ความคิดสร้างสรรค์กับการพัฒนาสมองและจิตวิญญาณ ตอนที่ ๒

ในด้านจิตวิญญาณจะแบ่งสมองเป็นสองส่วนคือ สมองส่วนหลัก และสมองส่วนรอง(นักวิทยาศาสตร์เรียกว่าสมองของสัตว์เลื้อยคลาน)            สมองส่วนหลักเกี่ยวข้องกับบุญกุศล และ  ความดี  ได้แก่ การคิดดี พูดดี ทำดี  ฯลฯ
            สมองส่วนรองเกี่ยวข้องกับบาป และความชั่ว ได้แก่ ความโลภ โกรธ หลง  ความเห็นแก่ตัว  ความอิจฉาริษยา ฯลฯ           

             การที่เราคิดดี ทำดี เป็นการทำงานของสมองส่วนหลัก  การฝึกสมองให้คิดให้ทำในทางที่ดีเป็นการพัฒนาจิตวิญญาณผ่านกระบวนการทำงานของสมอง           
             มองด้านจิตวิญญาณ  สมองส่วนรองเป็นสมองที่ทำงานตามสัญชาตญาณ  ขาดการควบคุม  หากมีการควบคุมที่ดีแล้วจะเป็นการทำงานของสมองส่วนหลัก สมองส่วนรองนั้นไวต่ออารมณ์มาก  จึงทำงานก่อนสมองส่วนหลักเสมอ  บางครั้งเหตุการณ์จบไปนานแล้วเพิ่งจะคิดได้  นั่นเพราะสมองส่วนรองมีความคุ้นเคยและทำงานบ่อยกว่า 
              ฉะนั้นหากจะกระตุ้นการทำงานของสมองส่วนหลักก็ต้องใช้สมาธิ  มีสติ และรู้จักการควบคุมอารมณ์           
              โดยปกติทั่วไปแล้ว คนเรามักจะถูกสมองส่วนรองลากลงไปสู่เบื้องต่ำ นำชีวิตจิตวิญญาณวนเวียนอยู่ในวังวนของโลภะ โทสะ และโมหะ  ฉะนั้นเพื่อการพัฒนาจิตวิญญาณ เราจำเป็นต้องควบคุมการคิดของเราให้คิดจากสมองส่วนหลักเท่านั้น  และเครื่องมือสำคัญของการพัฒนาจิตวิญญาณก็คือ ความสงบ 
เราจะแยกแยะระบบการทำงานของสมองอย่างไร 

คำตอบคือ    J ใช้สติ  คิดแยกแยะสิ่งดี – ไม่ดี / บุญ – บาป

                        J อยู่กับปัจจุบัน (เฉพาะในเรื่องที่ดี)                      
                        J หยุดส่งความคิดออกไปภายนอก จะทำให้จิตใจสงบขึ้น