มีเงินมากปัญหาก็มาก งานเยอะ เงินเยอะ ปิดเส้นทางแห่ง "ความสงบ"

เงินนั้นเป็นต้นเหตุแห่งความทุกข์
ที่เราทนทุกข์ในการร่ำ การเรียน การทำงานทุกวันนีก็เพราะ "เงิน"

มีเงินมากแล้วก็ทุกข์อีก กลัวคนจะมาขโมย กลัวจะเสีย กลัวจะหาย

มีเงินมากแล้วก็ไม่ได้ถือศีล ภาวนาอีก ก็เพราะคิดว่าเราทำทานเยอะแล้วดีแล้ว

มีเงินมากแล้วก็ท้อแท้ หาว่าทำดีไม่ได้ดี เพราะว่าทำทานกับคนอื่นมาก ไม่เห็นได้ความดีมาตอบแทน

เงินจึงเป็นเครื่องปิดกั้น "สติปัญญา" มีเงินมาก ใช้เงินซื้อความรู้มากกลับทำให้ตัวเองรู้น้อย รู้เรื่องตนเองน้อย รู้เรื่องคนอื่นมาก
คนไม่มีเงิน ใช้ตนเองแลกกับความรู้จึงรู้มาก รู้เรื่องตนเองมาก

รู้จักตนเอง ก็รู้จักอยู่กับตนเองอย่างเป็นสุข เมื่ออยู่กับตนเองอย่างเป็นสุขแล้ว อยู่ใกล้ ๆ ใครก็ไม่มีความทุกข์

คนที่เรียนรู้แต่คนอื่นก็เรียนรู้ไปเรื่อย ไปอยู่กับใครก็มีปัญหา เพราะจ้องจะไปเรียนรู้แต่เขา จ้องแต่จะปรับ จะเปลี่ยนเขา
แต่เราไม่รู้จักเรา เราไม่สามารถปรับ ไม่สามารถเปลี่ยนตัว เปลี่ยนตนของเรา

พอเกิดอะไรนิด อะไรหน่อย ก็ใช้เงินตัดสินกันแล้ว
พอไม่เข้าใจอะไรกันหน่อย ก็ทวงเงิน ทวงบุญคุณกันแล้ว

มีเงินมากปัญหาก็มาก งานเยอะ เงินเยอะ ปิดเส้นทางแห่ง "ความสงบ"

เงินกับความสงบจึงอยู่ตรงกันข้าม
เงินไม่สามารถซื้อความสงบ
มีเงินมากจึงอยู่ห่างจากความสงบมาก

เงินเหรอที่ให้ความสุข
ความสุขอื่นใดที่เหนือจากความ "สงบ" นั้นไม่มี...

(ที่มาจากบันทึก กรรมของคนมั่ง คนมี...)