ถอดบทเรียนโภชนาการยั่งยืน "โรซ่า พาเเซ่บ"

4302

true ถึงแม้ว่าชนบทไทยจะมีพืชผัก ที่ปลูกไว้รับประทานเองและหาซื้อได้ไม่ยากนัก รวมถึงแหล่งอาหารที่มีอยู่เพียงพอ แต่การไม่ใส่ใจในการจัดการโภชนาการทั้งในระดับครอบครัว และระดับโรงเรียน ส่งผลให้เกิดภาวะโภชนาการที่ไม่สมดุลทั้งๆที่เราไม่ได้ขาดแคลนอาหาร แต่เราขาด เรื่องของ “ความรู้” ในการส่งเสริมโภชนาการที่ถูกต้อง ผลกระทบที่เกิดขึ้นที่เห็นได้ชัดก็คือ ภาวะโภชนาการไม่สมดุล น้ำหนักและส่วนสูงไม่เป็นไปตามเกณฑ์  ปัจจัยทางกายที่เกิดจากภาวะโภชนาการไม่สมดุลยังส่งผลต่อยังสติปัญญาของเด็กด้วย <img src="http://gotoknow.org/file/adayday/IMG_4228.JPG" border="0" width="647" height="285" /> โครงการประกวดแผนส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียน  เกิดขึ้นเพื่อตอบสนองต่อการแก้ไขปัญหาดังกล่าว กระตุ้นและผลักดันให้โรงเรียน เอาใจใส่อย่างจริงจังในเรื่องการรับประทานอาหารของเด็กนักเรียนให้ถูกส่วน ให้ข้อมูลแก่ครูอาจารย์และเด็กนักเรียนให้มีความรู้ ความเองการข้าใจ ในเรื่องการรับประทานอาหารที่ถูกต้องตามหลักโภชนาการซึ่งแนะนำโดยกรมอนามัย  ภายใต้แนวคิด “เด็กไทยมีโภชนาการดี กินผักอย่างน้อยมื้อละ ๔ ช้อนกินข้าว และกินอาหารถูกสัดส่วนผมและทีมงานเดินทางทางกรุงเทพฯ ตรงไปยังจังหวัดอุดรธานี เพื่อทำกระบวนการถอดบทเรียนความสำเร็จ ของการดำเนินโครงการโภชนาการยั่งยืน ของโรงเรียนในสามจังหวัด (อุดรธานี,ขอนแก่น และ หนองคาย)  โครงการดังกล่าวได้รับการสนับสนุนจาก บริษัทไฮคิว ผลิตภัณฑ์อาหารจำกัด ร่วมกับ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz6.JPG" border="0" /> นับว่าเป็นโครงการที่เกิดจากการร่วมมือกันระหว่างบริษัทเอกชน ร่วมกับหน่วยงานของรัฐ แม้ว่าประเด็นการพัฒนาด้านสุขภาพ จะเห็นผลช้า และผลงานเชิงประจักษ์ต้องใช้เวลานาน  แต่ต้องยอมรับว่าบริษัทเอกชนเองก็ให้ใจเต็มที่ <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz1.JPG" border="0" /> โรงเรียนที่เข้าร่วมการถอดบทเรียน มีโรงเรียนมาจาก ๓ จังหวัดได้แก่ จังหวัดขอนแก่น,จังหวัดอุดรธานีและจังหวัดหนองคาย รวมทั้งหมด ๒๓ โรงเรียนและโรงเรียนทั้งหมดมาจากบริบทที่คล้ายคลึงกัน มีทั้งโรงเรียนเอกชนและโรงเรียนของรัฐ ซึ่งสภาพปัญหาและความต้องการของโรงเรียนทั้งสองกลุ่มแตกต่างกันในด้านความพร้อมและศักยภาพ รวมไปถึงความสามารถในการบริหารจัดการ <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz2.JPG" border="0" /> โรงเรียนของรัฐ อาศัยงบประมาณบางส่วนจากรัฐ และนักเรียนส่วนหนึ่งมีเศรษฐานะที่ปานกลางถึงยากจน มีโครงการอาหารกลางวันบริการคิดรายหัว แต่งบประมาณค่าหัวอาหารกลางวันเด็กไม่เพียงพอ ส่งผลการบริหารจัดการโภชนาการในโรงเรียนที่ไม่มีประสิทธิภาพ ประสิทธิผลเพียงพอ โรงเรียนเอกชน เป็นโรงเรียนที่มีความพร้อมส่วนของงบประมาณ และสามารถบริหารจัดการโภชนาการในโรงเรียนได้เบ็ดเสร็จ แต่ยังมีปัญหาความไม่เข้าใจของผู้ปกครองบางส่วนที่ตามใจลูกในการรับประทานอาหาร ทำให้เด็กเกิดสุขนิสัยไม่ถูกต้อง เกิดภาวะทุพโภชนาการตามมา การเริ่มต้นในการพัฒนาส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียนครั้งนี้มีจุดเริ่มต้น สองจุดแตกต่างกัน กลุ่มแรกเป็นกลุ่มที่ไม่มีปัญหา หรือมีปัญหาทางโภชนาการไม่มาก กลุ่มนี้เริ่มต้นจากการพัฒนาศักยภาพที่ตนเองมีอยู่ และต่อยอดไปเรื่อยๆ ส่วนกลุ่มที่สองเป็นกลุ่มที่มีปัญหาภาวะโภชนาการอยู่เดิมคิดจากปัญหาที่มี การทำโครงการก็เพื่อแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น โครงการส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียนที่เกิดขึ้นจากการเข้าไปสนับสนุนของบริษัทไฮคิว ผลิตภัณฑ์อาหาร ร่วมกับกรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุขเป็นส่วนหนึ่งที่เป็นโอกาสสำคัญในการขับเคลื่อนการดำเนินการพัฒนาดังกล่าว ถือว่าก้าวสำคัญในการร่วมคิด ร่วมทำ และร่วมประเมินผลความสำเร็จที่เกิดจากการพัฒนา หลังจากที่ดำเนินการมาได้ระยะหนึ่ง การถอดบทเรียนจึงเป็นการประเมินผลแบบเสริมพลังโดย ใช้เวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในกลุ่มเป้าหมายทั้งหมด ๒๓ โรงเรียน กระบวนการที่ทีมงานได้วางแผนเพื่อถอดบทเรียน ใช้กระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้เป็นหลัก โดยแยกกลุ่มเป็นจังหวัด และใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเล่าเรื่องราวสิ่งดีๆที่เกิดขึ้นในโครงการส่งเสริมโภชนาการในโรงเรียน  นอกจากทีมงานถอดบทเรียนจะได้บทเรียนจากคำบอกเล่าแล้ว เพื่อนครูต่างโรงเรียนก็ได้เรียนรู้ร่วมกันไปด้วย ในช่วงเย็นก็เป็นการไขว้ประสบการณ์โดยการนำเสนอภาพรวมของจังหวัด โดยครูที่เข้าร่วมกระบวนการเป็นผู้นำเสนอ และ Facilitator ประจำกลุ่มก็สรุปในมุมมองที่ได้เรียนรู้เติมเต็มให้เห็นภาพที่สมบูรณ์มากขึ้น <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz3.JPG" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz5.JPG" border="0" />   การทำงานของทีมงานถอดบทเรียน  เราได้กำหนดไว้ โดยแบ่งออกเป็น ๓ กลุ่มๆ ละ ๒ คน (Facilitator, Notetaker) รับผิดชอบในการจัดกระบวนการเรียนรู้ และ สรุปการถอดบทเรียนเพื่อจัดทำเอกสารสำหรับหน่วยงานที่ดำเนินโครงการนำไปใช้ประโยชน์ต่อไป ในวันที่ ๖ ก.พ.๕๓ เป็นเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทั้งวัน ส่วนวันที่ ๗ เป็นงานนิทรรศการ แสดงผลงาน ดังนั้นการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในวันแรก ก็จะถูกเติมเต็มด้วยผลงานที่โรงเรียนต่างๆนำมาแสดงในวันถัดมา ทั้งสองวันจึงถือว่าเป็นแหล่งข้อมูลที่ทีมงานถอดบทเรียนต้องเก็บเกี่ยวให้ครบถ้วน สิ่งที่ผมและทีมงานได้เรียนรู้  ผู้สนใจสามารถอ่านได้จากเอกสาร ที่ทำเป็น Press release ที่เป็นเอกสารสรุปเบื้องต้นสำหรับสื่อมวลชนที่มาร่วมงานและรับฟังผลการถอดบทเรียนพร้อมกันไปด้วย เอกสารสามารถ Download อ่านได้จาก<a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rozaudon.pdf"> Press release โภชนาการยั่งยืน</a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz7.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/rz7.JPG" border="0" alt="Rz7" /></a> ส่วนในวันที่สอง นอกจากพวกเราได้เรียนรู้ผ่านบู้ธการนำเสนอของโรงเรียนต่างๆที่เตรียมการนำเสนอกันอย่างเต็มที่ เห็นทั้งความตั้งใจและความยิ่งใหญ่ของงานที่ทาง บริษัทเลมอน เรย์ ได้ช่วยจัด Event ครั้งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว  ยังมีเวทีสื่อมวลชนและคุณครูที่เข้าร่วมโครงการทั้งหมด ที่ร่วมฟังสรุปการถอดบทเรียน <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz12.JPG" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz11.JPG" border="0" />   สิ่งหนึ่งที่ผมฝากไว้ในเวทีสื่อมวลชนในวันที่สองก็คือ ความสำเร็จครั้งนี้ เป็นการเริ่มต้นที่ดี ในการตระหนักถึงความสำคัญของงานโภชนาการ แม้ว่าเป็นเพียงหนึ่งในงานส่งเสริมสุขภาพในโรงเรียน แต่สำคัญมากต่อเด็กนักเรียน การขับเคลื่อนต่อไปก็คงต้องให้ชัดในส่วนของการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง จาก ครอบครัว ชุมชน โรงเรียน และตัวเด็กเอง ในอนาคตการเชื่อมต่อกับ อปท. และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในระดับสูงขึ้นไป เช่น สพท.,สพฐ,สช ก็คงต้องให้เกิดขึ้นเพื่อความยั่งยืน ส่วนข้อเสนอแนะอื่นๆ ที่ทางทีมงานให้ข้อเสนอแนะ คือ เน้นการใช้และสร้างกระบวนการเรียนรู้ให้เด็กตระหนักถึงความสำคัญของเรื่องนี้อย่างแท้จริงและเกิดการเรียนรู้จนสามารถปรับเปลี่ยนพฤติกรรม พร้อมกับ ปลูกจิตสำนึกของสังคมให้เกิดขึ้นร่วมกันว่า ภาวะโภชนาการในเด็กเป็นเรื่องที่สำคัญ และเป็นหน้าที่ของทุกภาคส่วนที่จะต้องขับเคลื่อนการพัฒนาภาวะโภชนาการขึ้นในระดับประเทศ ในด้านการจัดการความรู้ ควรส่งเสริมให้เกิดเครือข่ายการเรียนรู้ เชิงประเด็น “การส่งเสริมภาวะโภชนาการอย่างยั่งยืน” ในกลุ่มโรงเรียนที่ดำเนินการในประเด็นดังกล่าว ในรูปของตลาดเรียนรู้ หรือเปิดพื้นที่ในการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่หลากหลาย คำว่า “ยั่งยืน” ก็ไม่ใช่เพียงแค่วาทกรรมสวยหรู หากเป็นไปได้จริง <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/rz9.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/rz9.JPG" border="0" alt="Rz9" /></a> ขอบคุณทีมงานถอดบทเรียนที่ใช้พลังศักยภาพและให้ “ใจ” เต็มที่ในการทำงาน จนทำให้งานครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้อย่างสวยงามและน่าประทับใจ <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_4231.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_4231.JPG" border="0" alt="Img_4231" width="394" height="260" /></a> ขอบคุณบริษัทไฮคิว ผลิตภัณฑ์อาหาร,กองโภชนาการ กรมอนามัย กระทรวงสาธารณสุข,บริษัทเลมอนเรย์,โรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการทั้ง ๒๓ โรงเรียน(จาก จ.อุดรธานี,ขอนแก่น,หนองคาย) ที่ช่วยกันรังสรรค์สิ่งดีๆให้กับสังคมไทย   จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ๘ กพ.๕๓ ศาลายา,มหิดล <hr />   อ่านบันทึกการถอดบทเรียนที่เกี่ยวข้อง <ul> <li><a href="http://gotoknow.org/blog/social/334879">"โภชนาการ" ดีอย่าง "ยั่งยืน"...</a></li> <li><a href="http://gotoknow.org/blog/mhsresearch/327035">"โรซ่า กับ CSR" : งานส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียน</a></li> <li><a href="http://gotoknow.org/blog/adaydayjokes/334663">อาจารย์จตุพร และ อาจารย์สง่า ดามาพงษ์ ชวนเด็กไทยกินผัก (รอบสื่อมวลชน)</a></li> <li><a href="http://gotoknow.org/blog/kgeneral/334267">ถอดบทเรียน เด็กไทยกินผัก</a></li> <li><a href="http://gotoknow.org/blog/kgeneral/334450">ถอดบทเรียน เด็กไทยกินผัก ตอน ๒</a></li> <li><a href="http://gotoknow.org/blog/9workstyles/334707">รวมพลคน CSR ที่อุดรซัณไชน์</a></li> </ul>

2010-02-08T23:37:42+07:00

การขับเคลื่อนต่อไปก็คงต้องให้ชัดในส่วนของการมีส่วนร่วมอย่างแท้จริง จาก ครอบครัว ชุมชน โรงเรียน และตัวเด็กเอง ในอนาคตการเชื่อมต่อกับ อปท. และหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในระดับสูงขึ้นไป เช่น สพท.,สพฐ,สช ก็คงต้องให้เกิดขึ้นเพื่อความยั่งยืน false 334909

2010-02-10T00:00:25+07:00

false

2010-02-09T21:58:30+07:00

ถอดบทเรียนโภชนาการยั่งยืน "โรซ่า พาเเซ่บ"

4302

true ช่วยมองตามมุม เข็มมุ่งสู่ SHA ช่วงนี้ ต้องเดินทางตะลอนไปเก็บข้อมูลที่จำเป็น เพื่อเป็นข้อมูลพื้นฐานข้อมูลในการเขียนถอดบทเรียน SHA : (Sustainable Health care & Health Promoting by Appreciation & Accreditation)  ของสองโรงพยาบาลที่เราเรียกได้ว่า มีตัวอย่างของความสำเร็จที่เกิดขึ้น ภายใต้โครงการ SHA  ที่เน้นให้เห็นว่า HA ในมุมของประเทศไทย ไม่จำเป็นต้องตามก้นฝรั่ง ความงดงามของการพัฒนาคุณภาพสถานพยาบาลแบบไทย “งาม ดี จริง” (มีมาตรฐานทางวิชาชีพ: Standard รักษาด้วยคุณธรรม จริยธรรม ด้วยจิตวิญญาณ : Spirituality) ที่สำคัญเยียวยา เติมเต็มกำลังใจให้ทั้งผู้ให้ บริการและผู้รับบริการ  สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล มีความชัดเจนในทิศทาง และเป้าหมาย ในการยกระดับมาตรฐานโรงพยาบาลคุณภาพของประเทศไทยให้เข้าสู่สังคม “สุขภาวะ” และ “ความยั่งยืน” โดยใช้ปรัชญาแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเป็นหลักคิด และแนวทางการพัฒนา งานส่งเสริมสุขภาพที่ขับเคลื่อนเคียงคู่กับงานรักษาพยาบาล จนเกิดภาพของความสำเร็จในด้านตัวชี้วัด และที่สำคัญวัดยากมากๆคือ ความสุข อันเกิดจากนวัตกรรมความคิดดังกล่าว กระบวนการจับภาพ  ความสำเร็จของโครงการ SHA เป็นวิธีการหนึ่งที่พยายามจะจับภาพความสำเร็จนั้น และขยายภาพของความสำเร็จ สื่อสารสู่สาธารณะ  ผมในฐานะผู้ถอดบทเรียนที่มีโอกาสเข้าร่วมเรียนรู้มุมเล็กมุมน้อยที่เกิดขึ้นเป็นความสำเร็จปลายทางของโรงพยาบาลในโครงการที่มีมากกว่า  ๖๐ แห่ง แต่น่าเสียดายว่า ด้วยเวลาที่จำกัด เราจึงคัดเลือกมาเพียง ๒ โรงพยาบาล ได้แก่ โรงพยาบาลพิจิตร จ.พิจิตร และโรงพยาบาลเจ้าพระยายมราช จ.สุพรรณบุรี ในการจับภาพให้เห็นการ  Flow งานทั้งระบบ โดยมีเข็มมุ่งสู่ “สุขภาวะ” มีโครงการ SHA เป็นเครื่องมือเชิงกระบวนการ บวกด้วยปัจจัยต่างๆที่ลงตัว ของโรงพยาบาลทั้งสองแห่ง  เพียงแค่คิดก็น่าตื่นเต้นแล้วใช่ไหมครับ ? ผมคิดเร็วๆว่า ภายใต้ความสำเร็จนั้น มีที่มาอย่างไร ? ไม่ง่ายนักที่จะเดินทางไปสู่ปลายทาง และก็คงไม่ยากนักหากมีปัจจัยเอื้อบางอย่างที่ทำให้งานนั้นได้ผล คนเป็นสุข มีความงดงาม ที่สำคัญสามารถตอบโจทย์ความยั่งยืนได้ด้วย หากมองในมุมผู้อ่าน ที่จะใช้ประโยชน์จากงานถอดบทเรียน sha ในครั้งนี้ ผมมองมีหลายประเด็นด้วยกัน  และเท่าที่ดูข้อมูลเบื้องต้นโดยภาพรวมของสองโรงพยาบาล(รพ.พิจิตร กับ รพ.เจ้าพระยายมราช) แล้ว ผมอยากรู้อะไร? <ul> <li>กระบวนการทำงานกับชุมชนเพื่อความยั่งยืน  แนวคิด วิธีการ กระบวนการเป็นอย่างไร? บทบาทของเจ้าหน้าที่ เป็นอย่างไร การทำงานที่เรียกว่า “สหวิชาชีพ”นั้นเป็นอย่างไรในบริบทงานคุณภาพ การมีส่วนร่วมของภาคี รวมไปถึงการเสริมพลัง (Empowerment ) ที่เป็นรูปธรรมนั้นทำกันอย่างไรที่สุดแล้ว HA กับ การทำงานชุมชน เชื่อมโยงกันอย่างไร และนวัตกรรมที่เกิดขึ้น ต้นทาง ระหว่างทาง ปลายทางคืออะไร?</li> <li>การสร้าง Role Model สำหรับเจ้าหน้าที่  รวมไปถึงเป็นแบบอย่างให้กับชุมชน  ตรงนี้เป็นดัชนีชี้วัดความสุขโดยรวมให้เห็นว่า สุขกันถ้วนหน้าจริงหรือไม่?</li> <li>HA กับงานประจำ   HA เนียนไปกับงานประจำอย่างไร วิธิคิดของคนทำงาน กระบวนการทำงาน รวมไปถึงผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น ระบบการดูแลสุขภาพด้วยหัวใจของความเป็นมนุษย์ (Humanized Health Care) ซึ่งเป็นการเสริมมิติจิตวิญญาณเข้ากับมาตรฐาน และเสริมสร้างคุณค่าผู้ให้การรักษาพยาบาล เป็นอย่างไร  “งาม ดี จริง” อย่างไร?</li> <li>แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง  แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงตามแนวทางพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว มีความหมายลึกซึ้ง สามารถนำหลักคิดไปใช้กับการทำงาน (ครองตน ครองคน ครองงาน) ไม่มากเกิน ไม่น้อยเกินๆป พอดีๆ ทางสายกลาง ที่สำคัญก็คือ การเสริมสร้างพื้นฐานทางจิตใจของคนทำงานให้มีคุณธรรม ความซื่อสัตย์สุจริต มีความเพียรที่ประกอบด้วยปัญญานำทาง</li> <li>ตอบโจทย์ความยั่งยืนได้อย่างไร?  ผลลัพธ์ที่เป็น การปฏิบัติที่ดี(Best practice) นั้นเป็นอย่างไร ? องค์ประกอบที่ทำให้เกิดความยั่งยืนนั้นคืออะไร?  ยั่งยืนในความหมายของผู้ถอดบทเรียนก็คือ ความสมดุลในการทำงานที่สามารถยกระดับมาตรฐานรวมไปถึงยกระดับจิตใจ ไปพร้อมกัน สิ่งเหล่านี้ เรียนรู้และปฏิบัติจนเป็น “วิถีวัฒนธรรม” ขององค์กร</li> <li>และ นวัตกรรมทางด้านสุขภาพที่เกิดขึ้นภายใต้โครงการ SHA นั้นมีอะไร นวัตกรรมนั้นมีเส้นทางเคลื่อนมาอย่างไร? ที่สำคัญนวัตกรรมที่เกิดขึ้น มีความสุข ความดีเป็นองค์ประกอบที่ร้อยรัด สู่การทำมาตรฐานแบบไทยได้อย่างไร?</li> </ul>   ทั้งหมดนี่คือคำถามที่อยู่ในใจ  ผมในฐานะที่มาร่วมเรียนรู้ และต้องทำหน้าที่ถอดบทเรียนออกมาให้เห็นถึงความสำเร็จทั้งหมด จึงต้องชงชาด้วยตัวเอง ให้ความสนใจกับวัตถุดิบ (ใบชาจากพื้นที่อันอุดม) ตลอดจนถึงกรรมวิธีแปรรูปชา นำไปสู่กรรมวิธีการชงชาที่ปราณีต ในบรรยากาศที่เกื้อกูล สมดุล เป็นกัลยาณมิตร   พร้อมจะให้ทุกท่านได้ชิมชา ในงาน<a href="http://www.ha.or.th/forum_11/flower/index.html">HA National Forum ครั้งที่ 11</a>ที่จะเกิดขึ้นต้นปี ๒๕๕๓ นี้ครับ       จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร พิจิตร ๑๔ มค.๕๓   <hr /> ข่าวประชาสัมพันธ์<img src="http://www.ha.or.th/image/new_pic.gif" border="0" width="20" height="11" /> สถาบันรับรองคุณภาพสถานพยาบาล (องค์การมหาชน) ได้กำหนดให้ “การพัฒนาที่ยืดหยุ่นและยั่งยืน” เป็น theme ของการประชุมวิชาการประจำปี <a href="http://www.ha.or.th/forum_11/flower/index.html">HA National Forum ครั้งที่ 11</a>ในระหว่างวันที่ ๙ - ๑๒  มีนาคม ๒๕๕๓  ณ ศูนย์การประชุม IMPACT เมืองทองธานี <img src="http://www.ha.or.th/image/new_pic.gif" border="0" width="20" height="11" />

2010-01-14T12:13:21+07:00

ผมคิดเร็วๆว่า ภายใต้ความสำเร็จนั้น มีที่มาอย่างไร ? ไม่ง่ายนักที่จะเดินทางไปสู่ปลายทาง และก็คงไม่ยากนักหากมีปัจจัยเอื้อบางอย่างที่ทำให้งานนั้นได้ผล คนเป็นสุข มีความงดงาม ที่สำคัญสามารถตอบโจทย์ความยั่งยืนได้ด้วย false 327866

2010-02-03T22:26:51+07:00

false

2010-01-14T12:29:36+07:00

ช่วยมองตามมุม เข็มมุ่งสู่ SHA

4302

true เป็นงานที่น่าสนใจ และท้าทายอย่างยิ่งอีกงานหนึ่ง ที่บริษัทเอกชน กับ หน่วยงานรัฐได้ร่วมกันทำขึ้นมา เป็นงานที่ส่งผลความยั่งยืนของการดำเนินงานโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียน... ผมรับปากว่าจะช่วยถอดบทเรียนงานนี้เมื่อได้ฟังแต่แนวคิดของงานแบบคร่าวๆจากคุณณหทัย บัวแย้ม กรรมการผู้จัดการบริษัทเลมอนเรย์ จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทที่รับทำงานปฏิบัติการในพื้นที่ โดยมีบริษัทไฮคิวผลิตภัณฑ์อาหารจำกัด เป็นสปอนเซอร์ในการทำงงานทั้งหมด ในส่วนของกรมอนามัย ก็เป็นภาครัฐที่เข้าเป็นภาคีด้านวิชาการ ให้คำปรึกษาพร้อมสานพลังภาคีทั้งหมดเข้าด้วยกัน โดยมีอาจารย์สง่า ดามาพงษ์ เป็นหัวเรือใหญ่ <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/02955.jpg" border="0" /> อ.สง่า ดามาพงษ์ อ้างอิงภาพจาก : <a href="http://campus.sanook.com/teen_zone/senior_02955.php" target="_blank">http://campus.sanook.com/teen_zone/senior_02955.php</a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/roza1.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/roza1.jpg" border="0" alt="Roza1" /></a> ผมคิดว่างานนี้เป็นงานเล็กๆ ดูจากเนื้อหาที่คุณณหทัยส่งมาให้ผมอ่าน ก็ไม่ได้เห็นประเด็นอะไรมากนัก และในที่สุดก็ให้ประเด็นใหญ่ๆในการถอดบทเรียนว่า “งานที่ลงมือทำนั้นสำเร็จมากน้อยเพียงใด” เป็นคำถามใหญ่ของการถอดบทเรียน ผมคิดเพียงเท่านี้จริงๆ แต่ก็ไม่ได้คิดผิดครับคิดถูกแต่ถูกเพียงส่วนเดียว  ได้มานั่งฟังทีมงานทั้งหมดสรุปภาพรวมของงานให้ฟังโดยคร่าวๆ ที่ร้านอาหารย่านเกษตร-นวมิน ค่ำนี้แล้ว สิ่งที่ผมคิดไว้เป็นเพียงเสี้ยวเดียวจริงๆ โครงการส่งเสริมโภชนการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียน  เป้าหมายเป็นโรงเรียนระดับประถมศึกษา เขตภาคอีสานตอนบน (หนองคาย,อุดรธานี,ขอนแก่น)  ประมาณ ๓๒ โรงเรียนที่เข้าร่วมโครงการ และ อีก ๒๐ โรงเรียนเข้ามาร่วมเรียนรู้ โดยโรงเรียนทั้งหมดเป็นผู้ทำแผนงานส่งเสริมโภชนาการแบบมีส่วนร่วม (รูปแบบที่สอดคล้องกับบริบทโรงเรียน)  และมีการปฏิบัติการตามแผน ในระยะเวลาหนึ่ง จนเกิดความสำเร็จที่ปลายทาง นั่นก็คือ นวัตกรรมการทำงานด้านโภชนาการในโรงเรียน มีบางคนในวงสนทนาถามผมขึ้นมาในวงสนทนาว่า ผมหนักใจมากไหมกับชิ้นงานที่คุยกัน ...?? ผมตอบว่า “ไม่หนักใจเลย”  แม้ว่าเนื้อหางานที่ได้ฟังบวกกับความตั้งใจของทีมงานที่ผสมผสานเป็นพิเศษ รัฐ+ เอกชน ที่มุ่งเน้นความยั่งยืนในการพัฒนา มากกว่าการทำงานเพื่อเน้นการส่งเสริมยอดขายของสินค้า ทั้งหมดเป็น Corporate Social Responsibility  หรือ CSR.ที่ผมคิดว่า ทางภาคชนก็ใจกว้างพอสมควรที่จะอดทนรอคอยความสำเร็จ ที่อาจไม่ได้ผลงานมาโชว์ได้รวดเร็วและเห็นชัดเจนเป็นผลงานเชิงประจักษ์ หากแต่ว่ากระบวนการพัฒนาโดยมุ่งให้โรงเรียนดำเนินการทำแผนส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืน  ที่เน้นการมีส่วนร่วมระหว่างโรงเรียน ชุมชนและเด็กนักเรียน กระบวนการปฏิบัติต่างๆหลากหลายที่สามารถออกแบบได้อิสระตามบริบทพื้นที่ จนเกิดความสำเร็จที่ปลายทาง <blockquote> สิ่งที่ผมสนใจที่แตกต่างกว่างานชิ้นอื่นก็คือ ประสบการณ์ที่บริษัทเอกชนเข้ามาร่วมมือกับภาครัฐในการทำงานเพื่อสังคม โดยมุ่งไปที่การสร้างกระบวนการเรียนรู้ให้เกิดขึ้น ให้ความสำคัญกับความยั่งยืน ไม่ใช่ CSR แบบหวานอมขมกลืน ...ตรงนี้ผมคิดต่อว่าเป็นประเด็นที่น่าสนใจในการขับเคลื่อนสังคมไทยในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นประเด็นพัฒนาสังคมในรูปแบบใดๆก็ตาม </blockquote> กระบวนการเหล่านี้เอง คือ ประเด็นที่ทีมงานถอดบทเรียนต้องเรียนรู้ และดึงเรื่องราวเหล่านี้ออกมาให้สังคมได้เรียนรู้ร่วม อาจารย์สง่า บอกว่า เรื่องราวเหล่านี้ เป็นการตอบโจทย์ประเทศไทยด้านงานส่งเสริมงานโภชนาการ ดูยิ่งใหญ่ ฮึกเหิม และท้าทาย สำหรับเวทีการถอดบทเรียนครั้งนี้ มีทั้งตลาดนัดนวัตกรรมความรู้ด้านโภชนาการ และการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ เราจะมีเวทีการถอดบทเรียน ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี ในวันที่ ๖ – ๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓ นี้ ความคาดหวังงานถอดบทเรียนครั้งนี้ เราต้องการบทเรียนที่เป็นเรื่องเล่า “นวัตกรรมความสำเร็จ” มากกว่างานวิชาการที่ใช้วิธีวิทยาถอดบทเรียนออกมาอย่างแข็งกระด้าง ไว้เก็บขึ้นหิ้งอย่างเดียว เราคิดว่า ความสำเร็จที่นำเสนอต่อสังคม น่าจะเป็นบทเรียนที่ ง่าย เป็นธรรมชาติ และเป็นการสื่อสารกับสังคมด้วยเรื่องเล่าเร้าพลัง   จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร กรุงเทพฯ ๑๑ มค.๕๓   *** การพูดคุยเตรียมงาน เพื่อชี้เเจงโครงการ รวมไปถึงความคาดหวัง และผลลัพธ์การถอดบทเรียน มีคุณศิลา และผมไปร่วมรับฟังเเละเเลกเปลี่ยน <hr /> สำหรับทีมงานถอดบทเรียนที่ผมได้ทาบทามเข้ามาช่วยในกระบวนการต่างๆที่ มรภ.อุดรธานี นั้น ช่วงเเรกให้ Download เอกสารที่เเนบมานี้ศึกษาก่อนครับ <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/Nutritionsus.jpeg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/Nutritionsus.jpeg" border="0" alt="Nutritionsus" /></a> (สรุปจากการพูดคุยหารือกับ บ.ไฮ คิว,บ.เลมอนเรย์ และ อ.สง่า จากกรมอนามัย ในวันที่ ๑๑ มค. ๕๓ ที่ มหาชัยซีฟู้ด เกษตร นวมิน) click ขยายภาพขนาดใหญ่เพื่อดูในรายละเอียด และในส่วนอื่นๆสามารถติดต่อผมได้ตลอดเวลาครับ ทั้งทางอีเมลและโทรศัพท์

2010-01-11T23:29:50+07:00

สิ่งที่ผมสนใจที่แตกต่างกว่างานชิ้นอื่นก็คือ ประสบการณ์ที่บริษัทเอกชนเข้ามาร่วมมือกับภาครัฐในการทำงานเพื่อสังคม โดยมุ่งไปที่การสร้างกระบวนการเรียนรู้ให้เกิดขึ้น ให้ความสำคัญกับความยั่งยืน ไม่ใช่ CSR แบบหวานอมขมกลืน ...ตรงนี้ผมคิดต่อว่าเป็นประเด็นที่น่าสนใจในการขับเคลื่อนสังคมไทยในปัจจุบัน ไม่ว่าจะเป็นประเด็นพัฒนาสังคมในรูปแบบใดๆก็ตาม false 327035

2010-02-08T21:02:10+07:00

false

2010-01-13T11:05:07+07:00

"โรซ่า กับ CSR" : งานส่งเสริมโภชนาการดีอย่างยั่งยืนในโรงเรียน

4302

true เวลาที่จากไปไหนไกลๆสิ่งที่เราโหยหาที่สุดก็คือบ้าน "บ้าน" คือสถานที่ที่ปลอดภัย อบอุ่น  หากเราไม่สบายใจสถานที่เราคิดถึงเป็นสถานที่แรกๆคือบ้านเรา ว่ากันว่า “ป่า” คือบ้านของสรรพสัตว์ และ ป่าแถบนี้เป็นบ้านของคนป่าที่เรียกตัวเองว่า “เงาะป่า ซาไก” บ้านที่อบอุ่นของพวกเขาเป็นบ้านที่อุดมสมบูรณ์ นายหัวบุญเลิศให้สัญญาว่าจะพาพวกเราไปพบเงาะป่าที่อาศัยอยู่บริเวณเทือกเขาบรรทัดแห่งนี้ <img class="reflect" src="http://farm5.static.flickr.com/4045/4214897084_593bdb9628.jpg" border="0" alt="IMG_3837 by picstation." width="500" height="333" /> ในทริปเดินป่าเขาเจ็ดยอด เวลาที่ผ่านไปสามวันสองคืน แม้ว่าร่างกายของผมอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด รองเท้ายางที่ซื้อมาด้วยราคาไม่กี่บาท แลกกับรองเท้านุ่มราคาแพงที่บังวอญ่าบอกว่า ไม่ควรนำมาเดินป่าเพราะเราต้องลุยน้ำ ขึ้นบก เป็นแบบนี้ตลอดเวลาในช่วงเดินทาง รองเท้ายางที่ตลาดแม่ขรี ราคา ๘๐ บาทจึงถูกแทนที่รองเท้าที่ติดตัวมา สิ่งนี้หละที่ทำให้ผมเดินกระโผลกกระเผลก คราขาเดินกลับลงมาจากเทือกเขาบรรทัดอันอุดม <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3882.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3882.jpg" border="0" alt="Img_3882" /></a> ต้นไม้ยักษ์ ที่เทือกเขาเจ็ดยอด <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3883.jpg" border="0" width="663" height="462" /> เป็นความเจ็บปวดที่พอทนได้ หนังอ่อนๆของเท้าเสียดสีกับขอบรองเท้ายางอย่างจงใจ แม้ว่าสวมถุงเท้าที่หนาพอสมควรก็รู้สึกว่าผิวหนังตรงบริเวณนั้นถลอกไปหมดแล้ว การเดินเขย่งเท้าเพื่อลดการเสียดสี ก็ทำให้ผมปวดข้อเท้าเป็นอย่างมาก เป็นการเดินที่ผิดธรรมชาติเพราะเขย่งเท้าตลอดเวลา <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3899.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3899.jpg" border="0" alt="Img_3899" /></a> เดินผ่านน้ำ บ่อยๆ เป็นสาเหตุหนึ่งที่ต้องเปลี่ยนรองเท้า   ผมดีใจที่นายหัวบุญเลิศบอกว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงคณะของเราจะเดินทะลุป่า ออกทาง อ.ปะเหลียน จ.ตรัง  และที่นี่เองเราจะได้พบกับ “คนป่า” (นายหัวบุญเลิศบอกว่า เขาพอใจที่อยากให้เรียกเขาแบบนั้น)  คนป่าในที่นี้คือ “เงาะป่า”นั่นเอง ผมคิดว่าหลายท่านคงคุ้นเคยกับวรรณคดีเรื่อง “เงาะป่า” เป็นวรรณคดีไทยประเภทร้อยกรอง พระราชนิพนธ์ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัฐกาลที่ ๕  ทรงพระราชนิพนธ์ขึ้นในระหว่างทรงฟักฟื้นหลังทรงพระประชวร ผมตื่นเต้นพอๆกับเพื่อนร่วมทริปที่ตื่นเต้นที่เราจะได้ไปพบ ไปเรียนรู้วิถีชีวิตของ เงาะป่า (ซาไก)  ซึ่งนายหัวบุญเลิศเองมีความสัมพันธ์กับเงาะซาไก กลุ่มนี้เป็นอย่างดี ว่ากันว่า เงาะซาไกกลุ่มนี้ยอมรับและไว้ใจนายหัวของเรามาก ยอมที่จะให้พวกเราไปพบด้วย เงาะซาไกหรือ "มันนิ" ซึ่งแปลว่า “พวกเรา” อาศัยอยู่ตามแนวทิวเขาบรรทัดในเขต ตำบลลิพังและตำบลปะเหลียน ทั้งหมดมีอยู่ประมาณ ๓๐ – ๓๕ คน แบ่งออกเป็นกลุ่มทั้งหมด ๔  กลุ่ม มันนิใส่เสื้อผ้าแบบสมัยใหม่ที่ชาวบ้านบริเวณนั้นบริจาคให้ พูดภาษาถาษาใต้ได้บ้าง แต่ยังชอบอยู่ในป่า มันนิถือว่าเป็นทรัพยากรมนุษย์ที่เข้าใจวิถีทางธรรมชาติในป่ามากที่สุดเผ่าพันธุ์หนึ่ง นายหัวบุญเลิศได้พาผมและเพื่อร่วมทริป เดินลัดเลาะเข้าบริเวณป่าเล็กท้ายหมู่บ้าน เดินลึกเข้าไปในสวนยางพารา และผมสังเกตว่าเดินลึกเข้าไปทุกที ในขณะที่เวลาที่ค่ำลงแสงเริ่มจะหมดคนถ่ายภาพ (มือสมัครเล่น) แบบผมที่กลัวก็กลัวแสงหมดเท่านั้น ทำให้เกิดปัญหาการถ่ายภาพมาก แต่ไม่น่าเชื่อเพียงอึดใจ เราก็เห็นควันไฟที่เจือจางกับราวป่า เป็นที่สังเกตว่ามีผู้คนอาศัยอยู่ ตรงนี้เองน่าจะเป็นหมู่บ้านของ เงาะซาไก จุดหมายปลายทางที่เราจะไปพบ <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/saki10.jpg" border="0" width="657" height="433" /> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3968.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3968.jpg" border="0" alt="Img_3968" /></a> คำว่าหมู่บ้าน ก็ไม่น่าจะถูกนะครับ เพราะเป็นเพียง "กลุ่มบ้าน" ที่ผมนับดูเป็นเพิงง่ายๆอยู่เป็นครอบครัว ประมาณ ๑๐ เพิงพัก เป็นลักษณะเพิงหมาแหงน สร้างด้วยไม่ใผ่มัดด้วยเชือกตอก ใช้ใบเหรงซึ่งมีลักษณะคล้ายใบตาล บุเป็นผนัง กันฝนสาด ภายในไร้ทรัพย์สินของมีค่าใดๆ  บริเวณพื้นเป็นดินเรียบโล่ง รองพื้นด้วยไม้ใผ่ตัดเป็นท่อนลำเล็กๆเรียงกันเป็นพื้นที่สำหรับนั่ง นอน อีกมุมหนึ่งของเพิงก็เป็นที่ก่อไฟเล็กๆ ไว้สำหรับปิ้งหัวมัน กลอย และมะละกอ สัตว์ป่า จับสัตว์น้ำด้วยมือเปล่า หรือเบ็ด สิ่งที่น่าสนใจอีกอย่างหนึ่งของซาไกก็คือ "บอกตุด" อาวุธของพวกเขา <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/saki6.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/saki6.jpg" border="0" alt="Saki6" /></a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/saki8.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/saki8.jpg" border="0" alt="Saki8" /></a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3920.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3920.jpg" border="0" alt="Img_3920" /></a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3941.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3941.jpg" border="0" alt="Img_3941" /></a>   เงาะป่าจะมีอาวุธที่สำคัญเรียกว่า “บอกตุด” ซึ่งเป็นอาวุธชนิดเดียวที่ใช้สำหรับล่าสัตว์เป็นอาหาร บอกตุดมีลักษณะเป็นไม้ไผ่ยาว ตรงกลางกลวง ปลายกระบอกติดลูกดอกเล็กๆ อาบยางน่อง ซึ่งถือเป็นยาพิษร้ายแรง ทำให้สัตว์ที่ถูกเป่า หรือตุด ต้องถึงแก่ความตายได้ ผู้ชายทุกคนในเผ่าเมื่อย่างเข้าสู่วัยหนุ่มจะต้องใช้บอกตุดเป็นอาวุธประจำกาย เพื่อล่าสัตว์มาเป็นอาหารสำหรับทุกคนในเผ่า ซึ่งพวกเขาจะได้รับการถ่ายทอดวิชาเหล่านี้จากผู้เป็นพ่อและแม่ตั้งแต่ช่วงวัยเด็ก ถึงแม้ชาวป่าจะมีอาวุธที่ร้ายแรง พวกเขาก็มีกฎในการล่า มีกฏในการใช้อาวุธซึ่งสืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น พวกเขาจะล่าเพียงสัตว์เล็กๆ มาเป็นอาหารเท่านั้นไม่มีการล่าเพื่อการสะสมอาหาร เมื่ออาหารหมดถึงจะออกล่าสัตว์ กฎข้อสำคัญ คือห้ามตุดหรือเป่าใส่คน ห้ามใช้เป็นอาวุธในการต่อสู้กันเด็ดขาด ส่วนผู้หญิงและเด็กก็ห้ามแตะต้องกระบอกใส่ลูกดอก เพราะพิษร้ายแรงอาจทำให้เกิดอันตราย (ข้อมูล “บอกตุด” นี้ นำมาจาก : <a href="http://www.tvburabha.com">http://www.tvburabha.com</a>) <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3972.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3972.jpg" border="0" alt="Img_3972" /></a> นายหัวเดินตรงเข้าไปในลานกลางของเพิงพักทั้งหมดที่หันหน้าเข้ากัน เป็นลานเล็กๆที่มองเห็นที่พักได้ทุกหลัง เพราะความคุ้นเคยของนายหัวกับคนเงาะซาไก ซึ่งพวกเขาร้องอย่างดีใจเมื่อนายหัวเดินเข้าไปถึง พวกเราเดินตามนายหัวเข้าไปติดๆ พร้อมยกมือทักทายซาไกทุกคนที่อยู่ตรงนั้น มีเพียงแต่สายตาจ้องมอง คนแปลกหน้า และผมยังดีใจที่แอบเห็นรอยยิ้มจางๆจากซาไกหลายคนที่แอบมองพวกเราอยู่...คือมิตรภาพที่คนแปลกหน้ามีให้กัน <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3913.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3913.jpg" border="0" alt="Img_3913" /></a> ผมมีขนมมาฝากเด็กๆ รวมไปถึงอาหารแห้งที่เราเอาติดตัวเพื่อเดินป่า ซึ่งก็เหลือเป็นจำนวนพอสมควร เราแวะร้านค้าเล็กๆที่ปะเหลียนซื้อขนม อาหารแห้งเพิ่มเติม นำมาเป็นของฝากให้เงาะซาไกทั้งหมด <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/saki.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/saki.jpg" border="0" alt="Saki" /></a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3958.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3958.jpg" border="0" alt="Img_3958" /></a> ปัจจุบันชาวเงาะป่าซาไก มีการติดต่อสัมพันธ์กับคนเมืองมากขึ้น พื้นที่ป่าที่ถูกรุกรานอย่างหนักจากคนพื้นราบ การให้ข้อเสนอเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตกับเงาะซาไกหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นสิทธิการรักษาพยาบาล การศึกษา ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นความหวังดีของคนเมือง นั่นหมายถึงว่าพื้นที่ส่วนตัวของพวกเขาลดน้อยลงเรื่อยๆ การทำความรู้จักวิถีชีวิตคนเมืองของเงาะป่าคงเป็นเรื่องใหญ่และลำบากมากสำหรับการปรับตัวของพวกเขา ในวันนี้เงาะป่าที่เป็นเหมือนกลุ่มชาติพันธุ์ที่เก็บซ่อนตัวอย่างมิดชิดในป่าลึก โลกของพวกเขาถูกเปิดให้คนภายนอกเข้ามามากขึ้น การปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่ก็เริ่มขึ้นด้วย <table border="0"> <tbody> <tr> <td><a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3950.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3950.jpg" border="0" alt="Img_3950" /></a></td> <td><a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3952.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_3952.jpg" border="0" alt="Img_3952" /></a></td> </tr> <tr> <td>เด็กน้อยชาวซาไก</td> <td> </td> </tr> </tbody> </table> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_3950.jpg"></a> ก่อนพระอาทิตย์จะอำลา แสงน้อยลงทุกขณะ ผมรัวชัตเตอร์ถ่ายในทุกมุม วิถีของเงาะป่า เพื่อให้เป็นความทรงจำว่า ครั้งหนึ่งผมมาเยือนพวกเขา เด็กๆยังคงความเป็นเด็กไม่ว่าจะเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไหน เขาพึงพอใจกับขนมที่พวกเรานำเอามาให้ กอดไว้แนบอก ค่อยๆแกะมากินอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมด้วยรอยยิ้มที่เจือด้วยมิตรไมตรี แม้ว่าเราสื่อสารกันไม่ได้ด้วยคำพูด แต่ก็รู้สึกอบอุ่นด้วยมิตรภาพ ผมถ่ายรูปอย่างเพลิดเพลิน พร้อมกับเอียงกล้องให้เด็กๆดูภาพ ในจอแอลซีดี ซึ่งเป็นรูปของพวกเขาเองที่อยู่ในอิริยาบถต่างๆ พวกเขาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี   <hr /> จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ๓ มค.๕๓   ข้อมูลจำเพาะ ซาไก (<a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B8%A2%E0%B9%8C" title="ภาษามาเลย์">มาเลย์</a> : Orang Asli ; โอรังอัสลี) เป็นมนุษย์โบราณอาจจะที่มีมาตั้งแต่สมัยยุคหิน ประมาณ 1,500– 10,000 ปีมาแล้ว รูปร่างเตี้ยมีผิวดำ ฝีปากหนา ท้องป่อง น่องสั้นเรียว ผมหยิกเป็นก้นหอยติดศีรษะ ชาติพันธุ์นิกรอยด์ หรือเนกริโต ตระกูลออสโตร-เอเชียติก อยู่กระจายกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ราว 7-60 คน ใน<a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%90%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%94%E0%B8%B0%E0%B8%AB%E0%B9%8C" title="รัฐเกดะห์">รัฐเกดะห์</a> <a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B9%80%E0%B8%A5%E0%B9%80%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%A2" title="มาเลเซีย">มาเลเซีย</a> ในส่วนลึกของ<a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%99%E0%B8%B4%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%B5" title="นิวกินี">นิวกินี</a> <a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9F%E0%B8%B4%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%9B%E0%B8%9B%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%AA%E0%B9%8C" title="ฟิลิปปินส์">ฟิลิปปินส์</a>และ<a href="http://th.wikipedia.org/w/index.php?title=%E0%B8%AB%E0%B8%A1%E0%B8%B9%E0%B9%88%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%AD%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%94%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%99&action=edit&redlink=1" title="หมู่เกาะอันดามัน (หน้านี้ไม่มี)">หมู่เกาะอันดามัน</a> เรียกตนเองว่า “มันนิ” ส่วนผู้อื่นเรียกว่า เงาะ เงาะป่า ชาวป่า ซาแก หรือ โอรัง อัสลี (Orang Asli) จาก : วิกิพีเดีย <a href="http://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%80%E0%B8%87%E0%B8%B2%E0%B8%B0%E0%B8%9B%E0%B9%88%E0%B8%B2_(%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B8%8A%E0%B8%B2%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%9E%E0%B8%B1%E0%B8%99%E0%B8%98%E0%B8%B8%E0%B9%8C)">ซาไก</a>

2010-01-03T10:23:57+07:00

การทำความรู้จักวิถีชีวิตคนเมืองของเงาะป่าคงเป็นเรื่องใหญ่และลำบากมากสำหรับการปรับตัวของพวกเขา ในวันนี้เงาะป่าที่เป็นเหมือนกลุ่มชาติพันธุ์ที่เก็บซ่อนตัวอย่างมิดชิดในป่าลึกโลกของพวกเขาถูกเปิดให้คนภายนอกเข้ามามากขึ้น การปรับตัวครั้งยิ่งใหญ่ก็เริ่มขึ้นด้วย false 324715

2010-01-10T17:19:57+07:00

false

2010-01-03T11:38:36+07:00

เงาะป่า-ซาไก บนเทือกเขาบรรทัด

4302

true เดินทางออกจากกรุงเทพฯ ในช่วงเย็นที่ขนส่งสายใต้ ซึ่งก็หมายความว่าทั้งคืนผมต้องนอนไปกับรถทัวร์ตรงไปพัทลุง ตามตารางเวลาที่สอบถาม กว่าจะไปถึงพัทลุงก็คงรุ่งสาง...   การเดินทางครั้งนี้มีเพื่อนร่วมเดินทางไปด้วยสามคน (พี่หนานเกียรติ น้องซากี้และผม) เป็นครั้งแรกๆที่ผมเดินทางโดยรถทัวร์ตรงไปทางใต้ของประเทศ แต่ก็ตื่นเต้นเมื่อคิดถึงสิ่งที่จะพบเจอในวันสองวันนี้ทริปเดินป่า “เขาเจ็ดยอด”  โดยมี บังหีม เป็นผู้ประสานงาน มีนายหัวบุญเลิศเป็นผู้นำเดินป่า  การเดินป่าหน้าฝนเต็มไปด้วยความท้าทายจากสภาพอากาศที่ชื้นสูง สายฝน น้ำป่า อีกทั้งยังมีสัตว์ดูดเลือดเช่นทากที่ชุกชุม   ท้องฟ้าเปิด ม่านฟ้าด้านทิศตะวันออกมีแสงสีทองเรื่อๆเป็นสีของเมฆสะท้อนกับแสงแรกของตะวันยามเช้า ผมชี้ชวนให้เพื่อนร่วมเดินทางมองเมฆสีทอง ในใจอยากจะกดชัตเตอร์สักรูปแต่ก็ทำไม่ได้ นั่งมองวิถีชีวิตข้างทางเพลินๆ ผมหยิบเอาหูฟัง สแกนวิทยุท้องถิ่นสำเนียงใต้เสียงหยอกเย้าระหว่างดีเจวิทยุชุมชนกับคนขอเพลงสำเนียงใต้ เป็นเสน่ห์ที่น่ารักของคนท้องถิ่น ทำให้ผมฟังไปยิ้มไป พวกเราไปถึงพัทลุงราว หกโมงเช้า ลงที่ตลาดแม่ขรี ซึ่งเป็นจุดนัดพบบังหีมที่นั่น ผมเพิ่งทราบว่าที่จุดลงรถเราได้พบเพื่อนร่วมทริปสาวน้อยอีกท่าน ทราบชื่อภายหลังว่าชื่อ คุณน้อง สาวจากนนทบุรี เธอเป็นหนึ่งในทริปเดินป่าของเรา ท่าทางเธอทะมัดทะแมง สังเกตจากการแบกเป้คล่องแคล่ว ...บังหีมและคุณนะไร มารอรับเราอีกฟากถนน ตะโกนทักทายกันอย่างยินดีเมื่อเห็นหน้ากัน ... อิ่มหนำกับอาหารมื้อเช้า ที่ตลาดแม่ขรี พวกเราเดินเตร็ดเตร่ตลาดยามเช้าที่นั่นเพื่อหาซื้อของใช้ส่วนตัว และ รองเท้ายางสีดำที่บังหีมแนะนำว่า ผมควรเปลี่ยนจากรองเท้าคู่เก่งมาเป็นรองเท้ายางสีดำ สนนราคาไม่เกินร้อยคู่นั้น เพราะในการเดินป่าเราต้องขึ้นลงลำธาร อยู่กับความชื้นแฉะตลอดเวลา รองเท้ายางจึงน่าจะดีที่สุดสำหรับทริปนี้ ...ไม่น่าเชื่อว่า รองเท้ายางนี่เองเป็นอุปสรรคใหญ่หลวงของผมในเวลาต่อมา พวกเราทั้งคณะ เดินทางไปถึงที่ทำการอุทยานแห่งชาติที่จังหวัดพัทลุง และ นายหัวบุญเลิศ คนนำทางของเราเดินทางมาสมทบ พวกเราจัดแจงเตรียมตัว จัดของ สัมภาระ อาหารแห้งกระจายใส่เป้โดยเฉลี่ย เป้ของผมขนาดไม่ใหญ่มาก จึงรองรับข้าวสารอาหารแห้งไม่ได้มากเท่าไหร่ ดูเหมือนเอาเปรียบเพื่อนร่วมทริปยังไงไม่รู้ แอบมองเป้บนหลังเพื่อนๆแต่ละท่านก็แบกกันเต็มลิมิต หัวหน้าหน่วย....บอกเล่าเรื่องราวของเขาเจ็ดยอดให้พวกเราฟังคร่าวๆ และบอกอีกว่าที่ไหนมีทากเยอะแสดงว่ามีความอุดมทสมบูรณ์สูง สัตว์ป่าก็ชุกชุม ผมเพิ่งทราบว่า บนป่าเขาเจ็ดยอกมีสะตว์ป่าหายากเช่น สมเสร็จอาศัยอยู่ ที่สำคัญป่าแถบนี้มีชาวป่า เงาะซาไก อาศัยอยู่ด้วย ก่อนออกเดินทาง ท่านหัวหน้าอุทยานเปรยขึ้นมากับพวกเราจับใจความได้ว่า พวกเรากล้าและตั้งใจมากที่มาเดินป่าหน้าฝน เพราะความลำบากที่ต้องผจญกับสภาพอากาศหนาวเย็น  น้ำฝนตก และอันตรายจากน้ำป่า  แต่กระนั้นเรามาถึงตรงนี้แล้วความตั้งใจพิชิตเขาเจ็ดยอดไม่มีถอย...ในใจคิดว่า ผมเด็กดอยเสียอย่าง ขึ้นเขาแค่นี้สบายมาก... <img src="http://farm3.static.flickr.com/2742/4214130457_5caa6e0d81_o.jpg" border="0" alt="IMG_3832" width="700" height="433" /> ประเดิมด่านแรกก็เรียกได้ว่าเป็นด่านแรกที่ท้าทายจิตใจอย่างมาก เพราะตลอดระยะทางเกือบ ๒๐๐ เมตร เราเดินขึ้นควนที่สูงชัน แรงต้านจากแรงโน้นถ่วงของโลก บวกกับความเหนื่อยล้าในการแบกเป้หนักๆ เพื่อนร่วมทริปบางท่านหน้าซีดเผือก และผมเองหอบจนตัวโยน...ทำให้ผมคิดถึงบรรยากาศที่เมืองเหนือ ในสมัยประเพณีเดินขึ้นดอยสุเทพที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ครั้งนั้นเราเดินขึ้นดอยใช้เวลาครึ่งวันแบบไม่พัก ประโยคเด็ดจากเพื่อนคนหนึ่งบอกว่า “ป๋ายดอย บ่เต้า ป๋ายตี๋น” เป็นภาษาเหนือ แปลว่า “ปลายยอดภูเขา ไม่เท่าปลายเท้าที่ก้าวเดิน” เมื่อคิดแบบนี้ก็หมายถึง ยอดเขาที่เราจะพิชิต ขึ้นอยู่กับแรงอุสาหะของเราจากการก้าวแต่ละก้าวของเรา เมื่อคิดแบบนี้ผมก็มีแรงฮึดผ่านควนแรกสำเร็จ แต่ก็เล่นเอาแทบหมดแรง... <a href="http://www.flickr.com/photos/39405164@N03/4214897084/" title="IMG_3837 by picstation, on Flickr"><img src="http://farm5.static.flickr.com/4045/4214897084_03b6182475_o.jpg" border="0" alt="IMG_3837" width="700" height="433" /></a> ฉากจากนี้ไปที่เราใช้ชีวิตอยู่ในป่า เป็นความประทับใจครั้งหนึ่งในชีวิตของผมที่ได้เดินป่าแถบทางใต้ ที่ขึ้นชื่อเรื่องของความหลากหลายทางชีวภาพ ป่าดิบชื้นที่มีพืชพรรณที่แปลกตา สวยงาม ผมกระเตงเอากล้องตัวใหญ่ไปด้วย ตรงนี้หละครับเป็นทั้งอุปสรรคและเรื่องที่น่ายินดี ที่ผมบอกว่าเป็นอุปสรรคก็คือลำพังผมก็เอาตัวเองแทบไม่รอด เป้ที่กดหลังอยู่ก็หนักขึ้นไปตามระยะทางที่เราเดินขึ้นควนสูง ไหนจะต้องแบกกล้องตัวใหญ่ บรรจุอยู่ในถุงกันน้ำอย่างดี สะพายพาดขวางลำตัว จะถ่ายภาพแต่ละครั้งต้องบรรจงแกะถุง ทุลัทุเลพอสมควร...   ความตั้งใจของผมคือ การนำเสนอภาพความหลากหลายที่ผมได้ไปเรียนรู้ในป่าใหญ่  สิ่งที่เราไม่เคยเห็น สิ่งมีชีวิตที่มหัศจรรย์ในป่าแห่งนี้ ต้นไม้แปลกๆสีสันสวยงาม หากไม่ได้บันทึกไว้ในความทรงจำก็คงน่าเสียดายมากนะครับ <a href="http://www.flickr.com/photos/39405164@N03/4214900120/" title="IMG_3840 by picstation, on Flickr"><img src="http://farm5.static.flickr.com/4059/4214900120_f2b5013fdb_o.jpg" border="0" alt="IMG_3840" width="700" height="433" /></a> เทือกเขาบรรทัดความสวยงามและความยิ่งใหญ่ รอยต่อจังหวัดตรังและสตูล ความสูงของยอดเขา สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง ๑,๒๐๐ เมตร เดินถึงยอดเขาเราสามารถชมวิวได้ ๓๖๐ องศา มองเห็นทะเลสองฝั่ง ด้านทะเลสาบสงขลา ฝั่งอ่าวไทยและฝั่งอันดามัน  จากยอดเขาสายน้ำเล็กๆหลายสายที่เราเดินย้อนขึ้นมา ส่วนใหญ่ไหลลงสู่ลำคลองละงูที่ไปออกทะเลที่บริเวณปากบารา จ.สตูล   สามวันที่เราย่ำเดิน บนเส้นทางเปียกชื้น ลื่น รกชัฏ สิ่งมีชีวิตในป่ามีความสุขท่ามกลางความอุดมของป่า ทากสีดำที่ชูคอสลอนตามรายทาง ทากสีลายเกาะตัวตามใบไม้ เตรียมดีดดิ้นพุ่งเข้าหาลำตัวของพวกเรา ผมเองเป็นคนหนึ่งที่เป็นเหยื่ออันโอชะของทาก ตัวแล้วตัวเล่า แต่ได้สเปรย์น้ำเกลือกของคุณน้อง ฉีด ทากที่เกาะติดแน่นก็ค่อยๆหลุดออกไป ไม่มีแผล เลือดไม่ไหล  จุดไหนทีท่กชุกชมหมายถึงว่า ตรงบริเวณนั้นมีสัตว์ป่ามากมายไปด้วย ในช่วงบ่ายแก่ๆของการเดินวันที่ ๒ เราก็ขึ้นถึงยอดเขาเจ็ดยอดอย่างสมบูรณ์ อาหารมื้อเที่ยงบนยอดเขา เอร็ดอร่อยมาก ข้าวเหนียว หมูแห้งทอด อร่อยมากกว่าที่ผมกินในเมือง สายฝนหรือสายหมอกหนาๆโปรยปรายไม่ยอมหยุด อากาศหนาวเย็นด้วยแรงลมกระชาก ...ลมแรงมาก เป็นธรรมดาของยอดเขาที่สูงขนาดนี้ สิ่งที่ผมสังเกตเห็นก็คือ ต้นหม้อข้าวหม้อแกงลิงขึ้นอยู่เต็มไปหมด แสดงถึงความอุดมสมบูรณ์ของดินที่ไม่เพียงพอสำหรับพืชหลายๆชนิด จะมีก็แต่พืชที่มีลักษณะพิเศษแบบหม้อข้าวหม้อแกงลิง ที่มีกับดักแมลงเล็กๆเป็นอาหาร ด้วยพลังลมที่พัดแรงตลอดเวลาพืชที่ขึ้นแถบนี้ก็กลายเป็นบอนไซ ไม้แคระ กิ่งเหนียว ต้นเล็กๆบิดงอ พุ่มสูงไม่เกินบั้นเอว ต้นบัวแฉกสลับกับทุ่งหญ้าที่เปิดโล่ง มีร่องรอยของเจ้าสมเสร็จให้เห็นประปราย คาดคะเนคงเป็นสมเสร็จฝูงใหญ่พอสมควร เราพักกันบนยอดเขาเจ็ดยอดนี่เอง ...ที่พักเราหลบตัวอยู่ข้างๆซอกเขา มีธารน้ำเล็กๆไหลผ่าน อากาศหนาวเย็นด้วยแรงลม เสียงหวีดหวิวของลมผ่านช่องเขา เสียงสัตว์ป่ากลางคืน ตลอดจนความหนาวที่ผมไม่เคยลืม เช้าวันแรกบนยอดเขาผมตื่นตี ๔ มานั่งขดตัวกลมข้างกองไฟเล็กๆ จิบกาแฟอุ่นๆดวงดาวยามนี้สวยเหลือเกินครับ เหมือนกับว่าเราสามารถเอื้อมหยิบมันได้ หากมีใครสักคนมานั่งเบียดชิดกันในยามนี้ คงจะมีความสุขไม่น้อยเลยนะครับ ฟ้าเริ่มสาง คุณนะไร และนายหัว ชักชวนพวกเราเดินเท้าขึ้นไปชมความสวยงามของยอดเขา ที่อลังการด้วยเมฆหมอก พร้อมหิ้วอุปกรณ์ไปต้มน้ำชงกาแฟไปด้วย  ผมเดินขึ้นเขาเช้านี้อย่าง  กระปรี้กระเปร่าด้วยว่าพักผ่อนหลายชั่วโมงเมื่อคืนที่ผ่านมา  ภาพที่เห็นตรงนี้คือธารหมอกที่ปกคลุมยอดเขาอ้อยอิ่ง ผิดกับที่ผมยืนอยู่ ลมพัดแรงแทบจะพยุงตัวไว้ไม่ไหว <a href="http://www.flickr.com/photos/39405164@N03/4214892608/" title="IMG_3802 by picstation, on Flickr"><img src="http://farm5.static.flickr.com/4072/4214892608_74f7a8cfa4_o.jpg" border="0" alt="IMG_3802" width="700" height="433" /></a> พระอาทิตย์เริ่มฉายแสงแล้ว ...อากาศเริ่มอุ่น ลมยิ่งพัดแรง เมฆ หมอกก้อนใหญ่น้อยหมุนวนรอบตัวเราตลอดเวลา ผมเข้าใจว่าเป็นความต่างของอุณหภูมิจากพลังของแสงแรกของดวงอาทิตย์ ลมที่กระโชกแรงจะแรงมากขึ้นเมื่อแสงแดดอุ่นๆส่องกระทบ <a href="http://www.flickr.com/photos/39405164@N03/4214120851/" title="IMG_3793 by picstation, on Flickr"><img src="http://farm5.static.flickr.com/4071/4214120851_27bf71ec3c_o.jpg" border="0" alt="IMG_3793" width="700" height="433" /></a> ความสวยงามและยิ่งใหญ่ ของยอดเขาใหญ่น้อยที่เรียงราย ของเช้าวันนี้ทำให้ผมลืมตัว ลืมความเหนื่อยอ่อนของการเดินทางวันสองวันนี้ไปหมด ผมคิดถูกแล้วครับที่แบกกล้องตัวใหญ่ขึ้นมาถึงยอดเขาแห่งนี้ <a href="http://www.flickr.com/photos/39405164@N03/4214120427/" title="IMG_3784 by picstation, on Flickr"><img src="http://farm3.static.flickr.com/2514/4214120427_4f186167f1_o.jpg" border="0" alt="IMG_3784" width="700" height="433" /></a> ผมบรรจงกดชัตเตอร์ อย่างไม่ยั้งมือ เสียงชัตเตอร์ที่รัวก้องยอดเขาเช้านี้ แข่งกับเสียงลมพัดและการเคลื่อนตัวของเมฆหมอกเช้านี้ ผมนั่งลงบนพื้นหญ้านุ่มๆ พร้อมกับจิบกาแฟอุ่นๆที่เพื่อนร่วมทริปยื่นให้อย่างมีความสุข...   ชมภาพทั้งหมดที่นี่ครับ>>> <a href="http://www.flickr.com/photos/39405164@N03/sets/72157623070493804/">สุดยอดทริปประทับใจแห่งปี</a> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/jypattalung.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/jypattalung.jpg" border="0" alt="Jypattalung" /></a>     จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ศาลายา ๒๖ ธค.๕๓

2009-12-26T10:41:49+07:00

ความสวยงามและยิ่งใหญ่ ของยอดเขาใหญ่น้อยที่เรียงราย ของเช้าวันนี้ทำให้ผมลืมตัว ลืมความเหนื่อยอ่อนของการเดินทางวันสองวันนี้ไปหมด ผมคิดถูกแล้วครับที่แบกกล้องตัวใหญ่ขึ้นมาถึงยอดเขาแห่งนี้ false 323062

2010-01-03T12:40:08+07:00

false

2009-12-26T13:04:12+07:00

ทริปสุดยอดเเห่งปี "เดินป่าเขาเจ็ดยอด"

4302

true   <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/hny1new.jpg" border="0" width="673" height="436" /> <h2>ปีใหม่ที่ใกล้จะถึงนี้ เราอยากมีความสุขกันมากขึ้นไหมครับ??</h2> ผมมักเห็นคำอวยพรของกัลยาณมิตรหลายๆท่าน ที่อวยพรให้ “มีความสุข” ก็เลยฉุกใจคิดอยากถามว่า “เราสุขกันจริงหรือ?” ความจริงแล้ว “ความสุข” หากเราจะนิยาม ก็มีหลากหลายความหมาย รวมถึงการจัดระดับความสุขก็มีหลายระดับ แต่ความสุขที่เป็นความสุขที่เที่ยงแท้ สุขที่บรมสุข หรือภาษาวัยรุ่นอินเทรนหน่อยก็คือ “สุขโครตๆ” ที่เรามักหากันไม่ค่อยเจอเพราะ “ความสุขอยู่ที่ใจ” จะไปหาที่ไหนๆ  ก็ไม่เจอ “เมื่อใจสุขทุกอย่างก็สุข” ในสถาพความเป็นจริงของสังคม เราอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของวิถีชีวิตประจำวัน เราต้องยอมรับว่า สิ่งรอบข้างเราเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว เราไม่สามารถหลีกลี้หาที่สงัดเพื่อซึมซับความสุขบนสถานการณ์สงบแบบนั้นได้เสมอไป ก็มีคำถามว่า “แล้วเราจะหาความสุขท่ามกลางความอลหม่านของชีวิตได้อย่างไร?”คำถามนี้ท้าทายดี ความหลากหลายของวิถีสังคมยุคใหม่ ที่มาพร้อมกับปัญหาใหม่ๆประเดประดังมาหมายทุกทิศทุกทาง แค่นั้นยังไม่พอบางปัญหาเป็นปัญหาที่มีความซับซ้อนอีกต่างหาก หากไม่ตั้งรับให้ดี ความสุขที่เคยมีกลับพร่องลงง่ายๆ ผมคิดว่าความสุขของคนยุคนี้ขึ้นอยู่กับการฝึกฝนวิธีคิดและวิธีมองโลกแบบ “ใจที่เปิดกว้าง” ยอมรับพร้อมกับทำความเข้าใจความหลากหลาย สิ่งต่างๆ ที่ล้วนแล้วแต่มีที่มาที่ไป   และเราคุ้นชินกับคำแนะนำว่าปรับวิธีคิด การมองโลกในแง่บวก <blockquote>  “สองคนยลตามช่อง คนหนึ่งมองเห็นโคลนตม  อีกคนตาแหลมคม มองเห็นดาวอยู่พราวพราย”  </blockquote> การมองบวกทำให้เราสบายใจ และกลบเกลื่อนแบบเนียนๆด้านลบของสิ่งที่เราเผชิญอยู่ แต่ผมก็คิดว่าวิธีคิดอุบายแห่งจิตแบบมองโลกในแง่บวกนี้ “ฝืน” ความรู้สึกตัวเองมากพอสมควรที่ต้องมองเรื่องลบให้บวก เป็นการสร้างภาพใหม่ให้เกิดขึ้นแทนที่ให้รู้ว่ามันก็มีมุมดีๆอยู่เหมือนกันนะ มีมิตรท่านหนึ่งบอกผมว่า หากเขาเจอความวุ่นวายเขาจะพยายามถอนตัวออกมาจากสถานการณ์นั้น...ผมกลับคิดว่าไม่ง่ายเลย การถอนตัวเป็นไปไม่ได้ทุกครั้งหรอก สิ่งที่เราควรก็คือ หันหน้าเผชิญกับสิ่งที่เรากำลังสัมผัสอยู่ ด้วยใจที่สงบและตั้งรับด้วยสติ-ปัญญา วิธีการแบบนี้หากเราพัฒนามากขึ้น เราก็มีภูมิคุ้มกันใจ แถมยังใช้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นเป็นอุบายเจริญสติยกระดับจิตได้อีกด้วย ผมเลยอยากชวนให้มองสิ่งนั้นตามแง่ของความเป็นจริง มองให้เห็นและรับรู้ตามจริงในสิ่งที่เกิดขึ้น และเปิดใจพร้อมที่จะเข้าใจ เข้าถึงสิ่งที่เป็นปัจจัย ทบทวนสาเหตุตามความจริงนั้น ถือโอกาสพิจารณาความจริงของชีวิตซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องธรรมดา และมองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วนั้น “มันเป็นเช่นนั้นเอง” ยากเหมือนกันครับ!  การปรับเปลี่ยนมุมมองต่อสถานการณ์เพื่อให้ใจเราสงบและมีความสุข แต่เราคงต้องฝึกฝนอยู่เสมอ แล้วเราจะสัมผัสกับ “ความสุข” ที่แท้จริงได้ เมื่อเราเข้าใจและรับรู้ถึงเหตุ ปัจจัย ...เราพร้อมที่จะให้อภัยตัวเอง อภัยผู้อื่น ทำใจให้เบาๆ เราพร้อมที่จะเอื้ออาทรต่อเพื่อนร่วมโลกไม่ว่ามิตรหรือศัตรู ...เพราะทุกคนล้วนมีกรรมเป็นของตัวเอง เราเรียนรู้กันมามากมาย แต่การเรียนรู้เรื่องของการสร้างสุขให้กับตัวเอง บางครั้งมักไม่ได้ขึ้นอยู่กับความฉลาดสุดยอดทางศาสตร์แขนงใดๆ สอบผ่านในวิชาที่ได้เรียนรู้และเคี่ยวกรำ แต่เรามักสอบตกใน “วิชาความสุข”  เพราะสิ่งที่เรียกว่า “ความสุข” คนเรามักมองต่างกัน บางคนก็สุขกับลาภยศ บางคนสุขกับวัตถุสิ่งของ ศฤงคาร หลายคนสุขกับความฉาบฉวยของสิ่งเติมความพึงพอใจเมื่อขาดได้เติม  ในสังคมที่กำลังเขม็งเกลียวด้วยความเครียดที่เดินทางมาประจัญทุกทิศทุกทาง ความสุขปลอมๆที่ไขว่คว้าหาก็เหมือนถอยห่างออกไปเรื่อยๆ  <blockquote> เรียนรู้ทำความเข้าใจชีวิตเสียใหม่ เรียนให้รู้ว่าทำอย่างไร   ถึงจะอยู่อย่างมีความสุข   พร้อมกับนิยามความสุขให้ใกล้กับความจริงของชีวิตไว้   แล้วเราจะมีความสุขพิเศษแม้กับเรื่องเล็กๆ แต่วิเศษสุดๆได้ *** </blockquote>   ผมเพียงอยากจะบอกว่า สุข –ทุกข์ ล้วนอยู่ที่ “ใจ” และปีใหม่ที่จะถึงนี้ ผมขออวยพรให้ผู้อ่านทุกท่าน มี “ความสุข” โดยการสอบผ่าน “วิชาความสุข” ไปถ้วนทั่วทุกคนครับ      สุขกันเถอะเรา...     จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ๒๕ ธค.๕๒ ศาลายา <hr /> <h6>***  วิชาความสุข,ธรรมรตา,บริษัทสำนักพิมพ์ประพันธ์สาส์น จำกัด,พิมพ์ครั้งแรก กรกฏาคม ๒๕๒๒</h6>

2009-12-25T08:41:36+07:00

ปีใหม่ที่จะถึงนี้ ผมขออวยพรให้ผู้อ่านทุกท่าน มี “ความสุข” โดยการสอบผ่าน “วิชาความสุข” ไปถ้วนทั่วทุกคนครับ false 322781

2010-01-09T08:34:22+07:00

false

2009-12-26T14:57:28+07:00

สุขพิสุทธิ์ : ส่งความสุขปี ๒๕๕๓

4302

true <h2>“การเรียนรู้สู่สันติสุข”  สัตยาไส-รุ่งอรุณ</h2> ประเทศไทยกับการจัดการศึกษาที่ล้มเหลวเรื่อยมา เพราะเรามุ่งเน้นคนเก่ง  ระบบการศึกษาตามแนวทางตะวันตกต่อท่อมาให้เราได้ใช้รูปแบบที่คล้ายกัน เน้นการให้ความรู้วิชาการ เน้นการพัฒนาสมองเป็นหลัก ใช้วิธีการคิดวิเคราะห์ ในที่สุดคนเก่งเหล่านี้ก็เข้าสู่สนามแข่งขันเข้ามหาวิทยาลัย ผู้ชนะสามารถเข้าไปเรียนในมหาวิทยาลัยเป็นโอกาสของชีวิตของผู้ชนะ เด็กที่อยู่ในเมืองหลวงใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการกวดวิชา แต่เด็กๆในชนบทแทบจะไม่ได้สัมผัสการกวดวิชาเหมือนเด็กในเมือง เมื่อพูดเรื่องการสอบแข่งขัน เด็กชนบทก็แพ้ตั้งแต่คิดแล้ว ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา  ได้เน้นย้ำให้เห็นความล้มเหลว และความเจ็บปวดของระบบการศึกษาที่แบ่งแยกคนอย่างไม่เป็นธรรม ดร.อาจอง ได้บอกต่อว่าระบบการศึกษาแบบเดิมความเครียดสูง  เลยต้องเปลี่ยนวิธีคิด เน้น “ความดี” ก่อน คนดีจะไม่คิดแบบคนเก่ง คนดีจะคิดถึงส่วนรวมก่อนตนเอง เมื่อสร้างคนดีแล้วเชื่อว่าคนจะเก่งขึ้นมาเอง <img src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/sattayasai.jpg" border="0" /> อ้างอิงภาพจาก <a href="http://www.hotelier.in.th/fwmail/fwmailview.php?showmaster=1&fwid=100">http://www.hotelier.in.th/fwmail/fwmailview.php?showmaster=1&fwid=100</a>   โรงเรียนสัตยาไส ไม่เน้นวิชาการแต่ให้ความสำคัญกับความสุข กระบวนการเรียนรู้ที่ทำให้เด็กมีความสุข  “เมื่อเขาสุขแล้ว จะเก่งขึ้นมาเอง” ผลสัมฤทธิ์การเรียนของสัตยาไส นักเรียนชั้น ม.ปลาย สามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ๑๐๐ % .... มีคำถามว่า ทำไมถึงมาทำงานด้านการศึกษา? รศ.ประภาภัทร ท่านตอบว่า “เพราะไม่รู้ว่ามันยากไง”   รศ.ประภาภัทร นิยม อดีตอาจารย์จาก จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  และต่อมาท่านได้ออกมาทำโรงเรียน ทำงานด้านการศึกษาระดับพื้นฐาน จึงพบว่าการทำงานด้านการให้การศึกษานั้น ยากและท้าทาย กว่าที่คิดไว้ เราหลับกันมานาน เราทำอย่างที่เคยทำ รู้เท่าที่รู้ สอนเท่าที่มีในหนังสือ ตำรา รูปแบบการจัดการศึกษาของเราแบบนี้นี่เอง ทำให้ระบบการศึกษาตอบโจทย์สังคมใหม่ๆไม่ได้ ในขณะเดียวกันก็แปลกแยกออกไปจากวิถีชีวิตทุกขณะ คนทำงานด้านการศึกษาในความคิดของ รศ.ประภาภัทร ท่านบอกว่า ต้องมี ๓ประเด็นนี้ คือ         ๑. ต้องเคลื่อนไหวระดับจิตวิญญาณ         ๒. ตื่นพอที่จะมองเห็น เห็นทั้งตัวเองและสังคม         ๓. ตระหนักว่า ทุกอย่างมีการเปลี่ยนแปลง ไม่หยุดนิ่ง ทำไมการศึกษาไม่ทำให้เรา “รู้” ตรงนี้สำคัญ เพราะการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นตลอดเวลาในสังคม การศึกษาไม่ได้ทำให้เราเข้าใจปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างถ่องแท้เลย ณ ถึงวันนี้เราต้องคิดไปข้างหน้าแล้วว่า เราจะรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของโลกอย่างไร?  เราตื่นพอที่จะรู้ว่า สิ่งที่เราสอนอยู่ ว่า “มันไม่ใช่” การศึกษาทางเลือกจะกระตุ้นให้คนได้ตื่น เรียนรู้กับการเปลี่ยนแปลงนั้น การจัดการศึกษาที่โรงเรียนร่งอรุณพยายามทำใน ๓ อย่าง ๑.     เปลี่ยนที่ตัวเราเอง (ครู) สร้างวิธีการเรียนรู้ให้ลึกซึ้ง  ทั้งด้านวิธีคิด กระบวนทัศน์ การบ่มเพาะให้เข้าใจ ทัศนคติ มองเห็นความเชื่อมโยง หน้าที่ของนักการศึกษาคือ การบ่มเพาะการเรียนรู้ ประเทศไทยมีทุนด้านศาสนาที่มีพุทธศานาเป็นศาสนาประจำชาติ คุณค่า หรือทุนตรงนี้เป็นทุนที่เอื้อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงด้านจิตวิญญา ๒.    ความรู้ที่เกิดจากสถานการณ์จริง ด้วยวิธีคิดที่ว่า เราจะเติบโตอย่างไร? เราจะอยู่กับคนอื่นอย่างไร? รู้เท่าทันอย่างไร?  โรงเรียนรุ่งอรุณ จึงพานักเรียนออกไปเรียนรู้ การจัดการหลักสูตรทุก Domain อยู่ในทุกวิชา ที่เราเรียกว่า “บูรณาการ” สอนการดูแลโลก สอนให้ลึกซึ้งถึงวิธีคิด ๓.    การสื่อสารที่เป็นสาระ   โรงเรียนรุ่งอรุณใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้ แบบ การแลกเปลี่ยนความรู้ เรียนรู้จากผู้อื่น เรียนรู้จากการสนทนา เป็นการสื่อสารที่มีสาระ นำความรู้ฝังลึกออกมานำเสนอ สร้างความรู้ใหม่ๆเกิดขึ้นตลอดเวลา <h2>ทางออก ทางรอดการศึกษา</h2> ดร.อาจอง ฝากในช่วงท้ายบอกว่า เราต้องช่วยกันตั้งแต่ ระดับอนุบาล – อุดมศึกษา สร้างคนดีตั้งแต่ระดับการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานป้อนเข้าสู่มหาวิทยาลัย  หากทำเช่นนี้จะช่วยลดภาระมหาวิทยาลัยมากในการเริ่มต้นสร้างคน ปัจจัย ๒ อย่างที่สัตยาไสให้ความสำคัญ ก็คือ การมีครูที่ดี ครูที่พูดทุกอย่างออกมาจากใจ (ภาษาใจ) สร้างแรงบันดาลใจให้แก่ผู้ฟัง การฝึกสมาธิให้แก่เด็ก การทำสมาธิยกระดับจิตใจเด็กให้สูง รร.สัตยาไสให้เด็กนั่งสมาธิ ๙ ครั้งต่อวัน รศ.ประภาภัทร ให้ข้อคิดเห็นในมุมของนโยบาย ท่านบอกว่า ต้องมาจากนโยบายของกระทรวงศึกษาธิการต้องเปลี่ยนแปลงระดับนโยบาย หากไม่มีคนเล็กคนน้อยก็เหนื่อยกันต่อไป <h2>คุยเรื่องเเนวคิด แล้วลงสู่การปฏิบัติเป็นไปได้หรือ?</h2> ที่โต๊ะอาหารกลางวันของงานสัมมนาในวันนั้น ผมนั่งพูดคุยประเด็นนี้ต่อกับ ผู้อำนวยการโรงเรียน ๔ – ๕ ท่านที่เข้ามาร่วมรับฟัง  ทุกท่านเห็นด้วยและเป็นเรื่องที่ดีมาก แต่ในความเป็นจริงนั้น การขับเคลื่อนการจัดการศึกษาที่เน้นการสร้างมนุษย์ “สุข ดี เก่ง” ปัจจัยไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนแต่เพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ผู้ปกครองด้วย(ทั้งค่านิยม,ความเชื่อ,ทัศนคติของสังคม)  นโยบายก็มีส่วนอย่างมาก โรงเรียนของท่านก็ต้องฝ่ากระแสเหล่านี้ไปให้ได้ หากมองภาพใหญ่ในขณะนี้ก็ตีบตันไปหมด...คิดได้ แต่ ทำยากจัง ผมก็คิดว่า เราก็ยังไม่สิ้นหวังกันหรอก ในเมื่อเราทำในภาพใหญ่ของโรงเรียนทั้งหมดไม่ได้ แต่การปรับเปลี่ยนวิธีคิดของครูเกี่ยวกับการให้ความรู้ เป็นการสร้างความรู้ การบูรณาการสิ่งเหล่านี้เข้าไปในหลักสูตร-รายวิชา ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ทำได้ ท่ามกลางความไม่พร้อม ไม่เอื้อด้วยประการทั้งปวงของระบบการจัดการศึกษาของเราในขณะนี้ <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_5026.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_5026.JPG" border="0" alt="Img_5026" /></a> ผมคิดว่าเราทำได้ และในหลายๆโรงเรียนที่ผมได้ร่วมเรียนรู้ด้วยในเวทีต่างๆ ก็เห็นได้ว่า มีครูเพื่อศิษย์คิดนวัตกรรมการเรียนรู้ใหม่ๆเป็นลักษณะ  Best Practice ขึ้นมา เพื่อมุ่งไปข้างหน้าสร้างคน “สุข ดี เก่ง” อยู่แล้ว (มีมากมายด้วย) คิดต่อว่า เราจะให้สิ่งดีๆที่เราเรียกว่านวัตกรรมการเรียนรู้เหล่านี้ สื่อสารต่อสาธารณะได้อย่างไร? เราจะสร้างพื้นที่นี้อย่างไร? เราจะให้กำลังใจครูดีเหล่านี้ได้อย่างไร? โจทย์นี้สามารถทำได้เลย แต่ผู้มีส่วนรับผิดชอบของประเทศต้องให้ความสำคัญด้วย     <hr />   Panel Discussion on “learning for Peace” Seminar –cum – Workshop on Transformative Learning : Higher Education Reform At Siam City Hotel,Bangkok 16th December 2009   จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร ศาลายา ๒๐ ธค.๕๒

2009-12-20T19:18:58+07:00

ผมก็คิดว่า เราก็ยังไม่สิ้นหวังกันหรอก ในเมื่อเราทำในภาพใหญ่ของโรงเรียนทั้งหมดไม่ได้ แต่การปรับเปลี่ยนวิธีคิดของครูเกี่ยวกับการให้ความรู้ เป็นการสร้างความรู้ การบูรณาการสิ่งเหล่านี้เข้าไปในหลักสูตร-รายวิชา ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ทำได้ ท่ามกลางความไม่พร้อม ไม่เอื้อด้วยประการทั้งปวงของระบบการจัดการศึกษาของเราในขณะนี้ false 321726

2010-01-21T02:12:10+07:00

false

2009-12-20T20:07:57+07:00

"การเรียนรู้สู่สันติสุข" สัตยาไส - รุ่งอรุณ

4302

true จรดเเป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์คู่ใจเพื่อเขียนบันทึกเรื่องนี้ ผมเปิดเพลง<a href="http://bignose.exteen.com/20090924/the-star-4"> </a><a href="http://bignose.exteen.com/20090924/the-star-4">“รักเดียวใจเดียว”</a> เป็นเพลงประกอบละคร “พรุ่งนี้ก็รักเธอ” ไปด้วย ได้บรรยากาศวันหยุด และ สิ่งที่ผมอยากจะบอกให้ผู้อ่านทราบ ไม่ว่าคน พอช.(สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน-องค์การมหาชน) ที่ผมไปทำเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ให้ และทีมงานที่มีพลังเสมอๆของผม <blockquote> “...อย่าแปลกใจ ที่ผ่านมานานเท่าไร กาลเวลาไม่อาจหมุนหัวใจ เปลี่ยนไปจากเธอ คงเป็นไปไม่ได้ เมื่อใจผูกพันมีแต่เธอ...” </blockquote> ดูออกจะเป็นเพลงที่หวานและโรแมนติคมาก แต่ผมอยากโยงไปถึงความสัมพันธ์ขององค์กรที่ตั้งต้นด้วยความรัก หากองค์กรใดก็ตามที่มีทุนอย่างเหลือเฟือ "ทุน" ในที่นี้หมายถึง ศักยภาพของคนทำงาน ทั้งความรู้เชิงเนื้อหา เชิงกระบวนการ ประสบการณ์ที่เคี่ยวกรำ เช่น พอช.  หากไม่มี “บรรยากาศ” ของการมอบความรักให้แก่กัน หรือไม่ได้มีพื้นที่ในการนำเสนอความรักนั้น ก็ยากที่จะสัมผัสอารมณ์ ความรู้สึกนั้นโดยเร็ว <img class="reflect" src="http://farm3.static.flickr.com/2562/4195796863_c38c07ed3a.jpg" border="0" alt="IMG_5003 by picstation." width="500" height="397" /> การจัดการความรู้ (KM)หลายครั้งที่องค์กรต่างๆนำไปใช้ เริ่มแรกก็ไปได้ดี แต่พอนานไปก็เริ่มแผ่ว ในที่สุดก็หายไป เพียงเพราะกระแสการทำจัดการความรู้ แต่ไม่เคยตระหนักเลยว่า โดยแท้จริงการจัดการความรู้นั้นเป็นวิถี ไม่ใช่ของใหม่ เพียงแต่มารื้อฟื้นกระบวนการผ่านบรรยากาศที่เอื้อต่อการหมุนของเกลียวความรู้ เมื่อเรารู้เบบนี้แล้ว การจัดการกับความรู้สึกของคนในองค์กร น่าจะเป็นประเด็นที่มาก่อนเป็นอันดับต้นๆ เมื่อคนไม่มีใจ ไหนเลยจะขับเคลื่อนได้ คนเก่งในองค์กร ก็กลายเป็น “เก่งใครเก่งมัน” มีของดีแต่ไร้พลัง ก็ไม่มีประโยชน์ <img class="reflect" src="http://farm5.static.flickr.com/4012/4196550264_1c1828f615.jpg" border="0" alt="IMG_4963 by picstation." width="303" height="500" /> <h2>จัดการความรู้สึก</h2> เราจะไม่มีทางเข้าใจคนอื่นได้เลย หากเราไม่เข้าใจตนเองไม่รู้ความต้องการของตนเอง เราจะรักใครไม่ได้เลย หากเราไม่รู้จักรักตนเองให้เป็น ผู้บริหารจะไม่สามารถนำพาองค์กรให้ประสบความสำเร็จได้เลย หากมัวแต่ขังตนเองกับอัตตา ลุ่มหลงกับอำนาจ  พวกพ้อง เพื่อไต่ระดับคว้าสัญลักษณ์ของอำนาจมาประดับกาย แต่คว้าใจของคนในองค์กรไม่ได้เลย <img class="reflect" src="http://farm5.static.flickr.com/4003/4196549360_4f8180fef4.jpg" border="0" alt="IMG_5017 by picstation." width="500" height="400" /> <h2>เรียนรู้ตนเอง เข้าใจผู้อื่น</h2> “นพลักษณ์” เป็นศาสตร์ที่ทีมงานวิทยากรได้นำมาใช้ในการเปิดใจของคนในองค์กร ผ่านการเรียนรู้ตัวเอง เป็นสะพานไปถึงการเข้าใจผู้อื่น “ความเข้าใจ นำไปสู่การไว้เนื้อเชื่อใจ” กลายเป็นกระบวนการเรียนรู้ที่สำคัญเริ่มต้น คือ เรียนรู้ตัวเอง รู้จักตัวเอง เรียนรู้การปฏิสัมพันธ์กับคนอื่น ด้วยเหตุผลที่ว่าเราไม่อาจหลีกเลี่ยงการขัดแย้งได้แม้กระทั่งการขัดแย้งกับตัวเองก็ตาม ในองค์กรยิ่งมีการกระทบกระทั่งกันสูงไม่ว่าด้วยสาเหตุใดๆก็ตาม    <img class="reflect" src="http://farm3.static.flickr.com/2678/4196553410_b64cacc532.jpg" border="0" alt="IMG_4973 by picstation." width="500" height="383" /> กระบวนการง่ายๆที่ อ.ภิรัชญา (ศิลา) ได้ใช้ในกระบวนการแลกเปลี่ยนในครั้งนี้คือ ให้ทุกคนที่เข้าร่วมเวทีอ่านรายละเอียดของลักษณ์และให้เทียบเคียงแบบง่ายๆว่าตนเองใกล้เคียงกับลักษณ์ไหนมากที่สุด ก็ให้เลือกลักษณ์นั้นก่อน (หลายท่านบอกว่าตนเองไปคล้ายกับหลายลักษณ์เหลือเกิน ตรงนี้มีคำอธิบายครับ)  ต่อจากนั้นให้แบ่งกลุ่มออกเป็น ๓ กลุ่มใหญ่ ตาม “ศูนย์”  คำว่าศูนย์ ในที่นี้หมายถึง กลุ่มของฐานบุคลิกภาพและการแสดงออกในชีวิตประจำวัน สามศูนย์ที่ว่านี้คือ ศูนย์ใจ ที่ละเมียดละไม อ่อนไหว สายลมแสงแดด แต่มีพลังเหลือเฟือ ศูนย์หัว ที่มีระบบคิดเป็นระบบ ตรรกะสูง แม่นยำในวงจรที่ซับซ้อน ดาวน์โหลดข้อมูลช้าๆเพื่อรอคอยจะย่อย   ส่วนศูนย์ท้อง จะ Take Action ตลอดเวลา เน้นการปฏิบัติอย่างถึงลูกถึงคน มีอุดมการณ์ที่ยิ่งใหญ่ เท่านี้เราก็เห็นอัศจรรย์ของการแบ่งกลุ่มออกเป็นศูนย์ ช่างคล้ายกับ เกมผู้นำสี่ทิศที่ศึกษาพื้นฐานบุคลิกภาพของแต่ละคน (กระทิง  หนู หมี อินทรี)  เราจะเห็นว่า การทำงานผ่านการมอบหมายงาน กระบวนการที่ดำเนินการในกลุ่มศูนย์จะบ่งบอกถึงพื้นฐานบุคลิกภาพชัดเจนมาก ตรงนี้เอง ผมมองว่าผมได้เรียนรู้ถึง "ความสมดุลในความแตกต่าง"  พื้นฐานบุคลิกภาพของผู้คนที่แตกต่างกัน (ยากมากที่เราจะแก้ไขได้) แต่สิ่งที่เราทำได้ก็คือ “เข้าใจ” ว่าเขาเป็นแบบนั้นเพราะอะไร? เราจะ Approach เขาอย่างไร? “ยอมรับในตัวตนของเขา”  ตรงนี้ต่างหากครับ คือเป้าหมายหลักๆของนพลักษณ์ในครั้งนี้ <img class="reflect" src="http://farm3.static.flickr.com/2631/4195795399_d40a51dc95.jpg" border="0" alt="IMG_4975 by picstation." width="500" height="383" /> เห็นไหมครับว่า พื้นฐานขององค์กรที่กรุ่นไปด้วยความรักความเข้าใจนั้น เริ่มต้นด้วยตรงนี้ ไม่ใช่ยัดเยียดการจัดการความรู้ลงไปอย่างเดียว มันไม่พอครับ เข้าใจครับว่ากระบวนการกล่อมเกลาให้คนรักกัน KM นั้นพัฒนาความรู้สึกตรงนี้ได้ แต่อาจเนิ่นช้าไป มาเปิดประตูใจ ปลดล็อคหัวใจด้วย “นพลักษณ์” กันก่อนทำ KM กันเถอะครับ   *** การเขียนครั้งนี้เป็นเพียงการเรียนรู้ตามรายทางครับ ไม่ได้ยึดเครื่องมือใด เครื่องมือหนึ่งเป็นสำคัญ แต่อยากให้ได้เรียนรู้ร่วมกัน ว่าน่าจะเป็นกระบวนการหนึ่งที่ช่วยจัดการองค์กรให้เกิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ได้ดีมากขึ้น  <img class="reflect" src="http://farm3.static.flickr.com/2575/4196549502_c213622fd8.jpg" border="0" alt="IMG_5021 by picstation." width="500" height="395" /> ขอบคุณสำหรับสุดยอด "คุณเอื้อ" คุณ<a href="http://gotoknow.org/profile/suthepkm">สุเทพ ไชยขันธุ์</a>ที่ทำให้เกิดกระบวนการดีๆขึ้นในองค์กร พอช. ท่านผู้อ่านสามารถ เยี่ยมชม Blog ที่ทรงพลังของคน พอช.ได้ ที่นี่ครับ >>> <a href="http://gotoknow.org/planet/kmws">KM workshop</a> <hr />   ถอดบทเรียนกิจกรรมเชิงปฏิบัติการ  โครงการอบรมหลักสูตรการจัดการความรู้โดยชุมชนนักปฏิบัติ เรื่อง การถอดบทเรียนในงานพัฒนา ระหว่างวันที่ ๑๔ – ๑๕ ธ.ค. ๕๒ ณ ภูเขางามรีสอร์ท ตำบลสาริกา อ.เมือง จ.นครนายก

2009-12-19T09:14:50+07:00

การจัดการกับความรู้สึกของคนในองค์กร น่าจะเป็นประเด็นที่มาก่อนเป็นอันดับต้นๆ เมื่อไม่มีใจ ไหนเลยจะขับเคลื่อนได้ คนเก่งในองค์กร ก็กลายเป็น “เก่งใครเก่งมัน” มีของดีแต่ไร้พลัง ก็ไม่มีประโยชน์ false 321389

2010-01-02T21:47:13+07:00

false

2009-12-19T15:12:50+07:00

ปลดปล่อยหัวใจไปกับคน พอช. "จัดการความรักก่อนการจัดการความรู้"

4302

true   สาระ-บรรยากาศ Workshop คน พอช. บรรยากาศการ Workshop พอช. ณ ภูเขางามรีสอร์ท นครนายก บรรยากาศอาวาสสัปปายะทำให้ ทีมงานของเรามีความสุข กับสิ่งแวดล้อมอันสวยงาม... ถือว่าเป็นโอกาสอย่างหนึ่งของชีวิต กับ งาน ที่สมดุล ทางทีมงานของเรา ประกอบด้วย อ.ศิลา ภูชยา ,คุณเกียรติศักดิ์ ม่วงมิตร และ ผม มาพักที่ภูเขางามรีสอร์ท ตั้งแต่เมื่อวานนี้ มาสัมผัสอากาศเย็นเพื่อเติมพลัง ทำ BAR กันในช่วงกลางคืน เตรียมความพร้อมเต็มที่สำหรับเช้าวันนี้ กำลังจะเริ่ม Workshop ครับ พี่น้องชาว พอช.เริ่มทยอยเดินทางมา จากที่คาดไว้ ๔๐ กว่าชีวิต กลายเป็น ๗๐ ชีวิต แม้จำนวนผู้เข้าร่วมจะมาเกินที่คาดไว้เกือบเท่าตัว....แต่ไม่ใช่ปัญหาครับ เราต้องปรับเปลี่ยนกันบ้าง แต่เชื่อแน่ว่า สามารถทำกระบวนการขับเคลื่อนไปได้ด้วยดี <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_4903.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_4903.jpg" border="0" alt="Img_4903" /></a> บรรยากาศรีสอร์ท ยามเช้า <hr /> <h2>การเตรียมงาน</h2> การเตรียมงานครั้งนี้ ถือได้ว่า ใช้เวลานานพอสมควร จากที่ <a href="http://gotoknow.org/profile/suthepkm">คุณสุเทพ ไชยขันธุ์</a> มาพูดคุยที่ มหาวิทยาลัยมหิดล เพื่อปรึกษา หารือ รวมทั้งบอกเล่ารายละเอียดโดยรวมของ workshop ที่ทาง พอช. ได้ตั้งวัตถุประสงค์ไว้ ในการหารือในครั้งนั้น ก็ได้นัดหมายวันที่จะจัดเวทีไว้ และก่อนที่จะถึงเวทีก็จะมีการหารือกันอีกรอบสองที่ พอช.ย่านบางกะปิ อีกครั้ง การเตรียมความพร้อมโดยการหารือทั้งสองครั้งทำให้ผมได้เรียนรู้วัฒนธรรมองค์กรของ พอช. ในระดับหนึ่ง รวมไปถึงเห็นความตั้งใจของคนทำงานที่ต้องการให้ การจัดการความรู้มาเป็นเครื่องมือในการขับเคลื่อนองค์กร เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์บางอย่างที่ตั้งใจไว้ <img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_4902.jpg" border="0" alt="Img_4902" /> สำหรับการเตรียมการของผมในฐานะผู้นำทีมวิทยากร ก็มีในส่วนของการ “ค้นหาคนมีความสามารถ” ติดต่อวิทยากรท่านอื่นๆมาร่วมทีม โดยค้นหาวิทยากรที่คิดว่า มีคุณลักษณะที่จะช่วยเอื้อให้กระบวนการไปสู่เป้าหมายของ พอช.สำเร็จ ผมได้ติดต่อไปยัง SCG. <a href="http://gotoknow.org/profile/thawesin">คุณทวีสิน ฉัตรเฉลิมวิทย์</a> ซึ่งเป็น KM Facilitator ที่เลื่องชื่ออีกท่าน แต่น่าเสียดายว่า ช่วงที่จัด Workshop ท่านไม่ว่าง  ผมคิดว่าจะนำประสบการณ์ของ SCG.ที่ขับเคลื่อนองค์กรด้วย KM เป็นกรณีศึกษาที่มีพลังให้กับ พอช.  แต่ก็โชคดีที่เราได้วิทยากรอีกท่านที่มาจาก บ.วิทยุการบิน แม้ว่าบริษัทฯ กำลังขับเคลื่อนด้วย KM ในช่วงหลังๆ แต่ก็น่าจับตามองทั้งวิธีการ กระบวนการ เส้นทางของการพัฒนา <h2>Action !!!</h2> <img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_4910.jpg" border="0" alt="Img_4910" /> ผมเองรับเป็น Facilitator ดูแลกระบวนการในภาพรวมทั้งหมด โดยย่อยโจทย์สู่ทีมวิทยากร ขบคิด ไตร่ตรอง  นำไปวางแผนการทำเวที อย่างที่ได้เกริ่นไปในบันทึกก่อนหน้าว่า ต้อง Open will (เปิดพลัง) ของคนทำงานให้ได้ โดยใช้กระบวนการ KM ที่ไร้รูปแบบ แต่เน้นเรียนรู้จากสถานการณ์จริง ดังนั้น การทำเวทีครั้งนี้ มีรูปแบบเป็นการคิดกระบวนการรองรับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นจากการวิเคราะห์เป้าหมายอย่างรวดเร็วในแต่ละช่วงของ workshop ก่อนที่เราจะสรุปว่า เราน่าจะนำกระบวนการใดมาใช้เพื่อต่อยอดพลังให้แก่ผู้เข้าร่วมเวที “คุย คิด คลิก คลำ” มีการทำ Dialogue แลกเปลี่ยนเรียนรู้ ที่สำคัญเสริมการ AI (Appreciative  inquiry)ระหว่างผู้เข้าร่วมแลกเปลี่ยน ตรงนี้ก็ถือว่าเป็นเรื่องสำคัญในการสานสัมพันธ์กันระหว่างคนทำงาน เริ่มต้นด้วยการเรียนรู้ “นพลักษณ์ ๙” ศาสตร์ที่ทำให้ เราได้ค้นพบและเรียนรู้ตัวเอง เป็นจุดเริ่มต้นสำคัญที่เราจะไปทำความเข้าใจผู้อื่น ยอมรับในความหลากหลายของความเป็นมนุษย์ เราต้องยอมรับว่าองค์กรมีคนมากมายหลายลักษณ์ ดังนั้นการเข้าใจตนเองและคนอื่น เป็นการลดความขัดแย้งได้ดี นำไปสู่บรรยากาศการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ที่มีความรู้สึกที่ไว้วางใจ ยอมรับ ปรับตัว ของคนในองค์กร กระบวนการทั้งหมด ไม่เน้น “การบรรยาย” แต่จะเน้นกิจกรรมให้คิด และ ปฏิบัติ  มีหลายท่านอาจจะไม่ค่อยเข้าใจว่า ทำไมเราถึงไม่บรรยาย เนื้อหาวิชาการหายไปไหนหมด???  ผมอยากจะบอกว่า <blockquote> ทฤษฏี KM ไปหาอ่านที่ไหนก็ได้ครับ หนังสือ ตำรามีมากมาย และการทำ KM ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับองค์กรแต่อย่างใด แต่ การปฏิบัติจะทำให้เราได้เรียนรู้ว่าในที่สุดแล้วเราจะใช้ KM อย่างไร ที่เหมาะสมกับจริตองค์กรนี้   </blockquote> การเรียนรู้จากการปฏิบัติ ผ่านการทำ Workshop ในครั้งนี้ เราจึงพยายามลดการบรรยายให้มากที่สุด  จะมีก็เพียงแต่การสรุป และ ชี้ให้เห็นบางประเด็นเท่านั้น   เมื่อเราผ่านการทำ workshop มาสองวันเราจะเห็นว่า กระบวนการต่างๆที่ ทีมวิทยากรได้พยายามร้อยเรียงออกมานั้น ล้วนแต่เป็นกระบวนการจัดการความรู้โดยทั้งหมด   หัวใจที่อยากจะเน้นย้ำก็คือ “การเพิ่มพลังให้กับจุดแข็งและการแก้ไขจุดอ่อนขององค์กร” ทุกอย่างจะขับเคลื่อนได้เมื่อ เข้าใจตรงจุดนี้....ผมอยากบอกว่า “บรรยากาศ” สำคัญมาก สำหรับการขับเคลื่อนพัฒนาองค์กรโดยใช้การจัดการความรู้เป็นเครื่องมือ หากบรรยากาศที่ไม่เอื้อด้วยสาเหตุใดๆก็ตาม ย่อมเป็นตัวขัดขวางการไหลของความรู้ที่เป็นพลังขององค์กร ... สิ่งที่ต้องแก้ไข เราควรแก้ไข และประเด็นไหนที่แก้ไขไม่ได้จริงๆก็ต้องยอมรับ แต่สิ่งที่แก้ไขได้ และน่าจะแก้ไขทันทีก็คือ ทัศนคติของตัวเรา เมื่อบรรยากาศในองค์กรมีบางอย่างที่ไม่เอื้อ เราอาจปรับเปลี่ยนยาก แต่บรรยากาศในใจเราขอให้เป็นบรรยากาศที่รื่นรมย์และมีความสุขเป็นสิ่งที่เราใคร่ครวญ ปรับตัว ปรับใจกับสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา อาจไม่ได้ดังใจในบางครั้ง ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ  ในเมื่อเราทำเรื่องใหญ่ๆไม่ได้ ก็ขอให้ทำเรื่องเล็กๆแต่ให้สวยงามครับ มีสว่างก็ต้องมีความมืด แต่เมื่อมีความมืด ก็ขอให้เรียนรู้กับความมืด ไม่มัวแต่นั่งก่นด่าความมืดเพราะไม่มีประโยชน์อะไร สู้เราจุดเทียนกันคนละเล่ม ความมืดนั้นก็พลันสว่าง และฝึกการรอคอย อีกไม่นานก็เช้าแล้ว... ให้กำลังใจคนจุดเทียนทุกท่านครับ   <hr />   เอกสารประกอบการทำ work shop  <ul> <li>เนื้อหา:  <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/kmcodi.pdf">ถอดบทเรียนผ่านประสบการณ์</a> โดย จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร(ท่านสามารถ คลิ้กดาวน์โหลดได้) </li> <li>เนื้อหา: <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/ktswritercodi.pdf">ถอดบทเรียนงานเขียนตัวเอง</a> โดย เกียรติศักดิ์ ม่วงมิตร (ท่านสามารถ คลิ้กดาวน์โหลดได้)  </li> <li>เรื่องเล่า เสียเเม่เเต่ได้ครอบครัวคืนมา โดย คุณสุกานดา เมฆทรงกลด<a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/narrative1codi.pdf">ดาวน์โหลด</a>  </li> <li>เขียนฝันเป็นอักษร เส้นทางนักอยากเขียน โดย จตุพร วิศิษฏ์โชติอังกูร<a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/narrative2codi.pdf">ดาวน์โหลด</a> </li> </ul>

2009-12-14T09:16:06+07:00

ทฤษฏี KM ไปหาอ่านที่ไหนก็ได้ครับ หนังสือ ตำรามีมากมาย และการทำ KM ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับองค์กรแต่อย่างใด แต่ การปฏิบัติจะทำให้เราได้เรียนรู้ว่าในที่สุดแล้วเราจะใช้ KM อย่างไร ที่เหมาะสมกับจริตองค์กรนี้ false 320151

2010-01-02T22:01:44+07:00

false

2009-12-17T12:52:08+07:00

สาระ+บรรยากาศ workshop พอช. KM และการถอดบทเรียน

4302

115

true  <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/1.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/1.JPG" border="0" alt="1" /></a>                           (สถานที่...เขาใหญ่) ทุกวันมีความหมายสำหรับทุกคนและอาจจะพิเศษสำหรับบางคนที่ตั้งใจสำหรับวันหนึ่งวันเพื่อสิ่งใดก็แล้วแต่ มนุษย์เราล้วนอยู่ได้ด้วยความหวังและพลังใจ พร้อมที่จะมุ่งหน้าเดินต่อไปเรื่อยๆเพื่อจะให้ไปถึงเป้าหมายปลายทางที่ตั้งไว้ มีบางท่านบอกว่า เป้าหมายนั้นสำคัญก็จริงอยู่ แต่ระหว่างการเดินทางนั้นมีเรื่องราวหลายเรื่องให้เราได้จดจำ เรียนรู้ เพื่อสั่งสมเป็นทุนในการเดินทางต่อไปของชีวิตเรา ผมจึงไม่ละเลยที่จะเก็บเกี่ยวเรื่องราวแม้เพียงเล็กน้อยที่พบได้ในรายทาง <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/DSC00465pai.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/DSC00465pai.JPG" border="0" alt="Dsc00465pai" /></a>                                                             (สถานที่...บ้านปาย) ความทรงจำที่ผมเคยคิดว่าช่างเป็นความทรงจำที่ไม่ดีเอาเสียเลยในขณะหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านเลยไป ผมก็กลับหันไปมองในอีกแง่มุมว่า  แท้จริงแล้วเป็นการจัดวางของโชคชะตา เมื่อเราได้พบเจอสิ่งหนึ่ง แล้วถึงได้เจออีกสิ่งหนึ่ง เหมือนกับว่าทุกเรื่องราวได้ถูกกำหนดไว้โดยคร่าวๆแล้ว ในรายละเอียดเป็นหน้าที่ของเราที่ต้องบริหารชีวิตเอาเอง <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/P4066531.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/P4066531.JPG" border="0" alt="P4066531" /></a>                                                          (สถานที่...เเม่ฮ่องสอน) การเรียนรู้  การเรียนรู้ของผมเริ่มต้นจาก “ความกล้า” ที่จะพาตัวเองออกไปข้างนอก ทะลายอิสรภาพที่ถูกจองจำเพื่อออกไปสัมผัสชีวิตที่หลากหลาย และมีความตั้งใจอย่างแรงกล้าที่จะเดินเข้าสู่ศูนย์กลางของตัวเอง และเคาะประตูกับความกลัว จนในที่สุดเรื่องที่ว่ายากที่สุด คือการเริ่มต้น ก็ไม่ได้ยากเกินไปอย่างที่ผมคิด เมื่อผ่านตรงนั้นแล้ว ผมก็เริ่มเดินออกมาเรื่อยๆเพื่อเรียนรู้ความกว้างใหญ่ของการเรียนรู้ข้างนอก แต่ไม่ลืมที่จะทบทวนการเป็นไปของด้านในของตัวเอง แม้ว่าไม่ได้สัมพันธ์กันสักเท่าไหร่ในการเรียนรู้ภายนอกกับภายใน แต่ก็เป็นความตั้งใจและพยายามของตัวผมเอง... <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/Eak%20indoor.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/Eak%20indoor.jpg" border="0" alt="Eak%20indoor" /></a>                                                   (สถานที่...ลพบุรี - สระบุรี) เวลา  เวลาที่เหลือไม่เยอะ...ยังมีอีกหลายสิ่งที่เราควรทำ แต่ยังไม่มีโอกาสได้ทำเลย ผมคิดว่าในช่วงเวลาที่เหลืออยู่เป็นสิ่งที่คุณค่า การผ่านล่วงเลยของเวลาเป็นความสูญเปล่าของชีวิตไปด้วย <blockquote> จริงอยู่ว่า  พระอาทิตย์ยังคงทอแสงส่องสว่างอยู่ทุกวัน  แต่วันนี้ก็มีเฉพาะวันนี้เท่านั้น  พรุ่งนี้ก็เป็นวันใหม่แล้ว  วันนี้ก็จะกลายเป็นอดีต </blockquote> <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/DSCF0821.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/DSCF0821.jpg" border="0" alt="Dscf0821" /></a>                                    (สถานที่...หลวงพระบาง,สปป.ลาว) มิตรภาพ – กัลยาณมิตร สิ่งที่เป็นกำลังใจอย่างมากสำหรับการเดินทางของผม นั่นคือ มิตรภาพจากกัลยาณมิตร ไม่ว่าจะเป็นสายตาที่เจือไปด้วยความห่วงหาอาทร การให้โอกาส คำพูด หรือ แม้แต่ความรู้สึกที่ดีไม่ว่าจะส่งผ่านสื่อใดๆ ก็แล้วแต่ ล้วนแล้วแต่เป็นแรงขับเคลื่อนที่ดีของผม <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/IMG_0128.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/IMG_0128.JPG" border="0" alt="Img_0128" /></a>                                             (สถานที่...หาดใหญ่ - สงขลา) ความจริง  ในระหว่างทางเราก็กลับพบว่า นอกจากความชื่นชมยินดีในการพิชิตเส้นทางแล้ว ผมยังพบความจริงที่น่าขื่นขมสำหรับชีวิตอีกหลายเรื่อง เจอครั้งแรกก็ทุกข์เสียจนรู้สึกแย่และทดท้อ แต่เมื่อคิดอีกที ก็เป็นเรื่องที่ดี ความจริงก็คือความจริง เมื่อไหร่ก็ตามที่เรายอมรับความจริงที่เจ็บปวดเหล่านั้นได้  ก็หมายถึงการพัฒนาปัญญา ให้รู้เท่าทันสิ่งที่เกิด ย่อมมาจากเหตุ เราได้ทบทวน ใคร่ครวญอยู่เสมอ ...เข้าใจชีวิตมากขึ้น <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/DSCF4432.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/DSCF4432.jpg" border="0" alt="Dscf4432" /></a>                              (สถานที่...วาวี - เชียงราย) ความฝัน ความฝันที่ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ความฝันของผมพร้อมที่จะเป็นความจริงได้ตลอดเวลา เพียงผมมีเงื่อนไขกับตัวเองว่าต้องกล้าที่จะเดินทางไปสู่ความฝันนั้น ความฝันของเราไม่ใช่เรื่องเพ้อฝันที่เปราะบางแตกหักง่าย แต่เป็นความฝันที่แข็งแรง แกร่งกร้าน และพร้อมมือรับแบบทดสอบ <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/phamonbanner.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/phamonbanner.jpg" border="0" alt="Phamonbanner" /></a>                                            (สถานที่...อินทนนท์ - เชียงใหม่) เดินต่อไป...และ เดินต่อไป สุดท้ายแล้วเป้าหมายที่พิชิตใด้ในความฝันแต่ละช่วง ก็เป็นเพียงความภูมิใจชั่วครั้ง ชั่วคราว เมื่อเวลาได้ผ่านไปความภาคภูมิใจนั้นก็ลดระดับเป็นความธรรมดาที่เราได้ผ่านมาแล้ว เรากลับมองเป้าหมายที่ไกลออกไปอีก...สิ่งที่พบอีกอย่างก็คือ ปลายทางของความคาดหวังมักจะไม่ใช่สิ่งที่เราตั้งใจไว้เมื่อต้นทาง แค่ขยับเรื่องของเวลา ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปทั้งหมด <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/DSCF2564.JPG"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/DSCF2564.JPG" border="0" alt="Dscf2564" /></a>                                                              (สถานที่...ปาย) ไม่ยึดติดในกรอบใดกรอบหนึ่ง ยืดหยุ่น และปรับไปอย่างไร้รูปแบบ แต่สำคัญที่เรายังคงหลักการและเป้าหมายที่ชัดเจน  <a href="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/P10103211pai.jpg"><img class="upload" src="http://gotoknow.org/file/mhsresearch/preview/P10103211pai.jpg" border="0" alt="P10103211pai" /></a>                                        (สถานที่...วัดจันทร์ - เชียงใหม่) <hr /> บันทึกไว้ในวันคล้ายวันเกิดของคนเล็กๆคนหนึ่ง ๙ ธ.ค. ๕๒ ศาลายา,นครปฐม     *** อยากจะใช้คำว่า "ถอดบทเรียนชีวิต" เเต่ดูเป็นคำใหญ่มากไป บันทึกเล็กๆนี้ขอเพียงเป็นการ "ทบทวน" ช่วงเวลาที่ผ่านมาของตนเอง อาจเป็นเพียงบางเสี้ยวของการเดินทาง แม้ไม่ใช่ทั้งหมด แต่ผมอยากจะบอกเล่า         <object width="425" height="344" data="http://www.youtube.com/v/d3dZT5XDvxg&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" type="application/x-shockwave-flash"> <param name="allowFullScreen" value="true" /> <param name="allowScriptAccess" value="always" /> <param name="src" value="http://www.youtube.com/v/d3dZT5XDvxg&rel=0&color1=0xb1b1b1&color2=0xcfcfcf&hl=en_US&feature=player_embedded&fs=1" /> <param name="allowfullscreen" value="true" /> </object> <a href="http://bigbang.bloggoo.com">ปาย เเม่ฮ่องสอน</a>

2009-12-09T08:36:11+07:00

ความจริงก็คือความจริง เมื่อไหร่ก็ตามที่เรายอมรับความจริงที่เจ็บปวดเหล่านั้นได้ ก็หมายถึงการพัฒนาปัญญา ให้รู้เท่าทันสิ่งที่เกิด ย่อมมาจากเหตุ เราได้ทบทวน ใคร่ครวญอยู่เสมอ ...เข้าใจชีวิตมากขึ้น false 319026

2009-12-24T13:43:34+07:00

false

2009-12-09T15:05:18+07:00

ทบทวน : ในช่วงเวลาของชีวิตที่ผ่านเลย