ครูบา: ครับผม จะพยายามอิอิไปตลอดทางครับ

พี่ศศินันท์: ขอบคุณนะครับ เข้าบรรยากาศของการพักผ่อนมาตั้งแต่วันเสาร์แล้วครับ ผมเริ่มวิ่งออกกำลังกายแล้วด้วย ลูกน้องเริ่มตกใจว่าผมเอาจริงเรื่องสุขภาพครับ

ป้าแดง คนสวย แซ่เฮ: เที่ยวแล้วก็จะกลับมาเขียนต่อ(เมื่อว่าง)นะครับ แค่คิดว่าจะไปพัก ก็เริ่มพักได้แล้วครับ แต่พรุ่งนี้(คือกลางวันวันนี้)พักไม่ได้ เพราะต้องเก็บกระเป๋าซึ่งเป็นงานใหญ่เสมอครับ

พี่ศศินันท์รอบสอง: ครับพี่ งานของ dtac อันนั้น เป็นแรงบันดาลใจชั้นยอดครับ

หลายปีที่ผ่านมา เวลาเที่ยวไกลๆ ผมมักจะเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่ครับ ร่างกายมีความเสื่อมเป็นธรรมดา พ่อแม่เราจะให้ใครดูแลครับ 

ทริปที่ชอบคือเลาะฝั่งโขง ชอบมุกดาหาร (ก่อนสะพานเปิด) เที่ยวสองครั้งในสองปี แวะซื้อกะละแมที่พระธาตุพนมทั้งสองปีครับ แต่ตอนนั้นยังไม่มี GotoKnow เลย 

ส่วนหมูตัวนี้เก็บไว้หลายปี แต่เพิ่งเอามาใช้บน GotoKnow เพื่อเป็นการเปรียบเทียบว่าบางเรื่องที่เราคิดว่าเป็นไปไม่ได้ ก็อาจเกิดขึ้นได้เหมือนกันเหมือนอย่างอาจารย์ว่าล่ะครับ 

สุขครับ สุขอยู่เรื่อยๆ ขอบคุณมากครับ

เป็นการไปเที่ยวที่มีแต่คนแซวนะครับ เมื่อวานก็มี

คราวนี้ไม่มีโอกาสครับ แต่ในอนาคตคงจะมีวาสนาได้ไปเยี่ยมสวนป่าบ้าง (เมื่อกี๊มีแซวมาว่าค้นพบต้นไม้สายพันธุ์ใหม่ ด้วยครับ)

จ๊าก ยังไม่ได้เก็บของเลยครับ ทำไมมันเป็นเรื่องใหญ่อย่างนี้ก็ไม่รู้

คงไม่มีใครอยากรู้หรอก แต่ก็แวะมาบอกว่ากลับมาแล้วครับ ไปเที่ยวกลับมา เนื้อย...เหนื่อย ฮาๆๆๆ

ไปเที่ยงนี้ มีเรื่องประหลาดใจใหญ่หลวงอยู่สองเรื่อง เรื่องแรกประหลาดใจแบบดีใจมาก คือหลังจากเช็คเอาท์ออกจากโรงแรมตอนบ่ายสามโมง ยังมีเวลาอีกนิดหน่อย เลยไปวัดพระสิงห์วรมหาวิหารอีกที เมื่อก็วานแวะไป แต่ไปเอาเย็นแล้วจึงเข้าไปกราบพระไม่ได้ วันนี้จึงไปไหว้พระพุทธสิหิงค์ พระประธาน พอเดินออกมาจากโบสถ์ ก็เจอน้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ ซึ่งเดินออกมาจากหอพระพุทธสิหิงค์พอดี โ ล ก ก ล ม เดินมาเจอกันตรงสามแยกนั้นโดยมิได้นัดหมายได้ยังไงก็ไม่รู้

คุณน้าคงเห็นคนแปลกหน้า ที่อยู่ดีๆเดินตรงเข้ามาหา จึงทัก (แบบป้องกันตัว) ว่า เราเคยเจอกันหรือเปล่าคะ ผมจึงแนะนำตัวเองว่าผมคือ Conductor ครับ คุยกันได้นิดเดียวก็ต้องแยกกันเพราะใกล้เวลาต้องไปสนามบินแล้ว

พอมาถึงสนามบิน เจอนักข่าวครับ เค้ามาดูการทดสอบไวแม็กซ์ที่เชียงใหม่  ธรรมชาตินักข่าว/บรรณาธิการข่าว ก็พยายามจะสัมภาษณ์เป็นเรื่องธรรมดา แต่ธรรมชาติของผม ก็ปฏิเสธเป็นธรรมดา แต่ได้ให้ความคิดเห็นไปนิดหน่อย (แต่ไม่พอจะเขียนเป็นเรื่องได้) เพื่อไม่ให้เป็นการตัดรอนจนเกินไป

ขอบคุณครับพี่ ร้อนก็ไม่เป็นไรครับ โดนแดดเสียบ้างก็ดีนะครับ

คุณพ่อคุณแม่อายุมากแล้ว ได้เปลี่ยนบรรยากาศเสียบ้างก็ดีครับ

อาจารย์ธวัชชัย: ถ้ายังวิ่งไหวนี่ ก็เป็นกำลังใจอย่างหนึ่งครับ แปลว่ายังไม่แก่มาก ได้แค่ไหนก็แค่นั้น  คนเรามีสภาพร่างกายและข้อจำกัดไม่เหมือนกันครับ