เมื่ออาจารย์จัดเทควันโด แม่โดมเกมส์ 2010

15062

true แม่โดมเกมส์เนื่องในโอกาส 75 ปีธรรมศาสตร์ปีนี้   แต่ละคณะเป็นกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาหนึ่งประเภท (ท่านว่า..เพื่อการมีส่วนร่วม)  คณะเศรษฐศาสตร์รับผิดชอบเทควันโด  โดยมีคณบดีเป็นประธานกรรมการจัดการแข่งขัน   “ไม่มีอะไรมากครับอาจารย์  เพราะจะมีทีมเทคนิคกีฬาของมหาวิทยาลัยและมีตัวแทนของสมาคมฯช่วยดูแลเป็นหลัก”  ท่านรองฯอธิการฝ่ายกิจการนักศึกษาบอกเรา   เราไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเทควันโดเลย    แต่ก็เป็นเรื่องน่าเรียนรู้ว่าเขาจัดแข่งกีฬากันอย่างไร   เตรียมงาน      แต่เมื่อเริ่มคุยเตรียมงาน จึงได้รู้ว่า  “ต้องทำแทบทุกเรื่องยกเว้นเรื่องเทคนิคกีฬา”   เราขอให้ ดร.ประชา คุณธรรมดีมาช่วยเป็นรองประธาน  และมีทีมเจ้าหน้าที่อีกประมาณ 20 คน   นักศึกษาอาสาสมัครอีก  30 คน    งบประมาณถูกตัด  เนื้องานถูกเพิ่ม    อาจารย์ประชาเป็นรองประธานที่เยี่ยมยอด  ทันเกม และตัดสินใจฉับไว  เลขานุการคณะและเจ้าหน้าที่ทุกคนกระตือรือร้น   วางแผนอย่างดีสำหรับการทำงานที่ไม่เคยทำกันมาก่อน  เป็นงานที่ต้องเกี่ยวข้องกับกรรมการจากสมาคมฯอีก 20  คน  และนักกีฬาเทควันโดและโค้ชอีกนับสองร้อยคนจาก 66 สถาบัน ...   เมื่อตกลงลงเรือแล้ว ก็ต้องช่วยกันพายให้ถึงฝั่ง.. น้ำ อาหาร  สนาม อุปกรณ์ ป้ายชื่อ ตารางแข่ง  รายงานผล  ฯลฯ   โชคดีมีซีเกมส์ที่เมืองเวียงจันทน์ให้ดูเป็นไอเดียก่อนเริ่มจัดงาน... และก็ทำให้รู้สึกว่า  ต้องจัดงานให้ดีที่สุด  ด้วยความคิดนี้   จึงต้อง “เก็บรายละเอียดทุกเม็ด” ที่กรรมการฝ่ายเทคนิคขอมา   ถ้าจัดการให้ได้ก็จัดการให้รวมถึงคณะใช้เงินสมทบบางส่วนด้วย  ..อย่างเรื่องกล้องประจำสนาม   อาจารย์ประชาจะลงทุนเอากล้องวิดีโอตัวเองมาให้ใช้  ...  แต่เราไม่อยากให้ต้องลงทุนส่วนตัวขนาดนั้น  จึงเสนอขอจากมหาวิทยาลัย  โชคดีที่ท่านอธิการใจดี  ให้เอากล้องวงจรปิดของมหาวิทยาลัยมายืมใช้ได้   อาจารย์ติณณ์  เผ่าวงศากุล  สตาฟโคชทีมชาติไทย  หัวหน้ากรรมการผู้ตัดสินในครั้งนี้ ท่านบอกทีหลังว่า   “ธรรมศาสตร์เป็นที่แรกที่มีกล้องให้เรา”  ...อ้าว..เหรอ...  แต่บอกแล้วไงว่าจะทำให้ดีที่สุด ..ถ้าทำได้ก็ทำให้.. เพราะอยากให้งานออกมาดี   การแข่งขัน ความสำเร็จอยู่ที่ผู้คุมกฎ   การแข่งขันครั้งนี้มีสองสนาม  แต่ละสนามมีกรรมการ 4 คน 4 มุม   ดูเรื่อง การต่อสู้เข้าเป้า  impact  และอะไรอีกอย่าง (อาจารย์ติณณ์อธิบายแต่เราลืมแล้ว)  มีกรรมการอีกคนควบคุมเกมในสนาม    ไม่ทราบว่าเป็นเพราะเห็นว่ามีกล้องสนามหรือต้องการให้นักกีฬาพักหรืออย่างไร  โค้ชทีมต่างๆ ขยันประท้วงกันจัง  ทำให้ต้องหยุดเกมออกมา replay ดูเกมที่หน้าจอกันเป็นระยะๆ แต่ทุกอย่างก็เรียบร้อยดี   เห็นกรรมการและอาจารย์ติณณ์ทำงานแล้วเครียดแทน  เพราะต้องอยู่ตัดสินตั้งแต่เก้าโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น  อย่างวันสุดท้ายก็แข่งกันถึง 78 คู่    นึกถึงตอนตัวเองตรวจข้อสอบ  กว่าจะตรวจได้แต่ละข้อต้องใช้สมาธิสูงมาก   เป็นกรรมการตัดสินกีฬาที่ต้องดูไม่กระพริบตาแบบนี้  ก็ต้องใช้สมาธิสูงเช่นกัน   เจออาจารย์ติณณ์  4-5 วัน  คุยกันรวมแล้วได้สักครึ่งชั่วโมง  แต่ก็ได้ความรู้และข้อคิดมากมาย  ตอนแรกๆจะคุยเรื่องการทำงาน กึ่งๆรายงาน  เช่น   “นักกีฬามาสาย บอกว่าขึ้นรถผิด  แต่อย่างนี้ใช้เป็นข้ออ้างไม่ได้ เพราะคู่ต่อสู้มารอแล้ว   และหากช้าไปก็จะทำให้โปรแกรมคู่อื่นๆรวน  ก็ต้องตัดสิทธิ์” กรรมการต้องรักษากฎ  เราสังเกตว่าวินัยจะเป็นเรื่องสำคัญสำหรับกรรมการเช่นกัน   กรรมการจะตรงต่อเวลา  ประชุมก่อนแข่ง  ประชุมหลังแข่ง...นั่งติดสนาม  มีสมาธิ..เป็นระบบ  ถ้าไม่มีวินัยในการทำงาน เกมคงจะแย่   พวกเราอาจารย์ยังไม่มีวินัยเคร่งครัดในการทำงานแบบนี้...  เราเพิ่งตระหนักถึงการฝึกคนด้วยกีฬา..   ความเป็นเทควันโด    วันสุดท้ายจึงได้คุยเรื่องสาระของเทควันโด อาจารย์ติณณ์อธิบายได้น่าฟัง  “ เท หมายถึงเท้า   ควัน หมายถึง มือ  โด หมายถึงจิตใจ” ..อาจารย์ใช้คำทำนองนี้ .. (ถ้าเป็นภาษาญี่ปุ่น  โด จะหมายถึงวิถี ... เราคิดว่า เสน่ห์ของกีฬาตะวันออกคือ วิถีพลังที่ออกมาจากจิตใจ  มีปรัชญา)   “บางคนเริ่มด้วย   เท...เทคนิคการใช้เท้า  แต่ที่จริง  สิ่งแรกที่ต้องฝึกก่อนคือ  โด..”  เราชอบคำอธิบายตรงนี้ของอาจารย์ติณณ์  “เล่นเทควันโดจึงฝึกคน”   “ “การต่อสู้” จะใช้เทคนิคและพลัง   แต่เมื่อเป็น “กีฬา” ก็ต้องดึงบางสิ่งบางอย่างออกเพื่อให้เบาลงกว่าการต่อสู้และอยู่ในเกม    อย่างเช่น  เทควันโด   จะไม่อนุญาตให้ใช้บางเทคนิค  เช่น  ศอก  เข่า  แต่คุณใช้พลังได้เต็มที่    ส่วน คาราเต้โด  ใช้เทคนิคได้ทุกอย่างแต่จะจำกัดพลัง  ชกออกไปแล้วก็ต้องดึงมือกลับ”   ..เราฟังอย่างตื่นเต้นสนใจ เพราะเป็นเรื่องที่เพิ่งเคยได้รู้ถึงความแตกต่างระหว่างการต่อสู้และการกีฬา .. แต่เทควันโดก็โหดเอาเรื่อง  เพราะนักกีฬาหนึ่งคนแข่งต่อในวันเดียว  ที่ผ่านเข้ารอบลึกๆจึง “กรอบ” กันทั้งมุมแดงมุมน้ำเงิน .. หรือจะทดสอบความเป็นเลือดนักสู้ด้วย..   แล้วอาจารย์ติณณ์ก็อธิบายเรื่อง “ท่ารำ”  หรือ “พุมเซ่”    ซึ่งเราดูแทบไม่ออกเลยว่า  ใครเก่งไม่เก่ง   อาจารย์บอกว่า  “ในขณะที่คาราเต้โด ต้องการความแข็งแกร่ง   แต่พุมเซ่ต้องการความถูกต้องของการวางตำแหน่งของมือและเท้า  และการแสดงออกที่ต่อเนื่องลื่นไหล  บางช่วงต้องมีพลังเข็มแข็ง  บางช่วงจะเบาลง  แต่จะต้องต่อเนื่อง”   เราพยักหน้า พอเข้าใจมากขึ้น  คนดูไม่เป็นคงให้คะแนนไม่ถูก    บางคนจึงมีการประท้วง   การตัดสิน กับ สปิริตกรรมการ   “บางครั้ง การประท้วงอาจเพื่อหวังผลกดดันกรรมการ   แต่กรรมการต้องนิ่งและมั่นคง   กรรมการใหม่อาจหวั่นไหว   พุมเซ่จึงต้องใช้กรรมการที่มีประสบการณ์สูง   มีกรรมการ 5-7  คน  ให้คะแนน   การคิดคะแนนจะตัดแต้มสูงสุด- ต่ำสุดออก  แล้วคิดคะแนนเฉลี่ยตรงกลาง   โดยวิธีนี้จะช่วยลดความลำเอียงของกรรมการคนใดคนหนึ่ง   ที่ให้คะแนนก็เป็นเครื่องที่ต่างคนต่างกดคะแนนมารวมกันอัตโนมัติ    เราพยายามใช้วิธีที่จะทำให้การตัดสินมีความน่าเชื่อถือ”   แต่ถ้ากรรมการทั้งหมดฮั้วกันล่ะ...   เราแกล้งถาม  “กรรมการแต่ละคนก็เป็นผู้ใหญ่ ได้รับการยอมรับ  จะทำอย่างนั้นไปทำไมให้เสียชื่อเสียง”   อาจารย์ติณณ์ตอบอย่างจริงจัง   สุดท้าย   30 มค 53 เทควันโดแม่โดมเกมส์เสร็จสิ้นสมบูรณ์ด้วยความร่วมแรงร่วมใจของทุกฝ่าย ต้องยกความดีให้อาจารย์ประชาและเจ้าหน้าที่ อาสาสมัคร และกรรมการฝ่ายเทคนิคของสมาคมเทควันโดทุกท่าน   มีเพียงปัทมาวดีที่เวลาเขาประกาศชื่อคนมานั่งเป็นประธานจะทำอะไรไม่ถูก  แต่พอจะรู้งานเรื่องแจกเหรียญและมัสคอตนกปรีดี   น่าเสียดายที่งานนี้ไม่ได้สัมผัสกับนักกีฬาโดยตรง  อยากรู้ว่าความรู้สึกและจิตวิญญาณเขาเป็นอย่างไร  ...  แต่งานนี้ก็สัมผัสได้จางๆถึง...แรงจูงใจและผลประโยชน์..ที่อาจจะเป็นเรื่องธรรมดาไปเสียแล้ว   ขอบคุณทุกท่าน

2010-01-31T10:45:31+07:00

เคารพผู้อื่น เคารพกติกา สามัคคีที่แดนโดม false 332666

2010-02-03T16:36:56+07:00

false

2010-02-03T18:16:55+07:00

เมื่ออาจารย์จัดเทควันโด แม่โดมเกมส์ 2010

15062

true มีคนสนใจศึกษาเรื่อง "บทบาทประเทศไทยต่อความมั่นคงด้านอาหารของโลก"  เราควรจะต้องไปสนใจโจทย์นั้นหรือ ? การเกษตรไทยมีการปรับเปลี่ยนเชิงโครงสร้างอย่างรวดเร็ว แต่รัฐไม่ได้เข้าไปช่วยดูแลหรืออาจมองแยกส่วนรายสินค้าจนมองไม่เห็นการเปลียนแปลงเชิงระบบ และไม่ให้ความสำคัญกับการดิ้นรนปรับตัวของเกษตรกรเท่าที่ควร  อีกด้านหนึ่ง เกิดการเติบโตของธุรกิจเกษตร    คนหนุ่มสาวมีการศึกษาออกนอกภาคเกษตร  ขนาดถือครองที่ดินต่อครัวเรือนของไทยจึงเพิ่มสูงขึ้น   ผู้สูงอายุในภาคเกษตรที่ทำงานไม่ไหวก็อยากขายที่ดินหรือให้เช่าที่ดินเป็นธรรมดา   ใครที่ไหนจะซื้อจะเช่า ถ้าไม่ใช่เกษตรกรที่พอมีฐานะหรือไม่ก็นายทุน...  ทรัพยากรจึงถูกเปลี่ยนมือ ส่วนอีกด้านหนึ่งคือความพยายามขับเคลื่อนของเครือข่ายเกษตรกรหรือเครือข่ายองค์กรชาวบ้านกับองค์กรพัฒนาเอกชนเพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงกฎกติกา การเปลี่ยนแปลงสถาบัน ที่จะเอื้อให้เกษตรกรอยู่ได้ เรื่อง R&D ในภาคเกษตรก็ switch จากการลงทุนหลักโดยภาครัฐไปเป็นการลงทุนภาคเอกชน ซึ่งทำให้เกิดการกีดกันการเข้าถึงเทคโนโลยีใหม่ๆ  ในขณะที่งบ R&D ของรัฐที่น้อยอยู่แล้ว กลับถูกตัดไปใช้ไปในการทำงาน "บริการ"  เพื่อการทำ testing หรือ certification รับรองคุณภาพเพื่อการส่งออก   ส่วนเกษตรกรชาวบ้านก็ทำวิจัยแบบลองผิดลองถูกจากประสบการณ์ไป   มีผลงานมากมายที่ไม่เคยจดสิทธิบัตร แต่ก็แพร่กระจายใช้กันอยู่ทั่วไปแบบสินค้าสาธารณะ  (public goods) ก่อนตอบปัญหาความมั่นคงด้านอาหารโลก  ปัญหาความมั่นคงความอยู่รอดของเกษตรกรไทยเอง และการแย่งชิงทรัพยากรในการผลิต (ด้านผู้ผลิต)  ปัญหาความปลอดภัยด้านอาหาร (ด้านผู้บริโภค)  เป็นปัญหาสำคัญเร่งด่วนภายใน  ปัญหาความมั่นคงทางอาหารของโลก เป็นปัญหาการกระจายทรัพยากรในการผลิตและการกระจายผลผลิตที่ไม่สมดุลระหว่างพื้นที่มากกว่า    ต่อให้ประเทศไทยผลิตอาหารได้เพิ่มขึ้น   คนจนของโลกก็ยังอาจไม่มีกินอยู่ดี    คงเป็นการเพิ่มความมั่นคงทางอาหารให้กับผู้บริโภคและผู้ใช้ที่มีอำนาจซื้ออยู่แล้ว เช่น ยุโรป และญี่ปุ่นมากกว่า ไม่ยุติธรรมมากเลยที่จะมาบอกให้ประเทศไทยดูแลความมั่นคงทางอาหาร food security ของโลก    ในขณะที่อีกด้านหนึ่งของโลก  ผู้เล่นในตลาดซื้อขายสินค้าเกษตรล่วงหน้าปั่นราคากันจนข้าวในตลาดโลกราคาแพงสำหรับคนจน  และขณะนี้ก็กำลังหันมาเล่นกับอ้อยและน้ำตาลเพราะเป็นพืชพลังงาน (เอธานอล) บางทีพวกเราอาจต้องเริ่มต้นจากการตั้งโจทย์ของภาคเกษตรกันใหม่    จะฉวยวิกฤตขาดแคลนอาหารของโลกให้เป็นโอกาสของไทยนั้น   ต้องมองให้ชัดๆว่า ปัจจุบันประเทศไทยไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวหรือคนกลุ่มเดียวกันด้วยข้อเท็จจริงในเรื่องความเหลื่อมล้ำทางรายได้และโอกาส    โอกาสของไทยจึงอาจเป็นเพียงโอกาสของคนไทยบางกลุ่มเท่านั้น อยู่ที่ว่ารัฐบาลจะเลือกออกแบบนโยบายเพื่อใคร

2009-08-26T13:13:29+07:00

ปัญหาความมั่นคงทางอาหารของโลก เป็นปัญหาการกระจายทรัพยากรในการผลิตและการกระจายผลผลิตที่ไม่สมดุลระหว่างพื้นที่มากกว่า ต่อให้ประเทศไทยผลิตอาหารได้เพิ่มขึ้น คนจนของโลกก็ยังอาจไม่มีกินอยู่ดี คงเป็นการเพิ่มความมั่นคงทางอาหารให้กับผู้บริโภคและผู้ใช้ที่มีอำนาจซื้ออยู่แล้ว เช่น ยุโรป และญี่ปุ่นมากกว่า false 291197

2010-02-06T14:15:29+07:00

false

2009-08-26T13:13:29+07:00

ความมั่นคงอาหารโลก ความมั่นคงเกษตรกรไทย

15062

true เราพาครอบครัวไปเวียนเทียนวันอาสาฬหบูชาที่หอพระในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต      “หอพระ” เป็นหอพระประธาน   มีระเบียงล้อมรอบเป็นบริเวณเล็กๆ แต่ดูสะอาดตา  หลังหอพระเป็น “หอกลาง”  เป็นสถานที่ที่เราใช้สวดมนต์ และเป็นที่สำหรับให้ชาวธรรมศาสตร์ได้ฝึกสมาธิทุกเย็น  บริเวณรอบๆหอพระมีสระน้ำและสนามสีเขียว มีไทรต้นขนาดกลางอยู่ริมน้ำ    ภิกษุจากวัดปัญญานันทาราม (สายท่านเจ้าคุณปัญญานันทภิกขุ วัดชลประทาน) เมตตามานำประกอบพิธี  พวกเราใช้บทสวดมนต์จากสวนโมกข์ที่แปลบาลีเป็นไทยวลีต่อวลี   เป็นครั้งแรกที่เราได้สวดแบบนี้    ได้เข้าใจว่า เราสวดอะไร  ความหมายเป็นอย่างไร   ผู้นำสวดสวดเป็นท่วงทำนองไพเราะทีเดียว  พวกเราสวดช้าๆ ชัดๆ ให้เข้าไปในใจ   เรารู้สึกรักธรรมศาสตร์มากขึ้นอีก   ที่ผ่านมา  อาจารย์ ผู้ปกครองและเด็กๆ ตั้งข้อกังวลต่อความห่างไกลเมืองของธรรมศาสตร์  ผู้ปกครองกังวลว่ามีผับข้างๆมหาวิทยาลัย  หอพักจะเพียงพอไหม  กังวลว่าลูกหลานต้องอยู่ไกลหูไกลตาผู้ปกครอง    แต่เราได้เห็นชัดเจนขึ้นว่า  ธรรมศาสตร์พยายามพัฒนาคุณภาพชีวิตของสมาชิกอย่างยิ่งยวด       ห้องสมุดของธรรมศาสตร์เป็นห้องสมุดของมหาวิทยาลัยที่มีจำนวนหนังสือมากที่สุด  และมีหนังสือต่อนักศึกษามากที่สุดในประเทศไทย  (จากผลการวิจัยของ ม.เชียงใหม่)  เปิดบริการถึงสามทุ่ม  มีห้องคอมพิวเตอร์  มีห้องโสตฯให้นักศึกษาดูหนังฟังเพลงได้รวมทั้งในวันหยุด   ธรรมศาสตร์มีโรงพยาบาล  มีสนามกีฬาหลายสนาม มีสระว่ายน้ำ  มีฟิตเนส   มีโรงภาพยนตร์   มี พิพิธภัณฑ์  มีตลาดนัดใหญ่มากทุกวันพฤหัส  มีสถานที่จัดกิจกรรมนักศึกษา     มีระบบเวรยามเพื่อให้ความปลอดภัยมากที่สุด    มหาวิทยาลัยสนับสนุนให้นักศึกษาใช้จักรยาน  มีทางวิ่งจักรยานที่มีหลังคาเป็นระยะทางยาวมากเชื่อมต่อระหว่างตึก   มีระบบแยกขยะที่มีประสิทธิภาพ   มีมาตรการประหยัดพลังงานอย่างเข้มข้น   กำลังออกแบบวางแผนการเชื่อมรถไฟฟ้าจากรังสิตเข้าสู่สถานีในมหาวิทยาลัย (ถ้ารัฐบาลได้เงินกู้)   ธรรมศาสตร์รับนักศึกษาผู้พิการทุกปี  พยายามสร้างและปรับปรุงสถานที่สิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อรองรับผู้พิการ   และธรรมศาสตร์มีสถานที่ให้สมาชิกได้นั่งสมาธิ  ฟังธรรม  เวียนเทียน   พวกเราใส่บาตรในมหาวิทยาลัยทุกสัปดาห์        สาธารณะอาจเห็นว่า  ธรรมศาสตร์มีผับใกล้มหาวิทยาลัย  แต่ไม่รู้ว่าธรรมศาสตร์มีสถานที่ให้ฝึกปฏิบัติธรรมในมหาวิทยาลัย      และสาธารณะก็ไม่รู้ว่า นักศึกษาในเมืองต่างก็ไปเที่ยวผับแถวทองหล่อ  รัชดา กันอย่างคึกคัก ทั้งๆที่อยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยและมีค่าใช้จ่ายต่อครั้งสูง (ผลจากวิทยานิพนธ์ของลูกศิษย์)     ธรรมศาสตร์มีสหกรณ์ออมทรัพย์ที่ประสบผลสำเร็จ ช่วยสวัสดิการสมาชิกด้านการเงิน  และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้แม้ผู้เกษียณก็ยังแวะเวียนมาเยี่ยมมหาวิทยาลัยอยู่เนืองๆ   โรงเรียนอนุบาลของธรรมศาสตร์ได้รับรางวัล  และเราสนับสนุนโรงเรียนประถมและมัธยมคลองหลวง  แต่ธรรมศาสตร์ไม่มีโรงเรียนสาธิตเพราะเราไม่มีคณะศึกษาศาสตร์   ทว่า...ปัญหายังมีให้เรียนรู้และต้องแก้ไขต่อไปในหลายๆเรื่อง   บางคนบอกว่า เด็กเมืองมาเรียนธรรมศาสตร์น้อยลง  เด็กต่างจังหวัดมาเรียนมากขึ้น    เราคิดว่าเป็นความท้าทายที่ดี   ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ยุคก่อตั้งก็มีเด็กต่างจังหวัดมาเรียนเยอะ เพราะเป็นเจตนาของการเป็นมหาวิทยาลัยเพื่อประชาชน    ธรรมศาสตร์รังสิตจะเป็นอีกที่ที่สร้างความเท่าเทียมกันทางการศึกษาให้กับประชาชน     อย่างแพทย์ธรรมศาสตร์ก็เน้นเรื่องแพทย์ชนบท   คณะเศรษฐศาสตร์เปิดสอนบางวิชาเป็นภาษาอังกฤษให้กับนักศึกษาภาคภาษาไทยโดยนักศึกษาไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายแพง   เราจัดสัมมนาวิชาการฟรีที่ศูนย์รังสิตทุกเดือน..  มีบุคคลภายนอกเข้าร่วมฟังด้วย  และเราสนับสนุนกิจกรรมนักศึกษาที่เข้าถึงและเข้าใจผู้คนในสังคม    ปีนี้ คณะเศรษฐศาสตร์ได้รับรางวัลกระบวนการพัฒนานักศึกษาแบบองค์รวมจาก สกอ.   นอกจากพยายามสวัสดิการที่ดีให้คนในชุมชนธรรมศาสตร์แล้ว  เรายังหวังว่าคนธรรมศาสตร์จะได้มีบทบาทช่วยสร้างสวัสดิการที่ดีให้กับผู้คนในสังคมด้วย

2009-07-08T10:51:29+07:00

บางคนบอกว่า เด็กเมืองมาเรียนธรรมศาสตร์น้อยลง เด็กต่างจังหวัดมาเรียนมากขึ้น เราคิดว่าเป็นความท้าทายที่ดี ธรรมศาสตร์ท่าพระจันทร์ยุคก่อตั้งก็มีเด็กต่างจังหวัดมาเรียนเยอะ เพราะเป็นเจตนาของการเป็นมหาวิทยาลัยเพื่อประชาชน ธรรมศาสตร์รังสิตจะเป็นอีกที่ที่สร้างความเท่าเทียมกันทางการศึกษาให้กับประชาชน false 274407

2010-01-21T12:29:59+07:00

false

2009-07-08T10:57:41+07:00

เมื่อมหาวิทยาลัยจัดสวัสดิการ

15062

true วันแรกที่ลงจากเครื่องบินที่สนามบินมนิลา  แท็กซี่พาพวกเราขับวนไปมา  พอออกจากสนามบินแล้วบอกว่า “รถติด” แล้วขับวนกลับมาด้านเดิม วิ่งอ้อมอยู่อีกพักจึงมุ่งหน้าสู่เมือง พอพวกเราโวยวาย  ท่านก็ย้ำคำเดิมว่าหาเส้นทางที่รถไม่ติด.. ราคาแท็กซี่ประมาณ 350 เปโซ (คร่าวๆที่สุดคือ 350 บาท)  เป็นการต้อนรับคนเข้าเมืองแบบไม่น่าประทับใจสักนิด   ตอนขากลับ  ให้โรงแรมเรียกรถให้  นึกว่าจะได้รถที่ไว้ใจได้หน่อยเพราะครั้งนี้ต้องนั่งรถกลับคนเดียว... พอบอกว่า ไปสนามบิน  คุณคนขับแท็กซี่ท่านกดมิเตอร์ทิ้งทันที   “ไปสนามบินมันไกล รถมันติด”  มาอีหรอบนี้อีกแล้ว  “ขอสัก 400 เปโซนะ”  เป็นการเจรจาที่ไม่ค่อยเป็นธรรมเพราะผู้โดยสารขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว   จะลงก็ไม่ได้  เรารู้สึกทันทีว่า  เมืองจะน่าอยู่ หากคนน่ารักและไว้ใจได้ .. คิดถึงเมืองไทย   เรายิ้มใจดีสู้เสือ   “ขับไปเถอะ  เดี๋ยวดูเองว่าจะให้เท่าไหร่”....  แน่นอนว่า เรามีตัวเลข 350 เปโซ  ระยะทางวิ่ง  สภาพจราจรวันเดินทางมาเป็นข้อมูลอ้างอิงอยู่แล้ว  ..งานนี้มากที่สุดก็จะให้แค่ 300 .. เราคิดในใจ   รถออกจากโรงแรมผ่านถนนจอแจ   แท็กซี่กดแตรปี๊นๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินอยู่ข้างทาง  หันไปโบกมือให้  เรานึกว่าคนรู้จัก  “สวยนะ”   เขาบอกแล้วขับต่อไป.... “มาดามมาจากไหน  คนญี่ปุ่นเหรอ”  ชวนคุยอีก   เราทำเสียงอือออ ไม่ตอบรับไม่ปฏิเสธเพราะยังต้องระวังท่าทีกับนายคนนี้   รถติดคนข้าม  ถนนใจกลางเมืองมะนิลาตอนบ่ายสามโมงแออัดจอแจทั้งรถทั้งคน “คนฟิลิปปินส์จนนะ  รัฐบาลก็เอาแต่คอรัปชั่น  ประเทศอื่นจะเป็นแบบนี้ไหน”  คนขับชวนคุยต่อ  ประเด็นนี้ค่อยน่าสนใจคุยด้วยหน่อย “ทำไมคิดว่าคนฟิลิปปินส์จน?” “no money.. ไม่มีเงิน ..ของแพง”  เขาตอบ   ของแพงนั้นจริงด้วย  เพราะร้านอาหารในห้างสรรพสินค้าจานหนึ่งก็ 180 เปโซขึ้นไป   ห้างเมืองไทยยังพอหาของไม่แพงกินได้   รถวิ่งไปเรื่อย ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดพ้นความจอแจ  คนฟิลิปปินส์ขับรถแบบไม่มีเลน   “แล้วปกติ ทานข้าวมื้อละกี่เปโซ”  เราถาม  เดาว่า เขาคงทานข้าวแกงที่ไม่แพง “60”  … นับว่าแพงจริงๆด้วย เพราะรายได้เขาก็ไม่สูง   ปี๊นๆ ๆ เขากดแตรอีก   เหมือนเดิมคือ กดให้สาวที่เดินบนฟุตบาธข้างทาง  “เซ็กซี่นะ”..  อีกแล้ว  “คุณก็สวยนะ”  เขาหันมาบอก   เรื่องนี้ไม่น่าคุยด้วยแต่อย่างใด “ภรรยาผมที่บ้านตัวใหญ่มาก  ไม่น่าชื่นชม”... เขาหัวเราะ... “เมื่อก่อนก็เคยหุ่นดีอยู่”.....  เราเริ่มเขม่น  โชคดีที่เขาเปลี่ยนเรื่อง   “หิว”  เขาบ่น  แต่ยังขับรถไปเรื่อยๆ   นายคนนี้ ดูจะใจดีกว่าคนขับแท็กซี่ขาเข้าเมืองอยู่สักหน่อย  และเราก็เริ่มรู้สึกสงสาร “ยังไม่ทานข้าวหรือ  บ่ายสามแล้ว  มีขนมเอาไหม”  เราถามแบบใจดี “ไม่เอาหรอก  ไม่อยู่ท้อง   ต้องกินข้าว”   เขาตอบ  ..ก็เหมือนคนไทยนะ เมื่อไปถึงสนามบิน  เราให้เงินเขา 350 เปโซด้วยความเห็นใจ   บอกว่า “ขอบใจนะ  ขอให้ทานข้าวให้อร่อย”.... เขายิ้มรับเงิน ช่วยยกกระเป๋า...  หวังว่าครั้งหน้ามาอีกที จะเจอแท็กซี่ที่ไม่ต้องคอยให้ห่วงพะวงแบบประสบการณ์เที่ยวนี้....  คิดถึงคนไทยน่ารัก..

2009-07-06T10:32:52+07:00

เมืองจะน่าอยู่ หากคนน่ารักและไว้ใจได้ .. คิดถึงเมืองไทย false 273902

2009-07-07T08:20:40+07:00

false

2009-07-06T10:32:52+07:00

เมืองน่าอยู่ เพราะคนน่ารัก

15062

true ที่หลายคนเห็นเช่นนั้นเป็นเพราะตัวชี้วัดที่ผ่านมามักจะเหวี่ยงแห  หากเปรียบการขับเคลื่อนองค์กรกับการขับเคลื่อนรถยนต์   ตัวชี้วัด 1 ชุด  ที่มีองค์ประกอบอยู่ 20-30 ตัว   จึงเหมือนเครื่องมือที่ใช้ตรวจสภาพรถทั้งคัน  คงเสียเวลาอย่างมากในการทำความเข้าใจเครื่องมือและทำการตรวจวัด    ผลสุดท้ายก็ไม่มีใครใช้  เพราะยุ่งยาก    ผู้สร้างตัวชี้วัดคงเกรงว่า หากไม่สร้างเยอะๆ จะ “ไม่รอบด้าน”  ไม่ “บูรณาการ”     ยิ่งตัวชี้วัดที่เกิดจากการระดมสมอง ยิ่งได้ตัวชี้วัดชุดใหญ่ เพราะความเกรงใจที่จะตัดตัวชี้วัดของใครออกไป   แท้จริงแล้ว  ตัวชี้วัดที่มีประโยชน์  ทรงพลัง  คือตัวชี้วัดที่สะท้อนประเด็นวิกฤตได้    ซึ่งจะมีอยู่แค่ไม่กี่ตัว (เพราะตัวอื่นๆอาจเป็นเหตุผลของกันและกัน  ชี้ผลไปในทางเดียวกันอยู่แล้ว)  การสร้างตัวชี้วัดจึงต้องเป็นงานละเอียดและผู้สร้างเข้าใจความสัมพันธ์ของตัวแปรต่างๆ  ผ่านการวิเคราะห์  การสกัดกลั่นกรอง  การตีความ  ทดสอบ  และมีความหมายที่จะสื่อความได้   อาจเป็นตัวชี้วัดเพื่อบอกความสำเร็จ  หรือตัวชี้วัดที่จับชีพจรชีวิต  (อย่างเช่น เครื่องตรวจความดันและหัวใจ  หรือหน้าปัดบอกความร้อนในรถยนต์ที่เราขับขี่) ควรเป็นตัวชี้วัดที่บอกสถานการณ์ปัจจุบันที่เป็นผลจากอดีตแต่มีความเสี่ยงต่ออนาคต   หากต้องการบอกกระบวนการ  คงไม่ต้องสร้างตัวชี้วัดให้ยุ่งยาก  ยุบยับ บอกไปเลยว่าอะไรควรทำ ไม่ควรทำ และควรทำอย่างไร และได้ทำหรือไม่อย่างไร .... นั่นก็เป็นเครื่องมืออีกชุดหนึ่ง ที่ไม่ใช่ตัวชี้วัด...   แน่นอนว่า  ตัวชี้วัดเป็นแค่เครื่องมือหนึ่งเท่านั้น  และไม่ใช่พระเจ้าของความสำเร็จ  ดีไม่ดี ทำให้เราหลงเข้าป่าด้วยหากเราไม่รู้จักเป้าหมายการใช้งานตัวชี้วัดนั้น   การใช้  GDP อย่างแพร่หลาย เกิดเพราะมันเป็นตัวชี้วัดโดดๆที่สามารถชี้ความเติบโตทางเศรษฐกิจ  องค์ประกอบข้างในของมันบอกประเด็นหลักๆของกลไกการทำงานทางเศรษฐกิจได้แบบตรงไปตรงมาที่จะลงไปดูได้ทันทีว่าจุดอ่อนอยู่ที่ไหน   ตัวชี้วัดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจอย่างเช่น GINI  อธิบายองค์ประกอบเพื่อแก้ปัญหาได้ยากกว่า จึงใช้ประโยชน์น้อย ทั้งๆที่เป็นประเด็นสำคัญยิ่งในบ้านเรา   หากประเทศไทยจะใช้ตัวชี้วัดทางสังคมสักสองสามตัว  เพื่อชี้การพัฒนาสังคม  ตัวชี้วัดนั้นควรจะเป็นอะไร ?    หากจะเป็นตัวชี้วัดการพัฒนาการเมือง   เราเสนอว่า  ใช้  “จำนวนคนที่ขายเสียงต่อผู้มีสิทธิ์เลือกตั้ง”  บางที การซื้อสิทธิ์ขายเสียง อาจจะสะท้อนทั้งปัญหาคอร์รัปชั่น  ปัญหาสังคม (อุปถัมภ์) ปัญหาจริยธรรม  และปัญหาเศรษฐกิจด้วย

2009-06-20T21:53:22+07:00

ควรเป็นตัวชี้วัดที่บอกสถานการณ์ปัจจุบันที่เป็นผลจากอดีตแต่มีความเสี่ยงต่ออนาคต false 269567

2009-07-06T22:29:09+07:00

false

2009-06-20T22:33:30+07:00

ตัวชี้วัดเป็นเรื่องกระด้างและมีมากจนไร้ประโยชน์ ?

15062

true ต่อไปนี้เป็นความเข้าใจ หลังจากพยายามทำความเข้าใจมานาน  อาจจะถูกหรือผิด     สมมติว่าชาวบ้านจากหลายกลุ่มมาจัดวงเรียนรู้ร่วมกัน   เราวาดวงกลมวงหนึ่ง  บอกว่า  กลุ่มองค์กรชาวบ้านเก่งๆ คือกลุ่มครูหลายกลุ่มที่เป็นจุดเรียงรายต่อเป็นสายบนเส้นรอบวงนี้     ต่างกลุ่มต่างเก่งคนละแบบ    นี่คือพรมแดนแห่งความรู้จากการปฎิบัติจริงของชาวบ้าน   ข้างในวงกลมจะประกอบด้วยกลุ่มเล็กกลุ่มน้อยมากมายที่ยังไม่เก่งนัก   หนึ่ง  จากวงเรียนรู้ (KM)  เราอาจจะบอกได้ว่า    เส้นรอบวง หรือพรมแดนแห่งความรู้ของวงนี้อยู่ตรงไหน    วงกลมแหว่งเว้ามีตำหนิตรงส่วนไหน  หมายถึงมีจุดอ่อนที่ไหน  (วงกลมจึงไม่จำเป็นต้องกลม)  ส่วนจะแก้จุดอ่อนของวงกลมนี้อย่างไร  วงเรียนรู้อาจช่วยแก้บางจุดได้    แต่อาจแก้บางจุดไม่ได้     สอง  วงเรียนรู้จะเป็นเครื่องมือที่จะขยับจุดเล็กๆในวงกลม ให้ออกไปใกล้ขอบเขตของเส้นรอบวงให้ได้มากที่สุด   สาม  วงเรียนรู้อาจช่วยขยายเส้นรอบวงได้บ้าง  อาจช่วยบอกทิศทางที่ควรเป็นของการเคลื่อนวงได้บ้าง  ไม่มากก็น้อย   แต่วงเรียนรู้จะช่วยขยายเส้นรอบวงได้มากเท่าใดก็ขึ้นอยู่กับว่าผู้มีส่วนร่วมในวงเรียนรู้จะมีประสบการณ์  ความสามารถในการคิดวิเคราะห์ และจินตนาการเพียงใด   สี่  ผลของวงเรียนรู้ จะเกิดกับคนที่เข้าร่วมวงเรียนรู้  ซึ่งแต่ละคนจะเรียนรู้และนำไปใช้ได้ไม่เท่ากัน    และยากที่คนภายนอกจะร่วมเรียนรู้ได้ หากการเรียนรู้ไม่ถูกบันทึก      ผู้จัดวงเรียนรู้จึงควรจะสรุปบทบาทของวงเรียนรู้ให้ได้ทั้งสี่ข้อ   วงเรียนรู้เหมาะสมกับวัฒนธรรมการเรียนรู้ของสังคมไทยมากกว่าการวิจัย  เพราะเราไม่ถนัดและไม่นิยมการเขียนการอ่าน  ตั้งแต่ระดับรัฐมนตรีลงมาจนถึงระดับชาวบ้านทั่วไป   งานวิจัยจึงขึ้นหิ้ง   วิจัยไม่ได้เรื่องเพราะไม่ได้อ่านมากก่อนวิจัย  และผลการวิจัยไม่ได้ประโยชน์เพราะไม่มีคนอ่าน   สังคมไทยขณะนี้จึงชอบการประชุมสัมมนามากกว่า   คือ ศึกษาวิจัยเรียนรู้มาแล้วมาเล่าสู่กันฟัง    (แต่มีข้อดีหากให้มีการแสดงความเห็น)   ต่างกับบางสังคม เช่นญี่ปุ่น หรือแม้แต่เวียดนาม ที่คนเล็กคนน้อยก็ดูจะสนใจอ่านและจดบันทึก   จึงเก็บรายละเอียดได้มากกว่า  และจารึกประวัติศาสตร์ได้เที่ยงตรงกว่า   แนวคิด ประสบการณ์ของครูชบ พระอาจารย์สุบินหากไม่มีใครช่วยจดบันทึกไว้  อีก 10-20 ปีก็เริ่มเลือนและบิดพริ้วไปตามกาลเวลา  อาจเป็นเพียงตำนาน.... หรือแม้แต่ชั่วขณะนี้  การขยายผลแบบพึ่งพาการพูดคุยอย่างเดียว  ปากต่อปากก็อาจผิดเพี้ยนได้   การมีวงเรียนรู้ที่ดีแปลว่า  งานวิจัยไม่มีประโยชน์เช่นนั้นหรือ ?   ไม่น่าจะใช่  เพียงแต่งานวิจัยไม่เหมาะกับวัฒนธรรมการเรียนรู้ของคนไทย   ส่วนผลของงานวิจัย  ตั้งใจจะให้คนนอกได้เรียนรู้อยู่แล้ว (ตรงข้ามกับ KM)  การเรียนรู้จึงอยู่ที่ว่า  งานวิจัยนั้นจะดีหรือไม่  และจะมีคนหยิบงานนั้นมาเรียนรู้ใช้ประโยชน์หรือไม่   ข้อสังเกตสุดท้ายคือ  วงเรียนรู้ที่ดีไม่ควรตีกรอบว่า เป็นของคนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งที่คิดเหมือน    และมองว่าคนที่คิดต่างนั้นไม่ใช่พวก  มีความคิดหน่อมแน้ม  เพราะนั่นจะเป็นการกีดกันและตัดการเรียนรู้ของตนเองและของคนอื่นที่อยากเข้ามาร่วมเรียนรู้ไปโดยทันที   ที่น่าเสียใจคือ   วงเรียนรู้ที่กีดกันนั้นบางครั้งเกิดขึ้นกับนักวิชาการ  ทั้งที่ควรจะเป็นวงของการเปิดความคิดให้กว้างมากที่สุด   การกีดกั้น ปิดกั้นเกิดเพราะมีอีโก้และเชื่อในแนวทางของตัวเองมากเกินไป   ความมีเมตตาจิต ไม่อคติ  ไม่พูดส่อเสียด  จึงจะสร้างวงเรียนรู้ที่ขยายพรมแดนความรู้ได้

2009-06-20T21:02:36+07:00

false 269556

2009-06-20T21:08:03+07:00

false

2009-06-20T21:12:14+07:00

KM ทำอะไรได้บ้าง

15062

true หมู่บ้านของน้องมีโรงรมยางร้างอยู่หนึ่งหลัง....  นี่ไม่ใช่เรื่องแปลก  เพราะในหลายๆพื้นที่ทางภาคใต้ก็มี “สุสาน” ร้างอย่างนี้ ..    เป็น “สุสาน” หนึ่งของความล้มเหลวในการส่งเสริมการเกษตรของรัฐไทย   น้องมุ่งมั่นอยากให้บ้านเกิดดีขึ้น   และอยากให้มีการรื้อฟื้นทำโรงรมยางขึ้นมาใหม่เพราะเสียดายทรัพยากรที่ลงทุนไป      เราบอกน้องว่า  “โรงรมยางนั้นทำไม่ง่าย”    น้องเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเพราะถามคนที่ทำสำเร็จก็เหมือนไม่ยาก   เราคิดว่า  หลักฐานสุสานทิ้งร้างในหลายพื้นที่น่าจะเป็นตัวชี้วัดได้เป็นอย่างดีว่าไม่ใช่ง่ายนัก  แต่หากจะหาเหตุผลมาอธิบาย   เราคงมีคำอธิบายต่อไปนี้   การทำโรงรมยางโดยระบบกลุ่มนั้น  มีถึงห้ากิจกรรมสำคัญต้องทำให้ลุล่วง   หนึ่ง   รวมกลุ่ม  สอง   รับซื้อน้ำยาง สาม   ทำยางแผ่นดิบ สี่       รมควันยาง ห้า     ค้าขาย  ทำบัญชีการเงิน  ทำบัญชีสต็อคสินค้า   ปัจจุบัน  การรวมกลุ่มชาวบ้านเกี่ยวกับยางที่พบมากที่สุด  คือ  การทำกลุ่มรับซื้อน้ำยาง   (กิจกรรม 1 กับ 2)  ซึ่งทำง่ายกว่าโรงรมเยอะ  แต่ก็ไม่ใช่ง่ายเสียทีเดียว     กิจกรรม 1 กับ 2   ที่ว่า  การรับซื้อน้ำยางไม่ใช่ง่ายเสียทีเดียวนั้น  เพราะยังต้องมีเรื่องการวัดคุณภาพน้ำยาง  การชั่งน้ำหนัก  และการหาเงินทุนหมุนเวียนไว้รับซื้อ    ลำพังแค่รับซื้อน้ำยางอย่างเดียว  กลุ่มรับซื้อน้ำยางยังต้องมีกติกา 5-6 ข้อเขียนไว้บนกระดาน  เช่น <ul> <li> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ต้องขายให้กลุ่มอย่างเดียวห้ามขายเจ้าอื่น  </div> </li> <li> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">มีการปรับ หากพบว่าน้ำยางที่สมาชิกนำมาส่งมีการปลอมปน   </div> </li> <li> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">ให้สมาชิกซื้อหุ้นแรกเข้าเท่ากับจำนวนเงินที่จะรับซื้อน้ำยางของตัวเองได้ 3 เดือน  ทั้งนี้เพื่อให้กลุ่มมีเงินทุนหมุนเวียน  เป็นต้น  </div> </li> <li> <div class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt;">บางกลุ่มกำหนดให้สมาชิกต้องวางเงินมัดจำเพื่อประกันคุณภาพน้ำยางไว้ด้วย... </div> </li> </ul> ประธานกลุ่มรับซื้อกลุ่มหนึ่งบอกว่า  ถ้าเจ้าของกรีดน้ำยางเอง  รวบรวมนำมาขายเองก็ได้น้ำยางคุณภาพดีหน่อย  ถ้ามาจากสวนที่จ้างกรีด คุณภาพจะไม่ค่อยดี  มีการผสมน้ำ (เพราะอยากได้น้ำหนัก) เป็นต้น   การทำกลุ่มรับซื้อน้ำยางสด มีคนทำงานเพียงคนเดียว   แค่จุ่มเครื่องมือลงไปในน้ำยางเพื่อประมาณปริมาณเนื้อยางแห้ง   กดเครื่องคิดเลขตีราคา  จดบันทึก   จ่ายเงิน แต่หากจะทำยางแผ่นรมควัน  วิธีตรวจจะยากขึ้น ต้องทดลองอบแห้งด้วย หากต้องการยางคุณภาพดีหน่อย...     กิจกรรม 3 ขั้นตอนทำยางแผ่นดิบของโรงรมที่หาดใหญ่  ต้องจ้างคนงานต่างถิ่นหรือต่างด้าวเป็นทีมประมาณ 4-5 คน   เอายางขึ้นจากบ่อน้ำกรด(อ่อน)   ป้อนยางเข้าเครื่องรีดยาง (ทำไม่ดี มือหายเข้าเครื่องรีดไปด้วย)  แล้วต้องมีชายหนุ่ม ปีนขึ้นราวตาก 2-3  ชั้น เพื่อตากยาง   ตากเต็มแล้ว  ก็เข็นเข้าเตาอบ     ทำยางแผ่น ต้องใช้น้ำพอสมควร...   ทำไมใช้แรงงานจากนอกพื้นที่ ?   ได้รับคำตอบว่า   “คนในพื้นที่ควบคุมยาก”… เป็นงั้นไป..  คงกดค่าแรงคนต่างพื้นที่ได้ด้วยกระมัง...     กิจกรรม 4   เทคนิคการอบรมควันที่สำคัญคือ  ไฟไม่แรงเกินไป  ถ้าไฟแรง น้ำในยางเดือด ยางแผ่นก็เป็นฟองอากาศ   คุณภาพตก   โรงรมร้างแห่งหนึ่ง บอกว่า  ที่เจ๊งเพราะอบไฟแรงไปจนผลผลิตเสียหายนี่แหละ     กิจกรรม 5   การรวมกลุ่มรับซื้อน้ำยางนั้น  เช้ารับซื้อน้ำยางสายๆก็ส่งขาย ให้บริษัท หรือพ่อค้า การทำกิจกรรมวันต่อวันนั้นเรื่องการขึ้นลงของราคาไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่     ส่วนการทำยางแผ่นรมควัน  ข้อมูลราคามีความสำคัญ    สมมติว่า  เช้ารับซื้อน้ำยางตามราคาตลาด 30 บาท บวกต้นทุนแปรรูปรมควัน 3 บาท  คิดว่าจะขายสัก 34 บาทตามราคาตลาดขณะนั้น  โชคร้าย  เช้าวันรุ่งขึ้นที่ได้ผลผลิตเสร็จออกมาพร้อมขาย  ราคายางแผ่นรมควันตกไปเหลือ 33 บาทแค่นี้ก็ไม่ได้กำไรแล้ว  ตอนสายๆราคาเหลือ 32.50 บาท ขายช้าไปนิดก็ขาดทุน   หากยังไม่ขายเพราะคิดว่าขาดทุนก็ต้องเก็บสต็อครอราคา  เงิน 33 บาทที่จ่ายต้นทุนไปแล้ว ก็ยังไม่ได้คืน... แถมยังมีดอกเบี้ย   ต้องทำบัญชีดีๆ  ทั้งบัญชีการเงินและบัญชีสินค้า    ผลิตเก่ง ผลิตดีแค่ไหน  หากคาดการณ์ราคาผิดพลาด  ทำบัญชีสต็อคสินค้าไม่ดีก็เจ๊งได้ง่ายๆ..   จุดเสี่ยงมีตลอดกระบวนการ....  รวมถึงแนวโน้มที่ตลาดต้องการน้ำยางสด  ยางก้อน  ขี้ยาง  เพิ่มขึ้น ความต้องการยางแผ่นมีแนวโน้มลดลง   คิดว่า  สำหรับกลุ่มที่จะเริ่มต้น  ก่อนอื่นแค่ทำจุดรับซื้อน้ำยางก่อนสักพัก เพื่อทดสอบความตรงไปตรงมาของสมาชิกผู้ขายน้ำยาง  กับความซื่อสัตย์และทักษะการดูคุณภาพน้ำยาง   การทำบัญชีง่ายๆของกรรมการที่รับซื้อน้ำยาง    เรียนรู้ตลาดสักพักแล้วค่อยขยายไปสู่การทำยางแผ่น   คือ มีความรอบรู้สิ่งที่จะทำ และทดสอบฝึกฝนคุณธรรมของสมาชิกและกรรมการกลุ่มเสียก่อน  มีการวางแผน ค่อยเติบโตเป็นขั้นเป็นตอน  ก็น่าจะสอดคล้องกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงเปี๊ยบเลย

2009-05-05T08:03:13+07:00

สำหรับกลุ่มที่จะเริ่มต้น ก่อนอื่นแค่ทำจุดรับซื้อน้ำยางก่อนสักพัก เพื่อทดสอบความตรงไปตรงมาของสมาชิกผู้ขายน้ำยาง กับความซื่อสัตย์และทักษะการดูคุณภาพน้ำยาง การทำบัญชีง่ายๆของกรรมการที่รับซื้อน้ำยาง เรียนรู้ตลาดสักพักแล้วค่อยขยายไปสู่การทำยางแผ่น false 259351

2009-05-28T08:47:19+07:00

false

2009-05-05T14:36:45+07:00

โรงรมร้าง

15062

true เมื่อลูกชายยังเป็นทารกแบเบาะ เขาร้องไห้.. อีกวันต่อมา ก็ได้ยินเสียงร้องไห้จากทารกอีกคนดังข้ามรั้วมาจากหลังบ้าน...  ลูกของคนงานก่อสร้าง .. เขาคงอพยพกันมาทั้งครอบครัว .... ...ลูกเราลูกเขาก็ร้องไห้เหมือนกัน.. ลูกชายของเราเป็นเด็กนิ่งๆ หัวเราะเบาๆเวลามีคนหยอกล้อ ทารกจากหลังบ้านหัวเราะเอิ๊กอ้ากเสียงดัง แปลก..เสียงหัวเราะนั้นกลับทำให้เรารู้สึกเศร้า   ทารกน้อยหลังบ้านเป็นลูกคนงาน  ชีวิตปากกัดตีนถีบ   โตขึ้น ชีวิตเขาจะเจออะไร  ..จะได้มีโอกาสหัวเราะอย่างมีความสุขแบบนี้อีกนานไหม..  เราหวังว่า  เขาจะมีเสียงหัวเราะและมีวันเวลาที่ดีไปนานๆ สิบสี่ปีผ่านไป  ทารกคนนั้นคงโตเป็นหนุ่มน้อย  เขาไปอยู่ที่ไหน... ดูข่าว...เห็นคนหนุ่มเกรี้ยวกราดในจอโทรทัศน์   เขาไม่ใช่ลูกชายชนชั้นกลางที่ได้รับการประคบประหงมเป็นแน่...  แต่เชื่อว่า  ครั้งหนึ่งเมื่อยังไม่เดียงสา  เขาได้เคยหัวเราะด้วยใจที่สงบและเบิกบานไม่ต่างจากทารกคนอื่นๆ   ..ชีวิตเขาเจออะไร ผ่านอะไร เขาจึงดูกร้านและเกรี้ยวกราด... หรือญาติพี่น้องไม่ได้ดูแล ..สังคมไม่ได้ดูแลเขา..

2009-04-16T00:36:48+07:00

เสียงหัวเราะนั้นกลับทำให้เรารู้สึกเศร้า false 255702

2009-04-30T16:02:47+07:00

false

2009-04-16T00:36:48+07:00

เสียงหัวเราะ

15062

true 14 มีนาคม 52  ทีมงานไปเยี่ยมสถาบันการเงินชุมชนโมคลาน ตำบลโมคลาน อำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช เป็นโชคดีที่ได้เข้าสังเกตการประชุมกรรมการกลุ่ม.. มีเรื่องแจ้งเพื่อทราบเรื่องผลดำเนินการ  มีการพิจารณารับสมาชิกใหม่ และพิจารณาการอนุมัติเงินกู้   การรับสมาชิกใหม่ สถาบันการเงินโมคลานอยู่หมู่ 11  ยกระดับจากกองทุนหมู่บ้าน  รับสมาชิกทั้งจากในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้าน   วิธีการที่ดีคือ  ผู้สมัครสมาชิกจากนอกหมู่บ้านจะต้องมีสมาชิกในหมู่บ้าน 1 คนเป็นผู้รับรอง .. (เรานึกถึงเวลานักศึกษาสมัครเรียนต่อหรือสมัครงาน ยังต้องหาผู้เขียนจดหมายรับรอง) นอกจากกติกาดีแล้ว  ประสิทธิภาพการทำงานยังสูงอีกด้วยเพราะมีข้อมูลพร้อม "ผู้สมัครใหม่คนที่ 1 ชื่อ .......... อยู่ที่ ............ ผู้รับรองคือ .................." ประธานอ่านใบสมัคร ถ้าเป็นคนในหมู่บ้านก็รับทันที ถ้าเป็นเด็กก็รับทันที เพราะเด็กออมได้ แต่กู้ไม่ได้ ถ้าเป็นคนนอกหมู่บ้าน  กรรมการแต่ละคนต่างช่วยกันให้ข้อมูล  บางครั้งก็เป็นข้อมูลของสมาชิกเองว่าเป็นลูกหลานใคร ทำงานอะไร  ถ้าไม่รู้จักคน ก็ดูชื่อผู้รับรองในหมู่บ้านว่าเป็นใคร...  ครึ่งชั่วโมงพิจารณาจบ 8-9 คน การอนุมัติเงินกู้ของสมาชิก ประธานอ่านชื่อสมาชิก วัตถุประสงค์การกู้  และเงินที่ขอกู้  จากนั้นจึงอ่านผลการตรวจสอบประวัติการกู้ของฝ่ายการเงินว่า คนๆนี้ เคยกู้หรือยังเป็นหนี้กลุ่มอยู่ไหม  จากนั้นจึงให้ข้อมูลหลักทรัพย์ค้ำประกัน หรือ ผู้ค้ำประกัน สิ่งที่กรรมการแลกเปลี่ยนข้อมูลหรือพิจารณากันก็คือ  นิสัยใจคอ ความรับผิดชอบ ฐานะการเงินของคนกู้  ความน่าเชื่อถือของคนค้ำประกัน  กิจกรรมที่จะใช้เงิน ข้อมูลพรั่งพรูเพราะกรรมการ (เช่น ฝ่ายสินเชื่อ หรือประธาน) ทำการบ้านกันมาก่อน  มีการไปดูพื้นที่จริง  ถ่ายภาพมาด้วย  ถ้าเป็นโฉนดที่มีชื่อหลายคนเป็นเจ้าของ  ก็ต้องให้ทุกคนมาพบยืนยันด้วยตนเองว่ายินยอมให้นำโฉนดนั้นมาเป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน วงเงินกู้ที่อนุมัติขึ้นกับความน่าเชื่อถือและจำนวนเงินที่จำเป็นสำหรับกิจกรรมนั้นๆ ข้อมูลพร้อม ทำการบ้านกันมาดี  ทุกคนมีส่วนร่วม ประธานคล่องแคล่ว ตัดสินใจได้  ไม่นานก็พิจารณาเสร็จประมาณสิบราย  คำขอกู้ที่ไม่ผ่าน คือ ต้องการข้อมูลเพิ่มเติม  หรือ อนุมัติในหลักการหากข้อมูลครบถ้วนชัดเจน  เป็นต้น ขณะกำลังพิจารณา  มีฝ่ายเลขานั่งบวกจำนวนเงินที่ผ่านการอนุมัติไปพร้อมๆกัน  เมื่อพิจารณาเสร็จ  เลขาก็สรุปได้ทันทีว่า ผ่านการอนุมัติเงินกู้กี่ราย เป็นวงเงินเท่าไร ทำสัญญา เมื่ออนุมัติเช้า  บ่ายก็ให้มาทำสัญญาได้เลย  ในการทำสัญญา  ผู้กู้กับกลุ่มก็มาเจรจากันว่า จะผ่อนชำระเงินกู้และดอกเบี้ยอย่างไร  แต่การรับเงิน ต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์ สมาชิกที่ให้สัมภาษณ์บอกว่า  ข้อดีของกลุ่มนี้คือ  วันผ่อนชำระกำหนดเป็นเดือน  เช่น ให้ผ่อนชำระในเดือนอะไร  กี่บาท   เนื่องจากกลุ่มเปิดทำการ 2 วันในหนึ่งสัปดาห์ หรือ 8 วันในหนึ่งเดือน  จึงมีความยืดหยุ่นที่ผู้กู้จะมาส่งเงินคืนเดือนนั้นในวันใดก็ได้ที่ผู้กู้สะดวก "บางกลุ่ม เปิดทำการแค่วันเดียวในหนึ่งเดือน  พอมาไม่ตรงวันเขาก็ไม่รับคืนเงินกู้  แต่ถ้ามาช้ากว่าวันนั้นก็ถูกปรับเป็นรายวัน"  สมาชิกคนหนึ่งที่กู้หลายกลุ่มตั้งแต่หัวถนนนไปท้ายถนนบอกกับเรา    "ไม่เวียนหัวเหรอ ว่าวันไหนต้องส่งเงินกู้ที่ไหน"  เราถามเพราะคนสัมภาษณ์เริ่มเวียนหัว "ไม่หรอก จำได้สิ"   เธอบอกอย่างมั่นใจและจริงใจ ถนนสายการเงิน เราออกจาก "โมคลาน" ไป "บ้านในถุ้ง"  .. ถนนสายนั้นตัดตรงผ่านหลายหมู่บ้าน  แม้มองไม่ทันหรือมองไม่เห็น  แต่เราก็ได้เรียนรู้ว่า  บนถนนสายนั้นมีองค์กรการเงินชุมชนของหมู่บ้านต่างๆเรียงรายหลากหลายรอให้บริการแก่ชาวบ้าน...นับตั้งแต่วงแชร์ที่ไม่เป็นทางการ กลุ่มออมทรัพย์  กองทุนหมู่บ้าน กองทุนมุสลิม สถาบันการเงินชุมชน....  ออกสู่ถนนใหญ่ ก็ยังมี ธกส. สหกรณ์การเกษตร ธนาคารออมสิน บริษัทประกันภัย ชาวบ้านบางคนไม่กู้  แต่อีกหลายคนทำงานอย่างขยันขันแข็ง ทำไป กู้ไป..ตั้งแต่หัวถนนถึงท้ายถนนทีเดียว.. "ข้อดีของการกู้เงินคือ ทำให้ขยัน"  หนุ่มฉกรรจ์วัยก่อร่างสร้างตัวที่ทำงานทุกอย่างที่ทำได้บอกเรา ..เขามองชีวิตด้วยความหวังจริงๆ..

2009-03-18T13:49:47+07:00

.. ถนนสายนั้นตัดตรงผ่านหลายหมู่บ้าน แม้มองไม่ทันหรือมองไม่เห็น แต่เราก็ได้เรียนรู้ว่า บนถนนสายนั้นมีองค์กรการเงินชุมชนของหมู่บ้านต่างๆเรียงรายหลากหลายรอให้บริการแก่ชาวบ้าน... false 249291

2009-03-24T20:11:57+07:00

false

2009-03-18T16:11:08+07:00

ประสิทธิภาพของสถาบัน กับ ถนนสายเงินกู้

15062

true ลงนครศรีธรรมราชครั้งนี้  (13 มีค) โชคดีมากๆที่ได้ไปอยู่ร่วมในกระบวนการตั้งกลุ่มสัจจะสะสมทรัพย์เพื่อคุณธรรมครบวงจรชีวิต ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในตำบลเทพราช อำเภอสิชล   และไปร่วมสังเกตการประชุมกรรมการของสถาบันการเงินบ้านโมคลาน     ที่ว่าเป็นโชคดีมากๆเพราะทั้งสององค์กรถือเป็น best practices ของจังหวัดนครฯ  และการได้เข้าร่วมในกระบวนการที่เป็น “หัวใจ”  ของความสำเร็จขององค์กรการเงินชุมชนนั้น  ไม่ใช่เป็นโอกาสที่หาง่ายนักสำหรับคนไกลพื้นที่      สถานการณ์หมู่บ้านกับนัยของการตั้งกลุ่ม   หมู่บ้านแห่งนี้มีทั้งยาง  ทั้งปาล์ม ทั้งสวนผลไม้  บางคนทำเห็ด  ค้าขาย  รับซื้อรวบรวมผลผลิต  ผู้คนฐานะดีไม่มีคนจน (ข้อมูลจากการสัมภาษณ์)   แต่พื้นที่นี้มีประสบการณ์การทำงานกลุ่มล้มแล้วลุก ลุกแล้วล้ม ไม่ต่างจากอีกหลายๆพื้นที่  ทั้งโรงรมยางและกองทุนหมู่บ้านและอื่นๆ..   เราสรุปว่าสาเหตุของความล้มเหลว  คือ  ความไม่เป็นธรรม  ความไม่โปร่งใส  การขาดประสบการณ์การบริหารจัดการ  ผลคือ  การแบ่งฝักแบ่งฝ่าย  ขาดความไว้วางใจกันในหมู่บ้าน   การตั้งกลุ่มสัจจะฯครั้งนี้  จึงมีนัยกว้างกว่าการรวมกลุ่มการเงิน  แต่หมายถึงความพยายามสร้างความเชื่อมั่นขึ้นมาใหม่ในหมู่บ้านว่า  การรวมกลุ่มให้ประสบความสำเร็จนั้นย่อมทำได้    ที่สำคัญที่สุด คือ  การรวมกลุ่มจะเป็นเครื่องมือหลอมรวมคน สร้างทุนทางสังคมขึ้นในหมู่บ้านอีกครั้งได้มากน้อยแค่ไหน    งานนี้จึงท้าทายอยู่ไม่น้อย   ผู้ก่อตั้ง    ผู้มีบทบาทในการก่อตั้งกลุ่มสัจจะฯ ครั้งนี้คือพระอาจารย์สุวรรณ แห่งวัดป่ายาง ตำบลท่างิ้ว อำเภอเมือง   ถือเป็นการขยายกลุ่มสัจจะฯ  เป็นกลุ่มที่ 22 ของจังหวัดนครศรีฯ     คนมีบทบาทสำคัญอีกคนคือ น้องรัช  แห่งหน่วยจัดการความรู้องค์กรการเงินชุมชน  มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์...สาวตำบลเทพราชนี่เอง  ...  ทำงานกับกลุ่มอื่นๆมามาก   ดีที่สุดคือกลับมาช่วยบ้านตัวเอง   น้องรัชจึงช่วยประสานงานระหว่างหมู่บ้านกับพระอาจารย์   ผู้ใหญ่บ้านสนับสนุนอยู่ห่างๆ    พระอาจารย์บอกว่า   ผู้ใหญ่บ้านไม่ควรเข้ามาเป็นแกนอยู่ในกลุ่มองค์กรการเงิน    โดยเฉพาะสถานการณ์แบ่งฝักแบ่งฝ่ายเช่นนี้   “กลุ่มที่ปลอดการเมือง”  น่าจะทำงานง่ายกว่า เมื่อทุกฝ่ายสบายใจที่จะเข้ามา    กลุ่มก็สร้างประโยชน์ให้กับหมู่บ้านและหลอมรวมทุกฝ่ายได้    เราสรุปว่า...นี่คือ  หัวใจข้อแรกของความสำเร็จ   คือ   “ปลอดการเมือง/ไม่มีฝักฝ่าย/เปิดโอกาสให้ทุกคน”   เวทีอาหาร   พระอาจารย์นัดชาวบ้านไว้สิบโมงเช้า     ตอนแรก  ชาวบ้านประมาณ 10 กว่าคนมารวมกันที่ศาลาวัด  อายุตั้งแต่ 25-60 ปี ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง    มีเด็กน้อย 3 คนมากับแม่ แต่ละครอบครัวถือปิ่นโตหม้อข้าวหม้อแกงมาด้วย   สิบโมงครึ่ง  เริ่มรับประทานอาหาร... อาหารจากหลายบ้านหลายชนิด  รสชาติเข้มข้นแบบนครฯแท้   อาหารพื้นบ้านนั้นล้วนเป็นของสด  ผสมผสานกับความตั้งใจจริงที่จะร่วมบุญร่วมงานกันของชาวบ้าน    จึงเป็นอาหารมื้ออร่อยมากที่สุดมื้อหนึ่งทีเดียว  ..   ชาวบ้านอิ่มแล้ว   พระอาจารย์ก็เปิดเวที ชาวบ้านเสร็จงานจากสวน  ทยอยเข้ามาอีก....   ลงเสาเอก   ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองที่พระอาจารย์ลงพื้นที่มาคุยกับชาวบ้าน   “ครั้งก่อนหมั้นไว้   ครั้งนี้มาแต่งจริง”  พระอาจารย์บอก   กระบวนการแต่งจริงเป็นการปลูกเรือนที่เริ่มด้วยการ  “ลงเสาเอก” ...เราคิดว่า..นี่คือหัวใจข้อสอง   “เสาเอก” จะเป็นอะไร...  หลายคนอาจคิดถึงเงินออมก้อนแรก....แต่ผิดถนัด  เสาเอกคือ  “คนชื่อพร้อม กับคนชื่อดี”     “ใครชื่อพร้อมบ้าง”  พระอาจารย์ถามเสียงขึงขังแล้วรอคำตอบ  ตอนแรกผู้คนจะงงๆ   “พวกเราที่เข้ามา แสดงว่าพร้อมใช่ไหม    คนพร้อม จะมาร่วมประชุม  มารับฟัง  คนไม่พร้อม ไม่มีเวลา ไม่มาประชุม”   พวกเราเริ่มถึงบ้างอ้อ..   “ใครชื่อดีบ้าง”  พระอาจารย์ถามอีก    “พวกเราดีไหม”   ตอนนี้ผู้คนเริ่มตอบรับ   พระอาจารย์ถามย้ำให้ทุกคนตอบตัวเองอย่างมั่นใจว่า   ตัวเองนั้นพร้อมและดีพอที่จะมาร่วมกลุ่ม   “คนพร้อม คนดี”  ... เป็นหัวใจข้อที่สำคัญที่สุด  พระอาจารย์จึงเรียกว่า “เสาเอก”   ตอนนี้ชาวบ้านมาเพิ่มเป็นกว่า 20 คนแล้ว...    พระอาจารย์ใช้เวลาตอกย้ำเรื่องคน...คนพร้อมกับคนดี   จากเดิมที่ชาวบ้านนั่งเรียงหน้ากระดานฟังพระอาจารย์พูด   ท่านเปลี่ยนให้คนนั่งล้อมวงกัน บอกกันแต่ละคน (รวมทั้งเด็กน้อย) ว่าตนพร้อม   และกรรมการกลุ่ม  ก็เลือกมาได้จากคนพร้อมคนดีชุดแรกนี่เอง.....   กระบวนการตรงนี้ประทับใจมาก...รวมเวลาประมาณ 40  นาที   กติกา   เมื่อเข้าใจเรื่องคนและได้สมาชิกรุ่นแรกแล้ว   พระอาจารย์ก็มาชวนชาวบ้านทำความเข้าใจเรื่องกติกา   เครือข่ายกลุ่มสัจจะฯนั้นมีประสบการณ์มานาน  จึงมีต้นแบบของกติกาหลายสิบข้อ เป็นตุ๊กตาให้ชาวบ้านพิจารณาและตกลงร่วมกันทีละข้อว่าจะรับ หรือปรับเปลี่ยนอย่างไร   พระอาจารย์ใช้เวลาอีกเป็นชั่วโมงกับการพูดคุยตกลงกันเรื่องกติกา       ที่พูดคุยกันนานหน่อยมีสองเรื่อง คือ (หนึ่ง) จะรับคนที่ไม่เข้าประชุมวันนี้เป็นสมาชิกรุ่นแรกหรือไม่   ข้อสรุปคือ ไม่  เพราะยังไม่ได้ทำความเข้าใจเรื่องกติกา  ใครสนใจก็ค่อยมาสมัครใหม่ปีหน้า...  ประโยชน์ด้านสวัสดิการของสมาชิกรุ่นสองจะน้อยกว่าสมาชิกรุ่นแรก   (สอง)  การออมเพื่อสวัสดิการ   มีทางเลือกคือออมวันละบาทหรือทางเลือกอื่น   สมาชิกตกลงกันว่า  ออมครั้งเดียวตลอดชีพ 300 บาท สำหรับทั้งครอบครัว   เรากลับรู้สึกว่า พระอาจารย์พูดทำความเข้าใจเรื่องการออมและสวัสดิการน้อยมาก.... พระอาจารย์บอกว่า คุยแล้วเมื่อครั้งก่อน   จากการสัมภาษณ์ชาวบ้าน  คำว่า “สวัสดิการ” นี่ชาวบ้านไม่ค่อยเข้าใจหรอก...    เมื่อคืนเดินทางมากับรถทัวร์หลับๆตื่นๆ  เราจึงฝืนไม่ไหว..หลับแบบไม่เกรงใจใครอยู่ที่มุมหนึ่งในศาลาวัดนั่นเอง  แต่ก็หลับไม่นาน  พอให้มีแรง ..แฮะ...   ออมเงิน   ได้คน  ได้กติกา แล้ว  จึงเริ่มกระบวนการสมัครสมาชิกและออมเงิน   พระอาจารย์เตรียมทีมงาน  เตรียมสมุดบัญชีทุกรูปแบบ  เตรียมเครื่องคิดเลขมาพร้อม    ทีมงานทำหน้าที่แนะนำเป็นพี่เลี้ยงให้กรรมการชุดใหม่ช่วยกันรับสมาชิก  เงินออมและลงบัญชี   เสร็จแล้วก็มานั่งลงบัญชีสรุปกัน     มีกรรมการ 3-4 คนลงบัญชีแบบเดียวกันเพื่อตรวจทานซึ่งกันและกัน  พระอาจารย์บอกว่า  ต้องสอนให้กรรมการทุกคนลงบัญชีเป็น   ตรงนี้ใช้เวลาอีกเป็นสองชั่วโมง   ได้สมาชิกมา  26  ครัวเรือน  หรือ  94 คน   เมื่อลงบัญชีเสร็จ  พระอาจารย์ก็ให้กรรมการอ่านบัญชี  อธิบายเป็นภาษาพูดว่า  วันเปิดทำการ มีเงินออม 12,900 บาท  เงินอยู่ทีไหนบ้าง... เป็นเงินสดในมือกี่บาท  ฝากธนาคารไว้กี่บาท  ...  มีผู้ขอกู้รอบแรกกี่ราย  เป็นเงินเท่าไร...  พระอาจารย์เปิดให้กู้ตั้งแต่รอบแรกครัวเรือนละ 1000 บาท (รู้สึกว่าจะให้กู้ 11 ครัวเรือน)   บอกว่า  “เป็นการฝึก”  ให้เข้าใจกติกาและทดสอบความน่าเชื่อถือของสมาชิก  และกรรมการได้ฝึกการลงบัญชีให้ครบทุกเรื่อง   ผลข้างเคียงทันตาเห็น   แว่วว่า ผู้ว่าจะมาแต่ก็ไม่มา... แต่ทุกคนก็ทำงานกันตามปกติ..เพราะเป็นของจริงไม่ใช่โรยหน้า..   งานเสร็จเอาตอนเกือบหกโมงเย็น    พระอาจารย์จะมาเยี่ยมกลุ่มอีกครั้งในวันที่ 15 เดือนถัดไปซึ่งเป็นวันทำการกลุ่ม   ทราบมาว่า  พระอาจารย์ต้องเดินทางลงพื้นที่เยี่ยมกลุ่ม 22 กลุ่ม  กลุ่มใหม่ๆจะมีวันทำการไม่ตรงกัน (เพราะไม่เช่นนั้นพระอาจารย์จะลงมาเยี่ยมไม่ได้)   พระอาจารย์ยังมีสีหน้ายิ้มแย้ม ดูท่านไม่เหน็ดเหนื่อย ทั้งที่น่าจะเหนื่อยมาก..    ที่น่าสนใจคือ   หลังฝึกลงบัญชีแล้วกรรมการกลุ่มสัจจะฯ ซึ่งเป็นกรรมการกลุ่มน้ำประปา ด้วย  (กลุ่มใหม่ที่ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่สร้างขึ้นเพื่อให้ชาวบ้านช่วยเหลือกันและเพื่อรื้อฟื้นการรวมกลุ่มขึ้นมาอีกครั้ง)  คุยกันเองว่า  จะเอาวิธีลงบัญชีของกลุ่มสัจจะฯ ไปปรับวิธีลงบัญชีของกลุ่มน้ำประปาเสียใหม่.....   ผลของการเรียนรู้นี้เกิดขึ้นทันตาจริงๆ...   เรานั่งรถกลับที่พักอย่างอิ่มเอมใจ... ไม่หิวมากนัก เพราะแอบไปกินก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นกับน้ำแข็งใส ..เอาเปรียบพระอาจารย์กับทีมงานอีกแล้ว..

2009-03-18T07:57:42+07:00

“คนพร้อม คนดี” ... เป็นหัวใจข้อที่สำคัญที่สุด พระอาจารย์จึงเรียกว่า “เสาเอก” false 249219

2009-03-19T12:49:12+07:00

false

2009-03-18T13:50:57+07:00

ไปดูพระท่านตั้งกลุ่มสัจจะฯ..บอกได้คำเดียวว่า..ประทับใจ