ในเช้ามืดกลางฤดูหนาวที่ของภาคเหนือ กระผมลืมตามองดูโลก …เด็กชายตัวน้อยๆน่าตาน่ารัก(น่ารักจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้...คาดเดาเข้าข้างตัวเอง) ร้องเสียงดัง คุณแม่บอกว่าพอผมคลอดออกมาคุณพ่อรีบนำหนังสือมารองหนุนหัวทารกน้อยในทันที เชื่อว่าจะช่วยให้รักการอ่านหนังสือ และสมองปราดเปรื่อง...ดูความเชื่อของคุณแม่ผมสิครับ!!!  วันนี้ผมจึงเป็นหนอนอ้วนรักการอ่านหนังสือเป็นชีวิต ด้วยเหตุนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้??

ผมเกิดหลังเขา เมืองเล็กสงบๆ ซอกเทือกเขาถนนธงชัย ชีวิตวัยเด็กของผม หายคนบอกว่าเด็กน้อยช่างเจรจา ชอบถามจนผู้ใหญ่เบื่อที่จะตอบ ผมถูกห้อมล้อมด้วยญาติพี่น้อง เป็นสังคมครอบครัวขยายที่อบอุ่น ลูกชายคนแรกของครอบครัวอย่างผมจึงไม่แร้นแค้นความรักจากทุกคนที่พบเห็น

อ้อมอกของธรรมชาติที่ผมอาศัย หล่อหลอมความเป็นตัวตนของผม  ความด้อยโอกาสทางสังคมเมื่อเทียบกับคนที่อยู่ในเมือง แต่ไม่ได้ทำเด็กแบบผมคิดถึงข้อจำกัดเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เราแทบไม่รู้เลยว่าสังคมข้างนอกเป็นอย่างไร ลืมตามาก็เห็นป่า เห็นต้นไม้ เห็นลำธาร เรียนรู้กับสิ่งเหล่านี้เป็นโลกของการเรียนรู้ที่กว้างใหญ่ ผมจำได้ว่าจะเข้าเมืองเชียงใหม่แต่ละครั้งผมนอนไม่หลับทั้งคืน...

เรียนโรงเรียนใกล้บ้านเดินเลาะทุ่งนาไม่นานก็ถึง เพียงอึดใจก็จบชั้นประถม เรียนต่อโรงเรียนมัธยมแห่งเดียวของอำเภอปาย อีกไม่นานเช่นกันต้องจำลาจากบ้านเกิดเพื่อไปศึกษาต่อข้างนอก ออกไปสู่สังคมกว้างใหญ่ เห็นภาพอีกภาพที่แตกต่างจากสังคมบ้านป่าที่ผมคุ้นเคย เป็นการเรียนรู้ที่ไพศาลไม่เฉพาะการเรียนในระบบที่เคี่ยวกรำด้านวิชาการ แต่ถึงอย่างไร จิตวิญญาณคนภูธรอยู่ในสายเลือดเต็มเปี่ยม กระผมร่ำเรียนอย่างตั้งใจ จากจุดเริ่มและสิ้นสุดที่มหาวิทยาลัยเก่าแก่ของภาคเหนือคว้าปริญญามาฝากคนทางบ้านได้สองใบเอาไว้การันตีว่า มีดีกรีแล้วนะ แต่จะหายโง่หรือเปล่านั้นต้องคิดหลายๆที

ชีวิตของคนบ้านนอกหากได้รับราชการเป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจ ผมถูกผลักให้สมบูรณ์ด้วยความคาดหวังนี้ เข้ารับราชการอย่างที่ตั้งใจไว้ จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตา ทำงาน ทำงาน และทำงาน ด้วยอุดมการณ์ที่กล้าแกร่ง ขันอาสาขึ้นไปทำงานบนดอยสูงกันดารร่วมกับพี่น้องลีซู  ไม่มีใครอยากไป แต่ตอนนั้นเป็นความท้าทายในเลือดบ้า ที่ไหนไกล กันดาร ผมอยากไปอยู่มากที่สุด

๘ ปีที่อยู่กับพี่น้องกลุ่มชาติพันธุ์บนดอย โลกของการทำงานก็เป็นการเรียนรู้ที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตอีกครั้ง ที่นั่นสอนผมให้กล้าแกร่ง "ชีวิตสอนชีวิต" และพื้นที่ที่ทำงานนี่เองเป็นพื้นที่ทำวิทยานิพนธ์ของผม...ผมบอกกับคุณครูซึ่งเป็นพี่น้องชาวเขาว่าผมได้เรียนจบจากที่นี่

ชีวิตผกผันเพราะคิดไม่เหมือนใคร ..ไม่นานแรงฝันที่อยู่ในตัวเองก็เกิดขบถ ผมตัดสินใจลาออกจากราชการแบบเฉียบพลัน ท่ามกลางความฉงน ตกใจของทุกคนรอบข้าง แต่ผมได้บอกกับทุกคนว่าผมคิดดีแล้ว และต่อแต่นี้ผมจะเดินทางไปตามฝันของตัวเอง...ผมเชื่อมั่นตัวเอง สิ่งที่ผมเป็นห่วงที่สุดคือครอบครัวของผมเองที่ยังหวั่นไหว เมื่อพวกเขาให้ความเชื่อมั่นและกำลังใจผมเขียนใบลาออกจากราชการในทันทีในเช้าวันหนึ่ง

หากถามจุดยืนของผมก็คงเป็นอุดมการณ์และฝันส่วนตัวที่อยู่ในใจ มุ่งมั่นไปให้ถึงฝั่ง พร้อมคุณธรรมและความรู้ -ความดีที่ได้รับการสั่งสอนฝังอยู่ในกมลสันดาน ทางที่กำลังจะเดินฝ่าฟันไปก็เป็นทางที่เลือกแล้วผมก็พร้อมที่จะทุ่มเทสุดกำลัง

ทำอย่างไรจะหายโง่ ? คำถามนี้สะกิดใจผมทุกครั้ง ผมรู้สึกโง่เมื่อได้เดินออกมาเรียนรู้กับโลกกว้างมากขึ้น  ทำไมยิ่งเรียนรู้จึงโง่มากขึ้น ...จึงเลือกเส้นทางเพื่อบรรเทาความโง่ในตัวเอง เรียนรู้ให้ตัวเองพร้อม เรียนรู้กับผู้อื่น เรียนรู้จากบริบทที่หลากหลาย พัฒนาตัวตนและจิตวิญญาณไปพร้อมๆกัน วันนี้ผมเติบโตทั้งภายในและภายนอกขึ้นมาก และเชื่อว่าจะเติบโตขึ้นไปเรื่อยๆ

ทางเลือกของการเรียนรู้เพื่อพัฒนา “ผะหญา” ถึงวันนี้การเรียนรู้ไม่จำเป็นต้องมีรูปแบบ การเรียนรู้ที่เอื้อให้ผมได้เรียนรู้อย่างมีความสุขนั้น ควรที่จะสนุกสนาน มีบรรยากาศที่เหมาะสมให้ผมได้เพลิดเพลิน ท่ามกลางมวลมิตรที่คอยสนับสนุนเป็นสังคมแห่งมิตรภาพและสมานฉันท์ ใจเชื่อมใจ บนถนนสาย“เฮฮาศาสตร์”

และสุดท้ายเราวัดกันที่เชิงตะกอนครับ!!!

ทำงานร่วมกับภาคีที่หลากหลาย โดยเฉพาะ องค์กรพัฒนาเอกชน ที่ทำงานพัฒนาในพื้นที่ เป็นนักวิจัยเพื่อพัฒนาเป็น ทีมงานหนุนเสริม - ที่ปรึกษา ของ ศูนย์ประสานงานวิจัยเพื่อท้องถิ่นจังหวัดแม่ฮ่องสอน - - -สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย สำนักงานภาค (สกว.)

------------------------------