่วย " ป้าโชคดีที่ได้ลุงเป็นผัว (พ่อขุนราม มากๆ ครับ : ) "

ผู้ป่วยยิ้มแก้มแทบปริ ลุงก็ดูเขินๆ (น่ารักดีครับ) ผมรู้ว่าลุงพูดไม่เก่ง (แต่รักหมดใจ ) ผมเลยขอถ่ายรูปคู่รักแห่งปี (ผมยกให้เลยครับ)

คราวนี้ ผมให้ลุงและคนทั้งครอบครัวสัมผัส แล้วทำสมาธิส่งความปราถนาดี

ส่งท้ายด้วย แนะนำให้ทุกคน พูดถึงความดีผู้ป่วยให้ผู้ป่วยฟัง ส่วนคุณลุงที่พูดไม่เก่ง ก็ให้สื่อด้วยการสัมผัสส่งพลังแทน ดู work ทีเดียวเพราะ เราทำได้ประมาณ 5-10 นาที (มีเรื่องขำๆ เกิดขึ้นคือ พอทำสมาธิเสร็จปรากฏว่า พยาบาลผมหลับ จนได้หัวเราะกันทั่งบ้านเลยครับ) เราจะดูแลผู้ป่วยร่วมกันต่อไปจนกว่าจะจบครับ