"ให้อ่อนน้อม เรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างอย่างตั้งใจ เปิดใจ ถ้ากลัวก็กลับมาที่ลมหายใจ หายใจเข้าสบาย หายใจออกสบาย มีลมหายใจเป็นเพื่อน"

• เป็นคำสอนที่มีคุณค่า ค่ะ อย่างน้อยเราก็มีลมหายใจเป็นเพื่อน
• จะเอาไว้สอนตนเองตอนที่เราคิดว่าเราไม่มีใคร
• คิดได้ใจก็อบอุ่นขึ้น..ไม่เหงาอีกต่อไป..ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ

เปิดโอกาสให้ตนเอง...กระทำ/แสดงในทางสร้างสรรค์เป็นสิ่งที่มีคุณค่าค่ะ ขอบคุณสำหรับแง่คิดชีวิตงามค่ะ

ขอบพระคุณค่ะคุณกานต์

พอคุณเอ่ยถึงความเหงา....อืม

มันเป็นความแปลกประหลาดที่ปรากฏข้อในใจของติ๋วค่ะ ตั้งแต่รู้จักครู ท่านเพียรสอนให้หนูภาวนา ทำความรู้จักตนเอง หันมามองตนเอง แก้ไข ปรับปรุงตนเอง ดัดนิสัยตนเอง

แม้ตัวติ๋วเองภาวนาแบบลุ่ม ๆ ดอน ๆ สติปัญญาไม่ค่อยมี
ที่มั่นใจว่าตนเองมีคู่ใจคือ ความอดทน อดทนในความบีบคั้นในใจของตนเอง อดทนในความอยากไหลไปตามกิเลส ตามโลก ตามความเคยชินเดิม ๆ สู้กับมัน เพื่อทำความเข้าใจ จนมารู้สึกตัวอีกทีกลับพบว่า อ้าวเฮ้ย ความเหงาหล่นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะถ้าได้อ่านบันทึกนี้ ของติ๋ว

คงพอจะทราบว่า ติ๋วเป็นคนที่ทุกข์ทรมาร กับความเหงามาก ๆ มาก่อน เป็นความเจ็บปวดทรมาร ที่ใครไม่เคยเป็นก็คงไม่มีทางเข้าใจได้เลย

อืม........ทำไมตอนนี้มันหล่นหายไปนะ?

ไม่ใช่หนูตั้งใจเขวี้ยงความเหงาไปนะคะ หนูคงโชคดี

ที่มีครูคอยสอน คอยประคับประคอง ฝึกฝน อบรม ให้เจริญสติ อดทนกับความทุกข์บีบคั้นที่เกิดขึ้น

ประมาณว่า "ถ้ายังโง่อยู่ ไม่มีปัญญาก็ต้องอดทน" คำ ๆ นะ ติ๋วเอาไว้เตือนตนเอง ตอนที่ใจมันดิ้นรน

ก่อนหน้านี้ที่มันจะดูถูกตนเอง ว่าอันนี้หนูทำไม่ได้หรอก แต่ครูท่านก็ให้โอกาสเรื่อย ๆ จาก ที่ไม่ค่อยจะได้เรื่อง แต่พอฝึกฝน อดทน ทำไปเรื่อย ๆ กลับพบว่า หนูทำได้และก็ทำได้ดีอีกด้วยค่ะ

อืมทำให้ติ๋วต่อยอดปั่นความรู้เขียนบันทึกเรื่อง

มีสติ อดทน พ้นความเหงา

ขอบพระคุณนะคะคุณกานต์

ขอบพระคุณเจ่าค่ะ noktalay

เปิดโอกาสให้ตนเอง...กระทำ/แสดงในทางสร้างสรรค์เป็นสิ่งที่มีคุณค่าค่ะ ขอบคุณสำหรับแง่คิดชีวิตงามค่ะ

หนูมานึกย้อนในตนเองค่ะ เมื่อก่อนหนู Show ว่าตนเองเป็นผู้หญิงเก่ง มีความมั่นใจสูง ทำอะไรก็ได้ที่พอใจ จะทำ (ประมาณหลอกตนเองว่า สิ่งที่ฉันทำไม่ได้ แค่ไม่อยากทำ) ซึ่งในความเป็นจริงในใจไม่ใช่เลย ตอนที่ตอนยืนอยูหน้าเวลาที หรือ ลุกขึ้นถามหรือตอบ ในใจหนูนั้นเต็มไปด้วยกิเลส ทั้งความอยากเด่นอยากดังที่บีบคั้น อย่างได้รับการยอมรับ และในใจก็สั่นไหวหวาดกลัวแต่ก็ยังทำ

มาตอนนี้ครูสอนให้หนูรู้จักคำว่า

"ความจริงใจ" 

ความจริงใจในนิยามของครูคือ

ใจของเรารู้สึกอย่างไร ให้หนูรับรู้มันอย่างนั้น กลัวก็ให้ยอมรับว่ากลัว อยากเด่น อยากดังก็ให้ยอมรับมัน เอาความมืดดำที่ปรากฏในใจขึ้นมาให้ตัวรู้ของเรารับรู้ แล้วใช้ศีลเป็นเครื่องกำกับ ไม่ให้เรากระทำความชั่ว ด้วยกายและวาจา ส่วนด้านดี ๆ ให้แสดงออกมา ฉายแววออกมาปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น เป็นการให้กำลังใจตนเอง และให้กำลังใจคนอื่นได้ด้วย ครูมักจะใช้คำว่า "บ่มเพาะเมล็ดพันธุ์แห่งความดี"

พอหนูค่อย ๆ ฝึกฝนนำมาปฏิบัติ ใจหนูค่อย ๆ สบายมากขึ้น เบิกบานมากขึ้น เห็นความคิดไม่ดีของตนเองเร็วขึ้น สติเร็วขึ้น มีความสุขกับปัจจุบันเป็น คนรอบข้าง เบิกบานที่จะเข้ามา ปฏิสัมพันธ์กับเรามากขึ้น เพ่งโทษผู้อื่นและตนเองนี้ลง เศร้าหมองสั้นลง

มันเป็นแบบนี้แหละค่ะ

"ความจริงใจ ในการบ่มเพาะเมล็ดพันธ์แห่งความดี"