คนไข้ไฟไหม้

                  คือว่าดิฉันเคยทำงานอยู่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เป็นโรงพยาบาลเล็กๆ 10 เตียงเท่านั้น                   วันนั้นดิฉันอยู่เวรบ่าย คือปกติเวรนอกเวลานี่ส่วนมากก็มักจะมีแต่ผู้ป่วยฉุกเฉิน
ตอนนั้นเวลาประมาณ 6 โมงเย็นกว่าๆ หลังจากทำงานRoutine ยามว่าง ๆเราก็จะมานั่งมองออกไปด้านหน้าของโรงพยาบาลเพื่อคอยดูว่ามีคนไข้มาหรือเปล่า  ถ้ามีรถวิ่งเข้ามาเนี่ยทุกคนต้องรีบวิ่งออกมาดูและก็จะมีพยาบาลอีกส่วนหนึ่งที่จะเตรียมพร้อมที่จะรับคนไข้ เช่น คอยเตรียมอุปกรณ์ ต่าง ๆในการช่วยชีวิตอยู่ในห้องฉุกฉิน  และแล้วก็มีรถจักรยานยนต์คันหนึ่งแล่น หรือวิ่งดี เอาเป็นว่าทั้งวิ่งทั้งแล่นแล้วเลี้ยวเข้ามาด้านหน้าโรงพยาบาล มีคนซ้อนท้ายมาด้วย ทุกคนก็รีบออกมาดูว่าเป็นคนไข้ประเภทไหน ก็มองเห็นว่าคนซ้อนท้ายมีผ้าคลุมศีรษะมาด้วย แต่เอ๊ะ พอรถวิ่งเข้ามาใกล้อีกหน่อยพอที่จะมองเห็นว่าคนไข้ที่นั่งซ้อนท้ายมานั้นมีสีดำมืดไปหมดทั้งตัวตั้งแต่ใบหน้า แขน ขา ดำไปหมด เจ้าหน้าที่คนหนึ่งจึงร้องตะโกนบอกว่า  “คนไข้ไฟไหม้ ๆ” พยาบาลในห้องฉุกเฉินก็รีบเตรียมช่วยเหลือคนไฟไหม้ทันที

            แต่พอรถแล่นเข้ามาจอดสนิทและเห็นชัดๆคนไข้คนนั้นกลับไม่มีรอยไฟไหม้เลย แต่มีอาการหนาวสั่น ไข้สูง ต่างหาก ดิฉันจึงถามว่า  "อ้าวไม่ใช่ไฟไหม้หรอกเหรอ "
คนไข้ตอบว่า "เปไข้  ฟา ม่า ด้า ม่าย "
อ้าวที่แท้ก็เป็นคนไข้ชาวพม่าแต่มีผิวดำมากๆนี่เอง

หลังจากให้นอนแผนกผู้ป่วยในแล้วก็ตรวจเลือด ปรากฏว่าเป็นไข้มาลาเรีย ชนิด PF

                                            เรื่องราวจาก

                                      คุณเอมใจ แพ่งอุทัย

                               นวก.สาธารณสุขชำนาญการ

                                          สสอ.หลังสวน