เรื่องราวหนึ่งที่ผมสนใจเอามาก ๆ คือ เรื่องราวของท่านผู้เฒ่าวอญ่า ที่บอกเล่าประสบการณืการเดินป่าพะโต๊ะ ผมรับสารนั้นด้วยความตื่นเต้นยินดี

วันที่ผมว่างเว้นจากงานประจำ นอกจากการเลี้ยงลูก ชวนลูกปลูกต้นไม้แล้ว ยังมีเวลาเพียงพอสำหรับการเดินทางท่องเที่ยวในโลกไซเบอร์

และในการเดินทางท่องเที่ยวนั้นพบได้พบกับชุมชน GotoKnow (G2K) ในนั้นเป็นแหล่งความรู้หลากหลายศาสตร์สาขา เพลิดเพลินอยู่เพียงพักเดียวก็เอาตัวเองเข้าไปเป็นสมาชิกชุมชนแห่งนี้

หลังจากเป็นสมาชิก G2K การเดินทางท่องโลกไซเบอร์ของผมนอกจากการเชคข่าวสารใน Email แล้ว ผมแทบมิได้เดินทางไปไหนนอกจากชุมชนที่ผมสังกัด

ผมนำประสบการณ์เข้าไปแบ่งปันในชุมชน โดยการหยิบเอาบันทึกเก่า ๆ ขึ้นมาปัดฝุ่นแล้วส่งขึ้นไป ต่อมาในระยะหลังก็เริ่มเขียนบันทึกใหม่ ๆ เข้าไป จนกลายเป็นกิจวัตร วันใดมิได้เขียน มิได้เล่า มิได้แลกเปลี่ยน มิได้แบ่งปัน จะรู้สึกได้ทันทีว่าการดำเนินชีวิตวันนั้นพร่องไป

เรื่องราวหนึ่งที่ผมสนใจเอามาก ๆ คือ เรื่องราวของท่านผู้เฒ่าวอญ่า ที่บอกเล่าประสบการณืการเดินป่าพะโต๊ะ ผมรับสารนั้นด้วยความตื่นเต้นยินดี

แม้มิใช่นักเดินป่า แต่ผมก็ชื่นชอบการเดินป่า เคยปรารภกับมิตรสหายหลายครั้งหลายหนเพื่อหาโอกาสไปเดินป่าด้วยกัน จนแล้วจนรอดก็ยังมิสมหวัง

ผมมีประสบการณ์การเดินป่าอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่เป็นการเดินในวิถีทำมาหากิน มิใช่เดินเพื่อผ่อนพัก

เมื่อเป็นเด็กผมเดินเลี้ยงวัวตามป่าเขา ตามปู่เข้าป่า และไปกับเพื่อน ๆ ล่าสัตว์

มีเพียงสองครั้งที่เดินทางไกลโดยมิมีวัตถุประสงค์เกี่ยวกับการทำมาหากิน คือ การเดินทางไกลตอนเป็นนักเรียนเพื่อไปพักแรมในค่ายลูกเสือ การเดินธุดงค์เมื่อเป็นพระ และการเดินป่ามุ่งหน้าไปน้ำตกทีลอซู

ผมหยอดท่านผู้เฒ่าวอญ่าว่าหากมีการจัดเดินป่าอีก ผมจะสมัครเป็นสมาชิกคนแรก ผมหยอดหลายครั้งถี่ยิบ จนผู้เฒ่าของผมคงรำคาญ จึงสนองเจตนารมณ์ด้วยการจัดทริปเดินป่าขึ้นเขาเจ็ดยอด

วันที่ผมรู้ว่าท่านผู้เฒ่าเตรียมการเรื่องนี้ ผมลิงโลดใจเป็นอันมาก

ผมชักชวนสมาชิก G2K สองท่าน คือ ดร.ขจิต ฝอยทอง และ คุณเอก-จตุพร ...

ทั้งสองท่านก็สนใจไม่น้อยไปกว่าผม ตกลงปลงใจจะร่วมเดินทางไปด้วยทั้งที่ยังมิทันจะสิ้นสุดคำเชิญ

ผมพบกับท่านผู้เฒ่าวอญ่าตัวเป็น ๆ ที่กระทรวงสาธารณสุข หลังจากที่พลาดมาครั้งนึงก่อนหน้าที่ จ.ขอนแก่น วอญ่าบอกว่าได้เตรียมการไว้แล้ว และคาดว่าจะออกเดินทางราววันที่ยี่สิบต้น ๆ ของเดือนตุลาคม

ผมตกใจเล็กน้อย เพราะความรวดเร็ว และนึกออกว่าตัวเองมีภารกิจสำคัญในช่วงนั้น จึงได้เอ่ยปากบอกไป

หลังจากนั้นสองวันท่านผู้เฒ่าโทรหาผมบอกว่ากำหนดการเดินป่าเลื่อนเป็นวันที่ ๒๗ ตุลาคม

กำหนดการนี้ผมและคุณเอกสะดวก แต่ ดร.ขจิต ไม่สะดวก จึงมีสมาชิกจาก G2K เพียงสองคนที่เดินทางไปจากกรุงเทพฯ

ผมมาทราบและรู้สึกประทับใจมาก ๆ เมื่อรับรู้เรื่องราวการเตรียมการของท่านผู้เฒ่าและทีมงาน

ไม่มีใครกล้านำทางเดินขึ้นเขาในเดือนสิบสอง เนื่องจากมีโอกาสเจอน้ำป่า นายหัวบุญเลิศ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งพัทลุง จึงอาสานำทางพวกเราเพิ่งจะลงมาจากเขาได้สองวัน ทั้งที่มีภารกิจมากมาย

ท่านผู้เฒ่า ซึ่งมีภารกิจมากมายแต่ก็ต้องให้เวลาเพื่อเตรียมการและลางานเกือบสัปดาห์เพื่อการนี้ โดยที่มิได้มีการฟิตซ้อมร่างกาย เรียกได้ว่าทั้งน้ำหนักร่างกายและสุขภาพเป็นอุปสรรคอย่างยิ่ง

นับได้ว่าการเดินป่าของผมคราวนี้ เป็นการเริ่มต้นเดินทางจากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอดในโลกแห่งความเป็นจริง

 

บันทึกที่เกี่ยวข้อง  

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๒ จัดของลงเป้)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๓ แต่งตัวเดินป่า)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๔ เดิน ปีน ไต่ มุด คลาน ข้าม ฯลฯ)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๕ ฝ่าดงทาก)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๖ กินในป่า)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอนที่ ๗ นอนในป่า)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๘ นายหัวบุญเลิศ ชายเกตุ ลูกผู้ชายใจนักเลง)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๙ ซากี้ คนลาวชื่อฝรั่ง)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๑๐ หญิงสาวน้ำใจงาม

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๑๑ ทะเลหมอกเขาเจ็ดยอด)

การเดินทางของชีวิต : จากโลกไซเบอร์สู่เขาเจ็ดยอด (ตอน ๑๒ เรื่องเล่าจากซากี้)