เกิดอะไรขึ้นกับกีฬา  มนต์เสน่ห์ของชีวิตลูกผู้ชาย     ในเวลานี้  ทั่วทุกมุมโลก ทุกตัวเมือง ทุกหมู่บ้าน เด็กๆส่วนใหญ่  กำลังหัวเราะ ตะโกน เล่นกีฬากันอย่างสนุกสนาน กีฬาและนักกีฬาชื่อดังทั้งหลายกำลังมีอิทธิพลมาก ภาพลักษณ์ของนักกีฬาทำให้เด็กๆไฝ่ฝันอยากจะเป็นนักกีฬามีชื่อบ้าง โดยเฉพาะเด็กผู้ชาย 

   พ่อแม่ทุกคนอยากให้ลูกเล่นกีฬา โดยหวังว่าพลังของกีฬาจะสร้างสรรค์ให้ลูกเป็นคนดียิ่งขึ้น แต่ก็หวังแค่ให้ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์  และให้ร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง แต่บางที กลับกลายเป็นว่า เด็กๆผู้ชาย มักหลงใหลในกีฬาที่ตัวเล่น โดยบางที ให้ความสำคัญเหนือการเรียนเสียอีก ตัวอย่าง เช่น

หลานชายดิฉันเอง เขาชอบเล่นบาสเก็ตบอลมาก เพราะรูปร่างสูงมาตั้งแต่เด็กๆ และเล่นได้ดี เป็นนักกีฬาเด่นของโรงเรียน ไปแข่งกับโรงเรียนอื่นได้ถ้วยกลับมาหลายหน   ก็ยิ่งภาคภูมิใจไม่เป็นอันทำอะไร นอกจากซ้อมกีฬา พ่อแม่หนักใจมาก แต่ไม่กล้าดุว่ารุนแรงเพราะกลัวลูกเสียใจ  และจะสูญเสียความภาคภูมิใจในตนเองไป     การเรียนแค่พอผ่าน   แม้ว่าความหนักใจจะไม่ใช่มาจากความประพฤติไม่ดี   แต่พ่อแม่ก็หวังจะให้ลูกเก่งในด้านการเรียนมากกว่า 

   การกีฬาสมัยนี้เปลี่ยนไปมาก ไม่ใช่จะมีสิ่งดีๆที่เป็น --กีฬาๆ เป็นยาวิเศษ  แก้กองกิเลส  ทำคนให้เป็นคน --  เสมอไป จริงๆแล้ว กลับมีสิ่งไม่ดีปนอยู่เป็นจำนวนมาก เราเห็นเด็กวัยรุ่น

  นักกีฬาบางคน โตแต่ตัว แต่จิตใจยังไม่พัฒนาไม่น้อย  แม้แต่ในวงการกีฬาอาชีพ เราจะเห็นความรุนแรง ความเห็นแก่ตัว ขาดการควบคุมอารมณ์ พูดหยาบคาย  หรือเหยียดสีผิว ทำร้ายกรรมการของนักกีฬา ส่วนคนดู ก็มีการตะโกนหยาบคาย ขว้างปาสิ่งของ เป็นต้น 

    เด็กผู้ชายอาจเรียนรู้ความกล้าหาญ ความแข็งแกร่ง ในการเล่น แต่เขาก็จะได้ ของแถมที่ไม่ดีมาด้วยเช่นกัน 

สนามกีฬาเป็นที่ๆซึ่งทำใหผู้ชายและเด็กผู้ชายมาพบปะกัน ตั้งแต่เด็กตัวน้อยๆจนถึงวัยรุ่น และเริ่มเรียนรู้บทเรียนสำคัญๆในชีวิต จากการกีฬาได้หลายข้อ

·       เรียนรู้ที่จะมีน้ำใจนักกีฬา รู้แพ้ รู้ชนะ

·       เมื่อเป็นผู้ชนะ ไม่หยิ่งลำพอง เอาแต่ใจ

·       เรียนรู้ที่จะเป็นส่วนหนึ่งของทีม มีความร่วมมือกันเป็นอย่างดี

·       เรียนรู้ที่จะทำให้ดีที่สุด หมั่นฝึกซ้อม และใช้ความพยายามอย่างสุดความสามารถ

·       เรียนรู้ในการตั้งเป้าหมายระยะยาว  ทุ่มเทด้วยความอุตสาหะ เพื่อผลสำเร็จ

·       เรียนรู้ว่า ทุกอย่าง สามารถพัฒนาได้ทั้งนั้น ถ้าหมั่นฝึกฝนเอาจริง เอาจัง   

   ดิฉันอยากจะเห็นผู้นำทางด้านกีฬา ไม่ว่า จะเป็นครูฝึก โค้ช และผู้เกี่ยวข้องทุกคน จะต้องเป็นผู้มีวุฒิภาวะ และต้องสั่งสอนเด็กๆทุกคนทุกวัน ว่า กีฬาคือ เกม กีฬามีแพ้ชนะเป็นของธรรมดา 

   วัยรุ่นมักรับและกลืนทุกสิ่งที่เขาเห็นโดยไม่กลั่นกรอง เขาจะเลียนแบบนักกีฬาที่เขาชอบ ทั้งความประพฤติ การพูดจา ทัศนคติ  เราจะเห็นว่านักกีฬาคือ หุ่นเพื่อโปรโมทสินค้าด้วย  

 หลุมพรางของกีฬาคือ ถ้าเล่นแพ้ จะมีความรู้สึกล้มเหลวและพ่ายแพ้  แต่ถ้าชนะ เขาจะเป็นที่ชื่นชมสนใจ  เริ่มจะไต่บันไดกีฬาไปสู่ฝั่งฝัน  แต่ถ้าเขาเกิดเล่นแพ้บ่อยๆ  จนเครียดและต้องฝึกหนักจนเกินกำลังหรือใช้ยาช่วย  ผู้ใหญ่จะเริ่มไม่เห็นด้วยกับวิธีของเขา  บางทีแสดงความผิดหวัง คำชื่นชมกลายเป็นคำปฏิเสธ  ชีวิตเด็กหนุ่มๆหลายคนถูกทำลายไปหรือตกอับไปเพราะเหตุนี้

  ถ้าลูกหลานของเรา มีความสามารถในการเล่นกีฬามากเท่าใด พ่อแม่ก็ยิ่งต้องป้องกันเขา อย่าให้กีฬาทำร้ายเขา  ได้โปรดอย่าเอาความสำเร็จของลูกมาสร้างแค่ความพึงพอใจให้ตนเองด้วย