กุกกัก มิใช่กุบกับ

15072

true วิถีชีวิตของแต่ละคนย่อมแตกต่างกันไป บางคนนั้นดำเนินชีวิตไปอย่างสะดวกราบรื่นสดใส บางคนอาจแปรจากหน้ามือเป็นหลังมือ หรือบางคนก็อาจลุ่มๆ ดอนๆ เป็นต้น สำหรับผู้เขียนนั้น เริ่มสำเนียกด้วยตนเองตั้งแต่เป็นวัยรุ่นว่าทำไมมันจึงกุกกักอยู่เรื่อยๆ จนกระทั้งได้ศึกษาโหราศาสตร์ในประเด็นที่ว่า ถ้ามีดาวพระเคราะห์มารวมตัวกันในภพทุสถาน คือภพอริ มรณะ และวินาศแล้ว จะทำให้วิถีชีวิตเจ้าของดวงชาตาติดขัด ไม่ราบรื่น หรือไม่ได้ดังใจ ซึ่งผู้เขียนก็มีดวงชาตาเป็นอย่างนี้ และต่อมาเมื่อเจอดวงใดมีดาวมารวมอยู่ในภพทุสถานทำนองนี้ ผู้เขียนมักจะเรียกง่ายๆ ว่า "ดวงกุกกัก" กุกกัก เป็นคำปักษ์ใต้บ้านเรา มีความหมายว่า ไม่ได้ดังใจ ติดขัด ไม่ราบรื่น ไม่สะดวก อะไรทำนองนี้ เมื่อเป็นดวงกุกกัก นั่นก็คือ จะเป็นคนดีก็ไม่ได้ดังใจ จะเป็นคนชั่วก็ไม่อาจจะชั่วได้ จะขยันก็มีเหตุให้ต้องชะงัก หรือจะขี้คร้านเหลวไหลบ้างก็มีสาเหตุให้ต้องฝืนทำจนได้... ผู้เขียนไม่ได้บิณฑบาตประจำเกือบปีแล้ว พอเริ่มออกไปได้ ๒-๓ เช้าก็ต้องมีเหตุให้หยุด ก่อนหน้านี้ก็ญาติเสียบ้าง มีงานวัดคุ้นเคยบ้าง... หลังสุดก็ก่อนเข้าพรรษา พอออกไปได้ ๒-๓ เช้า หน้าอกกระแทกกับอ่างน้ำ ทำให้จำเป็นต้องหยุดพักฟื้น จึงไม่บิณฑบาตเลยทั้งภายในพรรษา ออกพรรษามาฝนก็ตกไม่เลิก วันก่อนจึงฝืนชาตาโดยออกไปบิณฑบาต แต่ออกได้เพียง ๒-๓ เช้า ก็เป็นไข้หวัด ค่อยๆ แรงขึ้นจนต้องหยุดบิณฑบาตอีกแล้ว ซึ่งตอนนี้ก็ยังไข้อยู่... คราวใดก็ตามที่ไม่ได้ดังใจ ผู้เขียนมักจะมาคิดซ้ำเรื่องดวงกุกกัก ว่าจะเขียนบ่นเล่นๆ เมื่อคืนก่อนก็ไข้ขึ้นสูงเกินไป จึงไม่ได้เขียน เพียงแต่นั่งทบทวนจึงเห็นว่า กุกกัก คำนี้ผู้เขียนไม่เคยได้ยินจากใครหลายปีแล้ว ทำท่าจะเป็นคำปักษ์ใต้ที่กำลังจะเลือนหายไป บังเอิญอีกคำหนึ่งผุดขึ้นมาสู่คลองความคิดคือ กุบกับ ซึ่งผู้เขียนก็ไม่เคยได้ยินหลายปีแล้วเหมือนกัน จึงได้ตั้งชื่อบันทึกนี้ว่า กุกกัก มิใช่กุบกับ   กุบกับ หมายถึง รีบเร่ง ด่วน เร่งร้อน... ดังเช่น "เมื่อเช้าตื่นสาย กุบกับมาทำงาน ลืมมือถือไว้ที่บ้านเหลย" เฉพาะกุบกับ นึกได้ว่ามีคำว่า แขบ เป็นไวพจน์ที่ใช้แทนกันได้ในภาษาปักษ์ใต้ ดังเช่น "เมื่อเช้าตื่นสาย แขบมาทำงาน ลืมมือถือไว้ที่บ้านเหลย"   สรุปว่า กุกกัก กับ กุบกับ แม้จะออกเสียงคล้ายกัน แต่ความหมายก็ไม่ใกล้เคียงกัน ซึ่งทั้งกุกกักและกุบกับสองคำนี้ กำลังเลือนหายไปจากสำนวนปักษ์ใต้บ้านเราด้วยอิทธิพลของสื่อโทรทัศน์เป็นต้น  อนึ่ง แขบ ซึ่งเป็นไวพจน์ของกุบกับนี้ ในสำนวนปักษ์ใต้ยังมีความหมายงอกขึ้นไปจากเดิม นั่นคือ ไฟแขบ แปลว่า ไฟฉาย และเมื่อพิจารณาตามศัพท์ ไฟแขบกับไฟฉาย แม้จะเป็นสิ่งเดียวกันแต่อาจแปลออกมาต่างกัน กล่าวคือ <ul> <li>ไฟฉาย คือ ไฟที่ส่องแสงออกมา (ฉาย = ส่องแสง)</li> <li>ไฟแขบ คือ ไฟที่ต้องการใช้อย่างเร่งรีบ (แขบ = เร่งรีบ)</li> </ul> เมื่อมาถึงตอนนี้ ก็นึกขึ้นได้ว่า สำนวนปักษ์ใต้ที่เรียกไฟฉายว่า ไฟกุบกับ ก็เคยได้ยิน เพียงแต่ไม่ทั่วไปเหมือนกับคำว่าไฟแขบเท่านั้น

2009-12-07T23:50:58+07:00

กุกกัก มิใช่กุบกับ false 318786

2009-12-27T23:14:51+07:00

false

2009-12-07T23:58:24+07:00

กุกกัก มิใช่กุบกับ

15072

true วันก่อน... กำลังฉันเพลอยู่กับหลวงพี่อีกรูปที่กุฏิ ผู้เขียนเลือกดูอาหารบิณฑบาต ก็ไปเจอน้ำข้าวกล้องใส่ถุงซึ่งมีฉลากบอกยี้ห้อเรียบร้อย จึงหยิบขึ้นมาถามหลวงพี่ว่า... <ul> <li>เคยฉันหม้าย ? รสชาดพันพรื้อ ? </li> <li>เคยฉัน รสชาดเหมือนน้ำหม้อ</li> </ul> แล้วหลวงพี่ก็มีประเด็นคุยต่อว่า่ วันก่อน ถามพระหนุ่มเณรโค้งในวัดว่า รู้จักน้ำหม้อหม้าย ? ปรากฎว่าไม่มีใครรู้จัก พวกนั้นเกิดไม่ทันกินน้ำหม้อ !  ผู้เขียนก็รำลึกถึงความหลังแล้วก็ตั้งประเด็นต่อว่า ตอนเราเด็กๆ นั้น เค้ายังหุงข้าวรินน้ำ หรือหุงข้าวเช็ดน้ำ โดยเทน้ำข้าวทิ้งหลังจากหม้อข้าวเดือดแล้ว... ครูที่โรงเรียนจะสอนว่า น้ำข้าวนั้นอุดมไปด้วยวิตามินและสารอาหาร ดังนั้น ให้กลับไปบอกแม่หรือญาติผู้ใหญ่ที่บ้านว่า เวลาหุงข้าวอย่าเทน้ำข้าวทิ้งหรืออย่าหุงข้าวเช็ดน้ำ... ต่อมาการหุงข้าวเช็ดน้ำก็ค่อยๆ เลือนหายไป และเมื่อมาถึงยุคหม้อหุงข้าวไฟฟ้า เรื่องการหุงข้าวเช็ดน้ำก็เป็นเพียงเรื่องเล่าเท่านั้น น้ำข้าวที่เททิ้งหลังจากหม้อข้าวเดือดนี้เอง ปักษ์ใต้เรียกว่า่ น้ำหม้อ ซึ่งคนเฒ่าคนแก่มักจะรินใส่ถ้วยไว้แล้วเติมเกลือเล็กน้อยเก็บไว้ให้ลูกหลาน ดังนั้น คนรุ่นผู้เขียนเป็นต้นไป (น่าจะอายุสี่สิบขึ้นไป) จะรู้จักรสชาดของน้ำหม้อเป็นอย่างดี... แต่ด้วยนโยบา่ยของทางการไม่ให้หุงข้าวเช็ดน้ำ และด้วยหม้อหุงข้าวไฟฟ้าในปัจจุบัน ทำให้เด็กยุคหลัง (น่าจะอายุสามสิบลงมา) จึงไม่รู้จักน้ำหม้อโดยประการฉะนี้ หลวงพี่ตั้งประเด็นต่อว่า วิธีการหุงข้าวไม่รินน้ำนั้น ผมหัดมาตั้งแต่เด็กๆ... เวลาหุงข้าวนั้น ตอนแรกก็ใส่ทางโหนด (ก้านใบขนาดใหญ่ของตาลตะโหนด ใช้ทำไม้ฟืนได้) พอหม้อข้าวอีพลุ้ง (จะเดือด) ก็เติมงวงโหนด (ส่วนที่เป็นช่อดอกและเกษรของตาลตะโหนด) เข้าไปในเตา เมื่อทางโหนดไหม้หมด งวงโหนดก็จะเป็นถ่าน ทำให้ข้าวสุกพอดี ไม่ต้องรินน้ำ... แล้วหลวงพี่ก็คุยว่า ผมพยายามคำนวนจนได้สูตรว่าใส่ทางโหนดและงวงโหนดเท่าไหร่จนข้าวสุกพอดี เพราะขี้เกียจเฝ้า ผมจะไปเล่น...   ดง คำนี้ผุดขึ้นมาในคลองความคิด การหุงข้าวในสมัยก่อนนั้น หลังจากรินน้ำแล้วก็จะลดไฟในเตาลง ไม่ใช้ความร้อนมาก แล้วเอาหม้อข้าววางบนเตา จนกระทั้งข้าวสุก ทำนองนี้เรียกว่า ดง  เพราะถ้าไม่ลดไฟในเตาลงข้าวในหม้อจะไหม้... เมื่อพิจารณาตามนี้ คำว่า ดง น่าจะหมายถึง การทำให้ข้าวสุกอย่างช้าๆ ... ซึ่งคำนี้ในสมัยก่อนทุกคนจะรู้และเข้าใจกันดี ดังเช่น... <ul> <li>เฮ ! พ่อไอ้บ่าว ฉานตั้งหม้อไว้ในครัว ตอเดียวรินน้ำแล้วดงเสียกัน</li> <li>หมึงหม้ายโร้จักไหร่ หุงข้าวไม่ดง หม้ายเหม็ดแหละ โร้หม้าย !</li> </ul>   ดง นอกจากใช้ในการหุงข้าวเบื้องต้นแล้ว ก็อาจใช้ในกรณีอื่นได้บ้างเช่น... <ul> <li>เห้อ ! แม่ไอ้บ่าว โดกวัวต้มยอดมวงในทะเปื่อยแล้ว ดงไว้กัน เดียวน้ำอีแห้งเสีย</li> <li>(กระดูกวัวต้มใบชะมวงในกะทะเปื่อยแล้ว ให้ลดไฟในเตาลงด้วย มิฉะนั้น น้ำต้มในกะทะจะแห้ง)</li> </ul> ตามนัยนี้ ดง หมายถึง การลดไฟในการหุงต้มให้อ่อนลง แต่มิใช่การดับไฟ เพื่อจะให้ไฟอ่อนๆ นั้น ช่วยรักษาความร้อนของสิ่งที่กำลังหุงต้มนั้นไว้ได้นานๆ ด้วย...   การดงนั้น ถ้าทิ้งไว้นานๆ ไฟในเตาก็จะค่อยม้อดดับไปเอง ซึ่งนั้นเป็นเรื่องที่เข้าใจกันโดยทั่วไป... แต่ถ้าประสงค์มิให้ไฟดับ ก็อาจเพิ่มถ่านเพิ่มฟืนครั้งละนิดหน่อยเป็นการรักษาความร้อนของหม้อหุงต้มไว้ เช่น ตามงานเลี้ยงตามบ้านหรือวัดในสมัยก่อน หม้อหรือกะทะุที่ใช้ต้มขนาดใหญ่มักจะดงไว้ทั้งวันทั้งคืนเพื่อใครมาตักไปกินจะร้อนอยู่ตลอด ซึ่ง ดง ตามนัยนี้ ตรงกับคำว่า อุ่น ในภาษากลางนั่นเอง   ย้อนกลับไปยังหลวงพี่ เมื่อผู้เขียนยกคำว่า ดง ขึ้นมา หลวงพี่ก็เข้าใจทันที แต่ท่านก็บอกว่า ผมนึกไม่ออกแล้วว่าภาษากลางเค้าเรียกว่าพรื้อ ? ดังนั้น จึงใคร่จะถามว่า ดง ตามที่เล่ามานี้ ภาษากลางใช้ว่าอย่างไร ?

2009-07-25T09:13:10+07:00

ดง (คำปักษ์ใต้) false 279950

2009-11-17T19:34:31+07:00

false

2009-07-25T09:17:50+07:00

ดง (คำปักษ์ใต้)

15072

true จากครั้งก่อน... <a href="http://gotoknow.org/blog/paktay/253122" target="_blank">(คลิกที่นี้)</a> หลังจากเสร็จพิธีตอนเที่ยงแล้ว กลุ่มผู้เขียนก็เดินออกจากบ้านบ่อสวนเพื่อไปสวดมาติกาบังสุกุลที่หลุมศพ (ฮ้วงซุ้ย) ชาวไทยเชื้อสายจีนบริเวณสวนรอยต่อระหว่างบ้านบ่อสวนกับบ้านแหลมสน เสร็จพิธีแล้วก็เดิมมาชมสวนป่าโกงกางซึ่งอยู่ตรงกันข้าม ได้ถ่ายรูปไว้ต้วยตามประสาคนเห่อของใหม่ วันนี้โอกาสดีจึงเอามาฝาก...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/01.jpg" border="0" width="300" height="225" />      <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/02.jpg" border="0" width="301" height="226" /> เดินออกจากบ้านบ่อสวนไปบ้านแหลมสน ซึ่งสุดบ้านแหลมสนจะเป็นบ่อเก๋ง แต่สำนวนปักษ์ใต้ออกเสียงว่า บ่อเก้ง...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/03.jpg" border="0" width="353" height="264" />    <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/04.jpg" border="0" width="265" height="199" /> นี้แหละ ! บ่อเก้ง ซึ่งได้รับการอนุรักษ์ไว้... และเมื่อเลยบ่อเก้งไป ด้านขวามือหรือฝั่งตะวันตกของถนนก็จะเจอหลุมฝังศพฝรั่ง ดูตามหลักก็ครบร้อยปีพอดี (1909) เล่ากันว่าเป็นศพของชาวฮอลันดามาค้าขายแล้วได้ถึงแก่กรรมลง เมื่อก่อนด้านบนหลักจะมีไม้กางเขนติดอยู่ แต่เดียวนี้เหลือเพียงแต่แกนเท่านั้น.   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/17.jpg" border="0" width="296" height="222" />     <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/18.jpg" border="0" width="300" height="225" /> ถึงแล้วสวนป่าโกงกาง... เดิมป่าชายเลนแถบนี้ ตอนผู้เขียนยังบิณฑบาตผ่านอยู่นั้นเสื่อมโทรมมากแล้ว เพิ่งมีการฟื้นฟูโดยการนำโกงกางมาปลูกเมื่อสิบกว่าปีมานี้เอง มีการทำทางเดินคอนกรีตเพื่อให้เข้าไปชมได้...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/08.jpg" border="0" width="197" height="147" />   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/06.jpg" border="0" width="201" height="151" />   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/07.jpg" border="0" width="245" height="184" /> สองข้างทางเดินจะเป็นป่าโกงกาง ซึ่งบางช่วงก็หนาทึบ บางช่วงก็พอมีล่องน้ำให้เรือเข้ามาจับปูจับปลาได้... ส่วนภาพด้านขวามือ เมื่อมองทะลุออกไปเห็นแสงสว่าง คือริมปากอ่าวทะเลสาบสงขลาหรือคลองบ่อยาง.   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/05.jpg" border="0" width="454" height="342" /> จากด้านในสุดก็จะมาออกริมทะเล ซึ่งมีทางเดินเรียบทะเลให้ชมทัศนียภาพอีกครั้ง มองจากภายนอกจะเห็นเป็นโกงกางเขียวชะอุ่มขึ้นอยู่กลางริมทะเล... <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/11.jpg" border="0" width="228" height="172" />  <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/10.jpg" border="0" width="188" height="291" />  <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/09.jpg" border="0" width="212" height="159" /> ผลหรือลูกโกงกาง จะยาวเรียวเล็กคล้ายดอกธนู ห้อยอยู่เต็มต้น เมื่อสุกเต็มที่ก็จะร่วงหล่นปักดินโคลนแล้วงอกใหม่ขึ้นได้ทันที... นี้แหละธรรมชาติสร้างสรรค์.    <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/14.jpg" border="0" width="306" height="230" />     <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/16.jpg" border="0" width="304" height="229" /> ชมภายในเสร็จก็กลับมาด้านนอก พวกว่าให้ถ่ายกองดินปากรูปูเปรี้ยว (ไม่แน่ใจภาคกลางเรียกยังไง) และภาพปลาตีน เพื่อให้เห็นความสมบูรณ์ของธรรมชาติ... อันที่จริงก็มีสัตว์เล็กๆ อื่นๆ อีกเยอะ แต่มีรถโยมผ่านมา อาสาจะไปส่งที่วัดสุวรรณคีรี แหลมสน จึงต้องรีบขึ้นรถ...

2009-04-05T17:13:36+07:00

ชมสวนป่าโกงกาง false 253625

2009-04-06T08:35:19+07:00

false

2009-04-05T17:18:07+07:00

ชมสวนป่าโกงกาง

15072

true วันนี้... ผู้เขียนได้รับอาราธนานิมนต์ไปร่วมงานสรงน้ำหลวงพ่อทวดและอาบน้ำคนเฒ่าคนแก่ที่บ้านบ่อสวน ซึ่งที่จัดงานก็บริเวณหน้ามณฑปหลวงพ่อทวด บางท่านอาจสงสัยว่าสถานที่นี้อยู่ที่ไหนและทำไมจึงต้องเกี่ยวข้องกับหลวงพ่อทวด เราก็มาดูภาพกันดีกว่าเพื่อจะได้เข้าใจง่ายๆ... <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/khongbuyang.jpg" border="0" width="435" height="326" /> ปากอ่าวทะเลสาบสงขลา ซึ่งปัจจุบันฝั่งซ้ายมือคืออำเภอสิงหนคร ฝั่งขวามือคืออำเภอเมืองสงขลา เมื่อเลยปากอ่าวออกไปก็จะเป็นทะเลหลวง... เมื่อก่อนบริเวณนี้จะเรียกกันว่า คลองบ่อยาง <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/khongbuyang2.jpg" border="0" width="312" height="232" />    <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/khongbuyang3.jpg" border="0" width="309" height="233" /> ฝั่งนี้คือบริเวณบ้านบ่อสวน อำเภอสิงหนคร และเมื่อข้ามปากอ่าวหรือคลองบ่อยางไปฝั่งโน้นก็คือบ้านแหลมทราย อำเภอเมืองสงขลา... ภาพซ้ายมือถ่ายจากด้านล่าง ส่วนภาพขวามือถ่ายด้านบนหน้ามณฑปหลวงพ่อทวด... <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/mondob.jpg" border="0" width="282" height="376" />     <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/mondob2.jpg" border="0" width="325" height="244" /> มณฑปหลวงพ่อทวดตั้งอยู่บนเนินหินติดถนนภายในหมู่บ้าน โดยภาพซ้ายมือถ่ายจากริมถนนเชิงบันได ส่วนภาพขวามือถ่ายภายในมณฑปซึ่งเป็นที่ประดิษฐานรูปเหมือนหลวงพ่อทวด... ตามประวัติ... บ้านเดิมของหลวงพ่อทวดอยู่ที่บ้านต้นเลียบ และเมื่อบวชแล้วก็มาอยู่วัดพะโคะ อำเภอสทิงพระ ซึ่งอยู่ถัดจากจุดนี้ไปทางทางทิศเหนือประมาณ ๕๐ กิโลเมตร จึงมีประวัติเล่าลือว่าจุดนี้เคยเป็นที่ปักกลดของหลวงพ่อทวดก่อนที่ท่านจะข้ามคลองไปยังฝั่งบ่อยาง หรือข้ามจากฝั่งบ่อยางเพื่อเดินทางกลับไปยังบ้านเดิมวัดเดิมของท่าน... แม้จะมีประวัติเล่าลือมานาน แต่มณฑปหลักฐานจุดนี้ก็เพิ่งสร้างไม่นานนัก (ไม่เกินยี่สิบปี เพราะสร้างหลังผู้เขียนบวช)... เรื่องย่อว่า มีผู้หญิงชาวบ้านบ่อสวนคนหนึ่งเป็นคนทรงหลวงพ่อทวด และมีอดีตผู้ว่าราชการจังหวัดท่านหนึ่งซึ่งบ้านเกิดอยู่สงขลาได้ทำเอกสารสำคัญหายบนรถไฟ ก็สอบถามค้นหาหลายที่แต่ไม่ได้ร่องรอย จึงมีคนแนะนำให้มาหาคนทรงคนนี้ เธอบอกถูกและชี้เบาะแสจนได้เอกสารคืนมา ต่อมาอดีตผู้ว่าจึงเป็นกำลังหลักชักชวนกันสร้างมณฑปนี้จนสำเร็จลุล่วงไปได้... คนทรงหลวงพ่อทวด (ตอนนี้นึกชื่อไม่ออก) ผู้เขียนก็เคยเห็น แต่ไม่คุ้นเคยนัก อายุน่าจะไม่แก่กว่าผู้เขียน แต่เธอถึงแก่กรรมไปหลายปีแล้ว ดังนั้น เราผ่านเรื่องนี้ไปดูงานกันดีกว่า...       <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam1.jpg" border="0" width="322" height="242" />       <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam2.jpg" border="0" width="267" height="200" /> มณฑปในภาพซ้ายมือที่เห็นไกลๆ นั่นคือมณฑปหลวงพ่อทวด... ส่วนภาพขวามือนั้น คือ คุณจารึก ชุมวงศ์ ประธานสภาเทศบาลเมืองสิงหนคร ซึ่งรับหน้าที่เป็นประธานจัดงานในครั้งนี้ ถ่ายรูปเป็นที่ระลึกร่วมกับบรรดานางมโนราห์ที่มาร่วมรำถวายหลวงพ่อทวดในครั้งนี้...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam3.jpg" border="0" width="312" height="234" />   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam5.jpg" border="0" width="313" height="233" /> ก่อนจะเริ่มพิธีเปิดงาน มีการร่ายรำมโนราห์พร้อมเครื่องดนตรีตามแบบฉบับของปักษ์ใต้...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam6.jpg" border="0" width="308" height="231" />  <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam7.jpg" border="0" width="310" height="233" /> คุณเสริมศักดิ์ จันทร์สว่าง นายกเทศมนตรีเมืองสิงหนคร กล่าวเปิดงานและจุดเทียนบูชาพระรัตนตรัย...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam8.jpg" border="0" width="330" height="247" />     <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/abnam9.jpg" border="0" width="259" height="193" /> เริ่มพิธีสงฆ์...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/a11.jpg" border="0" width="308" height="231" />    <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/a14.jpg" border="0" width="300" height="235" /> เสร็จพิธีสงฆ์ พระคุณเจ้าก็กระทำภัตรกิจ... ส่วนบรรดาญาติโยม จะชวนกันมาชิม ถือจานไปหาหม้อ หรือใส่ถุงหิ้วกลับบ้าน ท่านประธานจารึกบอกว่าตามอัธยาศัย...   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/a12.jpg" border="0" width="342" height="257" />      <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/a14.1.jpg" border="0" width="238" height="316" /> ต่อจากนั้นก็ทยอยกันมาสรงน้ำรูปเหมือนหลวงพ่อทวดที่บุษบก... ทั่นประธานจารึก อธิษฐานอย่างตั้งอกตั้งใจ สงสัยว่าจะอธิษฐานให้ได้เป็นประธานอีกสมัย หรือขอให้สภาอย่าล่มเหมือนสภาระดับชาติก็ไม่แน่ (......)   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/a15.jpg" border="0" width="309" height="232" />   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/a17.jpg" border="0" width="313" height="235" /> ต่อจากนั้นก็ไปรดน้ำคนเฒ่าคนแก่ประจำหมู่บ้าน... และก่อนกลับก็บูชาหลวงพ่อทวดของบ้านบ่อสวนไปเป็นศิริมงคล หรือจะบริจาคเพิ่มเติมเป็นการส่วนตัวตามกำลังศรัทธา.   <img src="http://gotoknow.org/file/bmchaiwut/buseon.jpg" border="0" width="417" height="314" /> บ่อสวน... สัญลักษณ์ของบ้านบ่อสวน ตำบลหัวเขา อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา และปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของเทศบาลเมืองสิงหนคร.

2009-04-03T18:26:22+07:00

บ่อสวน : ที่ปักกลดหลวงพ่อทวด false 253122

2009-04-06T08:34:23+07:00

false

2009-04-03T18:41:21+07:00

บ่อสวน : ที่ปักกลดหลวงพ่อทวด

15072

true วันก่อนให้ความเห็นในบันทึกของบังหีมเกี่ยวกับลูกแหยงไข่ (<a href="http://gotoknow.org/blog/bangheem/235360?page=1" target="_blank">คลิกที่นี้</a> ดูความเห็นที่ ๓) ก็ตั้งใจว่าจะนำมาเล่าแต่ก็ปล่อยเลย... หลายวันต่อมา บังก็ไปปรารภกับอาจารย์ท่านหนึ่งว่า ถ้าผู้เขียนทำราคาได้กิโลละ ๒๐๐-๒๕๐ จะทดลองเลี้ยง (ขออภัยบังด้วย ครอบครัวเลิกค้าปลามาสิบกว่าปีแล้ว)... ก็กระตุ้นให้ใคร่จะเขียนอีกคราว แต่ก็ปล่อยผ่านไป จนกระทั้งคืนนี้จึงได้มีโอกาสเขียน... ลูกแหยงไข่ ก็คือ ปลาแขยงที่มีไข่ นั้นเอง... นอกประเด็นนิด ภาษาปักษ์ใต้บ้านเรานั้นคำว่า ลูก หรือบางท้องถิ่นอาจออกเสียงเพี้ยนว่า โลก ใช้เรียกสิ่งทั่วไปที่ค่อนข้างจะเล็กหรือเป็นชนิดเล็กๆ ถ้าเป็นจำพวกปลาก็เช่น ลูกกริม (ปลากัด) ลูกหมอ (ปลาหมอ) ลูกเด่ (ปลากระดี่) ลูกหลังเขียว (ปลาหลังเขียว)... ปลาแขยง หรือ ลูกแหยง นี้ ตามความจำในสมัยเด็ก แบ่งเป็น ๒ ชนิด ถ้าตัวใหญ่ๆ เรียกกันว่า แหยงหมู แต่ถ้าตัวเล็กๆ เรียกกันว่า แหยงขี้ไก่... รอบทะเลสาบสงขลาเมื่อ ๓๐-๔๐ ปี ก่อนนั้น ทุกริมน้ำของทะเลสาบจะมีลูกแหยงอาศัยอยู่ ซึ่งการละเล่นสำหรับเด็กๆ อย่างหนึ่งในสมัยนั้นก็คือใช้เบ็ดเล็กๆ ตกลูกแหยง... เฉพาะบ้านคูขุดในสมัยนั้น สำหรับเรือนที่มีบางส่วนอยู่ในทะเลจะมีส้วมยื่นลงในทะเลสาบ ซึ่งพอถ่ายอุจจาระลงน้ำ จะมีลูกซิวและลูกแหยงนับร้อยนับพันตัวโผล่ขึ้นมากิน ซึ่งภาพเหล่านี้ชินตาในสมัยนั้น (ส่วนเรือนที่ถัดมาจากริมทะเลมักจะมีส้วมซึมใช้) พอย่างเข้าฤดูฝน เมื่อฝนตกผ่านไปๆ น้ำทะเลเริ่มขยับรุกล้ำพื้นที่ในหมู่บ้าน และไม่นานถนนภายในหมู่บ้านก็จะเปลี่ยนเป็นคลอง ทุกหลักคาเรือนจะใช้เรือสัญจร... ซึ่งในช่วงที่ยังไม่ใช้เรือ น้ำตามถนนประมาณตาตุ่มถึงแข้งนี้เอง จะมีลูกแหยงลอยหัวอยู่ทั่วไป ดังนั้น จะเดินไปไหนภายในหมู่บ้าน นอกจากจะต้องลุยน้ำลุยโคลนแล้ว ก็ต้องระวังจะเหยียบลูกแหยงอีกต่างหาก... การลุยน้ำลุยโคลนและระวังลูกแหยงทำนองนี้ ปีหนึ่งจะมีสองครั้งคือช่วงต้นฤดูฝน และช่วงหมดฤดูฝนเข้าสู่ฤดูร้อน... พวกคนในท้องถิ่นมักจะแบ่งฤดูตามสภาพการสัญจรภายในหมู่บ้านว่า ฤดูน้ำ ฤดูโคลน และฤดูแห้ง... กลับมาว่าเรื่องลูกแหยง... สมัยนั้น แม้ลูกแหยงจะมีมาก แต่ก็มีคนนิยมกินกันค่อนข้างน้อย เหตุผลเพราะมีกุ้งปูปลาอย่างอื่นที่น่ากินเยอะแยะ และเพราะความเชื่อว่าลูกแหยงกินขี้ (ประการนี้สำคัญ) ดังนั้น ลูกแหยงจึงเป็นปลาที่ไม่มีราคา จะทำให้มีราคาขึ้นได้ก็ต้องทำเป็นปลาแห้ง (ปลาเค็ม) ซึ่งก็เป็นสินค้าออกอย่างหนึ่งในสมัยนั้น.... อย่างไรก็ตาม ถ้าจะเทียบรสชาดของลูกแหยงในเมื่อนำมาประกอบเป็นอาหาร ไม่ถือว่าขี้เหร่นัก เพราะมีความคาวน้อยกว่ามาก หากจะเทียบกับปลาหัวโม้ง (เคยเล่าไว้ <a href="http://gotoknow.org/blog/paktay/144411" target="_blank">คลิกที่นี้</a>) และลูกแหยงก็อาจนำมาแกงส้มหรือแกงเผ็ดเป็นต้น ตามประสาอาหารปักษ์ใต้ได้เหมือนกับปลามีเงี่ยงไม่มีเกล็ดอื่นๆ เช่น ปลากด ปลาหัวโม้ง ปลาดุก ปลามิหรั่ง (ดุกทะเล)... ข้อด้อยของปลาแหยงก็เพียงแต่ตัวเล็กเกินไป ส่วนข้อเด่นก็คือ ไข่ปลาแหยงอร่อยมาก กล่าวได้ว่า ไข่ปลาข้างต้นที่ยกตัวอย่างมา ไม่อาจเทียบได้กับไข่ปลาแหยงเลย... ดังนั้น  พ่อครัวหรือแม่ครัวในสมัยนั้น ถ้าเห็นว่าปลาแหยงมีไข่ ก็มักจะคัดเลือกเฉพาะตัวที่มีไข่มาแกงส้มหรือผัดเผ็ด... ผู้เขียนมั่นใจที่จะยืนยันว่า ถ้าไปกินข้าวบ้านใคร หากบ้านนั้นมีผัดเผ็ดหรือแกงส้มลูกแหยงไข่ ชนิดที่ตัวเท่านิ้วก้อยแต่ไข่เท่าหัวแม่มือ ไว้คอยรับรองแขกผู้มาเยือนแล้ว น่าจะเป็นที่ถูกปากชอบใจและได้รับการสรรเสริญเยินยอเป็นแน่แท้... ทั้งนี้เคยลองค้นหาความเห็นในอินเทอร์เน็ต ก็มีผู้ชมเชยความอร่อยของลูกแหยงไข่ไว้บ้างเหมือนกัน ปัจจุบันนี้ ปลาตามธรรมชาติมีน้อย แม้กระทั้งลูกแหยงก็ใกล้สูญพันธุ์ ผัดเผ็ดลูกแหยงตัวเท่านิ้วก้อยไข่เท่าหัวแม่มือนั้น ครั้งสุดท้ายที่ได้ฉันก็เมื่อสิบกว่าปีก่อนโน้น วันก่อนมีโอกาสคุยกับบัง จึงฉุกคิดเรื่องนี้ขึ้นมา... ถ้าเราเลี้ยงแล้วควบคุม คัดเลือกเอาเฉพาะชนิดที่ไข่อย่างดีไว้ขาย โดยส่งตามร้านอาหารทั่วไป ผู้เขียนคิดว่าเป็นไปได้ และราคาต้องสูงแน่นอน... คิดง่ายๆ เขียนไว้ที่หน้าร้านว่า วันนี้... มีผัดเผ็ดปลาแขยงไข่. จะมีคนหวลระลึกถึงรสชาดในอดีตแล้วแวะร้านนั้นทันที...

2009-02-17T23:13:00+07:00

ลูกแหยงไข่ false 242836

2009-02-21T12:39:50+07:00

false

2009-02-17T23:22:39+07:00

ลูกแหยงไข่

15072

true วันนี้... แรมค่ำ ๑ เดือน ๑๐ ถือกันว่าเป็นวันสารททำบุญเดือนสิบหนแรก และวันแรม ๑๕ ค่ำ เดือนสิบก็จะเป็นวันสารททำบุญเดือนสิบหนหลัง ซึ่งเรื่องวันสารทนั้น ผู้เขียนเคยเล่าไว้บ้างแล้ว (ผู้สนใจ<a href="http://gotoknow.org/blog/bali/137426" target="_blank">คลิกที่นี้</a>)... วันสารททำบุญเดือนสิบปักษ์ใต้นี้ เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า วันชิงเปรต โดยวันทำบุญหนแรกเรียกว่า วันรับเปรต ส่วนวันทำบุญหนหลังเรียกว่า วันส่งเปรต การทำบุญเดือนสิบหรือวันชิงเปรตนี้ เกิดขึ้นเมื่อไหร่ ผู้เขียนก็ไม่ทราบประวัติ รับรู้กันแต่เพียงว่าการทำบุญเดือนสิบเพื่ออุทิศไปให้เปรตผู้เป็นญาตินั้นมีเค้าเงื่อนที่มาจากติโรกุฑฑสูตร ซึ่งเรื่องราวจะเป็นไปอย่างไรนั้น ผู้สนใจจะทราบก็ <a href="http://84000.org/tipitaka/attha/attha.php?b=25&i=8&p=1" target="_blank">คลิกอ่านที่นี้</a> สำหรับบันทึกนี้จะเล่าเฉพาะเรื่องราวปรำปราของปักษ์ใต้บ้านเราเท่านั้น... ฟังมาตั้งแต่จำความได้ว่า พอถึงเดือน ๑๐ แรมค่ำ ๑ ของทุกปี ยมบาลก็จะปล่อยให้เปรตกลับมาเยี่ยมญาติได้กึ่งเดือน ดังนั้น วันนี้จึงมีการทำบุญครั้งแรกเพื่อต้อนรับเปรตที่กลับมาเยี่ยม (วันรับเปรต) และพอเปรตจะกลับในวันแรม ๑๕ ค่ำ ก็จะมีการทำบุญอีกครั้งเพื่อเลี้ยงส่งพร้อมของฝากแก่บรรดาเปรตที่จะจากไป (วันส่งเปรต)... จำได้ว่า สมัยก่อนตอนเป็นเด็กนั้น ตอนเย็นๆ พวกเราซึ่งวิ่งเล่นอยู่ที่บริเวณลานข้างบ้านนั้น มักจะถูกผู้ใหญ่ที่ผ่านไปผ่านมา บอกว่า แค่ค่ำแล้ว หลบบ้านได้แล้ว เค้าปล่อยเปรตมาคืนนี้... ซึ่งพวกเราก็มักจะกล้าๆ กลัวๆ (ถ้าอยู่กันเยอะก็กล้า แต่ถ้าเล่นอยู่ ๒-๓ คน ไม่นานก็จะแยกย้ายกันกลับ 5 5 5...) และในช่วงกึ่งเดือนนี้ สังเกตได้ว่า ตามลานข้างๆ บ้านนั้น เด็กๆ ค่อนข้างจะเลิกวิ่งไล่จับกันเร็วเป็นพิเศษ... แต่พอทำบุญส่งเปรตแล้ว พวกเด็กๆ ก็จะเล่นกันจนผู้ใหญ่มาตามอีกครั้ง โดยอ้างว่า ยมบาลพาเปรตกลับหมดแล้ว (5 5 5...) แต่นั้นแหละ ! บางครั้งเลยวันทำบุญส่งเปรต ๒-๓ วันแล้ว ถ้าวิ่งเล่นอยู่น้อยคน ก็อาจถูกผู้ใหญ่ที่ผ่านมาล้อว่า เฮ หลบขึ้นเรือนได้แล้ว เปรตยังหลบไม่หมดที แลกเดียวเห็นเงาสูงๆ ผ่านไปวาบๆ ... พวกเราเด็กๆ ก็มาคิดกันว่า เออ ! น่ากลัว ยังมั้งเหลย... จึงแยกย้ายกันกลับบ้านอีกครั้ง (5 5 5....) แม้ว่าข้ออ้างที่ผู้ใหญ่บอกเรื่องเปรต อาจใช้หลอกให้เด็กๆ ขึ้นเรือนได้ก่อนเวลาปกติก็จริง แต่บางครั้งเรื่องเปรตก็อาจเป็นข้ออ้างที่เด็กใช้โต้กลับผู้ใหญ่ได้เหมือนกัน กล่าวคือ บางครั้งผู้ใหญ่ต้องการให้เด็กไปซื้อของหรือเอาบางสิ่งบางอย่างจากเรือนใกล้ๆ กันในเวลากลางคืน... เด็กก็ปฏิเสธไม่ไปโดยอ้างว่า กลัวเปรต... (5 5 5...) คราวนี้ แม้บางครั้งผู้ใหญ่จะอ้างว่าเปรตไม่มีจริง แต่เด็กบางคนก็ยืนยันว่าไม่ไปเด็ดขาดเพราะกลัวเปรต ดังนั้น ผู้ใหญ่จึงต้องไปเอง (5 5 5...) สมัยก่อน เรื่องเปรตในช่วงเดือนสิบนี้ มักจะมีสำนวนที่อ้างถึงอยู่เสมอ เช่น บางคนที่เกียจคร้านการงานไม่ค่อยทำ ก็อาจถูกสั่งสอนว่า ทำงานทำการเสียบ้าง ช่วงนี้เปรตมาเยี่ยม บัดสีพวกเปรตมั้ง ! (5 5 5...) สำหรับบางคนที่เกะกะเกเร หรือเมามายไม่เป็นเรื่องเป็นราว ก็อาจถูกตำหนิว่า  เดือนสิบแล้ว หยุดเสียมั่ง ! เหม่อ ! ไม่อายเปรต ! (5 5 5...) สมัยก่อนสังคมไม่ซับซ้อน ในสังคมหนึ่งมีวัฒนธรรมเดียว ข่าวสารก็ไม่หลากหลาย ดังนั้น เมื่อถึงเดือนสิบ คำหนึ่งที่มักอ้างถึงก็คือ เปรต ... แต่ปัจจุบันสังคมซับซ้อน มีความหลากหลายสูงเป็นพหุวัฒนธรรม การบริโภคข่าวสารก็มาจากทั่วโลก อย่างไรก็ตาม คงจะไม่โบราณจนเกินไปนัก ถ้าจะเตือนว่า... <ul style="background-color: #000000;"> <li>คืนนี้... ระวังเปรตจะมาเยี่ยม </li> </ul>

2008-09-15T21:38:33+07:00

คืนนี้... ระวังเปรตมาเยี่ยม ! false 208916

2008-09-26T19:25:21+07:00

false

2009-01-11T12:23:56+07:00

คืนนี้... ระวังเปรตมาเยี่ยม !

15072

true วันนี้ผู้เขียนรู้สึกระทมขมขืนใจพอประมาณ สาเหตุเพราะประสบกับสิ่งไม่ได้ดังใจหลายอย่างซ้ำๆ ติดต่อกัน... เริ่มเรื่องตั้งแต่เมื่อคืน ผู้เขียนเข้านอนหรือจำวัดก็ตีสี่กว่าแล้ว พอเคลิ้มๆ คล้ายๆ จะหลับ ก็สะดุ้งตื่นเพราะความคิดบางอย่าง พอกำหนดใจจะหลับก็ได้ยินเสียงเคาะระฆังทำวัตรเช้า ทำให้ผู้เขียนต้องสะดุ้งอีกครั้ง ก็นอนฟังเสียงระฆังเคลิ้มๆ ว่าจะหลับให้ได้สักหน่อยก็ยังดี... นอกประเด็นเรื่องทำวัตรเช้า เข้าพรรษาปีนี้ ผู้เขียนไม่ได้ลงทำวัตร เพราะผู้เขียนบอกว่าให้เคาะระฆังเวลา 05.15 น. .... ฝ่ายพระ-เณรอีก ๔-๕ รูป บอกว่า่จะไปบิณฑบาตไม่ทัน ขอเลื่อนเป็นเวลา 04.45 น. พวกเค้าต่อรองว่าจะทำวัตรกันเอง ผู้เขียนไม่ต้องลงก็ได้ (มีพระบวช ๒-๔ พรรษา อยู่สองสามรูปซึ่งพอจะทำวัตรสวดมนต์เองได้แล้ว) ผู้เขียนจึงปล่อยปละให้พวกเค้าทำกันเอง... ปกติผู้เขียนจะไม่รู้สึกตื่นตอนเคาะระฆัง แต่ใกล้รุ่งวันนี้ ได้ยิน และพอได้ยินทำให้ความคิดแล่นขึ้นและรู้สึกตื่นขึ้นมาอีกคราว กว่าจะข่มใจเพื่อจะให้หลับได้ก็ต้องใช้เวลาอีกนิดหนึ่ง... นอนเคลิ้มๆ ทำท่าจะหลับสนิท ก็ต้องสะดุ้งตื่นอีกครั้ง เพราะเสียงโทรทัศน์ดังขึ้นมา ผู้เขียนใช้โทรทัศน์เป็นนาฬิกาปลุก และมักจะตั้งเวลาไว้ที่ 05.50 น. เพื่อจะออกบิณฑบาตในเวลาประมาณหกโมงเช้า (แต่บางวันก็ปิดโทรทัศน์แล้วนอนต่อ...) สำหรับเช้าวันนี้ ครั้งแรกที่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงโทรทัศน์ ก็ถูกความเกียจคร้านเข้ามาครอบงำว่า อย่าไปดีกว่า.... แต่ผู้เขียนเพิ่งเริ่มต้นบิณฑบาตได้เพียงสองเช้า หลังจากหยุดไปสิบกว่าวันเพราะไปช่วยงานศพท่านอาจารย์เจ้าอาวาสที่วัดคอหงส์ (เสร็จงานก็ขี้เกียจอีกหลายวันกว่าจะได้เริ่มต้น) ดังนั้น จึงรวบรวมกำลังใจข่มความเกียจคร้านแล้วก็ลุกขึ้นล้างหน้า ห่มจีวรออกไปบิณฑบาต.... กลับจากบิณฑบาตก็ฉันข้าวแล้วก็เก็บข้าวกล่องเล็กๆ กับแอปเปิ้ลเขียวหนึ่งลูกไว้ในย่าม เพื่อจะได้ฉันกับกาแฟตอนเพล ส่วนที่เหลือก็ใส่ถาดวางไว้หน้าห้อง เผื่อหลวงพี่อีกรูปตื่นมาจะได้ฉันหรือให้ใครไปก็ตามอัธยาศัยของท่าน... กลับเข้าห้องแล้วก็เปิดโทรทัศน์ดูข่าว เปิดคอมฯ ดูบันทึกว่าใครเข้ามาอ่านหรือให้ความเห็นอะไรบ้าง ประมาณตีแปดกว่าๆ ก็จำวัด แล้วจะตื่นอีกครั้งประมาณตีสิบเอ็ดกว่าๆ เพื่อฉันเพล หรือบางครั้งขี้เกียจลุกก็นอนต่อ ส่วนอาหารที่เก็บไว้เพลก็จะให้เด็กหรือให้หมาแมวไปตามระเบียบ... ก็นอนทำท่าเคลิ้มๆ คล้ายๆ จะหลับสนิทก็สะดุ้งตื่นอีกครั้ง เพราะเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา จะหลับต่อก็ไม่ได้ เพราะเสียงรบกวน จึงจำเป็นต้องลุกขึ้นไปรับโทรศัพท์ (เป็นมือถือชาร์ตไฟอยู่ที่ปลั้ก จึงต้องลุกขึ้น)... พอจะรับสายเสียงสัญญาณก็เงียบลง ลองกดดูเห็นชื่อโยมแม่จึงจะโทรกลับไป สัญญาณเรียกซ้ำเข้ามา ปรากฎว่าผู้เขียนดูชื่อผิด ผู้ที่โทรมามิใช่โยมแม่ แต่เป็นคุณโอ๊ะ เพื่อนรุ่นน้องเพิ่งบวชพรรษาแรกอยู่ที่นคร โทรมาคุยตามความคิดถึง บอกว่ายังจำสวดมนต์ไม่ค่อยได้เลย (ครั้งก่อนผู้เขียนบอกว่าให้ขยันท่องสวดมนต์)... ก็คุยกันนิดหน่อยแล้ววางสายไป แต่ผู้เขียนประสาทตื่นเสียแล้ว... ดูเวลาก็ตีเก้ากว่าๆ จึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เปิดโทรทัศน์นอนฟังเสียงเล่นๆ ก็ไม่หลับ จึงลุกขึ้นมาเปิดคอมฯ อีกครั้ง กะว่าค่อยนอนหลังฉันเพลเสร็จ... สิบเอ็ดกว่าๆ ได้เวลาเพล ผู้เขียนก็ไปล้วงข้าวกล่องกับแอปเปิ้ลเขียวในย่ามมาฉันในห้อง เพื่อจะได้ดูข่าวช่องสามไปด้วย คำแรกที่ข้าวเข้าปากก็รู้ได้ทันที ไอ้หย่า ! ข้าวดิบ ! (เป็นข้าวราดหน้าด้วยผัดเผ็ดลูกชิ้นนิดหนึ่งและมีไข่ดาวหนึ่งฟองกับแตงกวาอีกชิ้น)... รู้สึกในใจว่า วันนี้ มันเซ็งจริงๆ ! เมื่อเจอข้าวดิบจึงฉันเฉพาะผัดเผ็ดลูกชิ้นกับไข่ดาวและแตงกวา ส่วนข้าวก็ทิ้งไว้... หยิบมีดปลายแหลมขึ้นมา เพื่อจะปอกเปลือกแอปเปิ้ล ไอ้หย่า ! เจออีกแล้ว.... มีดมีคมเฉียงด้านเดียว มีดชนิดนี้ใช้สำหรับคนถนัดขวาเท่านั้น ไม่ใช่มีดมีคมกึ่งกลางซึ่งคนถนัดซ้ายก็สามารถใช้ได้ รู้สึกช้ำใจสุดๆ ก็ตอนนี้เอง มีดเล่มนี้ คุณโยม<a href="http://gotoknow.org/blog/profile/conductor">Conductor</a> ถวายมาจากกรุงเทพฯ ตั้งแต่ปีที่แล้ว ผู้เขียนก็วางไว้ในห้องเพื่อใช้ตัดใบจากหรืออะไรเล็กๆ น้อยๆ ยังไม่เคยใช้ปอกเปลือกผลไม้เลย... นอกห้องมีมีดคมกึ่งกลางซึ่งสามารถใช้ปอกได้ แต่ผู้เขียนขี้เกียจลุกขึ้นไปเอา จึงต้องปอกวิธีพิเศษ โดยวางมีดจากด้านนอกตัวแล้วลากเข้ามาหาตัวเรา (ซึ่งปกติการปอกผลไม้จะวางมีดจากด้านในตัวแล้วลากออกไป) ก็ทุลักทุเลพอสมควรกว่าจะได้ฉันแอปเปิ้ลลูกนั้น... ......... สำหรับคนถนัดขวาอาจไม่เคยรู้สึำกช้ำในเรื่องทำนองนี้ แต่สำหรับคนถนัดซ้ายจะรู้สึกผิดปกติมาตลอดตั้งแต่เล็กๆ เพราะสิ่งของหรืออุปกรณ์เกือบทุกอย่าง ตลอดถึงธรรมเนียมหรือระเบียบอีกหลายๆ อย่าง ที่สร้างขึ้นมาเพื่อคนถนัดขวาเท่านั้น ดังนั้น คนถนัดซ้ายจึงจะมีปมเรื่องนี้ทุกคน และถ้าบังเอิญจำเป็นต้องมาเจอในขณะที่ อารมณ์บ่จอย ! ดังเช่นผู้เขียนวันนี้ คิดว่าคนถนัดซ้ายคงจะเข้าอกเข้าใจเรื่องนี้ดีแน่... ตอนเป็นวัยรุ่น เคยอ่านพบว่า มีสวนอาหารแห่งหนึ่งในต่างประเทศ (จำประเทศไม่ได้) เป็นสวรรค์ของคนถนัดซ้าย เพราะทุกสิ่งทุกอย่าง จัดทำขึ้นเพื่อคนถนัดซ้ายเท่านั้น เช่น ที่เปิดกระป๋อง หรือคันโยกชักโครกในห้องน้ำ เป็นต้น... ผู้เขียนเคยฝันว่า อนาคตถ้าเป็นไปได้ จะจัดสร้างสวนอาหารทำนองนี้ จัดให้เป็นชมรมเพื่อคนถนัดซ้ายแห่งประเทศไทยไปเลย (ประมาณนั้น 5 5 5...) ตั้งแต่เมื่อวาน จนถึงขณะนี้ ผู้เขียนได้นอนหรือจำวัด สามเคลิ้มเท่านั้น (มิได้หลับสนิทเลย) เมื่อมาโดนมีดปลายแหลมด้านเดียวเพื่อคนถนัดขวาเท่านั้น จึงช้ำใจสุดๆ ถึงกับไม่อยากจะนอนเลย ค่อยนอนตอนง่วงสุดๆ ตอนเย็นๆ หรือกลางคืนโน้นแหละ... <ul style="background-color: #ffcc99;"> <li>จิรํ วฑฺฒนฺตุ วฑฺฒนฺตุ วามคาหิโน</li> <li>ขอคนถนัดซ้ายทั้งหลาย จงเจริญ จงเจริญ ยาวนานเทอญ...   </li> </ul>

2008-09-06T15:08:25+07:00

มาช้ำสุดๆ เพราะถนัดซ้าย false 206422

2008-10-29T23:05:16+07:00

false

2008-09-07T11:15:34+07:00

มาช้ำสุดๆ เพราะถนัดซ้าย

15072

true คำปักษ์ใต้ตามชื่อบันทึกนี้ ถ้าเป็นคนใต้น่าจะพอเดาถูก และเมื่อลองสังเกตให้ละเอียด จะเห็นได้ว่า แต่ละคำจะมีพยางค์ว่า สา อยู่ด้วย ซึ่งนั้นเป็นสาเหตุของการคาดเดาว่าพยางค์ว่า สา นี้ มาจากคำว่า พรรษา เราก็มาลองพิจารณากัน... ๒-๓ วันก่อน ผู้เขียนและเพื่อนสหธัมมิกร่วมรุ่นก็นั่งคุยกันในวงฉันข้าว  ผู้เขียนก็อ้างถึงพระแรกบวชบางรูปที่ชอบขึ้นไปนั่งหัวแถว ชอบทำตัวเป็นพระผู้ใหญ่ (เพราะอายุมากแล้ว เพียงแต่แรกบวชเท่านั้น)... พระใหม่ที่ชอบประพฤติทำนองนี้ หาได้ทั่วไปและมีอยู่ทุกยุคสมัย แต่มักจะถูกพระเถระซึ่งเป็นพระผู้ใหญ่ด้วยพรรษาบวชมานานแล้วตำหนิแล้วไล่ให้ไปนั่งปลายแถว... และผู้เขียนก็อ้างต่อว่า แต่เดียวนี้ เค้ารู้จักตัวเองแล้ว มักจะไปนั่งตำแหน่งที่เหมาะสมกับตนเอง... ปิยมิตรรูปหนึ่งซึ่งเป็นนักคาดเดาก็บอกว่า นั่นแหละ เค้าเรียกว่า โร้สา (ภาษากลางว่า รู้พรรษา) นั่นคือ เป็นผู้มีพรรษา หรือผ่านพรรษาแล้ว ย่อมรู้ย่อมเข้าใจธรรมเนียมจารีตแล้วปรับตัวให้เหมาะสม... ขณะที่เมื่อก่อนนั้น หม้ายสาไหร่ (ไม่มีพรรษาเลย) จึงไม่รู้ไม่เข้าใจธรรมเนียมจารีต ทำอะไรผิดๆ ถูกๆ  ไม่เหมาะสม... ต่อมาคำ ๒ คำนี้ จึงถูกนำมาใช้นอกสังคมวัด  และความหมายก็ขยายความกว้างขึ้นว่า <ul style="background-color: #ffffff;"> <li>หม้ายสาไหร่ คือ ทำอะไรผิดๆ ถูกๆ เอาดีไม่ได้ หรือขาดความจริงจังกับชีวิตและหน้าที่การงาน</li> <li>โร้สา คือ มีความรู้และเข้าใจ เฉลียวฉลาดในกิจการและเรื่องราวต่างๆ ทำอะไรถูกต้องตามขนบธรรมเนียม</li> </ul>   และแล้วปิยมิตรรูปนี้ก็เล่าต่อว่า ต่อไปพอ โร้สา แล้ว สามารถ ลาสา  ได้ ซึ่งตามพระวินัยบัญญัตินั้น ภายในพรรษาพระภิกษุต้องจำพรรษาอยู่วัดใดวัดหนึ่ง แต่ถ้ามีความจำเป็นก็อาจ ลาพรรษา (ภาษาใต้เรียกสั้นๆ ว่า ลาสา) ไปค้างแรมยังที่อื่นได้ และจะต้องกลับมาำภายในเจ็ดวัน... ปิยมิตรอีกรูปก็พูดขึ้นบ้างว่า  ผมเคยได้ยินเค้าพูดว่า  พามา ลาสา นะ ... คำว่า ลาสา มีความหมายปักษ์ใต้ว่า มาก หรือ เยอะแยะ... ตามนัยนี้ขยายความว่า พระภิกษุเมื่อจะลาพรรษาไปนอนค้างแรมที่อื่นนั้น ก็จะต้องพาบริขารส่วนตัวไปบ้างตามสมควร ที่ขาดไม่ได้ก็เช่นต้องพาผ้าสังฆาฏิครองไปด้วย นั่นคือต้องมีสิ่งของมากกว่าปกติ.. สำหรับผู้ที่อยู่วัดนาน ถ้าในพรรษาเห็นพระภิกษุอาคันตุกะต่างถิ่นต่างวัดเดินเข้ามาภายในวัด ก็อาจสังเกตย่ามหรือสิ่งของบางอย่างได้ ถ้าสะพายย่ามพองๆ มีของเยอะเต็มย่าม ก็อาจคาดหมายได้ว่า พระภิกษุรูปนั้น น่าจะ ลาสา มาค้างแรมที่วัด เพราะถ้ามาธุระเสร็จแล้วกลับก็คงไม่นำสัมภาระมาเต็มย่าม... ต่อมาคำนี้ก็ถูกนำมาใช้นอกวัด และมีความหมายกว้างขึ้นว่า <ul> <li>ลาสา คือ มาก เยอะ ยิ่งกว่าปรกติ</li> </ul>   ยังมีอีกคำ... ปิยมิตรอีกรูปพูดขึ้นบ้าง สาเร่ คือ พระที่เข้าพรรษาวัดนี้ พออีกปีก็ไปเข้าพรรษาวัดโน้น เที่ยวเร่ร่อนเข้าพรรษาไปเรื่อย มิได้อยู่ประจำวัดหนึ่งวัดใด นั่นคือ เข้าพรรษาเร่ร่อน แต่ภาษาใต้เรียกสั้นๆ ว่า สาเร่ ... ซึ่งโดยทั่วไปแล้ว ทั้งชาวบ้านและชาววัดมักไม่ค่อยเชื่อถือพระภิกษุที่ชอบท่องเที่ยวอยู่ไม่เป็นที่ทำนองนี้ ดังคำว่า พระสาเร่ อยู่ไม่เป็นที่่ เชื่อถือยาก... ต่อมาคำนี้ก็ถูกนำมาใช้นอกวัด และมีความหมายกว้างขึ้นว่า <ul> <li>สาเร่ คือ คนเร่ร่อน อยู่ไม่เป็นที่ คนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง</li> </ul> ......... สำนวนใต้ที่ใช้คำเหล่านี้ ก็เช่นคุณตาอาจดุด่าลูกหลานบางคนว่า... <ul style="background-color: #00ffff;"> <li>อายุก็ลาสาแล้ว เที่ยวสาเร่ หม้ายสาไหร่ โร้สาเสียมั้งตะ</li> </ul> แปลพอเป็นภาษากลางได้ว่า... <ul style="background-color: #00ffff;"> <li>อายุก็มากแล้ว ยังไม่อยู่เป็นหลักแหล่ง ทำอะไรก็จับจดไม่จริงจัง รู้จักปรับปรุงตัวเองให้ดีขึ้นบ้างซิ</li> </ul>   จริงเท็จก็ไม่ทราบ แต่ฟังคำอธิบายที่ชักนำมาแล้ว ก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล พอฟังได้...

2008-07-22T08:38:28+07:00

หม้ายสาไหร่, โร้สา, ลาสา, สาเร่ false 195645

2009-06-20T17:08:53+07:00

false

2008-07-22T08:42:52+07:00

หม้ายสาไหร่, โร้สา, ลาสา, สาเร่

15072

true มาถึงประเด็นสุดท้ายที่ต้องการจะเล่า คือการรับประทานหัวครก ซึ่งส่วนที่รับประทานได้มี ๓ ส่วนได้แก่ ใบอ่อน (ปักษ์ใต้เรียกว่า ยอด) ผล และเมล็ด... ยอดหัวครก นี้ มีรสชาดฝาดๆ มันๆ นิยมกินสดๆ กับน้ำพริก แกงไตปลา หรือแกงส้ม เป็นต้น... ส่วนการนำยอดหัวครกไปลวกจิ้มน้ำพริกหรือใช้เป็นผักใส่ในแกงอื่นๆ ผู้เขียนไม่เคยเห็นหรือใครเคยพูดถึง ดังนั้น จึงเป็นไปได้ว่า ยอดหัวครกใช้กินสดๆ เป็นผักเหนาะอย่างเดียว... อนึ่ง เคยเล่าไปบ้างแล้วว่า ยอดหัวครกจัดเป็นสินค้าที่สามารถขายได้ตั้งแต่อดีตมา... และแม้ในปัจจุบัน ยอดหัวครกก็ยังเป็นที่นิยมไม่เสื่อมคลาย...  บางคนบอกว่า ยอดหัวครกจัดเป็นผักตามธรรมชาติที่ไม่มีสารเคมีตกค้าง ไม่เหมือนถั่วฝักยาว ผักกาด หรือกระหล่ำปลี เป็นต้น ซึ่งผู้เขียนก็เห็นด้วย... .......... ต่อมาก็คือผลของมัน ที่เรียกกันว่า ลูกหัวครก...  ซึ่งตามที่ผู้เขียนเคยเห็นมา ลูกหัวครกก็มีหลายขนาด  คงจะขึ้นอยู่กับสายพันธ์ของมันเหมือนกัน  ขนาดใหญ่สุดก็ไม่เกินกำหมัด ส่วนที่เล็กสุดๆ ก็ขนาดนิ้วหัวแม่เท้า...  ลูกหัวครกนี้ เมื่อแรกเป็นนั้น  จะมีสีเขียวเข้มเหมือนกับเมล็ดของมันที่โผล่ออกมาด้านนอก โดยเมล็ดจะโตกว่านิ้วหัวแม่มือเล็กน้อย เมื่อค่อยๆ โตขึ้น เมล็ดจะค่อยๆ เล็กลงเท่ากับขนาดหัวแม่มือหรือเล็กกว่าเล็กน้อย และก็ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวเข้มมาเป็นสีคล้ำๆ จนเกือบดำ... ขณะที่ลูกหัวครก เมื่อแก่เต็มที่ สีจะค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเขียวเข้มเป็นสีเขียวอ่อน หรือบางลูกก็แปรเป็นสีเหลือง สีแดง หรือสีชมพู เป็นต้น และแม้ต้นเดียวกัน แต่ลูกของมันก็จะมีหลากสี ซึ่งคราวใดที่ลูกเต็มต้น ก็จะมองดูสวยงาม... ลูกหัวครก เมื่อสุกเต็มที่ (ปักษ์ใต้เรียกว่า พอง) ก็อาจเก็บกินได้เลยเหมือนผลไม้ทั่วๆไป...  พวกเด็กๆ หรือผู้ใหญ่ก็ตาม ที่เดินเที่ยวหรือเดินผ่าน รู้สึกหิวน้ำ คอแห้ง ก็อาจปลิดลูกหัวครกที่พองจัด โดยเอามือจับที่เมล็ดของมัน กัดกินแก้หิวน้ำ พอคลายคอแห้งได้... การกินลูกพองๆ สดๆ ทำนองนี้ อาจรู้สึกคันคอนิดหน่อย บางคนจึงไม่ค่อยชอบกิน (รวมทั้งผู้เขียนด้วย) อีกวิธีการหนึ่งเรียกว่า ยำลูกหัวครก นั่นคือ เก็บลูกพองๆ สดๆ มา ปลิดเมล็ดของมันออกไป แล้วก็ใช้มีดบางปาดเปลือกบางๆ ของมันออก (ส่วนบางคนชอบกินทั้งเปลือก็ไม่ต้องปอก) แล้วก็หั่นเป็นชิ้นโตๆ พอคำ ซึ่งลูกหนึ่งก็แบ่งได้ราว ๔-๘ ชิ้นตามขนาดของมัน จัดใส่จานหรือถ้วยไว้... ต่อจากนั้นก็โรยเกลือผงอีกนิดและน้ำตาลทรายอีกหน่อย ก็จะสำเร็จการยำหัวครก... หัวครกยำทำนองนี้ กินเป็นของหวานก็ได้ หรือขึ้นโต๊ะกินกับข้าวก็ได้ ส่วนลูกหัวครกที่แก่ แต่ยังไม่สุกหรือพองนั้น อาจใช้เป็นผักได้เช่นเดียวกัน โดยนำมาเป็นผักใส่ในแกงส้ม แกงเผ็ด หรือแกงไตปลา เป็นต้น...  การนำลูกหัวครกแก่มาแกงทำนองนี้ ไม่ค่อยมีคนรู้จักทำมากนัก ใครสนใจและมีต้นหัวครกอยู่ใกล้บ้านลองทำดู เพียงแต่น้ำแกงส้มที่ใส่ลูกหัวครกจะมีสีคล้ำๆ จากลูกหัวครก ทำให้มองดูไม่น่ากิน แต่รับรองได้ว่าอร่อยดีเหมือนกัน... .......... สิ่งสุดท้ายก็คือ โม้งหัวครก หรือเม็ตมะม่วงหิมพานต์ กล่าวได้ว่าเป็นที่นิยมของคนทั่วไป และเป็นสินค้าที่มีราคาค่อนข้างสูง... ดังเคยเล่าไว้บ้างแล้วว่าโม้งหัวครก เป็นของทำกินเล่นของพวกเด็กๆ ในท้องถิ่น วิธีการก็คือเอาโม้งหัวครกนี้มาเผาไฟ ซึ่งวิธีการเผาก็มีหลายแบบ ง่ายที่สุดก็คือ เวลามีการก่อกองไฟ ก็โยนโม้งหัวครกเข้าไปในกองไฟ มองดูว่า โม้งหัวครกน่าจะสุกแล้ว ก็ใช้กิ่งไม้หรือไม้ฟืนเขี่ยออกมา พอหายร้อนก็เอามาทุบหรือต่อยกับก้อนหินก้อนอิฐ พอเปลือกแตกก็กินเหยื่อภายใน... ถ้าต้องการเผาโดยตรงและให้ได้ที่ละมากๆ ก็หากะละมัง ปี๊ป หรือหม้อเก่าๆ เจะรูที่ก้นเล็กๆ หลายๆ รู เพื่อให้ไฟลอดเข้าไปได้ แล้วก็ก่อไฟเอากะละมัง... ที่เจาะรูใส่โม้งหัวครกไว้แล้วขึ้นตั้งบนเตา ใช้ไม้กวนไปกวนมาให้ไฟติดทั่วกัน พอเปลือกข้างนอกไหม้เต็มที่แล้วก็ยกลง ใช้ก้อนหินต่อย แล้วแกะเหยื่อข้างในกินได้... ถ้าไม่เผา (ปักษ์ใต้เรียกหมก คือ หมกโม้งหัวครก) ดังข้างต้น ก็อาจใช้กรรไกลิดหมาก ผ่าโม้งหัวครกตากแห้งออกเป็น ๒ ซีก แกะเนื้อข้างในออกมา แล้วก็นำไปต้มเกลือ ก็อร่อยดีเหมือนกัน.... ถ้าไม่นำไปต้มเกลือ ก็อาจนำมาเชื่อมกับน้ำตาลตโหนดหรือน้ำตาลทรายก็ได้ (ทำนองนี้ปักษ์ใต้เรียกว่า หลาน้ำผึ้ง คือ เม็ดหัวครกหลาน้ำผึ้ง)... เม็ดหัวครกต้มเกลือ หรือหลาน้ำผึ้งทำนองนี้ มีขายอยู่ในท้องถิ่นตั้งแต่ผู้เขียนเล็กๆ... ซึ่งนอกจากกินเล่นเป็นของหวานแล้ว เม็ดหัวครกต้มเกลืออาจนำไปใส่ในแกงเลียง ส่วนที่หลาน้ำผึ้งก็อาจนำไปเป็นส่วนหนึ่งของน้ำพริกบางประเภทได้เหมือนกัน (น้ำพริก ปักษ์ใต้เรียก น้ำชุบ ซึ่งบางประเภทต้องใส่ถั่วลิสงคั่วหรือถั่วตัด ซึ่งเม็ดหัวครกหลาน้ำผึ้งทำนองนี้ สามารถใช้แทนถั่วลิสงคั่วหรือถั่วตัดได้...) ส่วนที่เค้าทำเป็นอุตสาหกรรมจริงๆ จะมีมีดปลอกโม้งหัวครกโดยเฉพาะ ซึ่งจะได้เม็ดหัวครกทั้งเม็ดดูสวยงาม แล้วนำไปอบเกลือ อบน้ำผึ้ง หรืออื่นๆ... ซึ่งผลิตภัณฑ์จากเม็ดมะม่วงหิมพานต์ทำนองนี้ ก็มีขายทั่วไป .......... ตำบลกระดังงา อำเภอสทิงพระ เป็นบ้านเดิมโยมพ่อของผู้เขียน จัดเป็นโสดเนิน (คูขุดบ้านเดิมโยมแม่จัดเป็นโสดล่าง) ซึ่งผู้เขียนมักขึ้นไปอยู่บ้างตามโอกาส... เกือบทุกบ้านจะมีต้นหัวครกอยู่ ๒-๓ ต้น ทำให้ผู้เขียนคุ้นเคยกับต้นหัวครกมาตั้งแต่เล็กๆ...  และเมื่อแรกบวชสองพรรษาแรกนั้น ผู้เขียนกลับไปจำพรรษาอยู่วัดกระดังงา (นอกพรรษาก็เที่ยวเรื่อยไป) ในเวลาวันพระ บรรดาญาติโยมจะพาปิ่นโตมาถวายสังฆทาน ซึ่งภายในปิ่นโตนั้น เปิดออกดู ของหวานก็คือ ยำลูกหัวครก เม็ดหัวครกหลาน้ำผึ้ง เม็ดหัวครกต้มเกลือ.... ส่วนกับข้าวก็เช่น แกงส้มกุ้งกับลูกหัวครก ผัดเผ็ดปลาดุกกับลูกหัวครก แกงไตปลาใส่ลูกหัวครก... ซึ่งสิ่งเหล่านี้  เจออยู่เกือบทุกวันพระ ขณะที่ในสถานที่อื่นๆ จะไม่ค่อยเจอ อนึ่ง ต้นหัวครก จะมียางทำนองเดียวกับต้นมะม่วงอื่นๆ ซึ่งญาติรุ่นพี่ของผู้เขียน สามารถนำมาเคี่ยวทำเป็นยางเหนี่ยวใช้แทนกาวหรือแป้งเปียกได้... ผู้เขียนเคยได้ใช้ทากระดาษติดว่าวตอนเล็กๆ แต่ไม่เคยเห็นวิธีการทำ... เล่ามาหลายตอนแล้ว รู้สึกเหนื่อย จึงขอจบเพียงแค่นี้ก่อน วันใดนึกสิ่งแปลกๆ เกี่ยวกับหัวครก อาจค่อยนำมาเล่าอีกครั้ง...

2008-05-08T14:45:32+07:00

หัวครก false 181248

2008-10-25T12:52:02+07:00

false

2008-05-08T14:45:32+07:00

หัวครก ๔ (จบ)

15072

true <ul> <li>ต่อจาก <a href="180161">หัวครก ๒</a></li> </ul> คำที่เรียกมะม่วงหิมพานต์ในภาษาใต้ตามที่เล่ามาแล้ว คือ หัวครก ยาร่วง ท้ายเล็ต เล็ตล่อ เม็ตล่อ ท้ายล่อ และยังมีคำว่า กาหยู และ กาหยี ซึ่งผู้เขียนจะเล่าต่อไป... บรรดาคำเหล่านี้ คำว่า หัวครก นั้น ผู้เขียนรู้จักเป็นคำแรกตั้งแต่จำความได้ นั่นก็คือ อำเภอสทิงพระ จังหวัดสงขลา เรียกว่า หัวครก... ต่อมา (๒๕๑๘) เมื่อครอบครัวย้ายเข้ามาอยู่บ่อยาง ตัวเมืองสงขลา วันหนึ่งก็มีเพื่อนเล่นใกล้ๆ บ้าน ชวนไปเก็บลูกยาร่วง ผู้เขียนก็สงสัยว่า ยาร่วง ? แต่เมื่อเห็นต้นเห็นลูก จึงรู้ว่า อ๋อ ! ยาร่วงก็คือหัวครก... ส่วนคำว่า ท้ายเล็ด เล็ดล่อ เม็ตล่อ ท้ายล่อ ทราบจากการพูดคุยกัน แต่ก็จำไม่ได้ว่าเมื่อไหร่...   ต่อมา ๒๕๒๙-๓๐ ผู้เขียนบวชแล้ว มีโอกาสได้ไปเที่ยวจังหวัดระนอง พักที่วัดตโปทาราม (บ่อน้ำร้อน) ก็เห็นคำขวัญจังหวัดระนองว่า <ul style="background-color: #00ffff;"> <li>คอคอดกระ ภูเขาหญ้า กาหยูหวาน ธารน้ำแร่ มุกแท้เมืองระนอง</li> </ul> สงสัยว่า กาหยูหวาน ? เมื่อสอบถามจึงทราบว่า กาหยูก็คือมะม่วงหิมพานต์ หรือลูกหัวครกบ้านเรานี้เอง (5 5 5...) และในฐานะนักนิรุกติศาสตร์ ( ไม่มีใครตั้งให้ ตั้งเอาเอง 5 5 5...) <ul> <li>กา + หยู = กาหยู</li> </ul> กา คือ นกชนิดหนึ่ง หยู มาจากคำว่า อยู่ (เสียงเพี้ยนไปตามสำเนียงท้องถิ่น) เป็นคำบ่งชี้การครอบครองสถานที่นั้นๆ ขยายความได้ว่า ต้นไม้ใดมีผลไม้เป็นอาหารที่ชอบใจของกา และกามักมาอาศัยครอบครองเป็นอยู่ที่ต้นไม้ชนิดนี้ ดังนั้น ต้นไม้ชนิดนี้ จึงชื่อว่า กาหยู กล่าวคือ ต้นไม้ที่มีกาอยู่นั่นแล เรียกว่า กาหยู ........ ต่อมาก็ได้ความรู้เพิ่มเติมว่า จังหวัดระนองเรียก กาหยู แต่จังหวัดพังงาเรียก กาหยี ... แต่คำว่า กาหยี นี้ ผู้เขียนคิดอยู่หลายปีก็ยังคิดไม่ออกว่า จะวิเคราะห์ตามภาษาไทยได้อย่างไร ? จนกระทั้งเมื่อวาน เล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนฟัง แล้วก็กลับมาคิดอีกครั้ง ก็ได้มาหนึ่งกรอบความคิด กล่าวคือ <ul> <li>กา+ หยี = กาหยี</li> </ul> กา คือ นกชนิดหนึ่ง หยี มาจาก ยี  (ยี หรือ หยี บางทีเสียงก็เพี้ยนไปตามสำเนียงท้องถิ่น) ในภาษาใต้ ปกติใช้เป็นคำกิริยา บ่งชี้ความหมายว่า การทำบางสิ่งบางอย่างให้ละเอียด หรือทำบางสิ่งบางอย่างให้แหลก  หรือบางครั้งก็อาจแปลตรงตัวได้ว่า เช็ด ป้าย ขยี้ ทา.. ดังเช่นสำนวนปักษ์ใต้ว่า <ul style="background-color: #ffcc99;"> <li>เวลาผงเข้าตา อย่าเอานิ้วมือไปหยีตา (อย่าเอามือขยี้ตา)</li> <li>ล้มลงหัวเขาได้เลือด ไปเอายาแดงหรือทิงเจอร์ ยีๆ สักหีดตะ (เอายาแดงหรือทิงเจอร์ทาสักหน่อย)</li> <li>ไม่มีครกทิ่ม เอามือยีๆ ให้เนียนก็ได้ (ไม่มีครกตำ ใช้มือขยี้ให้พอแหลกก็ได้)</li> <li>ฯลฯ</li> </ul> เมื่อถือเอาความหมายว่า หยี (ยี) ทำนองนี้ ก็อาจวิเคราะห์ที่มีของคำว่า กาหยี ได้ว่า... ผลไม้ของต้นไม้ใดซึ่งกาชอบมาหยีจนเละ (กาชอบมาจิกกินหรือจิกเล่น จนผลของมันแหลกเละ) ดังนั้น ต้นไม้นั้นจึงคือว่า กาหยี กล่าวคือ ต้นไม้ที่กาชอบมาหยีผลของมัน เรียกว่า กาหยี .......... มะม่วงหิมพานต์ ยาร่วง ท้ายเล็ด ท้ายล่อ เม็ตล่อ เล็ดล่อ หัวครก กาหยู และกาหยี.... ผู้เขียนก็ได้วินิจฉัยที่มาของคำเหล่านี้จนครบแล้ว  โดยทั้งหมดผู้เขียนคิดและคาดเดาเอาเอง มิได้ลอกเลียนหรืออ้างอิงมาจากหนังสือใดๆ  ดังนั้น ผิดถูก หรือสมเหตุสมผลหรือไม่อย่างไร  เชิญพิจารณาเองเถิด... เรื่องหัวครก ยังมีประเด็นที่เล่าได้อีกเยอะ... แต่ผู้เขียนจะเล่าวิธีการนำมาประกอบเป็นอาหารทั้งของหวานของคาวอีกครั้งในตอนต่อไป เป็นตอนสุดท้าย...

2008-05-07T10:24:30+07:00

หัวครก false 180992

2008-05-07T11:48:05+07:00

false

2008-05-07T10:24:30+07:00

หัวครก ๓