2244 4 true <p>สวัสดีครับทุกท่าน</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ได้ทดลองเขียนโปรแกรมโดยใช้กล้องจากคอมพิวเตอร์อ่านค่าจากนิ้ว เพื่อหาว่านิ้วเราอยู่ตำแหน่งไหนในการใช้นิ้วชี้ในการควบคุมตำแหน่งเม้าส์ในหน้าจอ ผ่านการเล่นเกมคอมพิวเตอร์เพื่อทดสอบว่าทำงานได้จริง</p> <p>มาลองดูนะครับ</p> <p>&nbsp;</p> <p> <object width="624" height="505" data="http://www.youtube.com/v/OkfL54xRebU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash"> <param name="allowFullScreen" value="true" /> <param name="allowscriptaccess" value="always" /> <param name="src" value="http://www.youtube.com/v/OkfL54xRebU&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" /> <param name="allowfullscreen" value="true" /> </object> </p> <p class="meta">ลองดูวีดีโอนะครับ และอาจจะต้องพัฒนาต่อไปครับเพื่อให้นิ้วหรรษาดำเนินต่อไปครับโดยไม่ต้องติดเซนเซอร์ใดๆ ที่ปลายนิ้วครับ</p> <p class="meta">ด้วยมิตรภาพครับ</p> <p class="meta">เม้ง</p> <p>&nbsp;</p> <div class="bottom_of_entry">&nbsp;</div> 2010-01-21T21:55:09+07:00 false 329914 2010-01-22T23:01:18+07:00 false false 2010-01-21T21:55:09+07:00 7 2244 7 true <div class="postcontent"> <p>สุขสันต์ปีใหม่ แก่ทุกๆ ท่าน ชาวโกทูโนว์และผองเพื่อนครับ</p> <p><a href="http://www.schuai.net/HPNY2010/HPNY2553.jpg" target="new"><img src="http://www.schuai.net/HPNY2010/HPNY2553b.jpg" border="0" width="600" /></a></p> <p>ปีใหม่ หัวใจดวงเดิม แต่เพิ่มดีกรีความพอเพียง</p> </div> 2009-12-31T23:57:20+07:00 false 324368 2010-01-05T13:02:11+07:00 false false 2009-12-31T23:57:20+07:00 0 2244 11 true <p>สวัสดีครับทุกท่าน</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; วันนี้มานั่งทานข้าวกันแล้วก็พูดถึงระบบการศึกษาไทย และมีกรอบของการศึกษาไทย TQF อะไรออกมาอีกสำหรับอุดมศึกษา ผมเลยขอนำเสนออีกนัยหนึ่งเพื่อแลกเปลี่ยนกันแบบตรงไปตรงมาเผื่อว่าใครจะมาอ่านเข้าบ้างครับ มาคุยแลกเปลี่ยนกันแบบตรงๆ กันเลยเช่นว่า ทำไมการศึกษาไทยถึงล้มเหลว บัณฑิตถึงตกงานเยอะ และต่อไปจะตกงานเยอะกว่านี้อีก</p> <p>นานาประการที่การศึกษาล้มเหลว....</p> <ol> <li>ความไม่เสถียรของการเมือง ที่อมระบบการศึกษาเอาไว้ขึ้นกับรัฐบาลมากเกินไป เปลี่ยนรัฐบาลใหม่ทีเปลี่ยนกระบวนการ มาตรฐานทางการศึกษาที แล้วเมื่อไรการศึกษาไทยถึงจะไปถึงเป้าหมายกันครับ เปลี่ยน รมว.กระทรวงศึกษาทีก็เปลี่ยนแนวคิดที มันเป็นระบบการศึกษาของหนูที่พร้อมจะให้ทดลองอยู่เรื่อยๆ เมื่อไรจะเข้าสู่การเสถียร ระบบวัดการเข้าศึกษาต่อก็เปลี่ยนแปลงไปเรื่อย โดนด่าทีก็เปลี่ยนที เพราะระบบต้องรอที่จะเอาอกเอาใจคนเพื่อความอยู่รอดของทางการเมือง</li> <li>ประเทศนี้ไม่ได้ให้ความสนใจกับการศึกษาที่แท้จริง โดยเฉพาะรัฐบาลไม่ให้ความสำคัญกับการศึกษาอย่างชัดเจน โดยเฉพาะการผลิตครู การผลิตบัณฑิต ความสำคัญของอาชีพครู ชีวิตเด็ก การศึกษาในระดับล่าง ประถมฯ มัธยม แม้ว่าจะบอกว่าให้เรียนฟรี แต่ก็ยังมีอีกปีละกี่หมื่น ที่ต้องออกจากระบบการศึกษาก่อนจะจบ ม.3 เราเคยพูดความจริงเรื่องเหล่านี้กันไหม ก่อนจะไปเปลี่ยนระบบอะไรที่เล่นกันไปเรื่อย เมื่อไรการศึกษาไทยจะเริ่มทำ ทำโดยที่ไม่ใช่เล่นเหมือนการเมืองนะครับ</li> <li>เราให้การศึกษาอยู่บนความพื้นฐานของความต้องการของชุมชน สังคมหรือไม่ หากเราสร้างบัณฑิตให้สอดคล้องกับความต้องการของชุมชน สังคมอย่างแท้จริง ผมรับรองว่าจำนวนบัณฑิตตกงานจะน้อยมากๆ แต่ที่เราผลิตกันมันสอดรับกับแผนการสร้างคนของชาติจริงหรือไม่ สาขาที่ขาดแคลนอย่างไรก็ขาดอยู่อย่างนั้น ผลิตอย่างไรก็ขาดแคลน เพราะแนวทางการสร้างคนไม่สมดุล การศึกษาจึงเป็นแบบแฟชั่น เรียนตามแฟชั่นกัน เหมือนกับการทำเกษตรแฟชั่นนั่นละครับ</li> <li>ครูมีคุณภาพลดลง เพราะอาชีพนี้ หากเราสังเกตเราจะทราบว่า เส้นทางการมาเป็นครูเป็นอย่างไร จะแตกต่างกันครับ คนที่มาเรียนครูเพื่อเป็นครูมีเส้นทางมาอย่างไร ใครจะเลือกเรียนครูเป็นอันดับแรกแล้วเรียนครับ ส่วนใหญ่แล้วไม่รู้จะเลือกอะไรท้ายที่สุดก็ลงมาที่ครู หากจะรักด้วยใจจริงจะดีมากๆ ครับ แต่หากเป็นเพราะดีกว่าไม่มีงานทำแบบนี้ก็น่าเศร้าละครับ ผมไม่ได้จะต่อว่าครูนะครับ แต่ผมก็เป็นครูเช่นกัน เราต้องกล้าที่จะทบทวนตัวเอง ไม่อย่างนั้นอนาคตของชาติอยู่บนความรับผิดชอบของเรานี่ละครับ</li> <li>มีหลักสูตรมากมายที่สร้างขึ้นมาเพื่อเงินมากกว่าการสร้างคุณภาพคน พูดกันง่ายๆ ตรงๆ ก็คือ เป็นระบบการศึกษาแบบธุรกิจครับ ผมว่าหากคนคิดนโยบายว่างๆ ลองบินไปแถวๆ ยุโรปหลายๆ ประเทศดูงานของประเทศทางยุโรป หรือประเทศที่เค้าเน้นการศึกษาฟรีบ้างก็น่าจะดีนะครับ เผื่อจะได้ดูว่าเค้าทำได้อย่างไร เผื่อคนไทยจะคิดทำแบบนั้นบ้าง น่าจะดีกับการให้ความสำคัญทางการศึกษาแบบฟรีบ้าง ไม่ใช่เป็นหนี้กันตั้งแต่เข้าโรงเรียนหรือเข้าอนุบาล เด็กจบมาจะได้หันมาสนใจเรื่องการทำงานเพื่อสังคมมากกว่าจะหันมาหางานทำเพื่อใช้หนี้ที่กู้ยืมมา จะได้ไม่ต้องหันมาสร้างวิธีการว่าจะ จิตสาธารณะกันอย่างไร&nbsp; เผื่อว่าจะมีบัณฑิตจบไหนเดินผันตัวเองขึ้นดอยไปทำงานที่ทุรกันดารกันบ้างนะครับ หรือกลับไปพัฒนาบ้านเกิดเมืองนอนตัวเองบ้าง ไม่ใช่มุ่งเน้นแต่ทรัพย์สินเงินทองเป็นหลัก</li> <li>การศึกษาไม่ใช่สูตรอาหารเหมือนการเลี้ยงหมู หรือเลี้ยงแมว ดังนั้นการศึกษาไม่ควรจะเป็นการติว ปริมาณสถาบันติวหรือกวดวิชาที่เกิดขึ้นนั้นส่งผลให้เห็นชัดว่าการศึกษานั้นล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เพราะอะไรหรือครับ เพราะแสดงว่าการศึกษาในภาคปกติจากสถาบันการศึกษามันไม่ได้เรื่องนะครับ เด็กถึงต้องไปหันมาติวเพื่อแข่งขันกัน ตรงนี้เป็นจุดจบของการศึกษา ยิ่งตอนนี้มีการติวกันถึงระดับมหาวิทยาลัย ผมไม่แน่ใจว่าต่อไปอาจจะมีการติวกันทุกๆเรื่อง การเลี้ยงลูก การมีครอบครัว การทำงาน ลองไปดูครับว่าต่างประเทศเค้ามีสถาบันติวกันเกลื่อนประเทศแบบนี้หรือไม่ครับ มีได้นะครับไม่ใช่ห้ามมีแต่มีแล้วเป้าหมายของสถาบันติวกับสถาบันการศึกษามันคนละอย่างกันครับ เราต้องการจะสร้างคนแบบไหนครับ หากต้องการคนแบบสถาบันติวที่ต้องการแค่สอบผ่าน สอบเข้าได้ แต่เข้าไปแล้วใช้ชีวิตอย่างไร จะทำอย่างไรต่อ หากทำกันแบบนั้นแล้วตรงกันต่อไปสถาบันการศึกษาก็มีคนเพียงแค่ 5 คนก็เพียงพอ คือหัวหน้าสถาบัน เลขาฯ คนทำความสะอาด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย&nbsp; พนักงานขับรถ ก็น่าจะครบแล้วครับ ส่วนผู้เรียนก็ไปเข้าเรียนในสถาบันกวดวิชา เมื่อสอบผ่านก็มาให้แต่ละสถาบันที่ผ่านเกฑณ์ให้หัวหน้าสถาบันเซ็นจบให้ได้เลย ได้ปริญญาออกมาเลยแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือครับ</li> <li>การปรับเปลี่ยนกระบวนการทางศึกษาเราเน้นให้เรียนอะไรไกลตัวจนเข้าไม่ถึงชุมชนหรือรากเหง้าที่แท้จริงของชุมชนหรือสังคมที่อยู่ที่นั่น ซึ่งจริงๆ แล้วแต่ละที่ก็มีความงามของแต่ละพื้นที่ แต่ความมาตรฐานที่ส่วนกลางกำหนดนั้น มันไม่ได้สอดรับกับพื้นที่นั้นๆ โดยส่วนใหญ่ทำให้การศึกษาเข้าไม่ถึงหัวใจของชุมชน จริงๆ แล้วนโยบายควรจะกำหนดกว้างๆ ไว้ให้แต่ละสถาบันหาจุดที่จะเข้าถึงชุมชนหรือสังคมนั้นๆ ด้วยตัวเอง การผลิตคนที่สำคัญคือผลิตให้เค้ากลับไปพัฒนาบ้านเกิดของตัวเอง เพราะเค้ามาจากที่นั่น ก็มาศึกษาก็ควรจะกลับไปรับใช้ที่นั่น ที่ที่เค้าเคยเติบโตมา ความรักต่อชุมชนบ้านเกิด</li> <li>กระบวนการวัดและประเมินผลของการศึกษาไม่ได้อยู่ที่การวัดตอนศึกษาอยู่หรอกครับ แต่การวัดที่แท้จริงอยู่ที่สังคมวัดคุณค่าของบัณฑิตเรา ตรงนั้นคือเป้าหมายสำคัญ ดังนั้นการวัดพื้นฐานเป็นเพียงตัวเลขที่ปลอมๆ นะครับ มันบอกอะไรไม่ได้มากหรอกครับ แต่สังคม เอกชนจะชื่นชมหากสถาบันนั้นผลิตคนแล้วสอดรับกับความต้องการของเค้าได้ มิใช่คนวางนโยบายฝันไปทาง แต่คนรอรับบัณฑิตวางเป้าหมายไปอีกทาง แบบนี้บัณฑิตก็เดินเกลื่อนถนนซิครับ</li> <li>เราสร้างบัณฑิตให้ลุยโคลน ลุยน้ำ ลุยรากเหง้าของชาติเราได้จริงไหม อย่างที่มีคนบอกว่า จะมีสักกี่ครุยที่ลุยโคลน สักกี่ครุยที่ขุดดิน ที่ทำเกษตรได้ อยู่บนรากเหง้าของสังคม แล้ววันหนึ่งเราจะต้องเจอกับปัญหาเหล่านี้อย่างไร หากไม่มีใครทำงานในงานพื้นฐานอย่าง เกษตรกร เราสร้างบัณฑิตเกษตรกรได้ไหมครับ ที่รักการเกษตรและทำเพื่อการเกษตรจริงๆ มีกระบวนการต่างๆ ในการพัฒนาต่อยอด มิใช้สักแต่ว่าทำ ทำ ทำ ไปวันๆ แต่เน้นเรื่องกระบวนการและคุณภาพในทุกๆ ขั้นตอน</li> <li>คนออกนโยบายเข้าใจกระบวนการศึกษาของชาติโดยภาพรวมมากน้อยแค่ไหน อย่าได้เพียงแค่นั่งเทียนหรือนั่งฝันเอาบนโต๊ะทำงานหรือห้องแอร์นะครับ เพราะนั่นมันหมายถึงว่าประตูความเสียหายต่อการศึกษาไทยได้เปิดอ้ากว้างแล้วครับ ดังนั้นจะศึกษาระบบการศึกษาจะพัฒนาตรงไหน ก็ขอให้ท่านๆ ลงพื้นที่จริงๆ นะครับ ไปนอนกับชาวบ้านชุมชนที่ท่านต้องการจริงๆ อย่าไปดูงานที่อื่นๆ ประเทศอื่นๆ แล้วมานั่งฝันเอาว่าคนไทย บัณฑิตไทยต้องทำแบบนั้น เป็นแบบนั้น เพราะฉะนั้นนั่นละครับ ว่าท้ายที่สุดเปลืองงบประมาณครับ</li> <li>นโยบายต่างๆ หรือมาตรฐานต่างๆ ที่เราออกมากันมากๆ ถามว่าบัณฑิตปัจจุบันแตกต่างจากเมื่อก่อนมากน้อยแค่ไหน ในเรื่องของคุณภาพและอื่นๆ หากเทียบกับจำนวนนโยบายและมาตรฐานที่เราสร้างกันมากมายในปัจจุบัน เพราะว่าสถาบันการศึกษาที่เคยผลิตกันในอดีตก็ผลิตคนมากมายในประเทศนี้ หากจะตอบว่าปัจจุบันด้อยกว่าอดีต ต้องระวังนะครับ บัณฑิตไม่ได้ผิดอะไรเลย คนที่ต้องปรับปรุงก็คือคนที่มีส่วนในการเปลี่ยนแปลงระบบนั่นละครับ</li> <li>เราไม่ได้วางแผนระยะยาวสำหรับการศึกษาไทยอย่างแท้จริง แผนพัฒนาการศึกษาแห่งชาติ เราก็ไม่มี เรามีเพียงแค่แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ลองวางกันดูไหมครับ เผื่อว่ารัฐบาลไหนเข้ามาก็ต้องทำตามแผนเหล่านี้มันจะได้ต่อเนื่องกันบ้าง ไม่ต้องมาขึ้นอยู่กับสมองของ รมว. หรือคณะที่ปรึกษาของกระทรวงเพียงอย่างเดียวครับ น่าจะเกิดประโยชน์ในภาพรวมครับ</li> <li>การศึกษาไทยยังต่อยอดไม่ถึงงานวิจัยอย่างแท้จริง ทำให้เห็นว่าการเรียนไปนั้น นำไปใช้จริงไม่ได้โดยเฉพาะวิชาพื้นฐานทางคณิตศาสตร์และวิทยาศาสตร์ ซึ่งเรายังขาดแคลนตลอดเวลา เรานิยมซื้อของจากต่างประเทศ ประเภทซื้อมาก็จ่ายไปแล้วก็จบกันแค่นั้น แต่พัฒนาต่อยอดเองหรือสร้างเองได้น้อย ตรงนี้คือจุดบอดที่เชื่อมโยงไม่ได้ ซึ่งจะสอดคล้องกับข้อก่อนๆ ที่กล่าวมาครับ</li> </ol> <p>ผมก็ขอจบไว้เพียงแค่ 13 ข้อความเป็น The Lucky Number ถามว่าใครจะเป็นคนเปลี่ยนแปลงการศึกษาไทยให้พัฒนาต่อไปได้ดี และเกิดคุณค่าที่แท้จริงในการสร้างคน มันก็ไม่ได้อยู่ที่เพียงแค่ครูหรอกนะครับ ทุกคนก็มีส่วนร่วมเสมอ เพียงแต่จะช่วยในบริบทใดครับ หากท่านจะต่อยอดก็เชิญบรรเลงได้เลยนะครับ ที่ผมเขียนมาทั้งหมดนี้เพียงจะบอกว่า หากเตรียมคนไว้ไม่เพียงพออนาคตเราจะแย่ครับ&nbsp;</p> <p>การที่ยกต่างชาติขึ้นมาในข้อดีหรือยกมาเปรียบเทียบนั้น ไม่ได้หมายความว่าผมจะเทิดทูนต่างชาติสุดชีวิตนะครับ แต่เราควรจะมองในจุดที่ดีของเค้าแล้วนำมาปรับใช้ในบ้านเรา แน่นอนว่าไม่มีใครดีสมบูรณ์หมด ตลอดจนการที่เราจะพัฒนาชาติเราได้เราก็ต้องดูว่าเราล้มเหลวตรงไหน บกพร่องตรงไหนและพร้อมแล้วหรือยังที่จะหันมาพัฒนาร่วมกัน มองจุดด้อย ซ่อมแซมมันเสีย วิจารณ์นำไปสู่การปรับให้ดีขึ้น และก็ไม่ได้กดประเทศไทยด้วยนะครับ เพราะหากจะพัฒนาชาติก็ต้องพร้อมจะวิจารณ์ การวิจารณ์ไม่ได้งอมืองอเท้าครับ และเชื่อว่าเรามีทางออกที่จะพัฒนาต่อไปครับ</p> <h1><span style="color: #0000ff;">การสร้างตึกใหม่นั่นแค่เพียงหว่านเม็ดเงิน แต่การสร้างสมองใส่ตึกนั้นซิยากยิ่งกว่า</span></h1> <p>ด้วยมิตรภาพ</p> <p>สมพร ช่วยอารีย์</p> 2009-11-29T23:29:43+07:00 false 317097 2009-12-25T23:26:16+07:00 false false 2009-11-30T20:05:33+07:00 5 2244 4 true <p>สวัสดีครับทุกท่าน</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp; พอดีเขียนไว้ในลานปัญญา เลยเอามาฝากไว้ที่นี่ด้วยครับ....</p> <p>สองวันที่ผ่านมา ให้ นร. ม.6 กับ นศ.ปี 4 มานั่งทำงานในห้องเดียวกัน นั่งล้อมโต๊ะทำงานด้วยกัน โดยผมก็นั่งอยู่ในห้องเพราะก็เป็นห้องทำงานผมนั่นเอง แล้วก็ให้ทำงาน ให้ศึกษา มีปัญหาให้ถาม ให้เขียนโปรแกรมแต่ละอย่างที่ตัวเองต้องทำ ไม่ได้บังคับแต่เหมือนบังคับ แต่ไม่ได้บังคับ เพราะหากไม่เริ่มก็ไม่มีคำว่าได้เริ่ม</p> <p>ที่หน้าต่างผมพิมพ์ข้อความใส่ไว้ในกระดาษ แปะจากบนลงล่างติดไว้ที่แผ่นกระจกว่า</p> <p>เรียนเพื่ออะไร? ทำโครงงานเพื่ออะไร?<br /> ทำวิจัยเพื่ออะไร?<br /> ทุกคนล้วนมีคำตอบ เพียงแต่คำตอบนั้น<br /> จะกระทบสังคมมากน้อยแค่ไหน</p> <p>ทุกอย่างมีข้อจำกัด<br /> เพียงแต่จะทำข้อจำกัดนั้นให้เด่นมีคุณค่าได้อย่างไร<br /> ไม่มีการได้อะไรที่ไม่มีการสูญเสีย<br /> และไม่มีการสูญเสียใดๆที่ไม่ได้</p> <p>ขณะที่เราท้อแท้ ยังมีคนที่กำลังท้อแท้กว่า<br /> ขณะที่คุณกำลังเครียด ยังมีคนที่เครียดกว่า<br /> ขณะที่เราเป็นผู้รับ ก็ต้องมีผู้ให้<br /> ขณะที่เราเป็นผู้ให้ ก็ต้องมีผู้รับ<br /> การให้และรับจำเป็นต้องสมดุล<br /> หากไม่สมดุล โลกนี้จะอยู่ได้อย่างไร</p> <p>การเรียนทุกสาขา มีประโยชน์ของมันแฝงอยู่เสมอ เพียงแต่ว่าเราจะมองเห็นหรือไม่<br /> การเรียนรู้ไม่มีคำว่าสาย หากได้เริ่มต้น<br /> การเรียนรู้มีรอบตัวเรา เราจะเข้าถึงได้ไหม<br /> เราเขียนกราฟชีวิตเราได้ด้วยตัวเอง แต่เราต้องเลือกฟังก์ชันด้วยตัวเองว่าจะเอาแบบไหน&hellip;.</p> <p>การสร้างวิมาน เริ่มจากฝันในจินตนาการ<br /> แต่วิมานจะไม่เกิดหากไม่เริ่มลงมือทำ<br /> วิมานที่จะเกิดได้โดยไม่มีการทำมีอย่างเดียว<br /> คือ<br /> การสร้างวิมานในอากาศ หรือในอวกาศ<br /> ซึ่งไม่เกิดประโยชน์ใดๆ ต่อมนุษยชาติ</p> <p>&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;&mdash;-<br /> เพื่อนร่วมงานถามว่าแปะทำไม เพื่ออะไร ผมไม่รู้เหมือนกันครับ ว่าแปะเพื่ออะไร<br /> แต่ว่าแปะลงไปแล้วครับ ก็ไว้อย่างนั้น ส่วนใครคิดว่าจะได้อะไรหรือไม่ได้อะไร อาจจะไม่เกี่ยวอะไร<br /> กับผมเลยครับ อิๆๆๆ แต่หากเข้าถึงคงได้คิดอะไรบ้างละไม่มากก็จึ๋งนึงครับ</p> <p>ภารกิจสร้างคนนั้นต่างจากสร้างกำแพงเบอร์ลิน<br /> ภารกิจสร้างชาติมันทำด้วยเงินอย่างเดียวไม่ได้<br /> การทำวิจัยหากถามหางบประมาณก่อน ผมว่าอย่าทำเลย สงสารประชาชนครับ<br /> หากทำวิจัยโดยตัวเองไม่สามารถนำหรือทำได้ก่อนหรือมีความรู้ไม่พอใช้ อย่าของบประมาณมาเล่นเลยครับ หลีกทางให้คนที่ทำได้ทำหรือไปหาความรู้มาก่อนแล้วค่อยมาของบใหม่นะครับ สงสารคนเก็บพริกขี้หนูที่บ้านที่ต้องคอยเก็บทีละเม็ดทีละดอกครับ</p> <p>ทุกๆ องค์กร หากไม่เอาใจใส่ลงไปในสารตั้งต้น อย่าหวังว่าจะสำเร็จเลย<br /> แต่หากใจและศรัทธานำไปแล้ว งบประมาณไม่ต้องวิ่งหา มีคนหามาให้เอง ต่อให้มีงบอยู่ครบแล้วก็ยังมีคนอยากจะสนับสนุน หากไม่เชื่อผมลองทำดูแล้วจะรู้เองว่าผมพูดโกหกหรือเปล่า<br /> อุดมการณ์ของคนสมัยใหม่เค้าบอกว่ากินไม่ได้ แต่ผมอายุ 35 ปี ผมก็ยังเชื่อว่ามันยังมีจริงและกินได้ใน ณ ขณะนี้ ส่วนอนาคตผมจะกลายพันธุ์วันนั้นมันจะเน่าสลายไปเอง&hellip;</p> <p>สิ่งที่เขียนมาเหล่านี้อาจจะแทงใจคนจำนวนหนึ่งครับ แต่กว่าจะมาถึงบรรทัดนี้ท่านๆ ก็อ่านไปหมดแล้ว เพราะผมไม่ได้เขียนเตือนเอาไว้ว่า ต้องอ่านบทความนี้จากย่อหน้าสุดท้ายไปยังย่อหน้าแรกครับ<br /> อิๆๆๆๆ</p> <p>ขอบพระคุณทุกท่านครับ&hellip;.</p> 2009-11-15T08:48:04+07:00 false 313605 2009-11-17T09:51:38+07:00 false false 2009-11-15T08:48:04+07:00 4 2244 3 true <p>สวัสดีครับทุกท่าน</p> <p>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; สบายดีกันนะครับ นั่งศึกษาอยู่ 2-3 วันแบบเอาจริงเอาจัง ในที่สุดก็ได้ผลครับ... อาจจะมีประโยชน์สำหรับส่วนรวมครับในการวางแผนบริหารจัดการครับ</p> <p> <object width="425" height="344" data="http://www.youtube.com/v/xIpX2agOnug&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash"> <param name="allowFullScreen" value="true" /> <param name="allowscriptaccess" value="always" /> <param name="src" value="http://www.youtube.com/v/xIpX2agOnug&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" /> <param name="allowfullscreen" value="true" /> </object> </p> <p>หากสนใจจะดาวน์โหลดไปเล่นดูเองก็ดาวน์โหลดได้จากที่นี่ <a href="http://www.schuai.net/SiTProS/Tsunami-Sim-Anim.rar">Click to Download</a><br /> เปิดคลายซิพแล้วก็ double click แฟ้มข้างในได้เลยครับ ไฟล์นี้ต้องการโปรแกรม Google Earth ในการเปิดดูครับ เปิดแล้วก็หาบาร์สำหรับเวลาก็คลิกเล่นได้เลยครับ เป็นอันว่าจบครับ ตรงไหนโดนคลื่นแรงก็ซูมไปช่วยเหลือเค้าครับ เห็นใจเค้า ส่งการสนับสนุนให้กับเค้าได้ครับ เพราะแผลในสิ่งเหล่านี้เป็นแผลที่ไม่หายจากใจครับ....</p> <p>ด้วยมิตรภาพครับ หากคิดว่าเกิดประโยชน์ก็ขอให้ส่งผลในการคิดพัฒนางานต่อไปครับ</p> 2009-11-12T06:40:59+07:00 false 312871 2009-11-15T08:55:29+07:00 false false 2009-11-12T06:40:59+07:00 0 2244 7 true <p>สวัสดีครับทุกท่าน ยังค้างคากับเรื่องการวิจัยในเมืองไทยจังครับ<br /> จริงๆ เราน่าจะมีองค์กรสักองค์กรนะครับ ที่ทำหน้าที่ในการเอื้อการเริ่มทำวิจัยให้กับคนทำวิจัยรุ่นใหม่ที่ไม่จำกัด ว่าต้องเรียนจบอะไร โดยอาจจะมีโอกาสในการขอทุนสนับสนุนได้ไม่เกินกี่ครั้ง เช่น ขอได้ไม่เกินห้าครั้ง เมื่อหมดแล้วก็จะขออีกไม่ได้ โดยหน่วยงานนี้ก็น่าจะมีแผนต่อไปคือเชื่อมโยงระหว่างองค์กรเอกชนกับนัก วิจัยที่ได้ขอทุนของตัวเองให้เชื่อมโยงและเกิดความยั่งยืนมากขึ้น ให้เค้าต่อสายตรงกันกับเอกชนที่จะเอาผลงานวิจัยไปใช้ได้จริงๆ น่าจะดีกว่ากรณีที่ขอได้อีกไม่รู้ว่ากี่ครั้งขอให้มีโครงการวิจัยก็พอ น่าจะมีการทบทวนกันดูก็คงจะดีนะครับ เพื่อตั้งองค์กรเหล่านี้ขึ้นมาสนับสนุนการวิจัยตั้งแต่ระดับเล็กถึงวิจัย ระดับขนาดใหญ่</p> <p>แต่หากนักวิจัยสามารถจะต่อสายตรงกับบริษัทได้โดยตรงก็จะนับว่าดีมากๆ สำหรับการนำไปสุ่การพึ่งพาอย่างแท้จริง องค์กรที่ว่านี้อาจจะมีการสร้างปัญหาวิจัย รวบรวมปัญหาวิจัยให้กับสังคมและตีโจทย์ให้เห็นว่าเส้นทางเป็นอย่างไรบ้าง แล้วการวิจัยก็อาจจะสนับสนุนทุนให้ทำกันมากกว่าหนึ่งกลุ่มเพราะจะเกิดการ แข่งขันในเบื้องต้นเพื่อแข่งขันกันคิด แข่งขันกันทำ และแข่งขันกันประยุกต์ใช้ แต่ในท้ายปลายสุดก็เอาข้อดีของแต่ละทีมมาผสมผสานกันก่อนจะนำไปใช้จริง ก็น่าจะเกิดประโยชน์ร่วมกันแล้วนำไปสู่การพัฒนาต่อ</p> <p>การสร้างเกณฑ์ต่างๆ มาครอบการวิจัยบางทีเหมือนกับเราเป็นศิลปินครับ บางทีก็ภาพที่วาดออกมาก็เป็นไปตามอารมณ์ศิลป์ มีกรอบมาสั่งมันจะไม่เสร็จเอาได้ครับ ในทำนองเดียวกันการวิจัยก็เช่นเดียวกันครับ มันจะสุกเมื่อบริบทมันพร้อม แต่การที่มีคนรอใช้ผลงานวิจัยอยู่ก็เป็นตัวเร่งการทำวิจัยอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาเวลาอย่างอื่นมากดดันมาก งานแต่ละอย่างต่างบริบทเทียบกันไม่ได้</p> <p>จริงๆ แล้วหากแต่ละมหาวิทยาลัยอาจจะตั้งเป็นคลินิกวิจัยขึ้นมา ในการบริการงานวิจัยในชุมชนก็จะดีมากๆ ร่วมกับการเปิดให้มาปรึกษาหารือกับการวางแผนการวิจัย แล้วรับทำวิจัยด้วย หรือเป็นพี่เลี้ยงให้กับคนที่อยากจะทำวิจัย มีปัญหาวิจัยห้อยอยู่ให้เห็น ตลอดแสดงให้เห็นว่างานวิจัยเหล่านั้นขึ้นหิ้งไปเท่าไร ใช้ประโยชน์ได้เท่าไร ส่วนไหนกำลังรอการนำไปใช้ หลายๆ อย่างจะนำไปสู่การพัฒนาที่ชัดขึ้น จริงๆ แล้วหากเราเริ่มทำมันก็จะเดินไปของมันเอง</p> <p>ปัญหาหลักๆ บ้านเราคือจะนำงานวิจัยขึ้นหิ้งลงมาใช้ประโยชน์อย่างไร อันนี้ต้องยอมรับว่างานวิจัยส่วนหนึ่งจำเป็นต้องอยู่บนหิ้งเพราะประโยชน์ มันไกล แต่ก็จำเป็นต้องทำ แต่หากเป็นงานวิจัยเชิงประยุกต์ควรจะไม่อยู่บนหิ้งนานเกินไป<br /> ปัญหาต่อมา งานวิจัยที่เราทำกันตอบปัญหาวิจัยของสังคม ชุมชนแค่ไหน หรือว่าแหล่งทุนฝันไปทาง คนวิจัยฝันไปทาง ชุมชนฝันรอไปอีกทาง<br /> ระบบประเมินทั้งหลาย ว่าๆ ไปแล้วก็มีทั้งส่วนดีและส่วนที่ด้อยอยู่มาก&hellip;ผมสังเกตดูว่าต่อไป คนทำงานในระบบราชการก็จะมีเกรดในการทำงานด้วย ทำงานได้แค่ไหนได้เกรดอะไรแน่ๆ มีตัววัดดัชนีชี้มากมาย คงสนุกน่าดู จริงๆ แล้วน่าจะเปิดให้คนให้ทุนที่แท้จริง (ประชาชน) ประเมินบ้างก็คงจะดีนะครับ เผื่อจะได้ปลดนักวิชาการออกบ้าง จะได้ตื่นเต้นและแฟร์ๆ<br /> การเป็น ดร. ไม่ได้วิเศษอะไร เพราะมันเป็นคำที่เรียกหลังจากเรียนจบ แค่เรียนจบเท่านั้นครับ ดังนั้นในส่วนนี้ หากไม่เรียกผมโดยมีคำนี้นำหน้าก็จะขอบพระคุณมากๆ เลยครับ<br /> ในประเทศเราจะมี ดร.กี่หมื่นแสน แต่หากงานที่ทำออกมาไม่ได้เกิดประโยชน์กับสังคมโดยรวมแล้วก็ยากครับที่จะ พัฒนาไปได้ แต่หากมีการสนับสนุนให้รู้จักทำงานร่วมกัน ก็จะเป็นปึกแผ่นเหมือนกับการต่อจิ๊กซอที่สร้างตั้งเอาไว้แล้วเพียงแต่จะต่อ ให้เสร็จเมื่อไร การต่อเชื่อมในธรรมชาติก็เชื่อมโยงกันหมดครับ</p> <p>ด้วยมิตรภาพครับ</p> <p>เม้งครับ</p> <p>ปล.นำมาฝากจากลานปัญญาครับ</p> 2009-08-30T19:32:51+07:00 false 292725 2009-09-03T22:44:27+07:00 false false 2009-08-30T19:33:30+07:00 4 2244 9 true <h1>คลินิกคณิตศาสตร์ (Math Clinic)</h1> <p>&nbsp;</p> <table style="width: 70%;" border="0"> <tbody> <tr> <td> <h3> <li>ทำไมคนไทยส่วนหนึ่งไม่ชอบคณิตศาสตร์? </li> <li>ทำไมการสอนคณิตศาสตร์จึงนำไปสู่การใช้ประโยชน์จริงได้น้อยในเมืองไทย? </li> <li>มีอะไรขาดหายไปในกระบวนการสอนคณิตศาสตร์หรือเปล่า ขาดที่มา และขาดที่ไป หรือไม่? </li> <li>ทำไมนักเรียน นักศึกษา ถึงพบปัญหาการเรียนคณิตศาสตร์ทั่วประเทศ? </li> <li>ถึงเวลาที่จะค้นหาคำตอบเหล่านี้เพื่อดึงศักยภาพทางคณิตศาสตร์ในตัวเราเองออกมาแล้วหรือยัง? </li> <li>ตรวจเช็คหรือยกเครื่องคณิตศาสตร์ได้ด้วยตัวเราเองหากค้นพบสาเหตุที่แท้จริง </li> </h3> </td> </tr> </tbody> </table> <p><br /> <img src="http://www.schuai.net/MathClinic/howmaths.jpg" border="0" /></p> <table style="width: 70%;" border="0"> <tbody> <tr> <td> <h3>ในความเป็นจริงๆ แล้วคณิตศาสตร์ไม่ได้โดดเดี่ยวจากวิชาอื่นๆ อย่างที่หลายๆ คนเข้าใจ ว่าเรียนไปทำไม เรียนแล้วไม่ได้ใช้ประโยชน์อะไร จะว่าไปก็เหมือนกับการที่เราไม่รู้ คุณประโยชน์ของพืช แล้วเรียกพืชเหล่านั้นว่าวัชพืชนั่นเอง ทั้งๆที่พืชแต่ละชนิดก็มีสรรพคุณเป็นของตัวเอง นั่นคือหากเราไม่ทราบว่าสิ่งนั้นมีประโยชน์อะไรจึงเป็นการยากที่ อยากจะเรียนหากไม่มีปัจจัยอื่นมาบีบบังคับให้ต้องเรียนรู้ แต่หากเมื่อทราบว่าป่วยเป็นอะไรและต้องการสมุนไพรอะไรมารักษา แม้ว่าจะหายากลำบากแค่ไหนก็พยายามหาจนได้ คณิตศาสตร์ก็เช่นเดียวกัน การจะบอกว่าเรียนไปทำไมก็เพราะว่าเรายังรู้ไม่เพียงพอที่จะบอกว่าแท้ที่ จริงแล้วประโยชน์ในการนำไปใช้นั้นมีอะไรบ้าง <br /><br />จากภาพด้านบนนั้นผมเอามาฝากไว้เพื่อให้เราทุกคนลองทบทวนดูนะครับ ว่า ตัวคณิตศาสตร์ไม่ได้อยู่โดดเดี่ยว ซึ่งการสอนคณิตศาสตร์ของเราไม่ว่าจะเป็นมาในอดีตหรือปัจจุบัน ตลอดจนอนาคต ส่วนหนึ่งเราสอนหรือเรียนรู้กันในกล่องสีแดง นั่นคือ เรามาเริ่มกันที่ว่า โจทย์ข้อนี้เราจะแก้กันอย่างไร ซึ่งจะเป็นแบบนี้ส่วนใหญ่ นั่นคือเมื่อครูให้โจทย์มา เราจะทราบว่าโจทย์นี้จะใช้วิธีการอย่างไรแล้วแก้โจทย์จนได้คำตอบออกมาแล้ว ก็ขีดเส้นใต้ส่งครูกันแค่นั้น ซึ่งโจทย์ลักษณะนี้ขอให้ทราบไว้ว่า ก่อนจะมาเป็นโจทย์นั้น มีที่มาอย่างไร แล้วเมื่อแก้โจทย์แล้วได้คำตอบแล้ว คำตอบนั้นเอาไปอธิบายหรือทำอย่างไรต่อไป ดังนั้นเมื่อผู้เรียนพบโจทย์ก็ขอให้รู้ว่าโจทย์ตัวอย่างนี้มีที่มาอย่างไร ตรงกับการอธิบายในธรรมชาติ ของพฤติกรรมของอะไรบ้าง หรือปรากฏการณ์อะไร ซึ่งโจทย์เหล่านั้นอาจจะอยู่ในรูปสมการในรูปแบบต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นสมการเชิงเส้น เอกโพเนนเชียล ลอการิทึม ตรีโกณมิติ สมการเชิงอนุพันธ์ สมการเชิงปริพันธ์ หรือว่าระบบสมการเชิงเส้น หรืออื่นๆ เมื่อทราบว่า โจทย์แต่ละข้อมีที่มาก็จะทราบว่าการแก้โจทย์เหล่านี้จะแก้ปัญหาอะไร ในส่วนนี้ทำได้ทั้งสองส่วนคือผู้สอน แนะนำเบื้องต้นให้ทราบที่มาว่า การแก้โจทย์เหล่านี้ โจทย์เหล่านี้มีที่มาอย่างไร แล้วได้คำตอบแล้วคำตอบอธิบายอะไรในแต่ละบริบท ในขณะเดียวกันผู้เรียนเมื่อได้รับโจทย์ก็ ควรจะเข้าใจเช่นกันว่า โจทย์นี้มีที่มา มันน่าจะอธิบายปัญหาอะไรในธรรมชาติ แล้วเมื่อแก้สมการแล้วได้คำตอบ คำตอบนี้เราจะอธิบายให้คนทั่วไปเข้าใจอย่างไร <br /><br />การเรียนคณิตศาสตร์จึงจำเป็นต้องเห็นภาพรวมทั้งหมดตั้งแต่เห็น ธรรมชาติ ตลอดจนแปลงปัญหาในธรรมชาติให้เป็นปัญหาทางคณิตศาสตร์ แล้วแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์เพื่อให้ได้คำตอบ เมื่อได้คำตอบก็อธิบายคำตอบในรูปแบบต่างๆ เพื่อให้ง่ายต่อการเข้าใจ มีการตรวจสอบคำตอบจากสมการที่มีว่าถูกต้องหรือไม่ หากไม่ถูกต้องแล้วก็ต้องทบทวนอีกครั้ง หากคำตอบ ใช้ได้จริงแล้วก็นำไปสู่การใช้งานต่อไป ดังนั้นเมื่อเราพบโจทย์ในวิชาคณิตศาสตร์ที่ขึ้นว่า จงหานั่น จงหานี่ ก็ขอให้ทราบว่า เรากำลังทำกระบวนการข้อที่ 4 อยู่ในกระดานดำข้างบนนั่นเอง จะทำให้วิชาคณิตศาสตร์ไม่หลุดโลกโดดเดี่ยวและนำไปใช้ประโยชน์ได้จริง <br /><br />ดังนั้นต่อไปนี้การเรียนวิชาคณิตศาสตร์ จำเป็นต้องบูรณาการร่วมเข้ากับวิชาอื่นๆ มันเริ่มที่ใจของเราเป็นจุดแรกที่จะเปิดรับวิชานี้ให้เห็นว่ามีอยู่ใน ธรรมชาติจริง เมื่อเห็นโจทย์ผมจึงบอกผู้เรียนรู้ ว่า <br /><br /></h3> <h2>มองให้ออก บอกให้ได้ ใช้ให้เป็น เห็นความจริง</h2> <p><br /> จะเห็นว่าหลายๆ หลักสูตรในปัจจุบันได้มีการตัดวิชาคณิตศาสตร์ออกไปด้วยความไม่รู้หรือด้วย ความรู้เท่าไม่ถึงการณ์ของคนสร้างหลักสูตรก็ไม่แน่ใจครับ แต่ผมคิดว่าเรื่องนี้น่าจะมีการทบทวนไม่อย่างนั้น อนาคตข้างหน้าประเทศไทยอาจจะวิกฤตได้ไม่ทางตรงก็ทางอ้อมครับ จริงๆ แล้วคนเขียนหลักสูตรควรจะลงไปสอนวิชาต่างๆ นั้นดูเพื่อจะได้รู้ว่าควรจะวางแนวทางอย่างไร ให้สอดรับกับ กระบวนการจริงๆ และตอบโจทย์ความต้องการของสังคมและประเทศชาติจริงๆ จึงมาจบกับคำถามสุดท้ายว่า เราจะมีการศึกษาในหลักสูตรนั้นเพื่ออะไร? <br /><br />การอนุรักษ์สมุนไพรไทยจึงไม่เกิดหากคนไทยไม่ทราบว่าสมุนไพรนั้นมี สรรพคุณประโยชน์อะไร และถึงแม้ว่าเราจะทราบว่าสมุนไพรนั้นมีประโยชน์อะไร แต่หากเราปล่อยปละละเลยในคุณประโยชน์ สิ่งนั้นก็อาจจะหายไปได้ ในขณะเดียวกันวิชาคณิตศาสตร์ก็จะไร้ค่าเช่นกัน หากเรามองไม่เห็นว่ามัน มีที่มา ที่อยู่ และที่ไปอย่างไร ก็ยากที่จะเข้าถึงได้ แต่หากเราทบทวนตัวเราเองแล้วค้นหาจุดบอดของเราเอง เราก็จะพบว่าสิ่งเหล่านี้แก้ไขได้แล้วจุดประกายให้มีศักยภาพได้เช่นกัน มันอยู่ที่ตัวเราเองเป็นสำคัญ อยู่ที่ว่าเราจะละเลยหรืออยู่ร่วมกันมันอย่างเห็นใจกัน สิ่งที่ผมพูดมานี่ไม่ได้หมายความว่าผมเก่งคณิตศาสตร์ แต่จะบอกว่าคนเราชอบไม่เหมือนกัน แต่ สิ่งที่ไม่ได้ชอบเป็นพิเศษไม่ได้หมายความว่าเราเรียนรู้สิ่งเหล่านั้นไม่ ได้ดีนี่ครับ..... <br /><br />ด้วยเหตุที่กล่าวมาแล้วนี้จึงอยากให้เราทบทวนเพื่อทำความเข้าใจ กับคณิตศาสตร์เพื่อการเรียนรู้ต่อยอดต่อไปที่ถูกต้องและนำไปสู่การประยุกต์ ใช้งานคณิตศาสตร์ได้อย่างมีคุณค่า หากมีปัญหาที่พวกเราและทีมงานพอจะช่วยได้ ถามได้เมื่อเจอครับ เจอกันที่คลินิกคณิตศาสตร์ครับ คลินิกคณิตศาสตร์อยู่ที่ใด ไม่ได้อยู่ที่โรงพยาบาลนะครับ แต่อยู่ที่ใจของเรานี่ละครับ ว่าจะกล้าถามคุณหมอในตัวเราและคนรอบข้างที่เราอยากจะถามคณิตศาสตร์เหล่า นั้นครับ ดังนั้นทุกคนจะเป็นหมอไปด้วยในตัวในสิ่งที่เรารู้เพื่อนำไปสู่การปูพื้นฐาน ที่สำคัญต่อไป เมื่อเรามีปัญหาเราถามคนที่รู้ในด้านนั้นเราก็จะเข้าใจและเป็นหมอให้คนอื่นๆ ต่อไปเช่นกัน</p> <p><br /> สุดท้ายจะฝากไว้ว่า หนึ่งปัญหาอาจจะทำให้เกิดหลายๆ สมการ หนึ่งสมการคณิตศาสตร์อาจจะมาจากหลากหลายปัญหา และหนึ่งปัญหาก็อาจจะมีได้หลายเส้นทางสู่คำตอบ การเปิดอิสระสู่เส้นทางการเรียนรู้ผู้เรียนจำเป็นต้องค้นหาวิธีการเรียน ให้ตรงกับจริตของตนเอง <br /><br /> ด้วยมิตรภาพครับ <br /><br /> สมพร ช่วยอารีย์ <br />28.08.2009</p> </td> </tr> </tbody> </table> 2009-08-28T06:33:34+07:00 มองให้ออก บอกให้ได้ ใช้ให้เป็น เห็นความจริง false 291767 2009-09-01T09:32:58+07:00 false false 2009-08-28T07:13:01+07:00 5 2244 5 true <h1>คณิตศาสตร์บูรณาการ</h1> <p>&nbsp;</p> <h3>เชิญร่วมงาน ม.อ.วิชาการ ในกิจกรรม คณิตศาสตร์บูรณาการ วันที่ 17 ส.ค. 2552 เวลา 8:00-16:30 น.<br />ณ อาคาร 51C ชั้น 2 คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ม.สงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี</h3> <p><br />กิจกรรม : ฉายวีดีโอชุดคณิตศาสตร์บูรณาการ พร้อมตอบคำถามข้อสงสัย และมีโปรแกรมต่างๆ ที่สร้างโดยฝีมือคนไทยจากการประยุกต์ใช้คณิตศาสตร์ ให้เห็นถึงประโยชน์ที่แท้จริงของคณิตศาสตร์ และท่านสามารถที่จะ ลองเล่นโปรแกรมต่างๆ เหล่านั้นได้ และมีโปสเตอร์นำเสนองานให้ท่านได้เห็นคุณค่าของคณิตศาสตร์ที่นำไปประยุกต์ใช้ใกล้ตัวเรา</p> <p><br /><img src="http://www.schuai.net/Maths/Slide1.JPG" border="0" width="750" /><br />&nbsp; <br /><br />&nbsp; <br /></p> <p>ดูโปสเตอร์ส่วนหนึ่งได้จาก... <a href="http://www.schuai.net/Maths/">http://www.schuai.net/Maths/</a></p> <p>&nbsp;</p> <p>ด้วยมิตรภาพครับ</p> <p>เม้ง</p> <p>&nbsp;</p> 2009-08-11T20:12:13+07:00 false 286286 2009-08-12T20:19:27+07:00 false false 2009-08-11T20:18:25+07:00 5 2244 2 true <div class="postcontent"> <p>หากไทยจะพัง ก็พังได้ด้วยมือไทยนี่ละ<br /> หากไทยจะตั้ง ก็ตั้งได้ด้วยมือไทยอีกนั่นละ</p> <p>เมื่อก่อนเราเคยเกี่ยวข้าวทีละรวง ดำนาทีละกอ(ขุม) ถอนต้นกล้าทีละต้นสองต้น<br /> กว่าจะเปลี่ยนจากเมล็ดเป็นเมล็ด ใช้เวลาสามสี่เดือน นี่คือชีวิตเกษตรกร<br /> &hellip;&hellip;&hellip;..<br /> แต่มาบัดนี้&hellip;<br /> เกี่ยวข้าวทีละรวงไม่ทันกิน ดำนาทีละกอไม่พอแล้ว กล้าไม่ต้องถอน เปลี่ยนเมล็ดข้าวเป็นเงิน<br /> ได้เงินเอาไปซื้อข้าวสาร ด้วยเพียงแค่เราไม่อยากจะตากข้าวมันช้าเสียเวลาเลยรวบรัดให้มันง่ายและรวดเร็วทันใจ<br /> &hellip;&hellip;&hellip;&hellip;.<br /> พอนึกย้อนถึงชีวิตในการเก็บข้าวทีละรวง มาเป็นเคียวเกี่ยวรวง แล้วมาเป็นรถคันใหญ่เกี่ยวโคนต้น พบว่าวิถีการดำเนินชีวิต วิธีคิดของเราเปลี่ยนไปมาก ที่ยากจะกู้กลับ<br /> ส่งผลถึงการขายนาให้นายทุนต่างประเทศต่างๆ ไม่ว่าจะตะวันออกกลางหรือทางจีน<br /> แล้วชีวิตเกษตรกร ก็เปลี่ยนเป็นเกษตรกรรมกร ทำงานในทีนาตัวเองในฐานะลูกจ้างทำนาเพื่อได้เงินมาซื้อข้าวปลาจากนาตัวเอง&hellip;..</p> <p>ประเทศจะอยู่ได้ก็อยู่ที่ระบบคิดของคนในชาตินั้นๆ เกราะภูมิคุ้มกันที่ดีพอ<br /> ทำเกษตรที่อยู่บนพื้นฐานของความต้องการของคนในชาติเป็นที่ตั้ง มิใช่เพียงแค่แฟชั่นตามความต้องการของนอกประเทศ ไม่งั้นเราจะไม่เหลือรากเหง้าที่แท้จริงของเราเลย<br /> คิดเก่าทำเก่าแต่ได้ผลดีกว่า อาจจะดีกว่าคิดใหม่ทำใหม่แต่ไม่เหลืออะไรให้ลูกหลานเลย</p> <p>รู้สึกตัวเมื่อสาย ดีกว่าสายแล้วยังไม่รู้สึกตัว<br /> การศึกษาที่มุ่งแค่ธุรกิจเงินทอง คงไม่เพียงพอที่จะพัฒนาสมองของชาติได้ เพราะเป้าหมายอยู่คนละยอดเขา</p> <p>อะตะละวะบ่น&hellip;.</p> </div> 2009-07-31T11:58:53+07:00 false 281762 2009-08-04T12:42:36+07:00 false false 2009-07-31T11:58:53+07:00 2 2244 4 true <p>สวัสดีครับทุกท่าน</p> <p>สบายดีไหมครับ</p> <p>ประเทศไทยเรานี้น่าจะมีทีวีช่องที่ว่าด้วยรายงานข่าวอย่างเดียว สักช่องนะครับ<br /> ที่ฟรีและคนเข้าถึงข่าวสารได้จริงๆ อย่างตอนนี้ อยากจะรู้ว่าเพื่อนบ้านเราชาวจีนได้รับผลกระทบอย่างไรบ้างจากพายุที่กำลัง ซัดเข้าฝั่ง เพื่อการวางแผนอะไรสักอย่าง จะช่วยเหลือ หรืออะไรก็ว่าไป น่าจะทำให้คนไทยตามกระแสโลกได้ทันบ้างครับ.....</p> <p>มีทีวีช่องที่สร้างแรงจูงใจให้กับคน ในสาขาอาชีพต่างๆ เพื่อกระจายคนสู่การวางแผนคนให้เหมาะกับงานในด้านต่างๆ แทนการเรียนกันตามแฟชั่น ตามแรงกระตุ้นจากเงินเดือนอย่างเดียว น่าจะมีแรงจูงใจไปสู่อุดมการณ์กันบ้าง แม้อุดมการณ์จะกินไม่ได้สำหรับคนในยุคทุนนิยมแต่มันก็ยังหอมหวานในความหมาย ทางสังคมอยู่และทำให้เห็นว่าอุดมการณ์ก็กินได้ในทางสายกลางที่พอเหมาะพอดี ดีกว่าจะเป็นเพียงต้นถั่วงอกเอนเข้าหาแสงครับ</p> <p>ช่องทีวีที่นำเสนอเรื่องว่าด้วยของศาสตร์ ทางวิทย์ เหนือวิทย์ ทางสังคม ทางศิลปะวัฒนธรรม นวัตกรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่นไทย มันน่าจะเจริญหูเจริญตามากกว่าการป้อนละครหรือเกมส์การ์ตูนบางอย่างที่มาก จนเกินไป จินตนาการไม่ได้มีอยู่แค่ในโลกการ์ตูนหรอกนะครับ มีไหมครับ ช่องที่ทำหน้าที่กระตุ้น กระตุกให้คนมานั่งขบคิดในบริบทของตัวเองแบบพึ่งพาตัวเองให้ได้เป็นหลัก การแบมือเปลี่ยนจากมือว่างเปล่าให้เป็นมีสิ่งของในมือแล้วยื่นออกไปนะครับ ผมว่าจะทำให้สังคมไทยแบบเก่าๆ ย้อนกลับมาได้ไม่มากก็น้อยละครับ</p> <p>ประเทศไทย หากคนไทยไม่คิดทำ แล้วจะให้ใครหันมาช่วยคิดช่วยทำละครับ... หลายๆ ชุมชนที่เป็นตัวอย่างแล้วนำร่องทำไปแล้ว แต่ยังมีอีกไม่น้อยที่ยังลอยในวังวนที่น่าเป็นห่วงครับ แล้วเมื่อไรละครับที่ความเป็นอยู่ของคนจะเข้าสู่ค่ากลางที่แต่ละคนพอจะได้ หายใจได้เต็มปอดอย่างสบายใจ พอใจ อิ่มใจ</p> <p>พอมองทุกอย่างเป็นเงินเป็นทองไปหมด...อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ยากจริงๆ</p> <p>ด้วยมิตรภาพครับ</p> <p>เม้ง</p> 2009-07-19T07:15:13+07:00 false 277965 2009-07-19T09:31:50+07:00 false false 2009-07-19T07:15:13+07:00 2