คุณยายใจเด็ด

14603

true <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/160733.jpg" border="0" width="312" height="389" /> <address>ภาพจาก: http://www.nzherald.co.nz/</address> คุณยายในภาพข้างบนนี้อายุ ๗๙ ปีเมื่อสองปีก่อนตอนถ่ายภาพข้างบน ที่ว่าใจเด็ดไม่ใช่เรื่อง..สายเดี่ยว ที่คุณยายสวมอยู่หรอกนะครับ แต่เป็นรอยสักตัวเล็กๆที่ปรากฏบนเนินอกของคุณยาย ข้อความว่า DO NOT RESUSCITATE ไม่ต๊องงง..ไม่ต้อง ไม่ต้องมาช่วยชีวิต ชั้น... <hr /> ผมได้ยินเรื่องราวของคุณยายตอนเป็นข่าวบ้าง แต่ไม่ได้สนใจติดตาม เพราะดูเป็นเรื่องสิทธิส่วนบุคคลของวัฒนธรรมตะวันตกโน่น จนกระทั่งกฏกระทรวงเรื่อง การทำหนังสือแสดงเจตนาไม่ประสงค์จะรับบริการสาธารณสุขที่เป็นไปเพียงเพื่อ ยืดการตายในวาระสุดท้ายของชีวิตตน หรือเพื่อยุติการทรมานจากการเจ็บป่วย หรือ หนังสือ แสดงเจตนาปฏิเสธการรักษาฯ ตาม พ.ร.บ.สุขภาพแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๕๐ มาตรา ๑๒ กำลังถูกนำมาใช้ปฏิบัติจริงๆในบ้านเรา ก็มีคนพูดถึงกรณีของคุณยายบ่อยขึ้น อยากรู้จังว่า ที่พูดๆกันว่า สักตรงหน้าอกไว้เลยก็ได้ มีจริงหรือ คุณยายคนนี้ชื่ออะไร เป็นมาอย่างไร   คุณยายเป็นชาวเมือง Dunedin เมืองมหาวิทยาลัยที่เกาะใต้ นิวซีแลนด์ ชื่อ พอลล่า เวสโทบี้..Paula Westoby (คิดถึง<a href="http://gotoknow.org/profile/waraporn29">น้องพรทั้งหล้า</a>จังเลย) เป็นผู้ประสานงานกลุ่ม <a href="http://www.exitinternational.net/">Exit International</a> ซึ่งรณรงค์เรื่องการทำการุณยฆาตด้วยความสมัครใจ Voluntary Euthanasia หลายคนอาจกังวลว่า หนังสือแสดงเจตนาฯข้างต้นของตนเองที่ทำไว้ อาจไม่มีใครรู้ใครเห็น หรือลืมพกติดตัวเมื่อถึงคราวจำเป็นต้องใช้ จะใช้วิธีแบบคุณยายชาวกีวีคนนี้บ้างก็ได้นะครับ ขอย้ำอีกที เผื่อจะมีคนตีความผิดอีก มาตรา ๑๒ ของเรานี้ไม่รวมถึงการไป กระทำ ให้คนไข้เสียชีวิต แม้คนไข้จะร้องขออย่างสมัครใจก็ตาม เป็นเพียงสามารถปฏิเสธขอ ไม่กระทำ อะไรต่ออะไรที่ดูจะเกินความจำเป็นไปเท่านั้น อยากตั้งคำถามว่า คิดอย่างไรกับวิธีของคุณยายใจเด็ดคนนี้ แล้วถ้าเป็นตนเอง จะทำเรื่องนี้อย่างไร <hr /> อ่านข้อมูลเกี่ยวกับกฎหมายฉบับนี้ ได้ที่ <a href="http://www.thailivingwill.in.th/">http://www.thailivingwill.in.th/</a> อ่านข่าวคุณยายย้อนหลังได้ที่ <a href="http://www.nzherald.co.nz/otago-university/news/article.cfm?o_id=351&objectid=10547569">http://www.nzherald.co.nz/otago-university/news/article.cfm?o_id=351&objectid=10547569</a> <a href="http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/australiaandthepacific/newzealand/3708585/Grandmother-has-death-wish-tattooed-on-chest.html">http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/australiaandthepacific/newzealand/3708585/Grandmother-has-death-wish-tattooed-on-chest.html</a>

2010-02-03T07:52:51+07:00

false 333447

2010-02-06T23:43:16+07:00

false

2010-02-03T17:43:16+07:00

คุณยายใจเด็ด

14603

true บันทึกนี้เป็นบันทึกที่ ๑๐๐ ของบล็อก <a href="http://gotoknow.org/blog/pcarepal">เพื่อน PAL</a>  ที่ผมเริ่มบันทึกมาตั้งแต่หัดใช้ G2K จากบันทึกแรกสั้นๆ <a href="http://gotoknow.org/blog/pcarepal/71523">สำหรับ..เพื่อน</a> ของผม เมื่อ ๙ มกราคม ๒๕๕๐ มาถึงวันนี้ก็ปาเข้าไป ๓ ปีกว่าแล้ว กลับไปดูความหวังตั้งต้น สำหรับการเขียนบล็อกนี้ <blockquote> ผมหวังว่า blog นี้จะเป็น blog ของเพื่อนที่..สนใจ..เรื่องราวการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย ที่จะแลกเปลี่ยนประสบการณ์เพื่อประโยชน์ของเราทุกคน เพราะสักวันหนึ่งก็คงถึงวันของเรา </blockquote> ผมได้เพื่อน <ul> <li>การเขียนบล็อก ทำให้ผมมีเพื่อนใหม่ ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นตัวเป็นๆด้วยซ้ำ จากเพื่อนคนแรกที่เข้ามา เจิม บันทึกแรกของผม..<a href="http://gotoknow.org/profile/somthi">ท่านอาจารย์สมบูรณ์..นพ.สมบูรณ์ เทียนทอง</a> ที่ผมยังคิดถึงอาจารย์จนถึงทุกวันนี้..เมื่อไรอาจารย์จะกลับมาเขียนบล็อกนะครับ </li> <li>ส่วนมิตรภาพใน G2K นั้นก็คงไม่จำเป็นต้องบรรยายอีก </li> <li>ผมรู้จักตัวจริงเสียงจริงที่ทำงานดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายอยู่ทั่วทุกมุมของประเทศไทย โดยไม่มีข้อจำกัดเรื่องระยะเวลา ความจริงในระหว่างที่อยู่ต่างประเทศ เราก็ยังติดต่อถึงกันด้วยซ้ำผ่านบล็อก </li> <li>ข้อสำคัญอีกอย่างคือ ผมได้เพื่อน..นอกวงการสุขภาพ ที่เป็นเสียงของประชาชนทั่วไป ที่เราพึงรับฟังมากๆ</li> </ul> ผมได้แลกเปลี่ยน <ul> <li>ประสบการณ์การดูแลคนไข้ระยะสุดท้ายถูกแลกเปลี่ยนผ่านทั้งบล็อกนี้ของผม และบล็อกของสมาชิกท่านอื่นอย่างคึกคักและเพื่มขึ้นเรื่อยๆ ปัจจุบันเราก้าวหน้ามาถึงมี <a href="http://portal.in.th/ms-pcare/">เว็บไซด์ของเครือข่ายฯ</a> และมีรวบรวม <a href="http://portal.in.th/ms-pcare/pages/blog/">บันทึกคนทำงาน</a> เอาไว้</li> </ul> ผมจำประสบการณ์ที่ผ่านมาได้มากขึ้น <ul> <li>เมื่อก่อนตอนไม่บันทึก เจออะไรมาก็มาก แต่พอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เลือนไปตามวัย เหลืออยู่ในสมองไม่มาก</li> <li>พอหัดบันทึก ประมวลประสบการณ์ของตนเอง เรากลับจำเรื่องที่บันทึกเหล่านี้ได้ดีกว่า นานกว่า แถมกลายเป็นคลังข้อมูลที่สามารถส่งต่อให้คนอื่นที่ต้องการ เมื่อไรก็ได้ และมีระบบคำสำคัญให้เสร็จ</li> </ul> <hr />   ความแตกต่างของสิ่งที่หวังกับสิ่งที่เกิดจริง <ul> <li>น่าจะบอกว่า เกินความคาดหวังมากกว่า คงเป็นเพราะ ตอนเริ่มต้นผมตั้งความหวังไว้ไม่มาก เพราะตอนนั้นผมไม่คุ้นเคยกับ ชุมชนออนไลน์ แบบนี้ แถมค่อนข้างต่อต้านพวกเว็บบอร์ดที่เหมือนเป็นพื้นที่ระบายอารมณ์ของคนบางประเภท แบบไม่เปิดเผยตัวอีกด้วย</li> </ul> อยากทำ อยากเห็นอะไรต่อไป <ul> <li>ผมน่าจะเขียนบันทึกในบล็อกนี้มากขึ้น</li> <li>อยากจะเห็นการแลกเปลี่ยนประสบการณ์เกิดขึ้นอย่างมีชีวิตชีวา มีความเห็นที่แตกต่างจากหลากหลายมุมมอง </li> <li>สมาชิกหลายคนอาจมองว่าเรื่อง การดูแลคนไข้ระยะสุดท้าย เป็นเรื่องพวกหมอ พยาบาล เป็นเรื่องไกลตัว แต่ผมก็อยากจะเชิญชวนให้ลองอ่านบันทึกพวกนี้ แล้วคิดตาม </li> <li>รู้สึกเบื่อก็บอกว่าเบื่อ รู้สึกว่าเศร้าก็บอกว่าเศร้า คิดเห็นคล้อยตาม ขัดแย้งอย่างไรก็บอกกัน ผมคิดว่าพวกเรายินดีรับฟังนะครับ</li> </ul> เพราะเราคือ..เพื่อน

2010-02-02T17:19:38+07:00

false 333343

2010-02-06T07:38:15+07:00

false

2010-02-02T17:22:10+07:00

เพื่อน PAL: ๑๐๐

14603

true โรงพยาบาลสงขลานครินทร์มีกิจกรรมที่เรียกว่า สนทนา Palliative Care เพื่อให้บุคลากรมาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ ร่วมกันคิดและต่อยอด ในประเด็นที่เกี่ยวข้องการการดูแลคนไข้ประมาณทุก ๒ เดือน เมื่อวันพฤหัสบดีที่ ๒๘ มกราคมที่ผ่านมา หัวข้อที่เราคุยกัน คือ  เมื่อผู้ให้บริการเป็นผู้รับบริการ ซึ่งจะอยู่ในประเด็นหลักเกี่ยวกับการดูแลอย่างเป็นองค์รวม การดูแลด้านจิตสังคมและจิตวิญญาณ ปกติกิจกรรมแบบนี้จะมีลักษณะเป็นโต๊ะกลม เพื่อจะได้พูดคุยแบบเห็นหน้าหลายๆคน แต่ครั้งนี้ มีคนสนใจฟังเกินร้อย จนต้องเปลี่ยนไปใช้ห้องบรรยายนั่งเรียงแถวเป็นนักเรียนแทน ที่คนสนใจฟังมาก เพราะเป็นเรื่องใกล้ตัว และผู้ที่เราเชิญมาถ่ายทอดประสบการณ์ก็เป็นแม่เหล็กดึงดูดได้ดีจำนวน ๔ ท่าน มีทั้งอาจารย์แพทย์ น้องพยาบาลที่ตนเองต้องป่วยเป็นมะเร็ง รวมถึงพี่เภสัชกรที่มาพูดในฐานะผู้ดูแลหลักเมื่อบิดามารดาเจ็บป่วยเรื้อรัง ทุกคนเหมือนกันคือ ต้องมาใช้บริการในโรงพยาบาลที่ตนเองเป็นผู้ให้บริการ โดยมีพี่อานนท์..นพ. อานนท์ วิทยานนท์ จิตแพทย์เสาหลักของทีม Palliative Care เป็นผู้เชื่อมโยงประสบการณ์ของแต่ละคน ผมนั่งฟังประสบการณ์ชีวิตที่หลายคนอาจมองว่าเป็นวิกฤต ผ่านเรื่องเล่าที่ดูเหมือนพูดคุยกันตามธรรมดาแบบพี่น้องคุยกัน แล้วขนลุกซู่หลายครั้งจากความรู้สึกหลากหลาย มีทั้งความกลัว กังวล อิ่มเอิบ ภูมิใจ ฮึกเหิม ประทับใจ เพราะนั่นคือครู พี่ น้องเรา และมันอดไม่ได้ ที่จะต้องมามองย้อนดูตัวเอง รวมทั้งคนที่เรารัก บันทึกนี้อาจจะยาวกว่าบันทึกปกติของผม เพราะรู้สึกว่าอยากบันทึกประสบการณ์ครั้งนี้ไว้ให้ได้มากที่สุด รู้สึกเสียดาย..เสียดายมาก แทนหลายๆคนที่ไม่มีโอกาสมาฟัง สำหรับผมแล้ว การได้มาฟังเรื่องราวในกิจกรรมครั้งนี้ นับเป็นสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตครั้งหนึ่งเลยทีเดียว ต้องขอขอบพระคุณผู้ถ่ายทอดประสบการณ์ทุกท่าน มาในบันทึกนี้ด้วยครับ <hr /> ช่วงเวลาที่ทุกข์ที่สุด <ul> <li>ไม่ใช่ตอนที่รู้ตัวว่าตนเองเป็นมะเร็ง แต่กลับเป็นช่วงเวลาที่รอคอยผลชิ้นเนื้อ ไม่แน่ใจว่าเป็นหรือไม่เป็น อยากฟังว่าไม่ใช่ ในขณะที่อีกใจหนึ่งก็รู้ๆอยู่</li> <li>ระบบของโรงพยาบาลที่ทำให้ช่วงเวลารอคอยอันทุกข์ทรมานนี้ยาวนานโดยไม่จำเป็น ต้องปรับปรุง</li> <li>The Day After ทุกอย่างเปลี่ยนไป</li> </ul> ในช่วงวิกฤติกลับห่วงคนอื่น <ul> <li>ทั้งอาจารย์และน้องพยาบาลซึ่งป่วยเป็นมะเร็งมีความคิดเหมือนกัน ตรงที่ ไม่อยากให้คุณแม่ของตนเองรับทราบ บางท่านเฉพาะในช่วงแรก แล้วหาจังหวะเวลาบอก ในขณะที่บางท่าน จนถึงทุกวันนี้ก็ยังไม่ได้บอก</li> <li>ที่ไม่บอก เพราะไม่อยากให้ต้องมาทุกข์ใจ</li> <li>สิ่งที่คิดเหมือนกัน คือ ห่วงความทุกข์ของแม่ ที่ลูกต้องมาตายก่อน</li> <li>สำหรับคนที่บอกแล้ว แม่เข้มแข็งกว่าที่คิด บอกแล้วสบายใจขึ้น</li> <li>สำหรับคนที่ยังไม่บอก.. เวลาจะปิดจะบังใคร มันลำบากมาก</li> </ul> เพราะคิดว่ารู้แล้ว <ul> <li>โดยเฉพาะอาจารย์แพทย์ เมื่อต้องถูกทำอะไร ไม่ว่าจะเป็นการตรวจ การรักษา เหมือนจะได้รับข้อมูลจากผู้ตรวจรักษาน้อยกว่าที่ควรจะเป็น เพราะคิดว่าน่าจะรู้แล้ว แต่ความจริงไม่รู้ </li> <li>คำถามดีๆของพยาบาล "อาจารย์ทราบเรื่องนี้มั้ยคะ" "หมอที่ผ่าตัดบอกอะไรอาจารย์บ้าง"</li> <li>เรื่องข้อมูล บางคนค้นคว้าเองทุกอย่าง บางคนใช้ความไว้วางใจ</li> <li>ถึงจะเป็นบุคลากรสุขภาพ แต่ไม่ได้รู้เรื่องไปทั้งหมด </li> </ul> คุณภาพการให้บริการ <ul> <li>คนไข้รู้ว่า คุณภาพการให้บริการที่ตนเองได้รับเป็นอย่างไร</li> <li>คนไข้บางคนก็รู้ว่าเกิดความบกพร่อง เพียงแต่ยอมรับได้ เพราะเห็นใจบุคลากรเหมือนกัน</li> <li>งานพยาบาล ใกล้ชิดคนไข้กว่าหมอมากนัก</li> <li>อะไรที่เราคิดว่าดี สิ่งที่ดีว่ายังมีได้ ถ้าได้เรียนรู้และฝึกหัด</li> <li>วิชาการต้องแม่น แม่นแต่ไม่กระด้าง</li> </ul> เปลี่ยนงานเมื่อป่วย <ul> <li>น้องพยาบาลต้องเปลี่ยนงาน จากไอซียูที่งานหนักเป็นงานในสำนักงาน ต้องเริ่มต้นทุกอย่างใหม่</li> <li>"เขาไม่ได้ดูแลเหมือนเราเป็นคนป่วย แต่ดูแลเหมือนคนพิการ"</li> <li>สำหรับคนที่ งานคือคุณค่าของชีวิต ถูกเปลี่ยน/ลดงาน จะหมายถึงอะไร</li> <li>ยามป่วย ทำให้รักวิชาชีพมากขึ้น</li> </ul> คุณค่าของชีวิต <ul> <li>แต่ละคนให้คุณค่าต่อสิ่งต่างๆในชีวิตแตกต่างกัน</li> <li>"วันที่เสีย self ที่สุด คือวันที่ต้องใส่วิก"</li> <li>คำถามที่ต้องถามตัวเองเมื่อต้องตัดสินใจ "อะไรที่สำคัญที่สุดในชีวิต" คำตอบคือ การได้ดูแลพ่อแม่ </li> </ul> กำลังใจ <ul> <li>คนเราต่างกัน "ไม่ชอบให้ใครมาแสดงความเห็นใจ ไม่ต้องมา empathy" </li> <li>การสื่อสารอย่างเป็นธรรมชาติดีที่สุด</li> <li>ข่าวร้ายมาโดยไม่รู้ตัวเสมอ</li> </ul> ทำไมไม่ไปรักษาที่อื่น <ul> <li>"เราทำงานที่นี่ แต่ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลอื่น มันหมายความว่าอย่างไร"</li> <li>"มีคนแนะนำว่าให้ไปรักษาที่กทม. หลายคน แต่ไม่อยากให้คน ม.อ. เป็นคนพูดอย่างนั้น"</li> </ul> ของแถม <ul> <li>ฉีด dexa แล้ว จะซู่ซ่ามากไปทั่วตัว</li> </ul> <hr /> ความเจ็บป่วยไม่ได้เลวร้ายเสมอไป มันทำให้เรามองเห็นความงดงามของชีวิตมากขึ้น   ขอเชิญชวนทุกท่านร่วมแลกเปลี่ยนประสบการณ์เมื่อต้องมาเป็น ผู้รับบริการ ด้วยนะครับ

2010-01-30T22:27:51+07:00

false 332586

2010-02-03T17:51:21+07:00

false

2010-01-31T06:23:36+07:00

สนทนา Palliative Care: เมื่อผู้ให้บริการเป็นผู้รับบริการ

14603

true <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/IMG_0408.jpg" border="0" width="606" height="455" /> <h2>ส่งลูกไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า</h2> <h2>ผู้เขียน: หทัยภรณ์ กสิกิจนำชัย</h2> <h2>ปี:        ๒๕๕๒</h2> <hr /> กำลังคิดจะเพิ่มส่วนข้อมูลเกี่ยวกับ <a href="http://portal.in.th/ms-pcare/pages/5468/">สื่อการสอน</a> ในเว็บไซด์ MS-PCARE เครือข่าย Palliative Care ในโรงเรียนแพทย์ เกี่ยวกับ หนังสือ ที่เกี่ยวข้องกับคนไข้ระยะสุดท้าย ก็คิดถึงหนังสือเล่มข้างบนนี้ กำลังคิดจะเข้าร่วม  <a href="http://gotoknow.org/blog/pr4u/331337">กิจกรรม : แลกเปลี่ยนความรู้ผ่าน "หนังสือ" แทนความรักแด่ครอบครัว</a> ก็คิดถึงหนังสือเล่มข้างบนนี้ <hr /> ผมได้หนังสือเล่มนี้จากคุณหวาน..วีรมลล์ จันทรดี นักสังคมสงเคราะห์โรงพยาบาลจุฬาฯ ที่ร่วมทำงานในเครือข่ายฯ ตั้งแต่ตอนปลายปีที่แล้ว ตอนเห็นชื่อหนังสือครั้งแรก ความจริงรู้สึกไม่ค่อยถูกใจเท่าไร ในใจคิดว่า เอาอีกแล้ว.. ตั้งชื่อเกาะกระแส เอา พระพุทธเจ้า มาเป็นจุดขาย เหมือนหนังสือหลายๆเล่มที่ขายดีหรือเป็นชนวนขัดแย้งในอดีต อีกแล้ว แต่พอเปิดอ่าน แล้วก็วางไม่ลง อ่านรวดเดียวจบ แบบเลยเวลานอนแล้ว ก็ต้องขออ่านให้จบ <hr /> หนังสือเล่มนี้ เป็นเรื่องที่ คุณแม่ ซึ่งก็คือ ผู้เขียน เขียนถึงลูกชายคนโต น้องโย่ง..วีรภัทร์ อัครดำรงเวช ซึ่งป่วยเป็นมะเร็งในทรวงอกระยะสุดท้าย ตลอดช่วงเวลาไม่ถึงปี ตั้งแต่รู้ว่าเป็นมะเร็ง จนกระทั่งน้องเขาจากไปในอ้อมกอดของตนเอง เมื่อปลายเดือน กรกฎาคม ๒๕๕๒ ในวัยเพียง ๒๒ ปี คุณแม่ซึ่งเป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่นักเขียนอะไร แต่สามารถสื่อสารความรู้สึกของความเป็น แม่ ได้อย่างตรงไปตรงมา ไม่จำเป็นต้องมีภาษาที่สละสลวยอันใดเลย ได้บรรยายถึงการดูแลลูกชายคนนี้ตลอดช่วงที่เจ็บหนัก มีหลายๆเรื่องตั้งแต่การดูแลอาการต่างๆไปจนกระทั่งสิ่งที่เป็นประเด็นหลักของหนังสือ คือ การเตรียมตัวทางปัญญาหรือจิตวิญญาณ ตามแก่นของพุทธศาสนา ผมคงต้องย้ำกว่า เป็นแก่นของพระพุทธศาสนาจริงๆ ไม่ใช่เปลือกอย่างที่กำลังเป็นกระแสมาแรงเหลือเกินในขณะนี้ อีกส่วนหนึ่งที่สำคัญไม่แพ้กัน คือ ความคิด ความรู้สึกของคุณแม่เองตลอดเวลาที่ดูแลลูกคนนี้อย่างดีที่สุด..เป็นครั้งสุดท้าย ผมขออนุญาตนำข้อความในหนังสือเล่นนี้ตอนเกือบจะท้ายๆของเล่ม มาลงให้อ่านกันนะครับ เป็นช่วงที่ผมอ่านแล้วสะดุด แล้วน้ำตาไหลพรากเลยทีเดียว <blockquote> ฉันไม่กล้าอธิษฐานว่า ขอให้เราได้เกิดมาเป็นแม่ลูกกันใหม่ แม้ตอนลูกมีชีวิตอยู่ เราสองคนแม่ลูกก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยประโยคนี้ออกมาเพื่อแลกเปลี่ยน หรือเป็นการแสดงความรักต่อกัน เพราะฉันเชื่อและบอกกับลูกว่า "ความผูกพันพ่อแม่ลูก น่าจะยุติโดยภพชาติ ดวงจิตของลูกจะได้ไม่ต้องมากังวลหรือผูกติดกับครอบครัว แม่ต้องการให้ลูกจากไปสู่สุขคติได้อย่างวางใจอันเป็นที่สุดนะลูก" </blockquote> ความรักของแม่ที่บริสุทธิ์ ไม่มีเงื่อนไข ไม่ได้คิดถึงตนเองก่อน แต่คิดถึงสิ่งดีที่ดีสุดสำหรับลูกอันเป็นที่รัก ขอให้ดวงวิญญาณของน้องโย่งได้ไปสู่สุขคติตามความปรารถนาของคุณแม่ ขอคารวะ ความเป็นแม่ของคุณหทัยภรณ์ กสิกิจนำชัย <hr /> เนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ สามารถนำมาใช้เป็นหนังสืออ่านนอกเวลา ในการเรียนการสอนการดูแลคนไข้ระยะสุดท้าย โดยเฉพาะในประเด็น <ul> <li>บทบาทของครอบครัวในการดูแลคนไข้</li> <li>การดูแลด้านจิตวิญญาณหรือปัญญา</li> <li>ความเศร้าโศกและเสียใจ</li> </ul> ข้อควรระวัง: ไม่ควรอ่านหนังสือเล่มนี้ในที่สาธารณะ

2010-01-27T08:01:55+07:00

false 331377

2010-02-06T06:25:59+07:00

false

2010-01-27T23:08:08+07:00

หนังสือ: ส่งลูกไปเข้าเฝ้าพระพุทธเจ้า

14603

true ตอนผมไปดูงาน palliative care ที่ออสเตรเลีย ผมจำคนไข้ของเราคนหนึ่งได้ จนบันทึกรายละเอียดคนไข้คนนี้ไว้สอนตัวเอง ผมขอเรียกคนไข้คนนี้ว่า คุณตาหยุด ตาหยุดอายุ ๘๙ ปี มีประวัติเป็นโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูงมายาวนาน ต้องรับประทานยารักษาโรคประจำตัวนี้อย่างสม่ำเสมอมาตลอดอายุขัยของแก คุณตาต้องถูกตัดขาใต้ระดับเข่าซ้ายเมื่อหลายปีก่อน เนื่องจากเป็นแผลเบาหวานเรื้อรังที่เท้า ตอนนี้ก็เริ่มมีแผลที่ปลายเท้าขวา ซึ่งต้องมีคนทำแผลให้เป็นประจำ ผลจากโรคเบาหวานและความดันโลหิตสูงทำให้คุณตามีปัญหาไตวายเรื้อรังแถมอีกเรื่องหนึ่ง คุณตาถูกส่งตัวมารับการรักษาในสถานพยาบาลคนไข้ระยะสุดท้ายในสภาพสับสน ปวดแผลที่เท้า และคุณยายคู่ชีวิตไม่สามารถดูแลที่บ้านต่อไปได้เอง โดยให้ประวัติว่า คุณตารับประทานอาหารน้อยมากมาเป็นสัปดาห์แล้ว แต่ยังรับประทานยาประจำตัวอย่างเคร่งครัด ผลการตรวจเลือดของคุณตาตั้งแต่เมื่อวานพบว่า มีระดับน้ำตาลในเลือดต่ำ เพราะรับประทานอาหารได้น้อยและยังไม่ได้ปรับยาลดระดับน้ำตาล และจากสภาพทั่วไปที่บ่งบอกว่า คุณตาคงมีเวลาเหลืออีกไม่มากนักแล้ว เราจึงคุยกับคุณยายว่า คงต้องขอหยุดยารักษาเบาหวานและความดันโลหิตสูงทั้งหมด แล้วประเมินกันใหม่ เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากได้สารน้ำทางหลอดเลือดแล้ว คุณตารู้สึกตัวมากขึ้นแต่ยังเพลียมาก ตอนที่เราเข้าไปดูแลคุณตาช่วงเช้า คำถามแรกที่คุณตาถามเรา คือ "หมอ ไหนยาเบาหวานผม" "ยาของตาที่กินอยู่ ทำให้น้ำตาลในเลือดต่ำ เราเลยหยุดยาทั้งหมดไว้ก่อน" หมอบอก คุณตานิ่งไปพักใหญ่ ก่อนรวบรวมพลังที่เหลืออยู่ไม่มาก ถามหมอกลับตรงๆ ว่า "ผมกำลังแย่แล้วใช่มั้ย" ทีมรักษาพยาบาลทั้งหมดต้องหาที่นั่งในห้องของคุณตากันทั่วหน้า เรารู้ว่า เรื่องนี้ต้องคุยกันนาน <hr /> เมื่อคนไข้เข้าสู่ระยะสุดท้ายของชีวิต ยารักษาโรคประจำตัวของผู้ป่วยหลายชนิด เช่น ยาลดระดับน้ำตาลในเลือดสำหรับโรคเบาหวาน ยาลดความดันในโรคความดันโลหิตสูง หรือยาละลายลิ่มเลือดเพื่อป้องกันภาวะเส้นเลือดอุดตัน สามารถหยุดได้ แต่ยารักษาบรรเทาอาการต่างๆ เช่น ความปวด คลื่นไส้อาเจียน ควรได้รับต่อไปอย่างต่อเนื่องแต่อาจต้องปรับเปลี่ยนวิธีการให้ เนื่องจากคนไข้มักรับประทานทางปากไม่ได้ แต่การหยุดยาที่คนไข้รับประทานมาตลอดชีวิต มีความหมายและมีผลกระทบต่อจิตใจคนไข้และครอบครัวมาก จำเป็นต้องพูดคุย สอบถามความรู้สึกและวางแผนร่วมกันก่อนจะดำเนินการหยุดยาดังกล่าว <hr /> ขอเชิญช่วนผู้สนใจเข้าร่วมกิจกรรม การประชุมเครือข่าย palliative care ในโรงเรียนแพทย์ครั้งที่ ๓ หัวข้อ Non-Cancer Palliative Care ที่โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ อ่านรายละเอียดการประชุมได้ <a href="http://portal.in.th/ms-pcare/events/378/">ที่นี่</a>

2009-12-28T06:26:24+07:00

false 323565

2010-01-18T21:23:59+07:00

false

2009-12-28T07:20:56+07:00

กรณีศึกษา: ตาหยุด "หมอ ไหนยาเบาหวานผม"

14603

true เรามักจะพูดให้กำลังใจคนที่เรารักว่า สู้สู้นะ ในช่วงวลาที่เขากำลังเผชิญกับวิกฤตในชีวิต แต่ประโยคนี้จัดอยู่ในกลุ่ม มนตรา หรือ คำที่มักพูดกันอย่างคุ้นปาก จนบางครั้งเราเผลอไป ไม่ได้คิดถึงผลของมันอย่างแท้จริง พวกเดียวกับประโยค..ทำใจให้สบาย อย่าคิดมาก เดี๋ยวมันก็ดีเอง ถ้าคนที่ฟังกำลังอยู่ในอารมณ์สู้ คำพูดนี้คงเป็นแรงส่งให้เขาฮึกเหิม มีกำลังใจมากขึ้นอย่างมีเป้าหมาย ส่วนใหญ่ก็คือชัยชนะเหนืออะไรบางอย่าง ราวกับ นักกีฬาที่กำลังลงสนาม แต่ถ้าเขารู้สึกท้อแท้อยู่ล่ะ บางคนได้ยินคำนี้แล้ว ก็เกิดฉุกคิด เหมือนกระตุกให้คนที่กำลังสับสน มีทิศทางและเป้าหมายที่ชัดเจนขึ้น แต่บางคนกลับรู้สึกท้อแท้หนักขึ้นไปอีก คนไข้ของผมคนหนึ่งบอกว่า เขารู้สึกอย่างนั้น เพราะรู้สึกล้มเหลวซ้ำสอง เหมือนทุกคนคาดหวังว่าเขาจะต้องสู้ แต่เขาทำไม่ได้ตามที่ใครๆก็พูดกัน เขา..ล้มเหลว อีกแล้วรึนี่ <h2> <hr /> </h2> <h2>ถ้าประโยคดีๆอย่างนี้ อาจทำให้คนส่วนหนึ่งเสียใจท้อแท้กว่าเก่า เรายังควรใช้พูดให้กำลังใจกันหรือไม่</h2> <h2>ถ้าใช่ เราควรระวังหรือพูดอย่างไร</h2> <h2>ถ้าไม่ น่าจะพูดว่าอย่างไรแทน</h2> <h2>ท่านผู้อ่านละครับ รู้สึกอย่างไรกับคำนี้ ยามที่เราท้อ</h2> กรุณาจินตนาการหรือนึกถึงตัวเองตอนที่กำลังเผชิญวิกฤตอะไรบางอย่างแล้วท้ออยู่นะครับ ก่อนตอบคำถามข้างบนนี้ <hr /> <address><img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/MKP013.jpg" border="0" width="562" height="421" /> </address> "Life is not about waiting for the storms to pass...it's about learning how to dance in the rain."   <hr />   บันทึกนี้เปิดรับคำวิจารณ์กันแบบตรงๆโดยไม่ต้องเกรงอกเกรงใจแบบ G2K ผมเชื่อว่า การยอมรับฟังความเห็นที่แตกต่างทำให้ความคิดเราคมชัดขึ้น มากกว่ามีแต่ความเห็นที่คล้อยตามกัน <hr />

2009-12-18T05:43:30+07:00

false 321089

2009-12-26T22:13:37+07:00

false

2009-12-18T06:22:44+07:00

ยามท้อ รู้สึกอย่างไรกับคำว่า..สู้สู้

14603

true เราเริ่มต้นด้วยห้องประชุมว่างๆ ก่อนจะมี BAR ความคาดหวัง <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/PB181404.jpg" border="0" /> แล้วจบลงด้วย... <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/IMG_8977.jpg" border="0" /> <div class="body">คงไม่ต้องบรรยายนะครับว่า แต่ละคนได้อะไรติดไม้ ติดมือ ติดสมอง กลับไปบ้าง</div> <div class="body">แต่ขอสัดนิดนะครับ สังเกตมั๊ยครับว่า..อะไรเป็นจุดศูนย์กลางของภาพข้างล่าง  </div> <div class="body">อืมม..น่าจะคิดค่าโฆษณา</div> <hr /> ส่วนประเด็นทิ้งท้าย AAR: after action review ผมอยากให้ไปอ่าน <a href="http://gotoknow.org/blog/projectcoordinator/315392">บันทึกนี้ของน้องแนท</a> ครับ ครบถ้วนกระบวนความดีแท้   <hr /> ภาพทั้งหมดในบันทึกชุดนี้ได้จากกล้องของพี่ปุ๋ย..นพ.กอปรชุษณ์ ตยัคคานนท์ กับทีมงาน สคส. (สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม)

2009-11-27T07:25:52+07:00

false 316436

2009-12-14T22:11:29+07:00

false

2009-11-27T07:25:52+07:00

บันทึกคนสานเครือข่าย MS-PCARE ๑๓ : outcome mapping sharing ๙ - ปิดท้าย

14603

true <div class="body"> รายการรองสุดท้ายของการสัมมนา น้องหญิง ฉายหนังให้ดูเรื่องหนึ่ง แล้วให้แต่ละคนวิเคราะห์ว่า มีเรื่องของ OM ในหนังเรื่องนี้ประเด็นใดบ้าง <hr /> เสียงกู่จากครูใหญ่ เป็นหนังเกาหลี อินเทรนด์มากๆ เลย แต่ขอโทษ..เป็นเกาหลีย้อนยุค สภาพหนังและผู้แสดงเก่ามากๆ เสียงพากษ์ก็เหมือนหนังโฆษณาชวนเชื่อในยุคหนึ่งเลยทีเดียว แต่เนื้อหาน่าสนใจและใช้โยงเรื่อง OM/KM ได้ดีมากๆๆๆ เป็นเรื่องราวของครูใหญ่นัก พัฒนา ที่ต้องเดินทางไปทำงานในชนบทชายแดนห่างไกลในเกาหลีใต้ หมู่บ้านที่ล้าหลังและชาวบ้านมีวัฒนธรรมเห็นแก่ตัว ไม่สนใจส่วนรวม แต่ในที่สุด ครูใหญ่หน้าย่นผู้มีคติประจำใจว่า..การทำงานหนักเป็นดอกไม้ของชีวิต..คนนี้ ก็สามารถเปลี่ยนพฤติกรรมของทั้งนักเรียนในโรงเรียน และชาวบ้านได้ โดยใช้เวลาถึง ๘ ปี <hr /> ข้อคิดที่เกี่ยวข้องกับ OM Vision/Mission <ul> <li>ครูใหญ่ประชุมครูน้อยทันที ที่ไปถึง หาความฝันร่วม</li> </ul> Partners <ul> <li>ครูใหญ่กำหนด direct partner ได้ชัดเจน ช่วงแรกเน้น นักเรียนในโรงเรียน ครูน้อย </li> <li>พอโครงการเริ่มขยับ พ่อแม่ของนักเรียน ซึ่งก็คือ ชาวบ้านเริ่มเห็นประโยชน์จึงขยับ ชาวบ้านเป็น direct partner ด้วย </li> <li>ต่อมา หน่วยงานภายนอก ภาครัฐ สื่อสารมวลชนจิตสำนึกดี..เออ เสียงพากษ์เขาว่างอย่างนี้จริงๆด้วย เขาไม่รวมถึงเพวกเต้าข่าวเอามัน ซึ่งเดิมเคยเป็น strategic partners ก็มาลงแรงร่วมด้วยมากขึ้น</li> </ul> Progress markers <ul> <li>ครูใหญ่มีเป้าเป็นลำดับ พลิกผืนดิน ปลูกต้นไม้ เลี้ยงไก่ เลี้ยงวัว ไปจนกระทั่ง การมีส่วนร่วมงานเพื่อชุมชน</li> </ul> Strategies/Required practice <ul> <li>ครูใหญ่เลือก strategy ได้ตรงกับแต่ละ direct partner ให้รางวัลนักเรียนเป็นสัตว์ ทำให้พ่อแม่นักเรียนต้องพัฒนารู้จักเลี้ยงสัตว์ตามไปด้วย</li> <li>ครูใหญ่มีระบบยกย่องคนดี แกเล่นแจกไก่ให้นักเรียนกันหน้าเสาธง จัดงานประจำปีท้องถิ่น</li> <li>ครูใหญ่ถือคติ การทำงานหนักเป็นดอกไม้ของชีวิต, พึ่งตัวเองเสียก่อน แล้วสวรรค์จะช่วย </li> <li>บูรณาการเข้ากับวิถีชีวิตของชาวบ้าน</li> <li>ลงมือทำให้เห็นผล แล้วมันขยายเอง ตอนครูใหญ่ซื้อวัว ชาวบ้านซื้อตามเองเลย</li> <li>RP ไม่จำเป็นต้องเขียนเป็นเอกสารก็ได้ แต่มันแสดงผ่านพฤติกรรมของครูใหญ่</li> </ul> Evaluation <ul> <li>ครูใหญ่บันทึกการทำงานของตนเองทุกขั้นตอน</li> </ul> ความเห็นแง่คิดจากผู้เข้าสัมมนา <ul> <li>organic ให้มันผลิบานโดยตัวมันเองให้เป็นธรรมชาติ ไม่ organized</li> <li>งานแบบนี้ ต้องอาศัยแหล่งสนับสนุนด้วย</li> <li>งานพัฒนาต้องอาศัยคนมีประสบการณ์ และต้องใช้เวลา ไม่รีบร้อน</li> <li>งานพัฒนาต้องมองหาคนที่เป็นนักสื่อสาร บริหารจัดการ และวางกลยุทธ</li> <li>ภรรยาครูใหญ่ที่ไม่ค่อยเห็นด้วย เปรียบเสมือนอุปสรรค หรือปัจจัยภายนอกที่มีผลกระทบบ้าง ต้องระมัดระวังและทำความเข้าใจ</li> </ul> </div>

2009-11-26T07:03:33+07:00

false 316193

2009-11-29T14:25:36+07:00

false

2009-11-26T07:03:33+07:00

บันทึกคนสานเครือข่าย MS-PCARE ๑๒ : outcome mapping sharing ๘ - เสียงกู่จากครูใหญ่

14603

true <div class="body"> น้องอ้อม นำเข้าเรื่องเกี่ยวกับการวิเคราะห์ผลการดำเนินการของแผนงาน/โครงการ เพื่อปรับปรุง..ปรับแผน โดยการให้ดูตารางที่เขียนเตรียมไว้ ตามภาพข้างล่าง   <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/PB191591.jpg" border="0" /> พร้อมทั้งยกตัวอย่าง ตามภาพนี้ <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/24IMG_8904.jpg" border="0" /> ก่อนให้แต่ละแผนงาน/โครงการ แยกย้ายกันไปนั่งคิด..นอนคิดของตนเอง เพื่อจะนำเสนอในวันรุ่งขึ้น <hr /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/PB191592.jpg" border="0" /> ในระหว่างกลุ่มย่อยแยกกันทำงาน น้องอ้อมก็จะเวียนไปอธิบายและไขข้อข้องใจให้ทุกกลุ่ม ผมเอารูป โครงการพัฒนายกระดับร้านอาหารไทยสู่มาตรฐานสากล ของน้องโหน่ง-น้องพร มาให้ดูตามรูปข้างล่าง เพราะประทับใจน้องทั้งคู่ที่เก็บเอกสารและเตรียมตัวมาสัมมนาครั้งนี้เป็นอย่างดี ก็ เล่นพับ flipchart ที่เขียนไว้ตอนอบรมคราวที่แล้วเก็บรักษาใส่ถุงพลาสติกอย่างดี แล้วนำติดตัวมาใช้ตอนคิดเรื่องการปรับแผนครั้งนี้ด้วย <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/24IMG_8907.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/24IMG_8915.jpg" border="0" /> <hr /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/IMG_8955.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/IMG_8947.jpg" border="0" /> รุ่งเช้าก็เป็นการนำเสนอทีละแผนงาน โปรดสังเกตว่า กลุ่มสว. ก็ขาดเทคโนโลยีไม่ได้อีกตามเคย <hr /> ข้อคิดเห็นเกี่ยวการปรับแผน <ul> <li>แผนงานส่วนใหญ่ ไม่ได้คิด strategic map และ required practice แยกตาม progress markers แต่ละตัว มักเขียนรวมๆไว้ไม่แยก จึงทำให้ประเมินไม่ได้ว่า strategic map และ required practice ข้อใดใช้ได้ผลหรือไม่ อย่างไร</li> <li>strategic map และ required practice บางข้อเขียนไว้แต่ไม่ได้ทำ หรือ ทำแต่ไม่ได้เขียน หรือ ไม่ได้คิดไว้เลย</li> <li>ถ้า progress marker เขียนเป็นนามธรรม เช่น มีจิตสำนึก ได้มาตรฐาน จะวัดยากกว่า เขียนเป็นพฤติกรรมชัดเจน เช่น ไม่กินเหล้า เข้าร่วมกิจกรรม</li> <li>progress marker บางข้อ เขียนรวมๆไว้ จะบรรลุยากในขั้นเดียว เหมือนกระโดดก้าวเดียวขึ้นบันไดหลายขั้น ควรแตกให้เป็นขั้นย่อยๆ จะได้วัดความสำเร็จช่วงย่อยๆนั้นได้จาก strategic map ที่เกี่ยวข้อง</li> </ul>   ประเด็นที่มักสับสน <ul> <li>direct partner, strategic partner เป็นคนหรือองค์กร</li> <li>strategic map, organization/required practice เป็นกิจกรรม หรือ action</li> </ul> <ul> <li>strategic map เป็น action ที่มีผลต่อ direct partner ทั้ง individual และ environment </li> <li>organization/required practice เป็น action ต่อเจ้าของแผนงานเองหรือ strategic partner</li> </ul> <hr /> ภาพทั้งหมดในบันทึกชุดนี้ได้จากกล้องของพี่ปุ๋ย..นพ.กอปรชุษณ์ ตยัคคานนท์ กับทีมงาน สคส. (สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม) </div>

2009-11-25T07:17:44+07:00

false 315902

2009-11-28T18:25:24+07:00

false

2009-11-25T07:17:44+07:00

บันทึกคนสานเครือข่าย MS-PCARE ๑๑ : outcome mapping sharing ๗ - ปรับแผน

14603

true <a href="http://gotoknow.org/profile/prapon">อาจารย์ประพนธ์ ผาสุขยืด</a> ผู้อำนวยการ สคส (สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม) ได้กรุณามาเป็นวิทยากรในการสัมมนาครั้งนี้ด้วย แต่ก็ต้องไปๆมาๆกับการประชุมอีกที่หนึ่ง ในวันนี้จึงเป็นช่วงที่อาจารย์ช่วยตอบข้อข้องใจต่างๆ ซึ่งทำให้ทุกคนเห็นภาพของ OM ชัดเจนขึ้นด้วยคำอธิบายง่ายๆ และการยกตัวอย่างที่เห็นจริง <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/PB191601.jpg" border="0" /> <img src="http://gotoknow.org/file/ptemsak/PB191613.jpg" border="0" width="718" height="862" />   สังเกตนะครับ ช่วงแรก อาจารย์นั่งอยู่บนเก้าอี้ แล้วสุดท้ายก็ลงมานั่งกับพื้น แบบคลุกวงใน   <hr /> เสร็จแต่ไม่สำเร็จ <ul> <li>หลายครั้งเวลาทำโครงการ โครงการเสร็จคือปิดโครงการได้ แต่ไม่สำเร็จ คือ ไม่ได้ตามความฝัน ขาดความยั่งยืน </li> <li>OM ให้ความสำคัญกับการมีส่วนร่วมของทุกคน ไม่ใช่มาร่วมกัน เพราะ ได้เงินได้งบประมาณมา</li> <li>ถ้าใช้ เกณฑ์มาตรฐานขับเคลื่อน ก็ยั่งยืน แต่ไม่ใช่ลึกๆในใจ</li> </ul> ผู้เกี่ยวข้องทุกคนต้องรู้หลักการ OM หรือไม่ <ul> <li>แล้วแต่จริตของโครงการ ถ้าเป็นโครงการของบรรดาพวกนักวิชาการ อย่าง อภิมหาแผนงานโรงเรียนแพทย์สร้างเสริมสุขภาพ ผู้เกี่ยวข้องอาจต้องมีความรู้ หรืออยากรู้ว่า OM คืออะไร ทำอะไรอยู่ จึงจะยอมให้ความร่วมมือ </li> <li>ความจริงแล้ว direct partner รู้ส่วนที่เกี่ยวข้องและสำคัญก็พอ อย่างเช่น เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพคนน่าน</li> </ul> ธุรกิจขายตรง <ul> <li>ความสำเร็จของ OM สะท้อนเห็นภาพได้ชัดจากความสำเร็จของธุรกิจขายตรง ซึ่งไม่ว่าเขาจะรู้จัก OM หรือไม่ก็ตาม แต่กระบวนการของธุรกิจทำนองนี้ สอดคล้องกับทุกขั้นตอนของ OM ทั้งความฝันร่วม กลุ่มเป้าหมาย ผลลัพธ์รายทาง และการติดตามประเมินผล</li> </ul> Organized VS Organic <ul> <li>แผนงาน/โครงการจัดตั้ง ที่มีความเป็นทางการ มีโครงสร้างอย่างหน่วยงานหรือองค์กร (organized) อย่าง อภิมหาแผนงานโรงเรียนแพทย์สร้างเสริมสุขภาพ.อีกแล้วครับท่าน จะขับเคลื่อนได้ลำบากกว่า แผนงานที่เกิดขึ้นอย่างค่อยเป็นค่อยไปตามธรรมชาติ เป็นความต้องการของกลุ่มคนที่มีฝันร่วมกัน (organic)</li> </ul> สมองซีกซ้าย/ ซีกขวา <ul> <li>OM ใช้ความคิดสร้างสรรค์ การมีส่วนร่วม เรียนรู้จากการทำงาน สนใจกระบวนการ ชอบชื่นชมดอกไม้ข้างทาง คือ ใช้สมองซีกขวา มากกว่าวัดกันเป็นตัวเลข สร้างเกณฑ์มาตรฐานตายตัว มุ่งผลลัพธ์เป็นใหญ่ คือ พวกใช้สมองซีกซ้าย</li> <li>อูย..อย่างนี้ บรรดา<a href="http://gotoknow.org/blog/lefthanded">สิงห์อีซ้าย</a> ทั้งหลายที่สมองขวาเด่น ก็เหมาะจะทำงานแบบ OM นะครับ</li> </ul> OP VS RP <ul> <li>เพื่อเลี่ยงคำที่มีความหมายถึงองค์กร จึงใช้คำว่า required practice (RP) แทน organization practice (OP)</li> </ul> ประโยคเด็ด <ul> <li>OM: พอได้เรียนใช้ค้อน อย่ามองทุกอย่างเป็นตะปู</li> <li>Vision: ฝันใหญ่ มักจะร่วมกัน ถ้าฝันเล็ก มักแตกต่าง</li> <li>SM/RP: เมืองไทยเรายังให้ความสำคัญเรื่อง strategic map (SM) และ required practice (RP) น้อยไป</li> </ul>   <hr /> ภาพทั้งหมดในบันทึกชุดนี้ได้จากกล้องของพี่ปุ๋ย..นพ.กอปรชุษณ์ ตยัคคานนท์ กับทีมงาน สคส. (สถาบันส่งเสริมการจัดการความรู้เพื่อสังคม)

2009-11-24T19:57:08+07:00

false 315789

false

2009-11-24T19:57:08+07:00

บันทึกคนสานเครือข่าย MS-PCARE ๑๐ : outcome mapping sharing ๖ - เก็บตกกับอาจารย์ประพนธ์