วันศุกร์ที่ ๔ กันยายน ๒๕๕๒ ที่ผ่านมา ครบรอบ ๒ ปี ของการเป็นสมาชิกของเว็บแห่งนี้

กว่าจะนึกขึ้นได้ก็ผ่านเข้ามาวันที่สอง
๒ ร้อน ๒ ฝน ๒ หนาว เขียนมาได้ ๖๑๔ บันทึก
เปิดตัวด้วยบันทึกแนะนำตัวเอง ที่มาของชื่อ "วสวัตดีมาร" เมื่อวันที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๕๐
ปิดท้ายด้วยบันทึกเก็บเพลงของครู "ครูบนดอย" เพลงแห่งครู ... ที่ผมขอเก็บไว้ในบันทึก เมื่อวันที่ ๕ กันยายน ๒๕๕๒
การเขียนบันทึกเกิดจากประสาทสัมผัสทั้งห้าที่เกิดขึ้นโดยตรง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องความรู้สึก อารมณ์ การทำงาน การมองเห็น การได้ยิน การอ่านหนังสือ ฯลฯ ล้วนแต่ก่อกำเนิดเกิดเป็นบันทึกได้ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับสภาวะในช่วงนั้น ๆ
ความมุ่งหวังในการเขียนส่วนใหญ่เป็น "การให้" มากกว่า "การรับ"
เป็นการให้ความรู้และประสบการณ์เท่าที่ตนเองมี แต่เชื่อไหมครับว่า จนถึงปัจจุบันก็ยังบ่น ๆ กับตัวเองว่า ยังมีเรื่องที่ต้องเขียนอีกมากมาย แต่ยังไม่ได้ลงมือวางกรอบสักที เพราะบางเรื่องที่สนใจใช้เวลาในการเตรียมข้อมูลค่อนข้างมาก
ผมอยู่ในฐานะคนไม่เปิดเผยตัว มีแต่ตัวตนจากเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผมได้ถ่ายทอดลงในบันทึก สิ่งนั้นคือ ตัวตนของผมจริง ๆ เพียงแต่แค่ไม่กี่ด้าน ยังมีอีกหลายด้านที่ยังไม่รู้จักผม

ผมจึงมักจะบอกเพื่อน ๆ และกัลยาณมิตรที่ดีกับผมตลอดมาว่า ผมไม่ใช่คนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ และผมไม่ใช่คนชั่วร้อยเปอร์เซ็นต์ ผมอาจจะมีความดีและความชั่วเท่า ๆ กัน
ผมชอบอยู่คนเดียว คิดอะไรเงียบ ๆ คนเดียว ชอบความสงบ ไม่พลุกพล่าน สันโดษ ไม่โลภ ไม่อยากได้อยากมีมากเหมือนใคร ๆ เขา พอใจสิ่งที่ตนเองเป็น พอใจในสิ่งที่ตนเองมี ดังนั้น นิสัยเหล่านี้ทำให้ดูเหมือนว่า ผมเก็บตัว ไม่ชอบสุงสิงกับใครมากนัก

ผมคิดว่า คงอยู่กับจริตที่ตรงกันของมิตรภาพด้วย หากจริตไม่ตรงกันแล้ว คบกันอย่างไร ก็ไม่ชอบวิธีคิดของกันและกันอยู่ดี
เพื่อนน้อยไม่ใช่ปัญหาของผม เพื่อนแท้สิ ผมนั่งนับด้วยมือและเท้ารวมกัน ยังไม่ครบนิ้วเลย
การเป็นเพื่อนกับใครสักคน เราต้องมีความเชื่อมั่นต่อกันในสิ่งที่เราสัมผัสและมองเห็นได้ อย่าเลือกคบกันแค่ต้องการตักตวงผลประโยชน์ เช่น ใช้งาน หลอกใช้ ฯลฯ

การเปิดเผยตัวที่ชัดเกินไป จะทำให้ผมไม่สามารถเขียนบันทึกแบบตรงไปตรงมา โดยเฉพาะในเรื่องราวที่ใกล้ตัว อีกอย่างผมมีเพื่อนประเภทปากสว่างหลายคน เพื่อนเหล่านี้พูดกันด้วยความสนุกปาก มันปาก แต่ผลเดือดร้อนจะตกอยู่กับคนเขียนแบบตรงไปตรงอย่างผม
ผู้บริหารยุคโบราณหลายคน ไม่ชอบหรอกความคิดเห็นตรง ๆ แต่ชอบคนลิ้นยาว ๆ ... ผมทำไม่เป็นหรอกแบบนั้น
ดังนั้น โปรดให้อภัย ไม่ได้หยิ่ง ไม่ได้ยโส แต่ประการใด แต่ที่ทำไป เป็นเหตุผลส่วนตัวล้วน ๆ ;)
แต่ผมเปิดเผยตัวได้นะ ในรูปของตัวการ์ตูน (www.faceyourmanga.com)
...
...
สมัยก่อน ผมหน้าตาแบบนี้ ...

...
...
...
...
...
แต่ปัจจุบัน ...

ในรอบ ๒ ปี มีเรื่องราวเกิดขึ้นในชีวิตมากมาย เพียงแต่ว่า ยังสามารถประคองตัวให้อยู่กับปัจจุบันได้ ไม่สุขเกินไป ไม่เศร้าเกินไป ไม่เหงาใจเกินไป
กัลยาณมิตรหลายท่าน ทำให้ผมสามารถสะกดคำว่า "ความจริงใจ" ถูก
หลายคนเข้าใจเหตุผลของผม เพียงแต่เราสามารถพูดคุยกันด้วยภาษาเดียวกันอย่างถูกคอ
หลายคนดูจริงจัง แต่ผมดูไม่จริงจัง
หลายคนดูสนุกสนานบานใจ แต่ความรู้สึกข้างในเคร่งเครียด
ทราบไหมครับว่า ผมเขียนบันทึกนี้แล้วได้ยินเพลง เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้ ของ ศุ บุญเลี้ยงแว่วมา ครับ
แม้เวลาผ่านนานแสนนาน ใจยังไม่เปลี่ยน
ถึงฤดูเปลี่ยน หมุนเวียน ไม่เคยหยุดเฉย
แต่ความรัก ที่ให้กัน ไม่มีวันลดน้อยลงเลย
ยังคงพูดเชยเชยรักเธอ
ชื่อเพลง : เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้
ศิลปิน : ศุ บุญเลี้ยง
แม้เวลาผ่านนานแสนนาน ใจยังไม่เปลี่ยน
ถึงฤดูเปลี่ยน หมุนเวียน ไม่เคยหยุดเฉย
แต่ความรัก ที่ให้กัน ไม่มีวันลดน้อยลงเลย
ยังคงพูดเชยเชยรักเธอ
ขอเพียงรู้สึกเชื่อใจ ในยามต้องห่าง
แม้มีความต่างแต่ร่วมทาง กันด้วยเหตุผล
มีความหวังให้กันต่อเติมฝัน ของคนสองคน
มีทั้งสุขทุกข์ทนนานมา
เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้
เพราะเรามีวันเก่าเก่า
มิใช่มีแต่เพียงดอกไม้ มีรอยยิ้มและมีน้ำตา
วันที่โลกเหว่ว้าอย่างน้อยมีเธอ
เพราะฉะนั้นจึงคิดถึงกันเสมอ
เหมือนมีเธอคอยชิดใกล้
แม้จะอยู่ห่างกันเพียงไหน ห่างไกลทะเลขวางกั้น
ยามเมื่อเราหลับฝันจะฝันถึงกัน
ขอเพียงรู้สึกเชื่อใจ ในยามต้องห่าง
คิดถึงกันบ้างคำสัญญา ที่เคยให้ไว้
จะมีรักให้กันและแบ่งปัน เพื่อคนมากมาย
ใจจึงอุ่นแม้กายไกลกัน
เพราะฉะนั้นจึงรักกันเช่นฉะนี้
เพราะเรามีวันเก่าเก่า
มิใช่มีแต่เพียงดอกไม้ มีรอยยิ้มและมีน้ำตา
วันที่โลกเหว่ว้า อย่างน้อยมีเธอ
เพราะฉะนั้นจึงคิดถึงกันเสมอ
เหมือนมีเธอคอยชิดใกล้
แม้จะอยู่ห่างกันเพียงไหน ห่างไกลทะเลขวางกั้น
ยามเมื่อเราหลับฝันจะฝันถึงกัน
เนื้อเพลง : http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=nakderntang&month=01-2008&date=11&group=4&gblog=11
ฟังเพลง : http://www.imeem.com/pooom/music/ZKKpA23M/su-boonliang-becausemp3/
ดาวน์โหลด : http://www.4shared.com/file/71142545/7b50ce56/__-_.html
อยากขอบคุณเพื่อนและกัลยาณมิตรทุกท่านมากครับที่ได้ให้เกียรติ
ถึงแม้เราจะไม่รู้จักหน้าค่าตาอย่างผม บางท่านเรารู้จักกันผ่าน "เสียง"
การจะคบใครสักคน อยู่ที่ "หัวใจอันดีงาม" ของเราเองครับ
นายเหงือก เพื่อนผม บอกติดปากติดบันทึกว่า "ความดีสวยงามเสมอ"
บุญรักษา คนดีทุกท่านครับ ;)
สวัสดีค่ะ
เร็วจังนะคะ 2 ปีแล้ว ที่เขียนบันทึก อาจารย์ เขียนได้มากพอควร น่าอ่านทุกบันทึกเลยค่ะ ขอให้เขียนต่อไปอีกมากๆ ชอบแอบมาอ่านค่ะ

สวัสดีค่ะ
เป็นสมาชิกตั้งแต่: ส. 08 ก.ย. 2550 @ 15:29
เข้าระบบเมื่อ: อา. 06 ก.ย. 2552 @ 18:50
อ่าน: 3019
-------------------------------------------------------------
เวลาใกล้เคียงกันเลยค่ะ
โหย..))) แต่บันทึกอาจารย์ไปตั้งไกลแน่ะ
ตามไม่ทันแล้วค่ะ เหอๆๆๆๆๆ
เป็นกำลังใจให้อาจารย์เขียนบันทึก สุข เศร้า เหงา(ใจ) ต่อไปนะคะ
สวัสดีค่ะ อาจารย์Wasawat Deemarn
สวัสดีค่ะอาจารย์
ครบรอบสองปีแล้วยินดีด้วยนะคะ
รูปนี้ยังหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวอยู่เลยค่ะ ^_^
รูปนี้ก็ยังดูหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยว...เหมือนเคย ถ้าเพิ่มรอยยิ้มกว้างๆ
จะหล่อกว่านี้อีกค่ะ อิอิอิ ^_^ เป็นกำลังใจให้อาจารย์ค่ะ
จะคอยติดตามอ่านบันทึกนะคะ ...หลายๆบันทึกเป็นแรงบันดาลใจ
เป็นแรงผลักพลังทางความคิด...ข้าน้อยขอน้อมคารวะท่านอาจารย์ค่ะ
^__________________________________________^
ชีวิตเราไม่จำเป็นต้องเหมือนใครหรอกค่ะอาจารย์ :) นิ้วชี้สองมือของเราก็ยังไม่เหมือนกันเลย
แต่หกร้อยสิบสี่บันทึก ไม่ธรรมดาเลย สู้ ๆ ต่อไปนะคะ
ถึงแม้เพิ่งจะเข้ามาอ่านบันทึกของอาจารย์ได้ไม่กี่บันทึกในไม่กี่วันที่เริ่มสมัครสมาชิก
แต่ก็จะติดตามต่อไป ...
เอาเพลงมาฝากอาจารย์ด้วยค่ะ ในโอกาสครบรอบสองปีกับอีกสองวัน
http://www.youtube.com/watch?v=d9D2y-CF1Xo&feature=related
สวัสดีครับ อาจารย์Wasawat Deemarn
ผมเข้าใจเอาเองว่า อาจารย์มีกำลังใจที่ดี มีภูมิคุ้มกันทางใจมากพอสมควรสำหรับการเขียนบันทึกดีๆต่อไปครับ สังเกตว่ามีกัลยาณมิตรที่คอยติดตามอ่านบันทึกอยู่สม่ำเสมอ และ บันทึกก็เร้าพลัง สร้างเเรงบันดาลใจให้กับหลายท่าน และหลายบันทึกก็ตรงใจสำหรับคนที่คิดเเต่ไม่กล้าคิดดังๆ
สองปีที่ผ่านมาคงมีบทเรียนที่ดี มีแนวทางการเขียนที่เหมาะกับสไตล์ตัวเองมากขึ้นนะครับ
เรื่อง "มิตรภาพ" ผมเห็นด้วยเลยครับ เพื่อนที่ดีมีหนึ่งถึงจะน้อย ดีกว่าเพื่อนมีเป็นร้อย เเต่คอยคิดริษยา ผมเองมีเพื่อนเยอะครับ แต่ก็เข้าใจว่าเป็นความหลากหลายของคนจริงๆ ดังนั้นก็เรียนรู้กันไป
ผมเป็นกำลังใจให้นะครับ...ทุกย่างก้าวที่ก้าวไป ขอให้เบิกบานและมีความสุข เสมอ เสมอครับ :)
และที่ไม่ลืม Motto ส่วนตัวของผม "ความดีสวยงามเสมอ" ครับ
----------------------------------------------
ผมถือโอกาสนี้ฉลอง Blog อายุครบปีที่สองนะครับ ไปเชียงใหม่อีกไม่กี่วันนี้ จะขอเป็นเจ้าภาพเลี้ยงกาแฟครับ
เวลาถึงเชียงใหม่จะโทรศัพท์ไปเเจ้ง ...(flight สายๆของวันเสาร์หน้าครับ)
นายเหงือก หรือ นายเงือก คำไหนถูกครับ??
สวัสดีครับอาจารย์
แต่ยังไงก็หน้าตาดีกว่าเดิมนะครับ
ยินดีด้วยครับ
สวัสดีครับ พี่ศศินันท์ Sasinand ;)
พี่ศศินันท์เป็นผู้ใหญ่ที่ผมนับถือท่านหนึ่งนะครับ จำได้ว่า เข้ามาก็เห็นพี่ศศินันท์แล้ว ;)
ภายหลังชอบอ่านเกร็ดเล็กเกร็ดน้อย เรื่องของธรรมชาติ สุขภาพ การเมือง และเศรษฐกิจ ที่พี่ศศินันท์ได้นำเสนอในอนุทินตลอดทุก ๆ วัน
ขอบคุณด้วยจริงใจครับพี่ ;)
สวัสดีครับ พี่ ครูคิม ;)...
ดีจังครับที่พี่ ครูคิม รู้เท่าทันตนเอง
อารมณ์ไม่สม่ำเสมอ อาจจะก่อทุกข์ได้มากเหมือนกันนะครับ ต้องดูแลตนเองให้ดีครับ
แต่จะว่าไป พี่ ครูคิม อารมณ์ศิลปินมาก ๆ ครับ
ทำให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ที่ได้แสดงออกในบันทึกมาทุก ๆ บันทึก ;)
ขอบคุณมากครับ
สวัสดีครับ คุณ (พี่) ครูจุฑารัตน์ NU 11 ;)...
ใกล้เคียงกันจริง ๆ ด้วยครับ ผมสมัครก่อนแค่ 7 วันเอง
วันอังคารที่ 8 กันยายน 2552 ก็เตรียมบันทึกฉลอง 2 ปีนะครับ เดี๋ยวผมมาทิ้งร่องรอยเลย
ขอบคุณมากครับ ;)
สวัสดีครับ คุณ ครูแป๋ม ;)
การอยากให้กำลังใจคนทำงานที่ท้อแท้ ถือเป็นจุดมุ่งหมายของ "การให้" ประการหนึ่งเลยครับ
ท้อได้บางเวลา แต่อย่าท้อตลอดไป ครับ
ตัวตนผม ก็ตรงตามเนื้อหาในบันทึกนั่นแหละครับ
รู้บอกว่ารู้ ไม่รู้ก็บอกว่าไม่รู้
ไม่มีมนุษย์คนไหนรู้ทุกเรื่อง แต่อย่างน้อยก็มีบางเรื่องที่เรารู้ จริงไหมครับ
หากไม่มีใครชมหรือให้กำลังใจตัวเอง เราก็สามารถให้กำลังใจตัวเองได้นะครับ คุณ ครูแป๋ม ;)
อยากให้กำลังใจครับ
ขอบคุณมากครับ ;)
ตอนนี้ไปทิ้งร่องรอยในฐานะ อาจารย์มหาวิทยาลัย ก่อนค่ะ
เมื่อลูกรัก หมดแรงสู้
สวัสดีจ้า น้องคุณครู เทียนน้อย ;)
สบายดีไหมเอ่ย ???
หากบันทึกของพี่มีแรงบันดาลใจแฝงอยู่ ถือเป็น กุศลกรรม ที่พี่ได้ทำในชาตินี้ครับ ;)
สมัยก่อน ดูหนุ่ม และ ผอมไงครับ
แต่ต่อมา ..
ก็สายตาสั้นขึ้น และอ้วนขึ้นครับ
แต่จุดยืน อุดมการณ์ และความเป็นตัวตน ยังไม่เปลี่ยนแปลงครับ
ขอบคุณมากครับ ;)
สวัสดีครับ คุณ แม่เจ้าแพลน ;)
ในฐานะที่เรารู้จักกันวันนี้เป็นวันแรก คุณ แม่เจ้าแพลน ได้ให้เกียรติเข้ามาเยี่ยมบันทึก 2 ปีนี้แล้วนะครับ
"มือคนเรามีนิ้วที่ยาวสั้น ไม่เท่ากัน โป้ง กลาง นาง ชี้ ก็มีค่าทั้งนั้น แตกต่างที่การใช้มีหน้าที่ที่สำคัญ มันต่างกัน แค่ใช้งาน"
เพลงประกอบภาพยนตร์เมื่อนานมาแล้วครับ
ตรงกับที่คุณ แม่เจ้าแพลน เล่าไว้เปี๊ยบเลย
ยินดีและขอบคุณมากครับ ;)
สวัสดี ค่ะ อาจารย์
สารภาพ ว่า ยังไม่ได้ กลับไปดูวันที่สมัครของตนเอง เลยนะคะ
อาจารย์บอกว่า อยู่ในฐานะคนไม่เปิดเผยตัว มีแต่ตัวตนจากเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผมได้ถ่ายทอดลงในบันทึก
พี่พอ น้องเพียง เปิดเผยตัว ค่ะ ( อาจมากเกินไป บันทึก ต่อไป คงต้อง ลดลง และเรื่องราวต่างๆ ที่ถ่ายทอด เป็นเรื่องชีวิต ของสองสาว ที่ แม่บันทึกถึงลูกสาว เจ้า )
ปล. นาย เหงือก ของอาจารย์ คือ น้องเอก ละ กา เจ้า
สบายดีเน้อเจ้า
สวัสดีครับ คุณเอก จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ;)
นอกจากการเชื่อมั่นในความดีแล้ว ผมยังเชื่อในเรื่องของเหตุผล และบุญกรรม อีกนะครับ
คิดจะทำสิ่งใดลงไป มักจะเลือกใช้สติก่อนเสมอ เพราะหากพลาดพลั้งสิ่งใดลงไป เรื่องหนักจะได้เบาลง
เนื้อหาบันทึกเลือก "ให้" มากกว่า "รับ" จากความโชคดีที่เป็นคนอ่านหนังสือเยอะ ทำให้เห็นมุมมองหลากหลาย ทำให้เกิดมุมคิดในการเขียนบันทึกเชิง "กำลังใจ" ต่อท่านอื่นได้ครับ
เมื่อคุณเอกเข้าใจในความหลากหลายของคน นั้นก็ดีแล้วครับ เพียงแต่ว่า "การบริหารเวลาส่วนตัว" ด้วย น่าจะดีต่อตัวเองนะครับ เมื่อบริหารได้ดี การพัฒนาตนเองให้ดีขึ้น ก็จะง่ายขึ้นนะครับ
รับกาแฟหรู ๆ มากกว่า 1 แก้วอย่างแน่นอนครับ อิ อิ เดี๋ยวผมไปหาสถานที่ดีกว่า
ส่วน "นายเหงือก" เกิดจากการพูดคุยระหว่างผมกับอาจารย์นพลักษณ์ ๙ ครับ
จาก "นายเงือก" จึงมาเป็น "นายเหงือก" ผลคะแนนเป็นเอกฉันท์ครับ อิ อิ
ขอบคุณมากครับ กัลยาณมิตร ;)
สวัสดีครับ ลูกศิษย์ ครูดอย ;)
แฮะ แฮะ ครูเพิ่งเปลี่ยนแว่นตาใหม่ในรอบ 10 ปี พอดีครับ ตรงกับรูปเปี๊ยบเลยนะครับ
ดูแลตัวเองนะครับ ;)