ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475

17800

true แนะนำหนังสือ  <img src="/file/kati1789/4book_3.jpg" border="0" width="400" height="561" />   ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475  นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ผู้เขียน  กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกันพิมพ์ครั้งที่ 2กรกฎาคม 2546  คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ   หนังสือซึ่งนำเราไปเรียนรู้  ดินแดนแห่งภูมิรู้และองค์ความคิด  นำพาปัญญาผ่านห้วงคำนึงของคณะผู้ก่อการ  ด้วยความมุ่งมั่นแห่งการปฏิวัติสยาม 2475   หัวใจแห่งองค์ความรู้ หัวใจแห่งคณะผู้ก่อการ  เหตุแห่งการปฏิวัติสยาม 2475   คำนำสำนักพิมพ์ไพร่เป็นพื้นยืนเย็นประเด็นชอบ  ตามระบบปาลิเมนต์ประเด็นขำ  แม้นนิ่งช้าล้าหลังมิยังทำ  จะตกต่ำน้อยหน้าเวลาสาย  บทกวีข้างต้น เทียนวรรณ หรือ ต.ว.ส. วัณณาโภ ได้รจนาขึ้นในปี 2448 ในยุคสมัยที่ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ยังเป็นสุดเขตแดนของจินตนาการรูปแบบการปกครองที่เป็นไปได้ของชนชั้นนำสยาม ในขณะนั้น แน่นอนที่สุดผู้ที่บังอาจคิดถึงรูปแบบการปกครองที่ดีกว่า ถ้าหากไม่ถูกทำให้กลายเป็น “คนบ้า” ในสายตาของผู้ปกครองก็จะถูกโซ่ตรวนมาพันธนาการ   โชคร้ายเป็นของเทียนวรรณที่ท่านได้รับโทษทัณฑ์ ทั้ง 2 ประการ  แต่ก็ใช่ว่าความพยายามของเทียนวรรณจะไร้ค่าก็หาไม่  ในบั้นปลายของชีวิตภายหลังจากพ้นโทษ เทียนวรรณขณะนั้นอายุเกือบจะ 70 ปีแล้ว ได้สนทนาวิสาสะกับเด็กมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยคนหนึ่ง ซึ่งก่อนหน้านั้นได้รับการบอกเล่าจากครูประจำชั้นในการเปลี่ยนแปลงการปกครองในประเทศจีน จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นการปกครองแบบสาธารณรัฐ ในปี 2454 โดยมี ดร.ซุนยัดเซ็น เป็นหัวหน้า   เด็กเรียนมัธยมผู้นี้แต่มีความประทับใจในข้อเขียนของเทียนวรรณ เขาได้เดินทางไปหาเทียนวรรณ ที่อาศัยอยู่ที่ตึกแถวบริเวณวัดบวรนิเวศ   บทสนทนาระหว่างคนต่างรุ่นที่สนในการเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นอย่างไรบ้าง ยังเป็นปริศนามาจนถึงปัจจุบัน   16 ปี หลังจากนั้น  24 มิถุนายน 2475 เวลาย่ำรุ่ง ฟ้าได้ผ่าเปรี้ยงลงกลางพระนคร เมื่อ นายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา หัวหน้าคณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 24 มิถุนายน 2475 ได้อ่านคำประกาศของคณะราษฎร ประณามระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อย่างรุนแรง พร้อมทั้งเสนอรูปแบบการปกครองใหม่ที่ให้กษัตริย์ “อยู่ใต้กฎหมายธรรมนูญการปกครองแผ่นดิน” และให้มีสภาที่จะเป็นที่ปรึกษาหารือกัน   โดยผู้เขียนคำประกาศคณะราษฎร ฉบับดังกล่าว คือคนเดียวกันกับเด็กมัธยมจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัยคนนั้น ซึ่งก็คือ นายปรีดี พนมยงค์   บ่ายโมงเศษของวันเดียวกัน ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม ที่คณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครองได้ใช้เป็นกองบัญชาการ นายพันเอก พระยาพหลพลพยุหเสนา หัวหน้าคณะผู้ก่อการเปลี่ยนแปลงการปกครอง 24 มิถุนายน 2475 ได้กล่าวต่อร้อยเอกขุนทวยหาญพิทักษ์ หัวหน้า “คณะพรรค ร.ศ.130”   ถ้าไม่มีคณะคุณ ก็เห็นจะไม่มีคณะผม   กระแสความต่อเนื่องทางประวัติศาสตร์ที่หลอมรวมมาเป็น “เหตุการณ์ 24 มิถุนา” นั้นได้ชี้ให้เห็นเป็นตัวอย่างดีว่า สิ่งที่เกิดขึ้นมิได้เป็นเพียง “ละครการเมือง” ที่เริ่มและจบภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงของเช้าวันนั้น หากแต่ “เหตุการณ์ 24 มิถุนา” เป็นความจำเป็นทางประวัติศาสตร์ของการเคลื่อนไหวทางการเมืองทั้งกระบวนการ   แต่อย่างที่รับรู้กันในปัจจุบันว่า ความรับรู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ 24 มิถุนา เป็นไปอย่างหลากหลาย ซึ่งในความหลากหลายนั้นมี “อำนาจการเมือง” ในแต่ละยุคสมัยเป็นโครงครอบ   ดังนั้น การที่จะทำความเข้าใจ “ความคิด” ที่นำไปสู่ “เหตุการณ์ 24 มิถุนา” จนเป็น “ความรู้” ที่สั่งสมมาในปัจจุบันนั้น ต้องเข้าใจด้วยว่ามี “อำนาจการเมือง” ใดบ้างมากำหนด   การจัดพิมพ์ ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475 ซึ่งเป็นการรวบรวมงานเขียน ของ รศ. นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ ที่มีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับ “เหตุการณ์ 24 มิถุนา” ในแง่มุมต่างๆ ในระหว่าง พ.ศ.2525 – 2533 ขึ้นใหม่หลังจากที่สถาบันสยามศึกษา สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย ได้จัดพิมพ์ขึ้นเป็นครั้งแรกใน พ.ศ.2533 นั้น สำหรับการพิมพ์ในครั้งนี้ ทาง รศ.นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ และสำนักพิมพ์ ฟ้าเดียวกัน ได้ปรับปรุงและแก้ไขข้อผิดพลาดบางส่วนจากการจัดพิมพ์ในครั้งแรก นอกจากนี้ยังได้ทำ บทสัมภาษณ์ เรื่อง “เหตุแห่งการปฏิวัติสยาม 2475” ของ รศ.นครินทร์ มาเป็นภาคผนวกของหนังสือเล่มนี้ พร้อมกับทำดรรชนีและบรรณานุกรมรวมด้วย   สำหรับมูลเหตุของการจัดพิมพ์ ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475 เป็นครั้งที่ 2 เนื่องจากสำนักพิมพ์ ฟ้าเดียวกัน เห็นว่างานของ รศ.นครินทร์ ในชิ้นนี้มิได้เป็นเพียงหนังสือรวมบทความเท่านั้น หากแต่งานชิ้นนี้เป็นการนำเสนอการศึกษา “เหตุการณ์ 24 มิถุนายน” โดยมีจุดมุ่งหมาย และวิธีการศึกษาที่แน่ชัด คือการเผยให้เห็นว่า ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมือง ที่ควบคุมความรู้เกี่ยวกับ “เหตุการณ์ 24 มิถุนา” นั้นมีอะไรบ้าง ทำงานอย่างไร ส่วนการตีความ/ช่วงชิงความหมายเกี่ยวกับเหตุการณ์นี้คงจะเป็นหน้าที่ของผู้อ่านดังที่ จอมพล ป.พิบูลสงคราม ได้กล่าวไว้ว่า   “ผมขอยืนยันว่าในชั่วชีวิตของเรา บางทีลูกเราด้วย จะต้องรบไปอีกและจะแย่งกันในระบอบเก่าและระบอบใหม่นี้...”   สำนักพิมพ์ฟ้าเดียวกัน    คำนำผู้เขียน  สำหรับการพิมพ์ครั้งที่ 1   ในระหว่าง พ.ศ.2525 จนถึง พ.ศ. 2532 ผู้เขียนได้เขียนบทความไว้จำนวนหนึ่ง ซึ่งมีเนื้อหาโดยส่วนรวมเกี่ยวข้องกับการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ในแง่มุมต่างๆ บทความส่วนใหญ่ได้ตีพิมพ์เผยแพร่ไปแล้ว แต่เข้าใจว่าอยู่ในแวดวงที่จำกัด และมีบางบทความได้พิมพ์เผยแพร่ไปในที่ประชุมเล็กๆ ในรูปเอกสารอัดสำเนา ซึ่งทั้งหมดมีความเป็นมาดังต่อไปนี้ คือ   บทที่หนึ่ง เรื่อง “การปฏิวัติสยาม 2475: พรมแดนแห่งความรู้” ได้จัดพิมพ์เป็นเอกสารวิชาการ หมายเลขที่ 25 โดยสถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อ พ.ศ. 2525 และพิมพ์ซ้ำพร้อมคำวิจารณ์ใน วารสารธรรมศาสตร์ ปีที่ 11 ฉบับที่ 2 เดือนมิถุนายน พ.ศ.2525 บทความที่นำมาพิมพ์ใหม่ในครั้งนี้ เป็นการปรับปรุงขึ้นใหม่จากฐานข้อมูลเก่า มีการตัดทอนและเปลี่ยนแปลงคำอธิบายไปในบางตอนก็เพื่อให้มีความชัดเจนมากยิ่งขึ้น   บทความที่สอง เรื่อง “วาทกรรมการเมืองว่าด้วยประชาธิปไตยของไทย” เขียนขึ้นเพื่อการสัมมนาเรื่อง “ความคิดทางสังคมกับรัฐประชาธิปไตยไทย” จัดโดยมูลนิธิเพื่อการศึกษาประชาธิปไตยและการพัฒนา ที่โรงแรมหมู่บ้าน แม่น้ำแคว จ.กาญจนบุรี ในระหว่างวันที่ 18 – 19 มิถุนายน พ.ศ.2531 ถัดมาได้ปรับปรุงเสนอเป็นเอกสารประกอบการบรรยาย ที่ห้องประชุมสุนทรพิพิธ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2531 และปรับปรุงพิมพ์เป็นเอกสารประกอบการประชุมประจำปี ของสมาคมประวัติศาสตร์ จัดที่โรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้า จ.นครนายก วันที่ 16 -17 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2523 รวมทั้งได้จัดพิมพ์ใน สมุดสังคมศาสตร์ (ปีที่ 12 ฉบับที่ 1 พ.ศ.2533) ของสมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทยด้วย   บทความเรื่องที่สาม คือ “อิทธิพลของความฝรั่งเศสที่มีต่อการเมืองไทยสมัยใหม่” เป็นเอกสารประกอบการบรรยายในหัวข้อเดียวกัน จัดโดยภาควิชาภาษาฝรั่งเศส คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ร่วมกับสถานทูตฝรั่งเศส เนื่องในงาน “สัปดาห์ฝรั่งเศส” วันที่ 17 ธันวาคม พ.ศ. 2529 ที่ห้องสารนิเทศตึกอธิการบดี มหาวิทยาลัยเชียงใหม่   บทความที่สี่ เรื่อง “สองกระแสของภูมิปัญญาในการปฏิวัติสยาม ทศวรรษที่ 2470” เสนอในที่ประชุมทางวิชาการ เพื่อเผยแพร่ผลงานวิจัยของนิสิตบัณฑิตศึกษา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย วันที่ 8-9 สิงหาคม พ.ศ. 2529 จัดที่ห้องประชุมสารนิเทศ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย  บทความถัดมาคือ เรื่อง “ความนึกคิดทางการเมืองและเศรษฐกิจของราษฎรในสมัยของการปฏิวัติทศวรรษ 2470” ซึ่งก็คือบทที่ 5 ของวิทยานิพนธ์ปริญญาโทของผู้เขียนเรื่อง “ประวัติศาสตร์ภูมิปัญญาของการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองสยามระหว่าง พ.ศ.2470 – 2480 “  ที่เสนอต่อภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะอักษรศาสตร์ บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เมื่อ พ.ศ. 2528 และพิมพ์เผยแพร่ใน วารสารธรรมศาสตร์ ปีที่ 14 ฉบับที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2528   บทความที่หก เรื่อง “พระยามโนปกรณ์นิติธาดากับการเมืองสยาม ในปี 2475” พิมพ์รวมกับบทความของผู้อื่นเป็นเอกสารประกอบการสัมมนา เรื่อง “จากรากถึงกิ่งของการเมืองไทย” เอกสารวิชาการหมายเลขที่ 2 คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ พ.ศ. 2530   บทความที่เจ็ด เรื่อง “กบฏบวรเดช: การเมืองของประวัติศาสตร์และประวัติศาสตร์ของการเมือง” พิมพ์ครั้งแรกใน วารสารธรรมศาสตร์ ปีที่ 13 ฉบับที่ 1 มีนาคม พ.ศ. 2527   บทความที่แปด เรื่อง “การแสวงหาระบบเศรษฐกิจใหม่ในช่วงหนึ่งทศวรรษภายหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475” ได้เสนอในที่สัมมนาทางวิชาการ จัดโดยสถาบันไทยคดีศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ร่วมกับสมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย ที่ห้องประชุมชั้น 9 ตึกเอนกประสงค์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อวันที่ 26 พฤษภาคม พ.ศ. 2531 รวมทั้งได้จัดพิมพ์เผยแพร่ ใน จดหมายข่าวสังคมศาสตร์ ปีที่ 11 ฉบับที่ 4 พฤษภาคม – กรกฎาคม พ.ศ. 2532   บทความสุดท้ายเรื่อง “ระบอบรัฐนิยมของ จอมพล ป.พิบูลสงคราม: การก่อรูปของแนวคิดและความหมายทางการเมือง” พิมพ์เป็นครั้งแรกใน รัฐศาสตร์สาร ฉบับ 50 ปี ประเทศไทย (14: 3 – 15: 1) กันยายน พ.ศ. 2531 ถึง เมษายน พ.ศ. 2532   ผู้เขียนมีความตั้งใจรวมบทความต่างๆ เข้าด้วยกัน ก็เพราะว่าในประการสำคัญต้องการพิจารณาทบทวนตัวเองในสิ่งที่คิดและได้เขียนไปแล้ว เนื่องจากบทความต่างๆ เหล่านี้ เขียนขึ้นในสภาพแวดล้อมที่เร่งรัดแบบไทย คือ เขียนขึ้นและพิมพ์อย่างรวดเร็ว ตามคำชักชวนของผู้ที่ผู้เขียนให้ความเคารพนับถือในวาระโอกาสต่างๆ ยกเว้นบทที่ 5 ซึ่งตัดตอนออกมาจากวิทยานิพนธ์ของผู้เขียนโดยตรง)   ในการรวบรวมและแก้ไขบทความต่างๆ เข้าไว้ด้วยกันในที่นี้ ผู้เขียนมีความคิดสรุปรวบยอดว่าเนื้อหาส่วนใหญ่แสดงให้เห็นลักษณะและการเคลื่อนไหวของความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองทั้งในอดีตและปัจจุบัน ซึ่งมีความสัมพันธ์ต่อกันอย่างไม่อาจแยกออกจากกันได้ จึงได้ตั้งชื่อหนังสือเล่มนี้ไว้ตามความคิดรวบยอดดังกล่าวนั้น รวมทั้งได้เขียนคำอธิบายแสดงความเห็นเพิ่มเติมไว้เป็นบทส่งท้ายของหนังสือเล่มนี้   แรงกระตุ้นจากครูและมิตรสนิทผู้วางแนวทางศึกษาให้แก่สถาบันจักรวาลวิทยาทุกท่าน นับว่ามีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการศึกษาของผู้เขียน ในตลอดระยะเวลาเกือบสิบปีที่ผ่านมา และผู้เขียนของแสดงความขอบคุณอย่างลึกซึ้งไว้ ณ ที่นี้ด้วย   ผู้เขียน  กันยายน 2533  สารบัญ บทที่ 1 การปฏิวัติสยาม 2475: พรมแดนแห่งความรู้ บทที่ 2 วาทกรรมการเมืองว่าด้วยประชาธิปไตยของไทย บทที่ 3 อิทธิพลของความฝรั่งเศสที่มีต่อการเมืองไทยสมัยใหม่ บทที่ 4 สองกระแสของภูมิปัญญาในการปฏิวัติสยาม ทศวรรษที่ 2470 บทที่ 5 ความนึกคิดทางการเมืองและเศรษฐกิจของราษฎรในสมัยของการปฏิวัติทศวรรษ 2470 บทที่ 6 พระยามโนปกรณ์นิติธาดากับการเมืองสยาม ในปี 2475 บทที่ 7 กบฏบวรเดช: การเมืองของประวัติศาสตร์และประวัติศาสตร์ของการเมือง บทที่ 8 การแสวงหาระบบเศรษฐกิจใหม่ในช่วงหนึ่งทศวรรษภายหลังการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 บทที่ 9 ระบอบรัฐนิยมของ จอมพล ป.พิบูลสงคราม: การก่อรูปของแนวคิดและความหมายทางการเมือง   บทส่งท้าย : ความคิดในการศึกษาประวัติศาสตร์การปฏิวัติสยาม  ภาคผนวก : เหตุแห่งการปฏิวัติสยาม 2475  บรรณานุกรม  ดรรชนี    เกี่ยวกับผู้เขียน   นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี ในสาขาการเมืองการปกครอง (เกียรตินิยม) จากคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เมื่อปี 2523 หลังจากนั้นได้ศึกษาต่อทางด้านประวัติศาสตร์ในระดับปริญญาโท จากคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ต่อมาเป็นอาจารย์ประจำภาควิชาประวัติศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ อยู่ประมาณ 3 ปีเศษ   จนถึงต้นปี 2532 ย้ายไปเป็นอาจารย์ประจำสาขาการเมืองการปกครอง คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ กระทั่งเป็นรองศาสตราจารย์ ประจำคณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ในปัจจุบัน ในช่วงหนึ่งทศวรรษที่ผ่านมา รศ.นครินทร์ ได้รับเชิญเป็นนักวิจัย ผู้บรรยายพิเศษ และศาสตราจารย์รับเชิญของมหาวิทยาลัยในต่างประเทศหลายแห่ง อาทิเช่น มหาวิทยาลัยเกียวโต มหาวิทยาลัยวาเซดะ และมหาวิทยาลัยโกเบ รวมทั้งเป็นผู้บริหารและกรรมการในคณะต่างๆ ของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เช่น ผู้อำนวยการโครงการปริญญาโทสาขาการปกครองสำหรับผู้บริหาร  กรรมการศูนย์ศึกษาการพัฒนาประชาธิปไตย กรรมการศูนย์ศึกษาและพัฒนาการปกครองท้องถิ่น และเคยเป็นกองบรรณาธิการและบรรณาธิการวารสารธรรมศาสตร์ เป็นต้น   รศ.นครินทร์ มีงานเขียนและผลงานการศึกษาวิจัยในทางด้านประวัติศาสตร์การเมือง ความคิดทางการเมือง สถาบันการเมือง และการปกครองท้องถิ่น อาทิเช่น การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 (2535,2540) Intended Consequences – Unintended Implementation: Accelerated Rural Development in Thailand (ร่วมกับ Fred von der Mehden, Research Paper, Asia-Pacific Center, Harvard University, 1995) สถานภาพของความรู้ทางประวัติศาสตร์เรื่องรัฐและรัฐบาลไทย (รายงานการวิจัย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย, 2542) เป็นต้น     ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ   ปีที่พิมพ์               :           กรกฎาคม 2546 – พิมพ์ครั้งที่ 2  ชื่อหนังสือ          :           ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475  ประเภท             :           การเมืองการปกครองไทย   ชื่อผู้เขียน           :           นครินทร์ เมฆไตรรัตน์  บรรณาธิการ       :           ธนาพล อิ๋วสกุล    ข้อมูลทางบรรณานุกรมของสำนักหอสมุดแห่งชาตินครินทร์ เมฆไตรรัตน์                           ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475. พิมพ์ครั้งที่ 2. - - กรุงเทพฯ : ฟ้าเดียวกัน, 2550. 528 หน้า.1.ไทย - - การเมืองและการปกครอง - - กรุงรัตนโกสินทร์, 2475 – 2499 I.ชื่อเรื่อง  320.9593  ISBN 974 &nda

2007-08-22T06:35:50+07:00

งานศึกษาวิจัย ของ นครินทร์ เมฆไตรรัตน์ ต่อภูมิรู้ ภูมิปัญญา และภูมิธรรม ของคณะผู้ก่อการ 2475 เพื่อทบทวนมุมมองต่อความเปลี่ยนแปลงของปัญญาชนสยาม false 121185

false

2007-08-22T07:06:38+07:00

ความคิด ความรู้ และอำนาจการเมืองในการปฏิวัติสยาม 2475

17800

true แนะนำหนังสือ <img src="/file/kati1789/C5542232-0.jpg" border="0" width="350" height="512" />     BAKERY & I ชีวิต ดนตรี และเบเกอรี่ ผ่านสายตาของสุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ผู้เขียนพีรภัทร  โพธิสารัตนะผู้เรียบเรียงกรุงเทพฯ : a bookพิมพ์ครั้งแรกมิถุนายน 2550คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ   ลำดับเรื่องราวจากประสบการณ์ที่นำเราทำความเข้าใจในการกระทำในนามของคนที่พร้อมจะชกและชกออกไป  ด้วยการทำงานและความตั้งใจสู่ความฝันในชีวิต    การมองเห็นชีวิตเห็นโลก และความใฝ่ฝัน  ด้วยหัวใจและชีวิตการทำงานสำหรับการใช้ชีวิตเป็นคนที่มีความใฝ่ฝัน  ผ่านชีวิต สุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์   คำนำสำนักพิมพ์   ผมรู้จักชื่อของ “เบเกอรี่ มิวสิค” ก่อน “กมล สุโกศล แคลปป์”   เบเกอรี่ มิวสิค เปิดตัวด้วยอัลบั้มแรกของโมเดิร์นด็อกตอนผมเรียนมหาวิทยาลัยชั้นปีที่ 1 ผมไม่แน่ใจนักหรอกว่านอกรั้วมหาวิทยาลัย เพลงของศิลปินวงนี้เป็นที่รู้จักมากแค่ไหน แต่ในมหาวิทยาลัยของผม ใครๆ ก็เล่นเพลงของพวกเขา จะบอกว่าผมได้ยินเพลง “ก่อน” ผ่านวงกีตาร์ที่เล่นกันในมหาวิทยาลัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าบ่อยกว่าได้ยินเพลงต้นฉบับผ่านรายการวิทยุเสียอีก และหลายเดือนต่อมาในช่วงวันวาเลนไทน์ ผมก็ได้ฟังเพลงรักหวานๆ สไตล์ที่ไม่คุ้นหูนักของศิลปินที่ชื่อ บอย โกสิยพงษ์ จากนั้นตลอด 4 ปีที่เรียนมหาวิทยาลัยก็มีอีกหลายต่อหลายอัลบั้มตามออกมาในนามเบเกอรี่ มิวสิค ค่ายที่ทำเพลงออกได้ถูกจริตกับเด็กมหาวิทยาลัยอย่างพวกผมเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นเพลงร็อกหรือเพลงรัก   อีกภาพที่ผมจำได้แม่นก็คือ ร้านเทป (ยุคนั้นยังเป็นเทปครับ) ในสหกรณ์ของมหาวิทยาลัย และแผงเทป 2 ร้านตรงตลาดสามย่าน ได้กันพื้นที่ที่ดีที่สุดของร้านไว้สำหรับวางเทปของค่ายเพลงอินดี้ ถ้าพูดให้เจาะจงลงไปอีกนิดก็ต้องบอกว่า เทปที่ได้วางตรงนั้นเกือบทั้งหมดก็คือเทปของค่ายเบเกอรี่นั่นแหละ ในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย ผมและผองเพื่อนมีเทปเบเกอรี่ในครอบครองกันเยอะมากๆ หลายอัลบั้มเราก็ไม่เคยรู้จักศิลปินมาก่อน หรือแม้กระทั่งไม่เคยฟังเพลงสักนิด แต่เราก็ตัดสินใจซื้อ เพียงเพราะแค่มีโลโก้เบเกอรี่บนปก   พอมองย้อนกลับไป ผมว่าเบเกอรี่เป็นอะไรที่มากกว่าแค่ค่ายเพลง แต่เป็นไลฟ์สไตล์แบบหนึ่ง เหมือนเพื่อนสนิทที่คุยถูกคอคนหนึ่ง ซึ่งค่ายเพลงอินดี้อื่นๆ  หรือค่ายเพลงยักษ์ใหญ่เอง ก็ไม่สามารถสร้างความรู้สึกนี้ให้เกิดกับผู้ฟังได้ชัดเจนเท่า   นั่นสินะ ทำไมเราถึงรู้สึกแบบนั้นเฉพาะกับเบเกอรี่   ถึงวันนี้เพื่อนที่เรียนด้วยกันมา ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนผู้ชายที่เคยกระโดดโลดเต้นไปพร้อมกับ ป๊อด โมเดิร์นด๊อก หรือเพื่อนผู้หญิงที่กรี๊ดเสียงแหบเสียงแห้งให้ นภ พรชำนิ ต่างเติบโตมีหน้าที่การงานที่มั่นคง แต่งงานลงหลักปักฐานกันไปแล้ว และหลายคนก็เขินอายเกินกว่าจะซื้อบัตรเข้าไปดูคอนเสิร์ตอีกครั้ง   สิ่งหนึ่งที่ผมชอบในคอนเสิร์ตของค่ายขนมปังดนตรีก็คือ “ความเป็นครอบครัว” ของพวกเขา ไม่ว่าจะเป็นคอนเสิร์ตของใครก็ตาม เราก็มักจะได้เห็นเพื่อนพ้องศิลปินร่วมค่ายออกมาแจมกันอย่างสนุกสนาน นึกแล้วก็น่าเสียดายที่ค่ายเพลงคุณภาพอันแสนจะอบอุ่นและมีแฟนๆสนับสนุนมากมายกลับมีอายุเพียงแค่ 10 ปี  ...แม้ทุกวันนี้เบเกอรี่ มิวสิค จะยังคงมีอยู่ แต่หลังจากที่ผู้บริหารทั้ง 3 คนลาออก ตอนนี้เบเกอรี่ มิวสิคก็เป็นเพียงแค่ชื่อเท่านั้น   ก่อนจะอ่านต้นฉบับ Bakery & I ผมก็ยังรู้สึกว่าตัวเองรู้จักเบเกอรี่ มิวสิค มากกว่า สุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ ซึ่งก็คงไม่แตกต่างจากแฟนเบเกอรี่ส่วนใหญ่ ด้วยความที่ชายผู้นี้อยู่เบื้องหลังมากกว่าเบื้องหน้า สุกี้เลยเป็นที่รู้จักของแฟนๆ น้อยที่สุดในบรรดาผู้บริหารทั้ง 3 คนของเบเกอรี่ เผลอๆ คนอาจจะรู้จักเขาในฐานะพี่ชายของ “น้อย วงพรู” มากกว่า “มือกีตาร์วงพรู” ด้วยซ้ำ   หลังจากที่ผมอ่านประวัติชีวิตของสุกี้จบลง ผมพบว่านี่คือเรื่องของคนหนุ่มวัยยี่สิบกว่าๆ 3 คน (และอีก 1 สาวในตอนแรก) ที่ร่วมกันสร้างประวัติศาสตร์หน้าสำคัญให้กับวงการเพลงไทย ซึ่งจะว่าไปมันก็คือไม่ต่างอะไรกับบทหนังเรื่องเยี่ยมที่เขียนให้ตัวละครเด็กๆ กลุ่มหนึ่งที่ไม่มีแต้มต่อใดๆ ประสบความสำเร็จจนถึงจุดที่ใครๆ ก็ต้องหันมามอง แล้วก็หันมุมพาพวกเขาดำดิ่งลงมาพร้อมปัญหานานัปการ และสุดท้ายความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขา 3 คนกับค่ายเพลงระดับตำนานที่สร้างขึ้นมากับมือก็ต้องจบลงอย่างกระชากใจคนดู   แม้ว่าเบเกอรี่ มิวสิค จะไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตสุกี้ แต่ผมก็เชื่อว่ามันน่าจะกินพื้นที่ส่วนใหญ่ในชีวิตของเขา และแม้ว่าประวัติศาสตร์ทั้งหมดของเบเกอรี่จะไม่ได้ถูกเขียนโดยสุกี้คนเดียว แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า แกนหลักของประวัติศาสตร์เรื่องนี้ก็คือเขา   ท่ามกลางยุคที่วงการดนตรีกำลังหดตัวลงเรื่อยๆ เช่นนี้ เชื่อกันว่ายากที่จะมีใครสร้างปรากฎการณ์แบบเบเกอรี่ มิวสิค ได้สำเร็จซ้ำสอง   และก็ไม่ง่ายที่จะมีผู้บริหารค่ายเพลงที่เป็นอย่างสุกี้ กมล สุโกศล แคลปป์ เป็นคนที่สอง   คนที่สมองเป็นนักธุรกิจ แต่หัวใจเป็นศิลปิน    ทรงกลด บางยี่ขัน    ร้านขนมปังดนตรี   ความงามของการเรียบเรียงในฝีมือของ พีรภัทร โพธิสารัตนะ จับประเด็นและร้อยเรียงคำของสุกี้ เพื่อให้เราได้แลเห็นภาพ เข้าใจในแต่ละบทเรียนชีวิต ลำดับขั้นตอนจากความฝันสู่การทำงาน และจากความแตกต่างสู่เป้าหมายที่ต้องทำให้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การเดินทางเพื่อสร้างสรรค์งานเพลงของ เบเกอรี่ มิวสิค   มีภาพและชีวิตของเขาเดินเรื่อง นำความคิดออกมาสู่การสร้าง การเรียบเรียงประนีประนอมระหว่างศิลปิน ศิลปะ และธุรกิจ การใช้สัญชาตญานวัดเอา จากความฝันวัยเด็กถึงงานการซึ่งยังความฝันให้งอกงาม เขาจึงเริ่มต้น พยายามวิ่งไปข้างหน้า และออกหมัดชกกับทุกอุปสรรคที่เข้ามา   ไม่เพียงวิ่งเพื่อสร้างสิ่งที่ฝังในใจ บ่อยครั้งที่เขาอธิบายถึงปมแห่งความพยายาม เขาอยากสร้างตัวเองโดยไม่ได้เติบโตได้ร่มเงาของครอบครัว เขาพยายามบอกถึงตัวตนภายใน ถึงความยอมรับนับถือในสิ่งที่เป็นความสำเร็จของครอบครัว เท่ากับเป็นแรงกดดันสำคัญในชีวิต เท่ากับที่เขาพร้อมจะร้องไห้ให้กับรันทดของชีวิต ที่อยู่ระหว่างการแบกรับ และสิ่งที่ต้องกระทำ ในขณะที่เขาไม่อยากทำ ไม่เพียงแต่ทำให้เขาพบคำตอบ แต่ยังทำให้เขาตัวเองได้เพิ่มขึ้น   สิ่งสำคัญในเรื่องราวของเขา จากน้ำเสียงที่เหมือนเรานั่งฟังการลำดับเรื่องราวในชีวิต เขากำลังไล่เรียงความสำเร็จว่าบ่อยครั้งเร็วเกินไป บ่อยครั้งต้องทุ่มเทด้วยความรัก และบ่อยครั้งที่เชื่อมั่นในความสำเร็จเหล่านั้นมากจนเกินไป จนวันหนึ่งเขาได้รับคำตอบจากสิ่งที่ทำ   มีบทเรียนมากมาย ในคำตอบของเขา ซึ่งสุดท้ายเหมือนเขาบอกกับเรา ว่าชีวิตยังต้องดำเนินต่อไป   Content   Prologue   Myself & I Chapter 1“แม่...ผมอยากเล่นกีตาร์” (2512 – 2535 / 1969 – 1992) Chapter 2“นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้นั่งข้างเดียวกับศิลปิน” (2535 – 2537 / 1992 - 1994)   Bakery & I  Chapter 3“เรามาออกกันเองเลยดีกว่า” (2537 – 2540 / 1994 – 1997) Chapter 4“ถ้าอีก 4 เดือนมาสัมภาษณ์แล้วผมไม่อยู่ตรงนี้ ก็หมายความว่าผมเจ๊ง” (2541 – 2543 / 1998 – 2000) Chapter 5“ผมขอขอบคุณทุกๆคน สำหรับการสนับสนุนเบเกอรี่ มิวสิค มาตลอดสิบปี” (2544 – 2547 / 2001 – 2004)   Myself & I (Reprise)  Chapter 6“แท้ที่จริงแล้วผมยังไม่รู้เลยว่าตัวผมเองต้องการอะไร” (January – June 2005 ) Chapter 7“มันไม่ได้อยู่ที่คนอื่นมองเราอย่างไรแต่อยู่ที่ว่าเรามองตัวเองอย่างไร” (June 2005 – To Be Continued)   Dream Chasing   Epilogue    ปกหลัง   อย่างที่แม่ของผมเคยพูดเอาไว้ วิกฤติเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่พึงจะเกิดขึ้น กับมนุษย์คนหนึ่ง ผมถูกวิกฤติบังคับให้เรียนรู้เกี่ยวกับธุรกิจ มองย้อนหลังกลับไปแล้ว มันก็เป็นเหมือนโรงเรียนดีๆ นี่เอง และที่สำคัญวิกฤติที่เกิดขึ้นทำให้ผมรู้ว่า ตัวผมเองไม่ได้เก่งอย่างที่คิดไว้เลย   เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของใครทั้งสิ้น มันเป็นเรื่องของฟ้าลิขิต เราออกจากเบเกอรี่มาเมื่อเราอยู่จุดสูงสุด ผมภูมิใจและสุขใจที่ได้รู้ว่าเราได้ทิ้งมรดกทางดนตรีที่ยิ่งใหญ่ไว้ให้วงการเพลงไทย ... แต่ปัญหาก็คือ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าจากนี้จะเดินต่อไปทางไหนดี   สิ่งที่คุณจะได้อ่านเป็นเพียงมุมมองของผมคนเดียวล้วนๆ และผมเลือกที่จะเล่าเรื่องทุกอย่าง อย่างซื่อสัตย์และตรงไปตรงมาที่สุด เหตุผลเดียวที่จะทำให้ผมไม่พูดอะไรออกไปตรงๆ ก็คือ ความจริงของผมจะไปทำร้ายคนอื่น นอกจากนั้นแล้วคุณจะได้รู้ทุกอย่างจากผมจนหมดเปลือกเลยทีเดียว   ผมเชื่อว่าความสำเร็จของเบเกอรี่ มิวสิค เป็นสิ่งพิเศษที่เราอาจไม่ได้พบเจออีกเลยตลอดชีวิตนี้ ผมหมายถึงการที่ผู้คนที่ใจตรงกัน คอเดียวกัน และรสนิยมเดียวกันจะได้มาพกันในจังหวะและเวลาที่เหมาะสม สำหรับผมสิ่งเหล่านี้เป็นเหมือนอะไร ที่คุณจะได้เห็นแต่ในหนังเท่านั้น   กมล สุโกศล แคลปป์    ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ   ปีที่พิมพ์             :           มิถุนายน 2550 - พิมพ์รวมเล่มครั้งแรกชื่อหนังสือ          :           BAKERY & Iประเภท             :           ประวัติ และ ผลงานชื่อผู้เขียน           :           กมล สุโกศล แคลปป์บรรณาธิการ       :           ทรงกลด บางยี่ขันข้อมูลบรรณานุกรมของสำนักหอสมุดแห่งชาติกมล สุโกศล แคลปป์            เบเกอรี่ แอนด์ ไอ  (Bakery & I) - - กรุงเทพฯ: อะบุ๊ก, 2550            320 หน้า            1. สุกี้ - - ประวัติและผลงาน. I.ชื่อเรื่อง780.92ISBN 978 – 974 – 7291 – 19 – 3     เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 978 – 974 – 7291 – 19 – 3 <img src="/file/kati1789/C5542232-0.jpg" border="0" width="350" height="512" />

2007-07-25T06:55:13+07:00

หนังสือที่บอกเล่าเรื่องราว ในชีวิตของชายหนุ่มที่มีความฝัน มีคำถาม และก้าวย่างในการปฏิบัติ ด้วยชีวิต ดนตรี และเบเกอรี่ ผ่านสายตาของคนที่ต้องการอยากเป็นศิลปิน แต่ต้องเป็นนักธุรกิจผู้บริหารธุรกิจของศิลปิน false 114230

false

2007-07-25T06:58:51+07:00

BAKERY & I

17800

true แนะนำหนังสือ <img src="/file/kati1789/7292893_250.jpg" border="0" width="250" height="357" />      ฉลาม                                                                               ณัฐสวาสดิ์ หมั้นทรัพย์ ผู้เขียน                                                         กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ ระหว่างบรรทัด                                                                                          เมษายน 2550 พิมพ์ครั้งแรก    คติ มุธุขันธ์ : แนะนำหนังสือ   หนังสือที่เรียบเรียงถึงความรักในใจผู้คน  ถึงคมคิดคมรักและบาดแผลอันเกิดจากรัก  ไม่เท่านั้นแต่ยังสะท้อนรอยฝากลึก  ในแต่ละห้วงของแผลแห่งรัก    เรื่องรัก  ที่จะกัดกินไปถึง  ก้นบึ้งของหัวใจระหว่างบรรทัดของเขี้ยว “ฉลาม” คำนำสำนักพิมพ์   บางทีจุดหมายปลายทางของความรักอาจไม่ใช่เรื่องสวยงามเสมอไป การเริ่มต้นอาจจะสวยงาม   แต่จุดจบอาจไม่เป็นไปตามที่เราคาดหวัง “ฉลาม” นำเสนอเรื่องราวของความรักในแบบที่คุณคาดไม่ถึง แต่ขณะเดียวกันก็ถึงพร้อมด้วยอารมณ์เข้มข้นในแบบที่คนตกหลุมรักเท่านั้นถึงจะรู้ ว่ามันเข้มข้นเพียงใด   ณัฐสวาสดิ์ เปิดเปลือยด้านมืดของความรักได้อย่างถึงแก่น ขณะเดียวกันก็นำพาผู้อ่านไปสู่ความลุ่มหลงในความรักและคนที่เรารักด้วยภาษาที่มีชั้นเชิง นำพาผู้อ่านจมดิ่งลงไปในความมืดดำของความรักได้อย่างแนบเนียน เฉกเช่นเดียวกับการตกหลุมรัก เราดำดิ่งลงไป เราทุ่มสุดตัวเพื่อคนที่เรารัก ไม่ได้คิดว่า ใน “ทะเล” ที่เราดำดิ่งลงไปนั้นจะมี หลุมพราง ที่ทำเราเกือบเอาตัวไม่รอด   แต่เราก็มักจะก้าวพลาด ตกหลุมพรางนั้นเสมอมา   ณัฐสวาสดิ์ อาจจะเป็นนักเขียนหน้าใหม่ แต่ในวงการศิลปะและภาพยนตร์ เธอไม่ใหม่เสียทีเดียวนัก เคยฝากผลงานทางการแสดง และการออกแบบกราฟฟิคมาบ้างแล้ว แต่สำหรับงานเขียนนี่อาจจะเป็นงาน “ใหม่” ของเธอ “ใหม่” ในด้านการนำเสนอความจริงอีกด้านของความรัก เป็นด้านที่สำนักพิมพ์ระหว่างบรรทัดเห็นว่า ยังไม่มีนักเขียนหญิงคนไหน “กล้า” ทำมาก่อน   แต่สำหรับฝีมือการเขียนแล้ว สำนักพิมพ์ระหว่างบรรทัด เห็นว่าเธอใช้ภาษาได้อย่างชัดเจน ไม่ใช่ภาษาของคนมือใหม่แต่อย่างใด   ลองพลิกไปพบกับคมเขี้ยวของฉลาม ที่เธอฝากมาให้ผู้อ่านสัมผัส   แล้วจะพบว่า รอยเขี้ยวฉลาม นี่บาดลึกเพียงใด    ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง  สำนักพิมพ์ระหว่างบรรทัดฉลาม มองเห็นแต่...แก่ตัว   ผู้เขียนเกิดมาพร้อมกับทีวี ชอบดูทีวีและเรื่องไร้สาระที่พ่อแม่ไม่สนับสนุน ทั้งยังสงสัยมาโดยตลอดว่าทำไมมันตื่นเต้นอยู่ได้ คำตอบที่พึ่งได้มาพร้อมกับการค้นหาของตัวเองพบว่า   “การเล่นกับจิตใจคนนี่แหละที่สนุกที่สุด เราไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิตใครเพียงเพราะว่าเขาเป็นคนดี และหน้าตาน่ารัก หรือผู้ชายที่น่าเกลียดคนนั้นสมควรตายเพราะเขาทำให้คนอื่นทุกข์ใจ เพราะบนโลกกลมๆแห่งนี้ ทุกอย่างสามารถเป็นไปได้ตลอดเวลา หนทางที่เราเชื่อเสมอว่าคือทางที่สวยงามและถูกต้องบางครั้งอาจมีบางสิ่งรอเราอยู่อย่างชั่วร้าย นั่นแหละ ทำให้พวกท่านทั้งหลายสนุกที่ได้พบเจอ”   การเขียนครั้งแรกและมีคนชื่นชมเกิดขึ้นตอนประถมสาม ผู้เขียนมองเห็นโลกใบเล็กๆ ที่อิสระที่สุดในโลกเกิดขึ้น และหลังจากนั้นผู้เขียนถึงเขียนนิยายทำให้เพื่อนๆ ติดตั้งแต่ประถมหก เรื่องราวก็เป็นเรื่องเกี่ยวกับรักๆใคร่ๆ คุณหญิงคุณนาย การขโมยลูกคนโน้นเอาไปเลี้ยงเป็นลูกตัวเอง... มีตบตีกันอุตลุดเหมือนละครหลังข่าวในช่วงปีนั้น   ในห้องนอนจะมีแต่เศษกระดาษที่เขียนเล่าเรื่องที่ไม่ได้เกิดขึ้นจริง ตัวละครที่ไม่รู้ว่าจะตั้งชื่อว่าอะไร จะอยู่ภายใต้นามว่า “ฉัน” (คุณคงพอเข้าใจว่าการคิดจะตั้งชื่อใครซักคน ไม่ใช่เรื่องง่าย และจะส่งเดชได้เลย) แม่ของผู้เขียนชอบเข้ามาในห้องโดยไม่บอก เธอชอบค้นและอ่านเรื่องเหล่านั้น และบางทีเธอก็เกิดความเชื่อ... เชื่อไปเอง และเสียใจ   ถ้าการที่ทำให้แม่เสียใจบ่อยๆ จะต้องตกนรกผู้เขียนคงตกไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถ้าแม่เข้าใจผิดไปเอง ผู้เขียนยังจะรอดจากขุมนรกได้รึเปล่า   ผู้เขียนรักตัวละครของตัวเองทุกตัว พวกเขาเป็นเสมือนญาติที่ผู้เขียนเป็นผู้สร้างหน้าตา ความคิด ความฝัน เขามีชีวิต และเขาก็ยอมตายให้ผู้เขียนอย่างภักดี...   มีคนเคยบอกว่า เราไม่เคยเป็นเจ้าของอะไรได้จริงๆเลย ในโลกใบนี้ แต่ผู้เขียนยังเชื่อว่า “ข้าพเจ้าได้เป็นเจ้าของแล้ว”    ณัฐสวาสดิ์ หมั้นทรัพย์    ปกหลัง   ใต้ท้องน้ำที่สงบร่มเย็น เราคิดอย่างดีแล้วว่า  หนทางข้างหน้าคือปะการังที่สวยงาม ไม่มีภยันตรายใดๆ  ปลาน้อยแหวกว่ายเล่นได้ ไม่มีพิษ  เราเลือกที่จะดำน้ำลงไป กับคนที่เรารัก  กับรอยยิ้มที่กำลังแค่เริ่มผลิ   ...แต่บางทีเราลืมคิดไปว่า อะไรบางอย่างที่กำลังตามมาหรืออยู่ข้างหลัง  อาจจะ “เป็น”  ในสิ่งที่ไม่มีวันคาดถึง    รอยแผลและคมเขี้ยว    ณัฐสวาสดิ์ หมั้นทรัพย์ นำเราไปสู่เรื่องราวแห่งความรัก ในมุมมองความหมายของคนรุ่นปัจจุบัน มีคำตอบและคำถามปนกันไปในท่ามกลางชีวิต ไม่นับกับความหมายของตัวตนคนรุ่นนี้ มีการโลดแล่น มีการทดลอง มีก้าวย่าง มีความมุ่งหมาย และมีรู้สึกปฏิเสธต่อบางสิ่งของโลก   ไม่เพียงเธอ บอกกล่าวกับเราถึงรายละเอียดของชีวิต การวิ่งวนในความรักซึ่งบ่อยครั้งมักอธิบายไม่ถูก ไม่ลงตัวสมบูรณ์แบบ และไม่มีมาตรฐานของชีวิตรัก   หากไม่นับความเป็นนวนิยายขนาดสั้น หรือเรื่องสั้นขนาดยาว ความหมายในการเดินเรื่อง ล้วนนำเราให้พบกับข้อความมากมาย ในชีวิตคนซึ่งมองเห็นโลกและตัวเอง ผ่านความสุขและความทุกข์ที่ก้าวเข้ามาและก้าวออกไป   เสน่ห์ที่น่าสนใจ ซึ่งเหมาะสมลงตัวกับเรื่องราวของฉลาม นับไปนับมาและตีความได้อย่างน่าสนใจ ให้เราได้มีโอกาสเลือก หยิบจับความฉับไวปราดเปรียวของราชาแห่งมหาสมุทร เหมือนหนึ่งเนื้อหาซึ่งนำพาเราให้เดินไปสู่คำตอบของบาดแผล   เรากำลังเดินทางไปสู่วรรณกรรมซึ่งถ่ายทอดบาดแผลแห่งรักข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ  ปีที่พิมพ์             :           เมษายน 2550 – พิมพ์ครั้งแรกชื่อหนังสือ          :           ฉลามประเภท             :           เรื่องสั้นชื่อผู้เขียน           :           ณัฐสวาสดิ์ หมั้นทรัพย์บรรณาธิการ       :           ดวงฤทัย เอสะนาชาตัง     ข้อมูลทางบรรณานุกรมของหอสมุดแห่งชาติเลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 978 – 974 – 7292 – 89 – 3 <img src="/file/kati1789/7292893_250.jpg" border="0" width="250" height="357" />

2007-07-25T02:15:44+07:00

งานวรรณกรรม - นวนิยายขนาดสั้น หรือ เรื่องสั้นขนาดยาว ที่นำพาเราไปพบกับ คมเขี้ยวและบาดแผลแห่งความรัก ในโลกที่หนุ่มสาวขับเคลื่อน และความรักขับเคลื่อนพวกเขา ด้วยความรักเราจึงเห็นทั้งคำถามและคำตอบของชีวิต false 114214

2007-10-24T22:01:24+07:00

false

2007-08-08T02:58:44+07:00

ฉลาม

17800

true แนะนำหนังสือ     <img src="/file/kati1789/L500503105232.jpg" border="0" width="164" height="231" />รื่นรมย์ในโลกหนกขู โตมร  ศุขปรีชา ผู้เขียน กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มติชนเมษายน 2550  คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ  ความเรียงซึ่งรวบรวมเรื่องเล่าผ่านบทความคิด ด้วยมุมมองต่อโลกและผู้คน จากความคาดหวัง สู่ความจริงของโลกและชีวิตท่ามกลางบทประชดประชันในคำกล่าว    ในโลกที่อวลไปด้วยเสียงดังลั่น คำถามเบาๆ อาจสั่นไหวหัวใจคุณ    คำนำสำนักพิมพ์   ถ้าคุณหนวกหู คุณอยากทำอะไรเพื่อให้รู้สึกดีขึ้น   หลายคนเลือกหลีกลี้หนีไปห่างๆ หลายคนอุดหูแต่ยังทนอยู่ตรงนั้น แต่ โตมร ศุขปรีชา เลือกที่จะตะโกนดังๆ ว่า “หนกขู” (ลองพูดคำว่า “หนวกหู” ดังๆ และเร็วๆ สิ คุณจะได้คำประหลาดนี้ออกมา) เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าหนวกหู และเพื่อทุกคนรู้แล้วจะได้หยุดส่งเสียงเสียที   แม้ว่าทุกคนอาจไม่ได้ยิน ไม่สนใจ หรือไม่หยุดส่งเสียงดัง แต่เขาก็จะยังคงทำอย่างนั้นอย่างแน่นอน   เมื่อเราอยู่บนโลก หลายๆ อย่างทำให้เรามีชีวิตอย่างไม่อนาทรร้อนใจ และอีกหลายอย่างก็ทำให้เราอึดอัดขัดข้อง โลกเป็นสถานที่น่ารื่นรมย์ ในขณะเดียวกันก็มีความขัดแย้งร้ายกาจ โลกมีสิ่งทรงอำนาจในนามของสังคม การเมือง และความเชื่อครอบงำที่เราเรียกว่าวัฒนธรรม อาจทำให้เราต้องจำนนตาม และหลายสิ่งก็อยุติธรรมต่อมวลมนุษย์   สิ่งที่เราอาจต้องเลือกก็คือ ยอมให้สิ่งสามานย์เหล่านั้นอยู่ต่อไป หรือตะโกนดังๆ ว่าเราไม่เห็นด้วย สำหรับบางคน เลือกที่จะยอมทน และได้แต่บ่นงึมงำ หากทำได้ก็อาจเพียงหนีไป แต่ในเมื่อเราอยู่บนโลก เราจะหนีไปไหน เราจะไม่อยากลุกขึ้นมาช่วยกันแก้ไขเลยละหรือ   สำนวนเฉียบคม ผสมความรอบรู้ ทั้งละมุนละไมต่อโลก ชี้ชวนให้คุณมองโลกส่วนอื่นๆ บางแบบก็เป็นมุมที่คุณไม่คุ้นเคย หรือไม่เลยแม้แต่จะคิด อาจเป็นเพราะกลัว ไม่สนใจว่ามันมีอยู่ กระทั่งหวาดหวั่นที่จะมองเห็นหรือรับรู้ว่ามีอยู่จริงบนโลกนี้ เช่น เรื่องวิกฤตสิ่งแวดล้อมที่กำลังคืบคลานคุกคามเราทุกเมื่อเชื่อวัน เรื่องสิทธิมนุษยชน กระทั่งการผสมพันธุ์ของปลาแซลมอนที่รัฐบาลอยากยื่นมือเข้ามามีส่วนร่วม ฯลฯ   ทั้งนี้ ไม่ได้หมายความว่าเราควรจะละทิ้งโลกนี้เพราะมันแย่ หากเพื่อเราจะหันมาใส่ใจให้ความ “หนวกหู” บรรเทาลง   จับมือโตมรให้แน่นๆ แล้วเขาจะพาคุณท่องโลก “หนกขู” อย่างรื่นรมย์ ในแบบที่คุณเองอาจไม่เคยเจอ   สำนักพิมพ์มติชน      คำของผม   ว่ากันว่า โลกแคบลงกว่าเมื่อก่อนมาก   ผมออกจะเชื่อคำ “ว่ากันว่า” ที่ว่าอยู่ไม่น้อยครับ เพราะถ้านึกถึงตอนทำงานใหม่ๆ กว่าจะได้รับรู้ข่าวสารอะไรสักอย่าง ก็ต้องอ่านเอาจากหนังสือพิมพ์ นิตยสาร หรือดูข่าวทางโทรทัศน์เท่านั้น แต่ปัจจุบันการสื่อสารเป็นไปอย่างรวดเร็ว ข่าวสารต่างๆ จึงทะลักทลายเข้ามาหาเราได้ทุกนาที ถ้าต้องการข้อมูลอะไร เพียงคลิกนิดเดียวก็หาความรู้เกี่ยวกับเรื่องนั้นได้ในพริบตา   มานึกๆ ดู – นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมคิดเขียนบทความต่างๆในหนังสือเล่มนี้ขึ้นก็ได้ครับ   บทความทั้งหมดในหนังสือเล่มนี้ รวบรวมมาจากคอลัมน์ “World  Wide Watch” ที่ตีพิมพ์อยู่ในนิตยสาร GM Plus ในช่วงปี 2547 – 2548 ชื่อของคอลัมน์คงบอกได้บ้างนะครับว่าเป็นคอลัมน์ที่เกี่ยวกับการ “มองโลก” แต่ต้องออกตัวกันไว้ก่อนว่า ไม่ใช่การมองโลกด้วยสายตาของผู้เชี่ยวชาญเรื่องต่างประเทศหรือความสัมพันธ์ระหว่างประเทศนะครับ โจทย์ของคอลัมน์นี้คือการเขียน “อะไรก็ได้” ที่เกี่ยวกับข่าวต่างประเทศตามที่พอจะมีข้อมูลอยู่ ทั้งหมดทั้งมวลจึงเป็นการเลือกหยิบข่าวและประสบการณ์ต่างๆที่เคยรับรู้ นำมาพลิกดูแง่มุมต่างๆ แล้วเปรียบเทียบกับเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปตามประสา   พูดง่ายๆ ก็คือ เห็นเรื่องไหนน่าสนใจอยาก “บอกต่อ” ก็นำมาเขียนไว้นั่นแหละครับ   ผมอาจรู้สึกเหมือนคนหลายคนว่าโลกแคบลง แต่ที่จริงแล้วโลกไม่ได้แคบลงเลย การหลั่งไหลของข่าวสารข้อมูลอาจทำให้เรารู้สึกว่าโลกแคบลง แต่โลกไม่ได้มีแค่ปารีส ลอนดอน นิวยอร์ก กรุงเทพฯ เท่านั้น ชีวิตที่เราเห็นว่าเหมือนๆกัน (ทั้งในโลกจริงและโลกไซเบอร์) จนพานนึกว่าโลกแคบลง ที่จริงเป็นชีวิตแค่ “ส่วนหนึ่ง” ของโลกเท่านั้นเอง   และเอาเข้าจริง – โลกก็ยังคงกว้างขวางหลากหลายเกินกว่าที่เราคิดอยู่เสมอ   แต่แม้โลกจะกว้างเกินกว่าที่เราจะรู้จักมันได้ทั้งใบ ความกว้างของโลกก็กลับเป็น “ตัวช่วย” ที่ทำให้เราสามารถขยาย “เส้นขอบฟ้า” ของเราให้กว้างออกไปจากตัวเองได้เรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด รายละเอียดเล็กๆในโลกกว้างล้วนบอกกล่าวกับเราว่า เรายังต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจต่อไปอีกมากมายเพียงใด และการกักขังตัวตนอยู่ในโลกแคบๆ ของตัวเอง ก็ได้ทำให้เราพลาดโอกาสไปแล้วมากมายแค่ไหน   ผมไม่เขียนบทความเหล่านี้ในฐานะผู้รู้ ที่จริงแล้วเรื่องราวและผู้คนในบทความที่ผมเขียนถึง กลับเป็นผู้สอนผมให้ได้เรียนรู้สิ่งต่างๆมากขึ้นในทุกๆวันต่างหาก และนั่นก็คือการพยายามขยายขอบฟ้าของตัวเองออกไปให้กว้างๆ ที่สุดเท่าที่สมองน้อยๆ นี้จะทำได้   เราอาจไม่มีวันเรียนรู้ทุกสิ่งทุกอย่างได้หมดสิ้น แต่เพราะมันไม่รู้จักหมดสิ้นนี่แหละ จึงยังทำให้เรามีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อเรียนรู้   นั่นคือสิ่งที่ผมได้รับจากการเขียนบทความในหนังสือเล่มนี้ครับ   โตมร ศุขปรีชา     สารบัญ   แซลมอนที่ไม่สูญพันธุ์ – Classical in Trend – ความฝันรางวัลโนเบล - การหายสาบสูญของภาพเขียนล้ำค่าในวันแดดเปรี้ยง – เสียงร้องที่ไม่มีใครได้ยิน – ความลึกลับของเกมนิวเคลียร์ - พิษร้ายหัวอ่อน และความตายของนักต่อสู้ – ความตายและหัวใจสลาย – โลกสันนิวาส – ลิ้นกับฟัน – มนุษย์สังเคราะห์แสง – เซี่ยงไฮ้เบบี้ – “ผมพร้อมที่จะตาย”เรื่องเล่าของนักระเบิดพลีชีพ – รถยนต์ จักรยาน และเพื่อนที่หายไป – รื่นรมย์ในเมืองหนกขู – ติดห้าง – พรุ่งนี้ของสุมาตรา vs เมาไม่ขับ – ปลอมจนจริง – การปรากฏตัวของภาพถ่ายล้ำค่าในวันหิมะถล่ม – น้ำฝน    เสียงตะโกนทั้งดังและเบา   โตมร ศุขปรีชา ไม่ใช่นักเขียนเรื่องสั้น แต่งานเขียนในฐานะบรรณาธิการของเขา กลับเป็นเหมือนเรื่องสั้น ด้วยการวางลำดับ ไล่เนื้อหาจนกระทั่งไปสู่บทจบ ที่ไม่สรุปและไม่มีข้อจำกัด   ความพยายามในการลำดับเรื่องราว เพื่อบอกกล่าวกับเรา มีความหมายถึงความรื่นรมย์ ความสุข รอยยิ้ม ผู้คน มิตรไมตรี ความโหดร้าย และอีกมากมายในโลกที่ความดีและความเลวปรากฏ คือสิ่งที่เขาพยายามบอกเล่า   ความพยายามลำดับความ เพื่อไขปริศนาในใจ และในตัวตน ด้วยเรื่องอันแวดล้อม คือเสน่ห์ที่มาพร้อมคำประชดประชัน พร้อมความอยากโดยส่วนตัวที่ต้องการเห็นสิ่งที่ดี ในความรู้สึกของเขา หลายเรื่องก็ตอบรับโดยไม่เอียงอาย ถึงความอยากในใจ แม้จะดูไม่ใช่ความคาดหวัง แต่ก็เป็นตัวตนจากภายในที่เขาถ่ายทอดผ่านงานเขียน   คำตอบรับว่าใช่ โดยไม่ได้ปฏิเสธให้ดูดี ในท่ามกลางความปรารถนาของเขา มาพร้อมกับเสน่ห์ในการตั้งคำถาม และการถามคำถามทั้งต่อความคิด คุณค่า และกฎเกณฑ์ที่แวดล้อมสังคมของเรา การเชื่อมโยงงานเขียนจากข่าวสารรอบโลก เป็นหนึ่งในบทเชื่อมโยงความคิด โลก และประเทศไทยเข้าไว้ด้วยกัน   งานเขียนที่รวบรวมบทความของเขาชิ้นนี้ ถ้าหาคุณค่าของธรรมชาติ คุณค่าของวัฒนธรรม เกี่ยวโยงไปถึงการประชดประชันรางวัลแห่งปัญญา ซึ่งมนุษยชาติตีค่าตีราคา เท่ากับความยอกย้อนเมื่อถามหาความล้ำค่าซึ่งถูกตีเป็นราคา เรื่องราวของพหุนิยมทางจริยศาสตร์ ที่เขาบอกกับเรา เหมือนกันหนึ่งคำกระแหนะกระแหน   ภายในเล่มถามเราถึงความยากจน ที่เกิดจากระบบคิด ผู้คน จากทั้งมาตรฐานที่ผ่านมาสู่ความถูก-ผิด จากการพยายามคิดนอกกรอบ จนไปสู่การคิดกับอำนาจ ตะโกนถึงการสยบยอมด้วยความหัวอ่อน และมองเห็นความตายที่จางหายบางเบา จนไปสู่ใจซึ่งสลายเพราะความตายเยี่ยมเยือนคนที่รัก ท่ามกลางโลกสันนิวาส อันเกิดจากวิธีคิดของมนุษย์ เขามองชีวิตคนเมืองจากข้างนอกสู่ข้างใน จากนอกบ้านเราสูในบ้านเรา และสุดท้ายจากนอกตัวเรา ถามตัวเราเอง ถามเรา และถามคนอ่าน ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ ปีที่พิมพ์             :           เมษายน 2550 – พิมพ์ครั้งแรก ชื่อหนังสือ          :           รื่นรมย์ในโลกหนกขูประเภท             :           บทความ - รวมเรื่องชื่อผู้เขียน           :           โตมร ศุขปรีชา บรรณาธิการ       :           ศิริพงษ์ วิทยวิโรจน์     ข้อมูลทางบรรณานุกรม โตมร  ศุขปรีชา            รื่นรมย์ในโลกหนกขู. กรุงเทพฯ : มติชน, 2550. 160 หน้า : ภาพประกอบI.บทความ - - รวมเรื่อง II.ชื่อเรื่อง808.84 ISBN 978 – 974 – 323 – 950 – 2 <img src="/file/kati1789/L500503105232.jpg" border="0" width="120" height="177" />

2007-07-15T17:31:32+07:00

ผลงานรวบรวมบทความ ในนิตยสาร GM PLUS ของ โตมร ศุขปรีชา งานบทความและความเรียง ที่ถามเราถึงความคิด ชีวิต และสิ่งแวดล้อม ด้วยมุมมองจากนอกสู่ใน และถามใจของเรา false 111715

2009-02-16T17:15:35+07:00

false

2007-07-15T17:36:50+07:00

รื่นรมย์ในโลกหนกขู

17800

true แนะนำหนังสือ The Ballad of the Columnist <img src="/file/kati1789/Ballad.jpg" border="0" width="216" height="350" /> วิรัตน์ โตอารีย์มิตรผู้เขียน กรุงเทพฯ : a bookพิมพ์ครั้งแรกตุลาคม 2548   คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ  ลำดับเรื่องราวจากประสบการณ์ที่นำเราทำความเข้าใจในความหมายในนามนักเขียนคอลัมนิสต์ ด้วยการทำงานและความตั้งใจคู่มือแหกคอกสำหรับการใช้ชีวิตเป็นคอลัมนิสต์หนังสือเล่มเดียวที่บอกเล่าชีวิตจริงของการทำอาชีพซึ่งคนรุ่นใหม่ใฝ่ฝัน ... อาชีพ “คอลัมนิสต์”โดยคนเขียนหนังสือที่มีผลงานเขียนคอลัมน์ ต่อเดือนมากที่สุดในประเทศไทย   คำนำจากสำนักพิมพ์   บ่ายวันหนึ่งในฤดูฝนพรำ ผมเดินทางไปจังหวัดอุทัยธานี เพื่อพบกับ วิรัตน์ โตอารีย์มิตร ผมไม่เคยมาอุทัยธานีมาก่อน นี่เป็นครั้งแรกในชีวิต   แค่ได้เห็นผมก็นึกชอบทันที อุทัยธานีเป็นเมืองเล็กๆ ที่สงบ เรียบง่ายทว่ามีเสน่ห์ เหมือนหญิงสาวผมยาวที่แต่งหน้าเพียงบางๆ ผมนึกขอบคุณในใจ ที่การมาเยี่ยมเยือน “เพื่อนรุ่นพี่” ที่กลับมาลงหลักปักฐานในบ้านเก่าอีกครั้งในคราวนี้ ทำให้ผมได้รู้จักกับเมืองที่น่าอยู่เพิ่มขึ้นอีกเมืองหนึ่ง   ก่อนหน้านี้ บางคนเรียก วิรัตน์ โตอารีย์มิตร ว่านักวิจารณ์ อาจเพราะเห็นจากงานวิจารณ์ดนตรี ที่เขาเขียนมายาวนาน (โดยเฉพาะในนิตยสาร “สีสัน”) บางคนที่ไม่รู้จักดีอาจเรียกเขากว้างๆ ว่า เป็นนักเขียน ส่วนตัววิรัตน์เองเคยเรียกตัวเองว่าเป็น คนทำนิตยสารอยู่พักใหญ่ แต่หลายปีให้หลังมานี้ คำเรียกที่ดูจะตรงกับตัวเขา (และตัวเขาเองก็ดูจะพึงพอใจ) มากที่สุดก็คือ คอลัมนิสต์   นับถึงวันนี้ วิรัตน์เป็นคอลัมนิสต์มาได้เกือบสองทศวรรษแล้ว แรกๆ เขาทำงานเขียนคอลัมน์ควบคู่กับการทำงานเป็นกองบรรณาธิการ ผู้ช่วยบรรณาธิการ และบรรณาธิการบริหาร ต่อเมื่อ 7 – 8 ปี ที่แล้วหลังจากหันหลังให้กับการทำนิตยสารในลักษณะ “งานประจำ” อย่างสิ้นหวัง วิรัตน์ก็ยึดอาชีพ “ฟรีแลนซ์” เป็นคอลัมนิสต์มาโดยตลอด   ที่ร้านกาแฟเล็กๆ ซึ่งวางตัวอยู่ในซอยเงียบๆ ของเมืองอุทัยธานี ผมกับวิรัตน์นั่งคุยกันถึงเรื่องราวสัพเพเหระของชีวิตที่เป็นอยู่ รวมไปถึงเรื่องราวเก่าๆ ในอดีต เมื่อครั้งทำงานอยู่ที่บริษัทเดียวกันเมื่อเกือบสิบปีที่แล้ว มีรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเกิดขึ้นเป็นระยะๆ เมื่อหัวข้อสนทนาของเราไล่เรียงไปถึงเรื่องราวน่าขบขันต่างๆ   ในฐานะของคนเขียนหนังสือ – ทำหนังสือรุ่นน้อง วิรัตน์ โตอารีย์มิตรเป็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่ผมชื่นชม ผมคิดว่าวิรัตน์มีฝีมือมากในเรื่องเขียนหนังสือ เขามีสำนวนของตัวเอง มีภาษาของตัวเอง มีจังหวะการเขียนที่กระชับและเท่ เรื่องที่เขาเขียนผ่านการจัดวางถ้อยคำและรูปประโยคอย่างคนที่ชำนาญการ วิรัตน์ ยังเก่งมากในการเล่นกับอารมณ์ความรู้สึกของผู้อ่าน และผมมักพบเจอความคิดคมคายแทรกแซมอยู่ในตัวหนังสือของเขา   ไม่ต้องบอกก็รู้ ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เป็นทักษะที่จู่ๆ ก็เกิดขึ้น หากมันต้องเกิดจากการฝึกฝนและการพัฒนา   ขอสารภาพโดยไม่อายว่า ครั้งหนึ่ง ผมเคยพยายามที่จะเขียนหนังสือให้เหมือนวิรัตน์ หากสุดท้ายก็ทำได้แค่พยายาม (และภายหลังก็พบว่าการทำเช่นนั้นไม่ฉลาดเท่าใดนัก) ทุกวันนี้ สิ่งที่ผมทำได้ก็คือ ติดตามอ่านงานเขียนของวิรัตน์ ซึ่งไม่ยากเพราะวิรัตน์เขียนลงหนังสือหลายเล่มเหลือเกิน   จากการพูดคุยกัน ผมได้ทราบเรื่องที่น่าทึ่งว่า วิรัตน์เคยเขียนงานถึง 32 ชิ้นต่อเดือน โดยเขียนให้นิตยสาร 13 ฉบับ ด้วยกัน แม้ทุกวันนี้จำนวนที่ว่าจะลดลงจากเดิมเล็กน้อย หากเท่าที่เหลืออยู่ก็เพียงพอแล้วที่จะเรียกวิรัตน์ว่า เป็นคอลัมนิสต์ที่เขียนคอลัมน์ต่อเดือนมากที่สุดในประเทศไทย   การที่คอลัมนิสต์คนหนึ่งถูกเชื้อเชิญให้ไปเปิดคอลัมน์ในนิตยสารเป็นสิบเล่มนั้น นอกจากเรื่องของฝีมือ ยังมีองค์ประกอบต่างๆ อีกมากมายที่คนจำนวนมากอาจไม่รู้ ซึ่งทั้งหมดถูกถ่ายทอดลงในคอลัมน์ The Ballad of the Columnist ซึ่งเคยตีพิมพ์เป็นตอนๆ ในนิตยสารเนชั่นสุดสัปดาห์ ระหว่างปี 2547  - 2548  และถูกนำมาจัดพิมพ์เป็นพ็อกเก็ตบุ๊ก    ในชื่อเดียวกัน โดยสำนักพิมพ์   a book   หลายปีมานี้ อาชีพทำหนังสือและเขียนหนังสือ กลับกลายเป็นอาชีพยอดนิยมอย่างน่าประหลาดใจ การเป็นคอลัมนิสต์ก็เป็นหนึ่งความใฝ่ฝันของคนหนุ่มสาวร่วมสมัยจำนวนมาก เหตุผลอาจเพราะมันดูอิสระ ดูโก้ รายได้ดี ได้แสดงความคิดเห็น ได้มีตัวตนและชื่อเสียง ฯลฯ ซึ่งนั่นไม่ผิดหรอกหากใครจะคิดเช่นนั้น หนังสือเล่มนี้ก็พูดถึงความฝันสวยงามที่ว่า ทว่าในอีกด้าน มันก็บอกเล่าถึงโลกของความเป็นจริงอีกจำนวนมาก ความเป็นจริงที่ไม่น่ารื่นรมย์เท่าใดนักของการเป็นคอลัมนิสต์   ดังนั้น เป็นไปได้ว่าเมื่ออ่านหนังสือ The Ballad of the Columnist เล่มนี้จบแล้ว มันอาจจะกระตุ้นให้คุณตัดสินใจทำอย่างใดอย่างหนึ่ง – ลาออกจากงานประจำแล้วไปประกอบอาชีพเป็นคอลัมนิสต์เต็มตัว หรือไม่ก็เลิกคิดฝันถึงอาชีพนี้ไปเลย   วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์    ประเทศคอลัมนิสต์   ผมอ่าน The Ballad of the Columnist ตอน “ต้นฉบับกลับบ้าน” แล้วก็รู้สึกอิจฉา “อ้วน” ที่ปั่นต้นฉบับอยู่บ้านนอก ดำรงชีพด้วยการเขียนคอลัมน์ส่งตามนิตยสารต่างๆ มีนักเขียนอิสระน้อยคนนักที่จะทำได้อย่างนี้   สิบกว่าปีที่แล้ว  ผมทดลองเป็นนักเขียนอิสระ นั่งทำต้นฉบับอยู่ที่บ้านเกิด พร้อมตั้งปณิธานไว้กับใจตัวเองว่าจะไม่ทำงานประจำกองบรรณาธิการหนังสือฉบับใด   สุดท้ายก็ต้องเลือกเป็นมนุษย์เงินเดือน ในกองบรรณาธิการหนังสือพิมพ์ธุรกิจรายสัปดาห์ฉบับหนึ่ง เสพติด “งานประจำ” เสพติด “เงินรายเดือน” จนลืมเรื่องนักเขียนอิสระไปแล้วละครับ   แต่เมื่อได้อ่านงานเขียนชุดนี้ของ “อ้วน” ก็หวนคิดถึงความฝันเดิมๆ อยากกลับมานั่งทำงานที่บ้านเกิด   สมัยนั้น เวทีของนักเขียนอิสระถูกจำกัดอยู่ในนิตยสารไม่กี่ฉบับ หนังสือพิมพ์ไม่กี่ฉบับ ผมเคยมีประสบการณ์เลวร้ายอยู่หลายครั้ง เกี่ยวกับการปฏิบัติการติดตาม “ค่าเรื่อง” จากหนังสือพิมพ์บางฉบับ   จะว่าเป็นความผิดของพวกเขาเสียทั้งหมดก็ไม่ได้หรอกครับ เพราะเวลานั้น เวทีสำหรับ “นักเขียนนอก” ไม่ต่างอะไรกับเวทีกลางแจ้งที่เปิดโอกาสให้ทุกคนได้แสดงออก แต่ไม่มีค่าตอบแทนให้   คอลัมน์ประจำในนิตยสารดัง ในหนังสือพิมพ์ใหญ่ จึงเป็นเสมือนที่ทางของบุคลากรผู้มากประสบการณ์ในด้านต่างๆ คนนอกโนเนมไม่มีโอกาสเบียดแทรกเข้าไปได้ ผมจึงต้องไปเริ่มต้นที่นิตยสารเล็กๆ 2 – 3 ฉบับ แลกกับค่าเรื่องตอนละ 200 – 500 บาท   วันนั้นผมมองไม่เห็นอนาคตในชีวิตนักเขียนอิสระ แม้เดือนหนึ่งๆ ผมจะส่งต้นฉบับให้นิตยสารการเมืองรายสัปดาห์ 2 ฉบับอย่างต่อเนื่อง และนิตยสารการเกษตร – นิตยสารวรรณกรรมรายเดือนอีก 2 ฉบับ เขาจ่ายให้ชิ้นละ 500 บาท แต่รายรับก็แค่เดือนละ 2,000 บาท โดยประมาณ จึงทำให้ผมตัดสินใจเลือกที่จะทำงานประจำ   จวบจนถึงวันที่หนังสือพิมพ์ธุรกิจต้นสังกัดของผมเติบโต เปิดที่ทางให้คนนอกเข้ามาขีดเขียนมากขึ้น พร้อมจ่ายค่าเรื่องให้สูงมาก ส่งผลให้หนังสือพิมพ์ฉบับอื่นๆ ต้องปรับตัว ไม่มีการเขียนฟรีอีกต่อไป   มนุษย์ที่ชื่อ “คอลัมนิสต์” เริ่มเดินเพ่นพ่านไปบนถนนสายข่าวสาร ส่วนใหญ่จะมาจากสายนักวิชาการ นักธุรกิจการตลาด เนื่องจากมีเวทีเพิ่มขึ้นเกือบ 3 – 4 เท่าตัวจากยุคที่ผมริอ่านเป็นนักเขียนอิสระอยู่พักหนึ่ง   แทบไม่น่าเชื่อว่า วันนี้ มนุษย์คอลัมนิสต์จะกลายเป็น “บุคคลสำคัญ” ของนิตยสารหรือหนังสือพิมพ์ และคอลัมนิสต์ก็เป็นโครงสร้างที่สำคัญของหนังสือ   ขนาดนักศึกษาสายนิเทศบางกลุ่ม พอยื่นใบสมัครกับกองบรรณาธิการสื่อสิ่งพิมพ์ ก็กรอกในใบสมัครทันทีว่า ขอเป็นคอลัมนิสต์ โดยไม่คิดจะเริ่มต้นที่การเป็นนักข่าว   ในอดีต ภาพของคอลัมนิสต์คือ ผู้รู้ในแขนงต่างๆ มีความน่าเชื่อถือ มีอิทธิพลทางความคิดแก่ผู้อ่านไม่มากก็น้อย   ปัจจุบัน มีหนังสือพิมพ์และนิตยสารใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย มีเนื้อหาเฉพาะด้านมากขึ้น เราจึงมีคอลัมนิสต์ควาย คอลัมนิสต์ไก่ คอลัมนิสต์หมา คอลัมนิสต์ปลา คอลัมนิสต์หมอผี คอลัมนิสต์หวย (บนดิน-ใต้ดิน) คอลัมนิสต์ต่างๆ คอลัมนิสต์โจร ฯลฯ   ฟังดูเหมือนเลวร้ายมากนะครับ จริงๆ แล้วมันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก เพียงแต่ตลาดหนังสือมันขยายตัวไปตามกลไกเศรษฐกิจทุนนิยม จึงปฏิเสธความหลากหลายของสินค้าข่าวสารไม่ได้   แต่ The Ballad of the Columnist ที่ “อ้วน” เขียนติดต่อกันมาหลายเดือน น่าจะทำให้ผู้อ่านได้รู้ว่า กว่าจะเป็นคอลัมนิสต์ มันต้องมีต้นทุนอะไรบ้าง มีวิธีการทำงานอย่างไรบ้าง   ที่แน่ๆ ผมยังฝันถึงอาชีพคอลัมนิสต์ และกำลังหาทางเลิกเสพติดความเป็นมนุษย์เงินเดือนอยู่ครับ แคน สาริกา11 กันยายน 2548     ไล่เรียงทำนอง   วิรัตน์ โตอารีย์มิตร นำเสนองานเขียน ซึ่งลำดับเรื่องราวในรายละเอียดของการทำงาน จากขั้นตอน สู่ธรรมชาติของเรื่องราว จนนำมาสู่ความจริงในชีวิตคนทำงาน ด้วยรูปแบบงานขั้นพื้นฐานการเขียน การนำประเด็นเรื่องราวที่พบเห็น มาสู่การนำเสนอ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ที่เป็นวินัยการทำงานรายละเอียดตามรายทาง ไม่ใช่เพียง การนำเสนอว่าแต่ละวัน เรื่องราวดำเนินไปเช่นไร แต่เป็นการร้อยด้วยลำดับชีวิต คำตอบที่ได้จากการปฏิบัติ อารมณ์ส่วนตัวของวิรัตน์ที่ได้สัมผัส ความคาดหวัง และความจริงภายหลังต้องทำให้เกิดขึ้นจริง   งานลำดับความเข้าใจ จากชั่วโมงบินของมืออาชีพเล่มนี้ บอกเราให้เข้าใจถึงบางช่วงบางตอนของชีวิต อาจผสมกลมกลืนด้วยธรรมชาติในชีวิตของวิรัตน์ แต่ก็พอจะทำให้เรารับรู้ ถึงขีดจำกัดและเงื่อนไขบางอย่างที่คนในวิชาชีพนี้ ต้องก้าวผ่านและผ่านกรอบอันจำกัด เพื่อไปสู่การสร้างงานให้เกิดขึ้นให้ได้ ในแต่ละวัน แต่ละเดือน   นอกจากนั้น เสน่ห์อันล้ำค่าคือข้อเสนอจากการรวมหลักการเหตุผล เข้ากับธรรมชาติและความรู้สึกในการทำงาน ที่สำคัญคือการมองหา ถึงลายพิมพ์นิ้วมือแห่งสำนวนงานเขียน ซึ่งแต่ละคนต่างต้องค้นหา นำเสนอ ทดสอบ และพิสูจน์ความงดงาม จนกลายเป็นที่จดจำของผู้อ่าน ซึ่งคือบทนำเสนอ ที่วิรัตน์ โตอารีย์มิตร พยายามบอกเล่าให้เราได้ร่วมรับรู้สารบัญ เกริ่น – ทำงานอยู่กับบ้าน – บรรณาธิการ – เริ่มจากการอ่าน – มืออาชีพ – สนามขวัญเรือน – นักวิจารณ์ – สไตล์ – ต้นฉบับกลับบ้าน – นักแสดง – ไม่ลากิจและไม่ลาป่วย – ฟรีแลนซ์ – วัตถุดิบ – เรื่องที่อยู่รอบตัวและเรื่องที่อยู่ในตัว – เพื่อนและมิตรภาพ – โลกของคอลัมนิสต์ – ได้จากงานประจำ – วัยหนุ่ม – โทรทัศน์ – คอนเนคชั่น – ความผิดพลาด – การตั้งอยู่ – ก็แค่อาชีพหนึ่ง – คอลัมนิสต์เชยๆ – เรื่องที่ต้องเขียนถึง – การสร้างร็อคโทเปีย - ท่ามกลางความเปลี่ยนแปลง - การตั้งชื่อ –อาศัยคนเก่ง – สิ่งที่เขียนไม่ได้และเขียนได้ – ราคาที่ต้องจ่าย (แน่ๆ) – ตัวเอง ตัวตน และคนอื่น – ปลายทางของคอลัมนิสต์ – (บทสมทบส่งท้าย) โรงเรียนครูสมศรี...ปิดแล้วข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ ปีที่พิมพ์             :           ตุลาคม 2548 - พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ชื่อหนังสือ          :           The Ballad of the Columnist ประเภท             :           วารสารศาสตร์  ชื่อผู้เขียน           :           วิรัตน์ โตอารีย์มิตร บรรณาธิการ       :           วงศ์ทนง ชัยณรงค์สิงห์ข้อมูลบรรณานุกรมของสำนักหอสมุดแห่งชาติวิรัตน์ โตอารีย์มิตร           เดอะบัลลาด ออฟ เดอะ คมลัมนิสต์  (The Ballad of the Columnist)            - - กรุงเทพฯ : อะบุ๊ก, 2548            228 หน้า            1. วารสารศาสตร์. I.ชื่อเรื่อง070 ISBN 974 – 93549 – 6 – 6   เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 974 – 93549 – 6 – 6

2007-07-01T17:01:36+07:00

งานรวบรวม กลั่นกรองประสบการณ์ และชั่วโมงบินในการทำงานเขียน โดยเฉพาะมุมมองต่อการเขียนคอลัมน์ ด้วยธรรมชาติ บทเริ่มต้น อุปสรรค์ และหนทางสู่การเขียน false 107823

2007-07-01T17:55:08+07:00

false

2007-08-08T02:57:28+07:00

The Ballad of the Columnist

17800

true แนะนำหนังสือ ตกน้ำไม่ไหล <img src="/file/kati1789/spd_20070412162808_b.jpg" border="0" width="300" height="407" /> สฤณี อาชวานันทกุลผู้เขียน กรุงเทพฯ : OPENBOOKSพิมพ์ครั้งแรกมีนาคม 2550 คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ  เรื่องราวที่นำเราไปรู้จักผู้คนซึ่งสร้างสรรค์ผลงานท่ามกลางคำถามต่อสิ่งที่ควรจะเป็นจะไปบนโลก ในความเชื่อมั่นต่อความดี เรื่องของคนดีที่ไม่ไหลไปตามโลกกระแสหลักภาคต่อของ To Think Well Is Good, To Think Right Is Better. คำนิยม นิธิ เอียวศรีวงศ์   เมื่อได้อ่าน ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว ฉบับแปลไทยใน พ.ศ. 2530 ผมเที่ยวถามเพื่อนญี่ปุ่นหลายคนว่ารู้จักมาซาโนบุ ฟูกูโอกะ หรือไม่ ทั้งๆ ที่บางคนในบรรดาเพื่อนผมเป็นนักวิชาการทางด้านวิทยาศาสตร์แขนงที่เกี่ยวกับการเกษตร ปรากฏว่าไม่มีใครรู้จักเลย มีเพียงคนเดียวที่บอกว่าคล้ายๆ จะเคยได้ยินอะไรทำนองนั้น เมื่อผมบอกว่าเขาคือใคร แสดงว่า 12 ปีหลังจากที่หนังสือเล่มนี้ได้ตีพิมพ์ออกมาในภาษาญี่ปุ่น แทบจะไม่สะเทือนวงการอะไรในญี่ปุ่นเลย ผมไม่ทราบว่าสถานการณ์เป็นอย่างไรในญี่ปุ่นปัจจุบัน หลังจากที่ฟูกูโอกะได้เดินทางออกไปให้คำแนะนำการเกษตรธรรมชาติและประสบความสำเร็จในหลายทวีปทั่วโลก จนมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางพอสมควรแล้ว ทั้งนี้เพราะเกษตรธรรมชาติเป็นเกษตรกระแสรองในโลกที่ทำการเกษตรเชิงพาณิชย์และเชิงเดี่ยวเป็นเกษตรกระแสหลัก ไม่แต่เพียงเกษตรกรส่วนใหญ่ถูกชักนำและบีบบังคับให้ทำเกษตรเชิงเดี่ยวและเชิงพาณิชย์เท่านั้น แต่ยังมีการสร้างความรู้, องค์กรการเงิน, และการค้าระหว่างประเทศ เพื่อรองรับเกษตรกระแสหลักนี้อย่างแน่นหนามั่นคงอีกด้วย โดยที่เราทุกคนถูกฝึกและกล่อมเกลาให้หลับหูหลับตากับความเสื่อมโทรมของระบบนิเวศน์, ความยากจนข้นแค้นของเกษตรกรส่วนใหญ่, ความอดอยากที่แผ่ไปอย่างกว้างขวางทั่วทั้งโลก และความไม่ยั่งยืนของการผลิตอาหารในอนาคต  ธรรมชาติของอะไรที่เป็นกระแสหลักมักเป็นอย่างนั้น ความคิดกระแสหลักไม่ใช่ความคิดเฉยๆ แต่ประกอบด้วยกลไกอำนาจอีกชุดหนึ่งพยุงและปกป้องมันไว้ด้วยเสมอ เพราะแหล่งข้อมูลที่ป้อนความรู้แก่เราไม่ว่าจะเป็นสื่อ, โรงเรียนจนถึงมหาวิทยาลัย, ชนชั้นปกครอง, นักบวช, นักการเมือง, นักวิชาการ ฯลฯ ล้วนได้สร้างเครือข่ายผลประโยชน์อยู่กับความคิดกระแสหลักไว้แล้วทั้งสิ้น แม้แต่ตัวเราเอง ก็จะพบว่าการสมยอมกับความคิดกระแสหลัก ช่วยพยุงมันและปกป้องมันไว้ จะได้รับผลตอบแทนทางวัตถุแก่ตนเองดีกว่าการต่อต้านและแฉโพยจุดอ่อนของมัน ความคิดกระแสหลักมีลักษณะครอบงำได้ลึกซึ้งกว่าผลตอบแทนด้วยซ้ำ เพราะทำให้คนที่ยึดถือมีความมั่นคงทางจิตใจและสังคม ไม่รู้สึกแปลกแยกโดดเดี่ยว ลักษณะเช่นนี้เป็นทั้งจุดแข็งและจุดอ่อนของความคิดกระแสหลัก เป็นจุดแข็งก็เพราะให้ความรู้สึกว่ามั่นคงปลอดภัยแก่บุคคลและสังคมที่ยึดถือ แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้โอกาสที่จะแก้ไขตัวเองทำได้ยากขึ้น หากโอกาสนั้นถูกปิดตายสนิท กล่าวคือไม่มีทางที่จะปรับเปลี่ยนอะไรได้เลยแล้ว บุคคลและสังคมที่ยึดถือความคิดกระแสหลักอย่างตายตัวก็มักพบความล่มสลาย เพราะไม่สามารถสนองตอบความเปลี่ยนแปลงอันเป็นนิรันดรได้ แต่โชคดีที่ในท่ามกลางการครอบงำของความคิดกระแสหลัก มักมีบางคนที่มองเห็นความไร้เหตุผล (fallacy), ความอยุติธรรม, ความเท็จ หรือมุมมองที่ผิดพลาด ในความคิดกระแสหลัก บางคนเสนอการปรับเปลี่ยนเพื่อแก้ไขและช่วยรักษาให้ความคิดกระแสหลักสามารถธำรงอยู่ต่อไปได้ บางคนอาจมองเห็นทางตันและเสนอให้ปรับเปลี่ยนในระดับพื้นฐานกว่านั้น เมื่อความคิดประเภทนี้เกิดขึ้น มักได้รับการต่อต้านจากกระแสหลัก ถึงได้รับรู้กันกว้างขวางขึ้นก็ยังเป็นความคิดกระแสรอง เพราะถูก “ขจัด” ออกไปว่าเพ้อฝันบ้าง, หัวรุนแรงบ้าง, เป็นไปไม่ได้บ้าง หรือคลื่นใต้น้ำบ้าง แต่เมื่อวิกฤตเกิดกับความคิดกระแสหลักมากขึ้น เพราะไม่อาจตอบสนองต่อความเปลี่ยนแปลงซึ่งต้องเกิดขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ทางออกก็มักอยู่ในแนวที่ความคิดกระแสรองได้เสนอไว้แล้ว สังคมก็ค่อยๆ เปลี่ยนความคิดกระแสหลักจนใกล้กับความคิดกระแสรอง จนในที่สุดความคิดกระแสรองก็กลายเป็นความคิดกระแสหลัก เริ่มสั่งสม “อำนาจ” ไว้พยุงและปกป้องตนเองอย่างที่ความคิดกระแสหลักควรมี ย้อนกลับไปในประวัติศาสตร์ เราเห็นปรากฏการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่าในทุกสังคม หนังสือเล่มนี้พยายามนำเอาความคิดของนักคิดกระแสรองในปัจจุบันมาบอกเล่า อย่างสังเขปและเข้าใจง่ายแก่คนทั่วไป หลายความคิดในหนังสือเล่มนี้จะกลายเป็นความคิดกระแสหลักในอนาคต หรืออย่างน้อยก็ให้แนวทางแก่ความคิดกระแสหลักในอนาคตอย่างไม่ต้องสงสัย หนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจเป็นพิเศษแก่ผมก็คือ ในบรรดาความคิดกระแสรองหลายต่อหลายเรื่องที่หนังสือเล่มนี้นำเสนอ คือความพยายามอุดช่องโหว่ของทุนนิยม เพราะยิ่งพัฒนาการของทุนนิยมตกอยู่ภายใต้การนำของเสรีนิยมใหม่หรืออนุรักษนิยมใหม่มากเท่าไร ทุนนิยมกลับเป็นศัตรูของประชาธิปไตย, ศัตรูของคนชั้นกลาง, ศัตรูของสิ่งแวดล้อม, ศัตรูของความเสมอภาคและเสรีภาพมากขึ้นเท่านั้น ผลประโยชน์กลับไปตกอยู่ในมือของคนจำนวนน้อยลงๆ ไปเรื่อยๆ เป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าทุนนิยมเช่นนี้จะถึงกาลอวสานอย่างแน่นอน ปัญหาคือจะ “รักษาทุนนิยมจากนายทุน” ได้อย่างไร นักคิดและนักเคลื่อนไหวหลายคนได้เสนอแนวทางแก้ปัญหาไว้หลายด้าน ไม่ว่าการบังคับใช้กฎหมายกับบรรษัทขนาดใหญ่ ไปจนถึงทางเลือกของการศึกษาสำหรับคนยากไร้ ทั้งหมดนี้ล้วนช่วยทำให้หน้าที่เป็นคนเต็มคนแก่ทุนนิยมทั้งสิ้น และทุนนิยมที่จะอยู่รอดต่อไปได้ ต้องมีใบหน้ามนุษย์มากขึ้นกว่าเงินกำไร ในประเทศไทย ผู้คนมักมองทุนนิยมเป็นใบหน้าเดียว อัปลักษณ์จนต้องต่อต้านจนสุดกำลังในหมู่ผู้ที่รังเกียจ และสวยสง่าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ในหมู่ผู้ที่ชื่นชอบ (หรือได้ประโยชน์) แต่ที่จริงแล้วทุนนิยมมีได้หลายใบหน้า ขึ้นอยู่ไม่น้อยกับการที่เราทุกคนจะช่วยกันทำให้มันมีใบหน้าอย่างไร ความคิดกระแสรองที่เสนอในหนังสือเล่มนี้ ไม่ได้ต่อต้านทุนนิยมโดยตรง แต่ต้องการทำให้ใบหน้าของทุนนิยมเป็นใบหน้าของมนุษย์ที่มีเมตตาและความเป็นธรรม ท้ายที่สุดซึ่งควรกล่าวถึงก็คือ ในโลกที่วัดและโบสถ์ไม่ค่อยให้แรงบันดาลใจทางศีลธรรมแก่ใคร หนังสือเล่มนี้ให้แรงบันดาลใจทางศีลธรรมแก่ผู้อ่าน เพราะล้วนพูดถึงความคิดที่คิดเพื่อคนอื่น  นิธิ เอียวศรีวงศ์11 มีนาคม 2550   คำนำ ในโลกยุคบริโภคนิยมสุดขั้วและปัจเจกนิยมสุดขีดในปัจจุบัน ปรากฏการณ์ใดๆ ก็ตามที่สะท้อนความเห็นของคนส่วนใหญ่ในสังคม ไม่ว่าจะเป็น “คะแนนเสียงข้างมาก” หรือ “ระดับความนิยม” หรือ “สังคมยอมรับ” ดูเหมือนจะกลายเป็นบรรทัดฐานของคำว่า “ปกติ” ไปเสียแล้ว ใครที่คิด พูด หรือทำตัวไม่เหมือนกับคนส่วนใหญ่ก็จะถูกมองว่า “ไม่ปกติ” อาจถึงขั้น “แปลก” หรือ “เพี้ยน” ดีไม่ดีอาจถึงขั้น “บ้า” หรือ “ประสาท” ไปเลย การตีความคนว่า “ไม่ปกติ” หรือ “เพี้ยน” จึงมักจะใช้เป็นข้ออ้างแบบมักง่ายที่จะทำให้เราสามารถละเลย มองข้าม หรือดูถูกคนที่มีความเห็นต่าง โดยไม่ต้องรู้สึกผิดที่ไม่เสียเวลามานั่งวิเคราะห์ความเห็นของพวกเขาเหล่านั้น ว่ามีเหตุผลมากน้อยเพียงใด แต่พฤติกรรมของคนส่วนใหญ่ หรือแนวคิดกระแสหลักที่ได้รับความนิยมสูงสุดนั้น เป็น “ความปกติ”  จริงหรือ ? พระพุทธเจ้าตรัสสอนกว่า 2,500 ปีที่แล้วว่า ศีล แปลว่า ปกติ ปกติ คือธรรมชาติดั้งเดิมของจิตมนุษย์ที่จะไม่ทำร้ายตนเองและไม่ทำร้ายผู้อื่น ไม่เขยื้อนไปในทางอกุศล โลกปัจจุบันที่ธรรมชาติกำลังเสื่อมโทรม ผู้ด้อยโอกาสกำลังถูกสังคมละเลย อำนาจเงินกำลังอยู่เหนืออานุภาพธรรม จึงไม่ใช่โลกที่ปกติและคนจำนวนมาก โดยเฉพาะคนที่ชอบหาว่าคนอื่น “เพี้ยน” นั้น ก็ไม่ใช่คนปกติ ถ้าสรรพสัตว์และสรรพสิ่งทุกชนิดในโลกที่มิใช่มนุษย์ สามารถสื่อสารกับคนได้ เราคงได้ยินเสียงด่าระงมว่า มนุษยชาติกำลังเพี้ยนไปมาก และยังไม่เคยคิดที่จะยอมรับความเพี้ยนของตัวเอง ในสังคมที่ผลโพลกลายเป็นตัวตัดสินความถูกต้องทุกชนิด หลักการตลาดอยู่เหนือความจริง หลักรัฐศาสตร์กลับตาลปัตรเป็นหลักนิติศาสตร์ หลักนิติศาสตร์ถูกลดทอนเหลือเพียงหลักศรีธนญชัย การบังคับใช้กฎหมายคือการตีความตามตัวอักษร โดยไม่สนใจเจตนารมณ์ที่อยู่เบื้องหลัง ดูเหมือนว่าคนที่สนใจและเข้าใจความหมายของคำว่า “ประโยชน์ส่วนรวม” จะมีจำนวนน้อยลงเรื่อยๆ อย่างน่าใจหาย โสกราติส ยอดนักปรัชญาชาวกรีกโบราณ เป็นนักคิดคนแรกๆของโลกที่ถูกสังคมพิพากษาให้ตาย เพราะคิดไม่เหมือนคนอื่น โสกราติสตายเพราะเขามีความกล้าหาญทางจริยธรรม พอที่จะยึดมั่นในหลักเหตุผลและมโนธรรมสำนึก ไม่พลิ้วไหวไปตามกระแสสังคมในสมัยนั้นที่ใช้อารมณ์และความเห็นแก่ตัวเป็นใหญ่  ขณะที่เหตุผลและประโยชน์ส่วนรวมเป็นรอง แต่โชคดีที่ความจริง ความดี และความถูกต้องไม่มีวันตาย ประวัติชีวิตและปรัชญาของโสกราตีสยังเป็นที่ศึกษาวิเคราะห์ และเป็นหัวข้ออภิปรายในสถานศึกษาและวงสนทนาทั่วโลก ในขณะที่ชื่อของคณะลูกขุนที่ตัดสินประหารชีวิตเขาค่อยๆ เลือนหายไปจากความทรงจำร่วมของคนในสังคม โชคดีที่ในปัจจุบันระบอบ “ประชาธิปไตย” ในประเทศส่วนใหญ่ มีความเป็นธรรมและเป็นประชาธิปไตยมากกว่ากรีกโบราณ หลักนิติรัฐได้หยั่งรากลงในหลายๆ ประเทศ ทำให้สังคมไม่สามารถฆ่า “คนชายขอบ” อย่างถูกกฎหมายได้อีกต่อไป แต่ “ความเพี้ยน” ของแนวคิดกระแสหลัก ซึ่งถูกโหมกระพือผ่านสื่อนานาชนิด เพื่อให้คนคล้อยตามว่าเป็น “ความปกติ” กำลังทำให้ “คนชายขอบ” อย่างโสกราตีสหลายคนถูกละเลย มองข้าม หรือเข้าใจผิด มีตัวตนก็เหมือนกับไม่มี หรือไม่ก็ถูกคนค่อนแคะต่อว่าในประเด็นปลีกย่อยที่พวกเขาอาจทำหรือคิดผิดพลาด จนพลาดประเด็นที่สำคัญยิ่งกว่า นั่นคือ การมีจิตสาธารณะเป็นพื้นฐานแห่งการกระทำ เพราะอย่างน้อย เพียงแค่พวกเขาตั้งต้นจากคำว่า “ส่วนรวม” ก็ควรค่าต่อการรับฟังในโลกอันไม่ปกติใบนี้ โลกใบที่คนส่วนใหญ่ดูเหมือนจะรู้จักแต่ “สิทธิ” โดยไม่รู้จัก “หน้าที่” รู้และศึกษาอย่างละเอียดว่า “ความชอบ” ของตัวเองคืออะไร แต่ไม่เคยสนใจจะหยุดคิดว่า “ความยุติธรรม” ในสังคมคืออะไร รวมถึงคนที่รู้ว่าประโยชน์ส่วนรวมคืออะไร และเห็นด้วยว่าเป็นเรื่องสำคัญ แต่ไม่ยอมเสียสละความสุขสบายส่วนตัวแม้เพียงเสี้ยววินาที เพื่อช่วยสังคมให้บรรลุถึงประโยชน์นั้น ท้ายนี้ ผู้เขียนขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านคอลัมน์ “คนชายขอบ” ในโอเพ่นออนไลน์ (<a href="http://www.onopen.com/">www.onopen.com</a>) มาโดยตลอด ขอขอบคุณ “คนชายขอบ” ตัวจริงทุกท่าน ผู้เป็นแรงบันดาลใจให้ผู้เขียนถ่ายทอดแนวคิดและชีวิตการทำงานออกมา ในคอลัมน์นี้ได้อย่างไม่รู้เบื่อ และขอขอบคุณ “คนชายขอบ” ใกล้ตัวสามท่านที่ผู้เขียนโชคดีที่ได้มีโอกาสรู้จัก คือ อาจารย์ปกป้อง จันวิทย์ บรรณาธิการโอเพ่นออนไลน์ คุณภิญโญ ไตรสุริยธรรมา บรรณาธิการสำนักพิมพ์โอเพ่นบุ๊คส์ และคุณวรพจน์ วงค์กิจรุ่งเรือง ซึ่งได้ช่วยตรวจทานต้นฉบับอย่างละเอียด รวมทั้งปรับแต่งภาษาบางตอนให้สละสลวยยิ่งขึ้น หากเนื้อหายังมีที่ผิดพลาดประการใด ย่อมเป็นความผิดของผู้เขียนเอง ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ หวังว่าหนังสือเล่มนี้จะช่วยให้ผู้อ่านทุกท่านหยุดทำความรู้จักกับคน “เพี้ยน” สักนิด หากมีโอกาสพบปะพุดคุยกับเขา เขาอาจจะมีความคิดดีๆ ที่น่ารับฟัง ไม่ต่างจาก “คนชายขอบ” ในหนังสือเล่มนี้และเขาอาจทำให้เราทุกคนมองเห็นความทุกข์ของคนอื่นและความเพี้ยนของโลกปัจจุบันได้อย่างชัดเจนกว่าเดิม  สฤณี อาชวานันทกุล“คนชายขอบ” / <a href="http://www.fringer.org/">www.fringer.org</a>10 มีนาคม 2550  เมื่อความดีมีจุดยืน สฤณี อาชวานันทกุล นำพาเรื่องราวของคน 14 คน สู่การรับรู้ในโลกแห่งการทดสอบ ระหว่างกระแสธารที่หลั่งไหล กับความดีงามซึ่งถูกตั้งคำถาม หลายหลากเรื่องราวในการทดสอบ ถึงสิ่งที่ควรจะเป็น กับสิ่งที่เป็นไป โดยทิ้งปัญหามากมายไว้เบื้องหลัง ให้กับผู้คนที่ตกหล่นจากกระแสหลัก การหยัดยืนเพื่อทานต่อความเปลี่ยนแปลง มีทั้งคำถามและคำตอบให้ การอธิบายถึงสิ่งที่ควรจะเป็น เกิดขึ้นพร้อมบทพิสูจน์ความเชื่อ กระทำและก้าวย่างไป ไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับท้าทายความเชื่อหลักของโลก ทุกอย่างล้วนมีต้นทุน และผลจากการต่อสู้ ก็มีต้นทุนที่คนเหล่านี้ต้องแบกรับภาระไว้ ท่ามกลางแรงบันดาลใจ ที่ยังคงมุ่งมั่น สร้างสรรค์คำถามและปฏิบัติเพื่อไปสู่สิ่งที่ดี พลังของคนเล็กคนน้อยกับความยิ่งใหญ่ ของนักคิดนักปฏิบัติที่ตั้งคำถามต่อความไม่ชอบธรรม และอาการที่ไม่ควรเกิดขึ้น คือเรื่องราวจากความจริง ที่เป็นดั่งแรงบันดาลใจ น้ำใจ และสายน้ำชุ่มเย็นในใจคน เมื่อได้มีการบอกกล่าวนำเสนอ เชื่อมโยงเรื่องราว ที่หลายคนอาจคิดว่า เป็นเพียงคำกล่าว และความคิดอันล่องลอย แต่ผู้คนทั้ง 14 คน ได้พิสูจน์ท่ามกลางความจริงอันใหญ่โตของโลกใบนี้ เมื่อกระแสธารอันเชี่ยวกราก ไม่สามารถเปลี่ยนการหยัดยืนของหัวใจพวกเขาได้  สารบัญ Paul Hawken                หนึ่งในผู้บุกเบิกกระบวนทัศน์ “ทุนนิยมธรรมชาติ”John Kenneth Galbraith           สุภาพบุรุษนักเศรษฐศาสตร์ชายขอบผู้ยิ่งใหญ่         Kwame Anthony Appiah           โสกราตีสยุคโลกาภิวัตน์ ผู้รณรงค์ความหลากหลายHugo Chavez               นักปฏิวัติผู้เปลี่ยนโฉมหน้าเผด็จการในยุคประชาธิปไตยเบ่งบานRobert Monks และ Jang Ha Sung        ผู้ถือหุ้นนักเคลื่อนไหวรุ่นบุกเบิก ผู้รณรงค์ธรรมาภิบาลSanjit Bunker Roy         ผู้พลิกตำราการศึกษาด้วย “วิทยาลัยเท้าเปล่า”Elliot Spitzer                 ยอดอัยการผู้รู้ทันกลโกงนักธุรกิจยุคโลกาภิวัฒน์Raghuram Rajan และ Luigi Zingales    ผู้ชี้ว่านายทุนคือศัตรูหมายเลขหนึ่งของทุนนิยมCameron Sinclair         สถาปนิกผู้รณรงค์ “การออกแบบเพื่อมนุษยชาติ”Noam Chomsky            มโนธรรมแห่งยุคโลกาภิวัฒน์Nicholas Negroponte   ผู้ปิด “ช่องว่างดิจิตัล” และปฏิรูปวิธีเรียนรู้Masanobu Fukuoka     เกษตรกรผู้ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว   ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ ปีที่พิมพ์             :           มีนาคม 2550 - พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ชื่อหนังสือ          :           ตกน้ำไม่ไหลประเภท             :           แนวโน้มทางสังคม – ประวัติและผลงานบุคคล  ชื่อผู้เขียน           :           สฤณี อาชวานันทกุลบรรณาธิการ       :           วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง  เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 978 – 974 – 8233 – 12 – 3

2007-07-01T16:41:59+07:00

เรื่องราวของคน 14 คน ซึ่งไม่ไหลไปตามโลกกระแสหลัก ด้วยการตั้งคำถาม ปฏิบัติ และตอบคำถาม ถึงโลกที่ควรจะเป็น และทิศทางที่คนจะไป อย่างมุ่งมั่นต่อความจริงและความเชื่อ false 107818

false

2007-07-01T16:49:31+07:00

ตกน้ำไม่ไหล

17800

true แนะนำหนังสือ  <img src="/file/kati1789/L490112140619.jpg" border="0" width="211" height="253" />ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้Travel Literature from Nepal หนุ่ม หนังสือเดินทางเรื่อง - ภาพ กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์หนังสือเดินทางพิมพ์ครั้งแรกมีนาคม 2548 คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ  หนังสือที่นำเราไปสู่เรื่องราวเนปาลีดินแดนอันหลากหลายผู้คนและสีสันนำพาสิ่งที่พบเห็นมาบอกเล่า ด้วยวรรณกรรมแห่งการเดินทาง  เรื่องเล่าและเรื่องราวจากดินแดนแห่งขุนเขาและผู้คน คำนำ ชีวิตของเราเหมือนสวนดอกไม้ เหมือนประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้ผมไม่ได้คิดถึงชีวิตมานานเท่าใดแล้ว?ชีวิต ความจริงมันไม่ปะติดปะต่อ หากใครสักคนต้องการอ่านชีวิตก็คง อ่านได้เหมือนฟังหมอดูเล่าเรื่องราวจากการอ่านลวดลายเส้นสายบนฝ่ามือ หรืออ่านองศาดวงดาวที่กระทบวันเดือนปีและเวลาเกิดอยากรู้เรื่องไหนอ่านเรื่องนั้น ฟังเรื่องนั้น อ่านจบ อยากอ่านอีกเรื่อง หรือฟังอีกเรื่องก็อ่านใหม่ไม่อยากอ่านตรงไหน ตอนไหน ข้ามไปอ่านเรื่องอยากรู้อยากอ่านก่อนท่วงทำนองหนังสือเล่มนี้เป็นเช่นนั้นหนุ่ม หนังสือเดินทาง ตั้งชื่อหนังสือเล่มแรกในชีวิตของเขาว่า ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้คล้ายต้องการบอกคนอ่าน ว่าเนปาลที่เขาไปเยือน มีความหลากหลายเหมือนกำลังเดินในสวนดอกไม้นานาพันธุ์ ไม่ใช่เดินเข้าไปซื้อหรือชมดอกไม้ในร้านขายดอกไม้เพราะฉะนั้น จึงเลือกไม่ได้ว่า จะชมดอกไหนพันธุ์ไหน เลือกไม่ได้ว่าจะดอมดมฉมกลิ่นไม้ดอกใดงานเขียนทำนองบันทึกส่วนตัวเล่มนี้ พูดถึงผู้ชายคนหนึ่งกับคำถามมากมาย ประหนึ่งผู้เขียนกำลังคิดคำนึงถึงการเดินทางและตั้งคำถามกับสิ่งพานพบ มิเพียงแต่กับคนอ่าน แต่ดูเหมือนกับตัวผู้เขียนเองด้วยเมื่ออ่านหนังสือเล่มนี้จบ ผมคิดถึงสองเรื่องที่ไม่ได้คิดถึงมานาน หนึ่งคือ ชีวิต และอีกหนึ่ง การเดินทางโอ้ ... นี่เราไม่ได้คิดถึงชีวิต และการเดินทางมานานเท่าใดแล้วหนอ? ภาณุ มณีวัฒนกุลมกราคม 2548   Read this first ก่อนจะเขียนถ้อยคำนี้ จริงๆ แล้วผมมีข้อความที่นึกไว้ก่อนหน้า หากแต่ลังเลอยู่ว่า... ควรเอามากล่าวถึงหรือไม่? ถ้อยคำนั้นมีอยู่ว่าอาจเพราะร้านหนังสือเดินทางบนถนนพระอาทิตย์แห่งนั้น สามปีที่ผ่านมาผมจึงได้รับความเมตตาจากใครหลายคนอ.เสก – เสกสรรค์ ประเสริฐกุล เคยเรียกผมเข้าไปคุยใกล้ๆ ก่อนจะกล่าวถ้อยคำสั้นๆ “ยังไงผมก็ขอให้คุณโชคดี”พจนา จันทรสันติ แวะมาแค่สองครั้ง แต่ก็มาอย่างตั้งใจ ทั้งยังมีหนังสือมาให้พร้อมลายเซ็นอย่างบรรจงธีรภาพ โลหิตกุล ยังเป็นพี่ใหญ่ใจดีเสมอ ครั้งหนึ่งผมเดินตามไปในซอยวัดสังเวช เพื่อเอาของจากท้ายรถของเขา อีกครั้งเราเจอกันที่ท่าพระจันทร์ และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่ผมได้ยินถ้อยคำ “หนุ่ม อยากให้ช่วยอะไรก็บอก พี่ปวารนา”ภาณุ มณีวัฒนกุล มักมาพร้อมเสียงหัวเราะตามประสาหนุ่มหัวใจติดปีก เขาชอบกินกาแฟใส่นมไม่ใส่น้ำตาล แต่ระหว่างเรื่องตลกโปกฮานั้น เขาก็ไม่ลืมจะถามไถ่ด้วยความห่วงใยส่วน รอน แรมทาง (ก่อนจะนั่งกุมบังเหียนนิตยสาร Travel Guide) ก็แวะมาทักทายบ่อยๆ ครั้งหนึ่งที่มา เขาบอกว่า “หากรู้จักกันก่อนหน้าอาจช่วยกันได้มากกว่านี้”นอกจากนี้ยังมีใครอีกหลายคนศุ บุญเลี้ยง แวะมาเหมือนกัน บางทีแค่นั่งรถผ่านก็ตัดสินใจลง ผมเคยแอบได้ยินเขาคุยกับแฟน (หนังสือ) ของเขาว่า “เฮ้ย มาช่วยมันหน่อย”เพลงดาบแม่น้ำร้อยสาย เองก็พยายามหาหนังสือมาให้อยู่เสมอภิญโญ ไตรสุริยธรรมา กับพี่น้องจากนิตยสาร OPEN ก็แวะมาไม่ขาดนักเขียนหนุ่มเซอร์ (ที่ประหยัดคำพูดมาก หากไม่ใช่เวลางาน) นาม วรพจน์ พันธุ์พงศ์ ก็มักปรากฏตัวที่นี่ ที่ประทับใจมากก็คือวันที่เขาถือถุงน้ำเต้าหู้เดินเข้ามาพร้อมถ้อยคำแบบลูกผู้ชาย “เราซื้อมาฝากนาย”ฯลฯถาม... แล้วพวกเขาเกี่ยวอะไรด้วยกับเรื่องเล่าจากเนปาลเล่มนี้?ตอบ... โดยตรงคงไม่แต่จะให้ปฏิเสธเลยว่าไม่เกี่ยว... คงไม่ได้เช่นกันที่ร้านหนังสือเดินทางนั้น ผมถือวิสาสะพอดูที่เลือกหนังสือมาใส่ร้านตามความรู้สึกของตัวเอง หนังสือส่วนใหญ่ที่มีเป็นหนังสือที่ผมบอกตัวเองว่า ควรจะอ่าน หรืออย่างน้อยก็ควรรีบหาเวลาอ่าน ซึ่งจำนวนไม่น้อยก็เป็นหนังสือที่เขียนโดยพวกเขาเหล่านี้แน่นอน... เมื่อต้องผลิตงานของตัวเองบ้าง แม้จะไม่โดยตรง แต่จากการอ่านและการได้รับอนุญาตให้รู้จักเป็นการส่วนตัว ก็ทำให้ผมมองเห็นแง่มุมในการเขียนหนังสือมากขึ้นนอกเหนือพื้นฐานเรื่องสาระความบันเทิงแล้ว ที่รู้สึกชัดก็คืองานเขียนที่ดี ควรมีส่วนสร้างสมดุลให้กับบางมุมของชีวิต อาจจะไม่ทั้งหมด แต่งานที่มีคุณภาพ ก็น่าจะช่วยนำผู้อ่านไปสู่ชีวิตที่งดงามผมยังชอบถ้อยคำของ ภาณุ มณีวัฒนกุล ที่บอกว่า “การเขียนหนังสือก็เหมือนการเอาอะไรไปกระแทกหน้าคนอ่านให้ตื่นจากฝัน หากกระแทกแล้วยังหลับหรือยังงัวเงียถือว่าใช้ไม่ได้ หากกระแทกแล้วเขาลุกพรวดพร้อมอุทานออกมา “เว้ย มันมีเรื่องอย่างนี้ด้วยเว้ย” นั่นแหละสำเร็จ”“ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้” เล่มนี้ ใช้เวลาสิบเอ็ดเดือนในการเขียน ค่อยๆเขียนไปวันละนิดรวมผลิตด้วยก็ครบปี และผมก็มีความสุขแล้วกับเนื้อหา...ประสบการณ์ทั้งหมดที่น่าจะมีประโยชน์สำหรับผู้ต้องการไปเยือนเนปาลได้ถูกกล่าวถึง แม้ไม่ได้มุ่งอธิบายโลก แต่เรื่องราวความรู้สึกก็ได้ถูกบันทึกไว้รอก็เพียงผู้อ่านเท่านั้นจะร่วมเดินทางไปด้วยกัน ครับ นี่คือถ้อยคำที่นึกไว้แล้วว่าล่วงหน้า ทว่ากลับลังเลอยู่นานว่าควรบอกกล่าวหรือไม่?ที่ลังเลนั้นเพราะไม่อยากจะเอ่ยอ้างถึงพี่ๆ ผู้มีพระคุณขึ้นมาโดยไม่ได้รับอนุญาต แต่เมื่อนึกถึงว่านอกจากเนื้อหาของหนังสือแล้ว ผู้อ่านน่าจะได้รู้ความเป็นมาบ้าง ก็ไม่คิดว่าการบอกกล่าวจะเป็นปัญหาอะไร ยิ่งเมื่อมั่นใจว่าได้ทำหน้าที่ดีที่สุดแล้วก็ยิ่งรู้สึกว่าจำเป็นผมถือเป็นธรรมเนียมส่วนตัวอย่างหนึ่งเหมือนกันว่า ... เมื่อกล้าเขียนก็กล้ายืนยัน ขอบคุณครับหนุ่ม หนังสือเดินทางใต้แสงไฟริมถนนพระอาทิตย์พฤศจิกายน 47  สารบัญ กาฐมาณฑุ – ความตายที่ริมฝั่งน้ำ – Sadhu กับ Guru – ถนนสู่โพครา – ทะเลสาบ – ผู้ชายคนนั้น – หญิงสาวบางคน – ดินแดนที่เมฆลอยต่ำ – ถ้อยคำจากขุนเขา – ในสายตาของเด็ก – ความเชื่อ – Nepali Food – ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้ – เพลงสุดท้าย – Travel Tips บอกเล่าเรื่อง คำถามทุกขณะของการเดินทาง เป็นหนึ่งในความจำเป็นของชีวิต โดยเฉพาะเมื่อเราก้าวไปแปลกที่แปลกถิ่น ในดินแดนที่ชีวิตนี้ยังไม่เคยพบพาน เรื่องราวของผู้คนที่ก้าวผ่านหน้าเราไปในแต่ละลมหายใจ ล้วนมีทุกสิ่งทุกอย่างพ่วงไว้ในใจเราทั้งสิ้น แล้ว หนุ่ม หนังสือเดินทาง ก็อธิบายสิ่งที่ผ่านเข้ามาและผ่านออกไป ในดินแดนที่เขาก้าวไป เรื่องเล่าจากสิ่งที่เห็น จากคนอื่น จากหนังสือ จากปากคำพูดคุย กลายเป็นจุดเชื่อมโยงโลก และการค้นหาในดินแดนแปลกหูแปลกตา ทุกอย่างล้วนน่าตื่นตาตื่นใจ ทุกอย่างมาพร้อมกับราคาในหัวใจเรา และหัวใจผู้คนที่แวดล้อมในดินแดนเนปาล คำถามต่อสิ่งที่เห็น คำถามที่มองสิ่งฉาบเคลือบ เป็นทั้งวังวนและเป็นหนทางอันลุล่วง สำหรับความตายของชาวฮินดูอันเรียบง่าย เป็นเถ้าถ่านเพื่อเดินทางสู่สรวงสวรรค์ นอนรอคอยความตายในทุกลมหายใจ เฝ้ามองความจริงของ Sadhu ที่ฉาบไขว้ไปมา ทั้งเย้ยหยันเสียดสี และตีความ รวมทั้งการบอกเล่าจากปากคำชาวเนปาลที่พบเจอพูดคุย มายาอันฉาบเคลือบ ไม่ใช่ของแสลงของนักเดินทาง เท่ากับโอกาสที่จะได้ค้นพบมิตรภาพอันงดงาม ทุกระยะของชีวิต มีคำตอบในการค้นพบเสมอ สิ่งที่เห็นเหมือนดั่งสวรรค์ประดับด้วยเมฆหมอกและลมหนาว หลายครั้งที่เราอ่านพบ กับแว่นขยายจากชีวิตของเขา ที่มองผ่านผู้คน ดินแดน และความจริงของชีวิต ความเชื่อถึง บททดสอบและภาคปฏิบัติของตนเอง เพื่อพิสูจน์บางสิ่งในใจ มาพร้อมลมหายใจรดรินในทุกก้าวท่ามกลางขุนเขา มีโจทย์ในใจที่เขาชวนเราค้นหา มีรายละเอียดอันผันแปร ที่ชวนเราถกเถียง ไม่มีใครผิดใครถูก ทุกอย่างล้วนเป็นไปตามความเปลี่ยนแปลง การถามหาความเชื่อ ศรัทธา กลายเป็นหนึ่งปัจจัยเพิ่มเติม เสริมในแต่ละย่างก้าว ในดินแดนแห่งขุนเขา การกิน ลิ้มรส สัมผัสรับรู้เรื่องราวจากการกิน เป็นหนึ่งในเสน่ห์ เทียบเท่ากับเทศกาล เสียงร้องแห่งบทเพลงที่ไม่เข้าใจความหมาย แต่รับรู้จากเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม และสำหรับบทแนะนำนักเดินทาง ทุกอย่างเหมือนหว่านล้อมให้ออกเดินทาง และเตรียมหัวใจไว้ก่อนก้าวย่าง เกี่ยวกับผู้เขียน “หนุ่ม หนังสือเดินทาง” เป็นชื่อที่ใช้ในการเขียนหนังสือของ “อำนาจ รัตนมณี” เป็นลูกชายคนกลางในบรรดาลูกชายสามคนของครอบครัว จบมัธยมจากมหาวชิราวุธ จ.สงขลา เป็นบัณฑิตสาขาความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ คณะรัฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์ และเป็นคนที่เชื่อว่าชีวิตเป็นแค่การผ่านมาช่วงสั้นๆ (ก่อนจะจากไปอย่างถาวร) คิดอยากจะทำอะไรเขาเลยทำ เคยทำข่าวให้กับสถานีโทรทัศน์ของสิงคโปร์ประจำภูมิภาคอินโดจีน เคยทำงานอยู่ธนาคารโลกประจำประเทศไทย แต่เพราะชอบอ่าน ชอบเขียน และชอบเที่ยว สุดท้ายเลยลาออกมาเปิดร้านหนังสือ ชื่อ “ร้านหนังสือเดินทาง” ที่ถนนพระอาทิตย์ ทุกวันนี้นอกจากจะอ่าน เขียน และขายหนังสือ เขายังเป็นผู้ชายประเภทที่ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ และไม่ดูทีวี “ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้” เป็นงานเล่มแรก หลังจากเคยมีงานเขียนปรากฏตามหน้าหนังสือพิมพ์ นิตยสาร และงานรวมเล่มร่วมกับคนอื่นมาบ้าง    ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ ปีที่พิมพ์             :           มีนาคม 2548 - พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ชื่อหนังสือ          :           ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้ประเภท             :           สารคดี – การท่องเที่ยว – วรรณกรรม ชื่อผู้เขียน           :           หนุ่ม หนังสือเดินทาง  เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 974 – 92930 – 4 – 5

2007-06-24T22:31:00+07:00

Travel Literature from Nepal - บทเรียงร้อยเรื่องราวของการเดินทาง ในแต่ละก้าวบนดินแดนเนปาล เมื่อพานพบผู้คน และดินแดนอันหลากหลายงดงาม false 105997

2008-04-02T22:32:44+07:00

false

2007-08-08T02:57:09+07:00

ประเทศของเราเหมือนสวนดอกไม้

17800

2007-06-22T02:33:14+07:00

หนังสือซึ่งบอกเล่า ถึงสายสัมพันธ์ทางประวัติศาสตร์ นโยบาย ความสัมพันธ์ทางการทูต บาดแผล หนี้ทางประวัติศาสตร์ และสิ่งฝังใจในมหาอำนาจ ผู้กำหนดทิศทาง สร้างสรรค์ชะตาชีวิต และกำหนดศตวรรษแห่งเอเชีย false 105302

2009-08-24T14:58:45+07:00

false

2007-06-22T02:43:35+07:00

จีน - ญี่ปุ่น

17800

true แนะนำหนังสือ เสียงในความทรงจำ <img src="/file/kati1789/spd_20060505210340_b.jpg" border="0" width="219" height="330" /> วรพจน์ พันธุ์พงศ์ผู้เขียน กรุงเทพฯ : OPENBOOKSพิมพ์ครั้งแรกกุมภาพันธ์ 2547  คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ  หนังสือที่รวบรวมการพูดคุยในแต่ละถามไถ่และสัมภาษณ์ผ่านบทสัมภาษณ์และการเรียบเรียงวิธีคิดของผู้คนสู่ข้อเขียนเรียบเรียงเรื่องราวของผู้คน     รวมบทสัมภาษณ์คัดสรรว่าด้วยการแสวงหาความงดงามของชีวิต     คุยกันก่อนเปิดแผ่น“เสียงในความทรงจำ”  สารบัญ ตามรอยช่างภาพสัตว์ป่า ม.ล.ปริญญากร วรวรรณปรัชญาชีวิตและความรัก ศักดิ์สิริ มีสมสืบระหว่างความงามและความตาย พ.ญ.พรทิพย์ โรจนสุนันท์เดชา ศิริภัทร คืนชีวิตสู่ความง่ายคมมีดผ่าตัดและศาสตร์ชี่กง น.พ.วิธาน ฐานะวุฑฒ์Song & soul พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยาศุ บุญเลี้ยง Realistic   ตามรอยช่างภาพสัตว์ป่า ม.ล.ปริญญากร วรวรรณ คำว่า On location ของเพื่อนรัก - - ศุภชัย เกศการุณกุล มีผลต่อการทำงานของผมอย่างยิ่ง คือถ้าคิดทำเรื่องนางแบบ ก็ต้องไปดูถึงแคตวอล์กในงานแฟชั่นวีก ทำเรื่องหมอผ่าศพ ต้องเข้าไปดูถึงขั้นตอนการชำแหละชันสูตร ทำเรื่องนักดนตรี ต้องลุยถึงห้องซ้อมหรือหลังเวทีคอนเสิร์ต ทำเรื่องผู้กำกับ อย่างน้อยก็น่าจะเคยไปกองถ่าย... ถ้ามีเวลา มีโอกาส แต่ไม่ได้ทำอย่างนี้ ก็ดูเหมือนจะนั่งอ่านนิทานอยู่บ้านดีกว่าเพราะฟังคำบอกเล่ามันได้แค่เสียง ซึ่งไม่มีภาพ ไม่รับรู้กลิ่นอายบรรยากาศงานสัมภาษณ์ ม.ล.ปริญญากร วรวรรณ ชิ้นนี้ เราจึงเดินตามหลังเขาเข้าไปถึงห้วยขาแข้ง จากซุ้มบังไพรแคบและอ้าว ถึงสายน้ำ ความรกทึบของป่าที่กำลังเปลี่ยนสีณ ที่แห่งนั้นมีเรื่องราว...พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Open ฉบับที่ 25 ปี 2545 ภาพ: ศุภชัย เกศการุณกุล     ปรัชญาชีวิตและความรัก ศักดิ์สิริ มีสมสืบ วัฒนธรรมหนึ่งของคนทำหนังสือคือการเล่นกับ Timingแน่นอน, ถึงเดือนกุมภาพันธ์ของทุกๆปี ความรักหลากหลายรูปแบบมักถูกกล่าวขาน – นำเสนอ ในมิติที่กว้างและลึกเท่าที่จะเป็นไปได้ในนามของหน่วยหนึ่งในนั้น – และเลี่ยงไม่พ้น ผมเลือกที่จะไปสนทนากับ “กวีสีขาว” ตั้งชื่อตั้งแต่ก่อนไปไว้แล้วว่า “ปรัชญาชีวิตและความรัก” ศักดิ์ศิริ มีสมสืบ ปกติเราจะเห็นทรรศนะกวีคนนี้จากข้อเขียนและบทเพลง นี่เป็นครั้งแรกๆ ที่เขาบอกเล่าความคิดความเชื่อผ่านบทสัมภาษณ์ยาวเหยียด            พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร GM กุมภาพันธ์ 2545 ภาพลายเส้น: ศักดิ์สิริ มีสมสืบ     ระหว่างความงามและความตาย พ.ญ.พรทิพย์ โรจนสุนันท์ เป็นงาน Assignment จากคุณปกรณ์ พงศ์วราภา เพื่อตีพิมพ์ใน M Magazine พ.ศ. นั้น มือมีดหมื่นศพยังไม่มีคำว่า “คุณหญิง” นำหน้าชื่ออย่างตอนนี้ แต่ชื่อชั้นและการยอมรับจากมวลชนก็ไม่ด้อยกว่างานสัมภาษณ์เริ่มต้นที่บ้านและขยายผลสู่ที่ทำงาน ซึ่งก็หมายถึงห้องผ่าศพโรงพยาบาลรามาธิบดี ความจริง... ปล่อยให้เพื่อนช่างภาพ (ใจถึง) บุกเดี่ยวในห้องนิติเวชศาสตร์ก็ได้ แต่ไหนๆก็ไหนๆ ก็ขอทำใจดีสู้เสือเข้าไปดูให้เห็นกับตาสักครั้ง (ความจริง 2 ครั้ง) แม้คมมีด คาวเลือด และภาพอันน่าสยดสยองจะอยู่ในความทรงจำแรมปี แต่ผมก็ดีใจที่ไม่ปอดแหก เพราะไม่เช่นนั้นก็ไม่ได้เห็นเนื้องานจริงๆ ของ “แพทย์พังก์” คนกล้าผลของมันทำให้ผมแตะเนื้อสัตว์ไม่ลงไปราว 2 สัปดาห์ และหย่าขาดกับอาหารประเภทเครื่องในมาจนนาทีนี้            พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร M เดือนพฤศจิกายน 2543 ภาพ: ศุภชัย เกศการุณกุล     เดชา ศิริภัทร คืนชีวิตสู่ความง่าย ในรถเพื่อนช่างภาพ – สมิทธิ ธนานิธิโชติ ผมมองถนนหลวงและต้นไม้ของข้างทางไปสุพรรณบุรี แล้วก็นึกถึงเหตุการณ์หลายวันก่อนลงเรือข้ามฝากที่สี่พระยาแล้วผมนั่งมินิบัสสาย 1 รถสีเขียว สภาพเหมือนกระป๋องบุบๆ มุ่งหน้าไปยังป๋วยเสวนาคาร ใจหนึ่งก็เหนื่อยหน่าย เซ็งตัวเองว่า วันนี้วันเสาร์ เราควรจะนอน (กระดิกเท้า) อยู่บ้านไม่ใช่หรือ...รายการเสวนาว่าด้วยเกษตรกรรมธรรมชาติดึงดูดให้ผมรีบกินข้าว อาบน้ำ แล้วคลำทางไปมั่วๆ ในที่สุดก็ถึงได้เหมือนกันงานเริ่ม.. ให้ตายเถอะ ทั้งผู้พูดและผู้ฟังนับรวมกันไม่ถึงสิบชีวิตบ่ายอ่อนๆ ในห้องโถงโปร่ง พัดลมโบกวีเบาๆ ผมพานจะฟุบหลับเสียให้ได้ พยายามนึกเรื่องขำขันที่สุดมาปลุกกระแทกอารมณ์ตัวเอง ต่อสู้และทรมานอยู่นาน จนเมื่อ เดชา ศิริภัทร ถึงคิวพูด หูตาของผมพลันตื่นและเบิกบาน ทรรศนะของเขาเต็มไปด้วยเรื่องน่าสนใจผมวางปากกาที่จดได้ไม่ทันใจ แล้วกดเครื่องบันทึกเสียงจบรายการ ผมเข้าไปแนะนำตัวเองและขอเบอร์ติดต่อเขาไว้ นึกในใจว่า “แล้วเจอกัน”ต้นไม้เมืองสุพรรณบุรีเป็นแถวเป็นแนวเรียบร้อยเหมือนทำจากพลาสติกเดชา ศิริภัทร รออยู่พร้อมแล้วพิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Open ฉบับที่ 37 ปี 2546 ภาพ: สมิทธิ ธนานิธิโชติ     คมมีดผ่าตัดและศาสตร์ชี่กง น.พ.วิธาน ฐานะวุฑฒ์             คุณกล้วย – ทิชากร ชาติอนันต์ แห่งสายส่งศึกษิต บริษัท เคล็ดไทย จำกัด ส่งหนังสือเล่มหนาปึ้กมาให้ ผมเห็นชื่อ “หัวใจใหม่ ชีวิตใหม่” ความหนาและเนื้อหาหนักๆ แล้วก็ถอดใจ ขอวางไว้ก่อนเถอะ            ต่อเมื่อวันหนึ่งได้พลิกอ่าน จึงรู้ว่านี่เป็นงานของนักคิดรุ่นใหม่อีกคนหนึ่ง น.พ. วิธาน ฐานะวุฑฒ์ งานเขียนอันว่าด้วยเรื่องสุขภาพกายสุขภาพในในมิติวิเคราะห์เจาะลึก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อาชีพศัลยกรรมแพทย์ของเขาเป็นแรงดึงดูดให้ผมปรารถนาจะหาเวลาไปจับเข่าคุย            และสัปดาห์ถัดมา ผมก็พบตัวเองเดินอยู่ในตัวเมืองเชียงราย คืนนั้นผมกับเพื่อนช่างภาพพักในโรงแรมเก่าๆ ที่น่ารักแห่งหนึ่ง และรุ่งเช้าเราก็นั่งสามล้อตรงไปยังคลินิกของเขา            พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร GM เดือนกรกฎาคม 2546 ภาพ: สมิทธิ ธนานิธิโชติ     Song & soul พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา มันเป็นบ่ายวันหนึ่งที่อากาศร้อนเป็นปกติ ผมกับเพื่อนช่างภาพนัดกันแถวๆ ถนนกรุงเทพกรีฑา ก่อนจะเข้าไปหา พงษ์พรหม สนิทวงศ์ ณ อยุธยา ถึงที่บ้าน            หน้าตางัวเงียของเขาค่อยสดใสขึ้นหลังกาแฟถ้วยแรกของวัน            เรานั่งพูดคุยกันในห้องทำงานที่แวดล้อมด้วยกีตาร์ คีย์บอร์ด และ คอมพิวเตอร์คู่ใจจากบ่ายสอง สาม สี่ หกโมง หนึ่งทุ่ม เลยไปถึงสามทุ่มรอยยิ้มสวยๆของกลุ่มคนดนตรี “มิสเตอร์ทีม” ค่อยเปลี่ยนเป็นเศร้าๆ ตอนเรากดปุ่ม stop เครื่องบันทึกเสียงและเดินออกมาจากห้องตอนสี่ทุ่ม แม้มันทำให้ผมรู้สึกผิดบาปอยู่ไม่น้อย ที่ทำให้พวกเข้าต้องคอยอยู่นาน แค่ใจหนึ่งก็เป็นสุขเหลือกเกินที่ทำงานได้ดั่งใจ โดยเฉพาะคำตอบแบบไม่มีกั๊กของนักดนตรีที่ถึงลูกถึงคนมากที่สุดคนหนึ่ง            พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร GM เดือนกันยายน 2544 ภาพ: สมิทธิ ธนานิธิโชติ   ศุ บุญเลี้ยง Realistic มากกว่าการเป็นนักร้องมากกว่าบทบาทงานเขียนศุ บุญเลี้ยง เป็นนักคิด ไม่ใช่คิดแบบเคร่งขรึม วิชาการเขาคิดสนุก พยายามทำให้เป็นรูปธรรม สามารถจับต้องและใช้งานได้จริง            พิมพ์ครั้งแรกในนิตยสาร Open ฉบับที่ 24 ปี 2544 ภาพ: ศุภชัย เกศการุณกุล     เก็บเรื่องราวสู่เรียบเรียง   งานของการลำดับความ จากการสังเกต พูดคุย สัมภาษณ์ นำพาเรื่องจากคำถามสู่คำตอบ ด้วยความเข้าใจในตัวตน ของผู้ถูกสัมภาษณ์ วรพจน์ พันธุ์พงศ์ คือหนึ่งในนักเขียน- สื่อมวลชน ที่ได้รับการยอมรับฝีไม้ลายมือ ในการจัดทำบทสัมภาษณ์ และถ่ายทอดเรื่องราวของผู้คนได้ดีเยี่ยมคนหนึ่งของยุคสมัย  นำห้วงความคิด และชีวิตของผู้คนออกมา ผ่านหน้ากระดาษ    ทุกเสียงในความทรงจำ คือ หนึ่งในผลงานรวบรวมบทสัมภาษณ์ จากผู้คนมากมายหลายเสียง จากมากมายหลายคำถาม จากหลายชั่วโมงของการสังเกต จากการเก็บร้อยเรียงเรื่องราวของคน ให้โลดแล่นออกมา เหมือนการบรรยายบทนวนิยายให้ผู้อ่านได้โลดแล่นตามไป เพียงท่อนเรื่องของเนื้อความ คือชีวิต และห้วงความคิดของผู้คน ที่เขาพูดคุยและถ่ายทอดออกมา   สาระสำคัญของการเอาจริงเอาจัง และใส่ใจในเรื่องราวจากปากคำของผู้คน คือเสน่ห์ที่อยู่ในงานเขียนชิ้นนี้ บทสัมภาษณ์ ที่ประกอบรายละเอียดจากแง่มุมอันงดงามของคน คือพลังที่นำพาเราให้ก้าวผ่านไปในแต่ละย่อหน้า    ไม่เพียงเสน่ห์จากข้อเขียนในฝีมือเขา ความเป็นมืออาชีพ แม้ไม่ใช่คำตอบเพียงเล่นไปวันๆ ก็ล้วนได้รับการพิสูจน์ผ่านผลงานตลอดหลายปีที่ผ่านมา น่าจะช่วยนำพาเรา ในแต่ละเนื้อประโยค ให้เข้าใจตัวตนของมนุษย์ในแต่ละผู้คน เรียนรู้และเก็บเสน่ห์ของชีวิตอันงดงาม ไม่ใช่เพราะคนที่ถูกเขาสัมภาษณ์มีชื่อเสียง ไม่ใช่เพราะคนที่เขาสัมภาษณ์มีชื่อเสียง แต่เพราะคนที่เค้าสัมภาษณ์มีรอยหยักของเรื่องราวอยู่มากมาย แต่เพราะเขาเหล่านั้น มีคุณค่าในแต่ละชั่วโมงบินของความเป็นมนุษย์ มีเรื่องราวจากความมุ่งมั่น มีฝันในเรื่องธรรมดาของชีวิต ด้วยความตั้งใจ และอีกมากมายของความเรียบง่าย ซึ่ง วรพจน์ ต้องการถ่ายทอดออกมา  ผลงานของการเรียบเรียงบทสัมภาษณ์ จากเสียงในความทรงจำ ได้จารึกเรื่องราวมากมาย ในห้วงความคิดของผู้ถูกสัมภาษณ์ ผู้สัมภาษณ์ จนนำพาพลังมาสู่ตัวอักษร  เรื่องราวทั้งหมดจึงเริ่มต้นโลดแล่นอีกครั้ง  ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ ปีที่พิมพ์             :           กุมภาพันธ์ 2547 - พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ชื่อหนังสือ          :           เสียงในความทรงจำ ประเภท             :           รวมบทสัมภาษณ์ชื่อผู้เขียน           :           วรพจน์ พันธุ์พงศ์ บรรณาธิการ       :           ภิญโญ ไตรสุริยธรรมา     เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 974 – 91929 – 6 – 6 <img src="/file/kati1789/spd_20061015143447_b.jpg" border="0" width="342" height="515" />

2007-06-20T23:16:14+07:00

หนังสือรวบรวมบทสัมภาษณ์ และการถามไถ่ จากการสังเกต ศึกษา เฝ้ามอง ด้วยความละเอียดอ่อน สู่การถ่ายทอดเรียบเรียงวิธีคิดของผู้คน มาสู่คำตอบในหน้ากระดาษ false 105018

false

2007-06-20T23:27:38+07:00

เสียงในความทรงจำ

17800

true แนะนำหนังสือ <img src="/file/kati1789/mc1422.jpg" border="0" width="181" height="264" /> มหาวิทยาลัยเที่ยงวัน นิธิ เอียวศรีวงศ์ผู้เขียน กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มติชนศิลปวัฒนธรรม ฉบับพิเศษมีนาคม 2549     คติ มุธุขันธ์ : แนะนำ  หนังสือรวบรวมบทความในแต่ละห้วงเวลา ของ ศ.นิธิ เอียวศรีวงศ์ผ่านมุมมอง แนวคิด และทิศทางนำเสนอเรื่องราวต่อคนไทย และประเทศไทย   คำนำ’ ตูน โดย เรณู ปัญญาดี    วันนี้เราจะไปเที่ยวนิธิแลนด์ สวนสนุกเพื่อภูมิปัญญา – นิธิแลนด์เป็นหมู่บ้านเสมือนจริง รวบรวมผลงานและนำเอาแนวคิดของอาจารย์นิธิมาแสดงให้เห็น – ศาสตราจารย์นิธิ เอียวศรีวงศ์ คือปัญญาชนนักวิชาการที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุคนี้ ผลงานทั้งที่เป็นงานวิชาการและข้อเขียนรายสัปดาห์ได้ปฏิวัติความเข้าใจทางวัฒนธรรมของเราใหม่ – เขาเป็นหนึ่งในผู้นำทางปัญญาหรือ Think Tank ของสังคม ซึ่งมีอิทธิพลอย่างกว้างขวาง – เค้าว่ากันว่าสวนสนุกแห่งนี้ เป็นแหล่งความรู้แบบใหม่ที่เคลื่อนไหวและมีชีวิต – เป็นพิพิธภัณฑ์ที่มีชีวิต กระตุ้นกระบวนการเรียนรู้และบูรณาการ   เรามาดูกันซิว่าหมู่บ้านนี้ มีอะไรให้ชมบ้าง? – สวนสนุกจะแบ่งพื้นที่หลายร้อยไร่ออกเป็น 16 ดินแดน เช่น ดินแดนแห่งประวัติศาสตร์ ชาติ ปัญญาชน การศึกษา ศาสนา ความเชื่อ ศีลธรรม ภาษา วิธีคิด การเมือง ชุมชน วิถีชีวิต บริโภคนิยม เพศ วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ฯลฯ    ในนิธิแลนด์มีหมู่บ้านจำลองแสดงชีวิตชุมชน ตามอุดมคติของอาจารย์นิธิ - ความรู้เกี่ยวกับอาจารย์แบ่งออกได้เป็น นิธิ 101 กับ นิธิ 102 นั่นคือ ความรู้สมัยที่ท่านเป็นเพียงนักวิชาการผู้โด่งดัง กับเมื่อท่านกลายเป็นนักเขียน และนักกิจกรรมที่มีบทบาททางการเมืองอย่างจริงจัง - เริ่มต้นด้วยการให้เราลงเรือล่องไปตาม “อุโมงค์นิธิ” เพื่อแนะนำเราให้รู้จักกับผลงานสำคัญๆ ในอดีตของท่านอาจารย์    อุโมงค์ซึ่งพาเราไปพบกับ “รากเหง้า” ทางความคิดของอาจารย์นิธิเป็นโซนสำคัญของสวนสนุกแห่งนี้ เพราะการจะอ่านบทความอาจารย์นิธิให้เข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งนั้น จำเป็นต้องเข้าใจแนวคิดและชุดคำบางชุดของท่านเสียก่อน ยกตัวอย่างเช่น การจะเข้าใจบทความซึ่งตีพิมพ์ในปี พ.ศ.2548 เรื่อง “พุทธกับไสยไปกันหมด” ให้ครบถ้วนนั้น ควรรู้ด้วยว่านิธิเคยเขียนถึงประเด็นนี้ไว้อย่างละเอียดเมื่อปี พ.ศ. 2534  ในบทความขนาดยาวเรื่อง “พุทธกับไสย” พยายามแยกแยะพุทธศาสนาในยุคปัจจุบันออกจากยุคโบราณ เพื่อชี้ให้เห็นว่าพุทธในแบบดั้งเดิมของไทยไม่ได้แยกตัวออกจากยุคโบราณ   พุทธที่ไม่ไสยศาสตร์เป็นแนวคิดที่เพิ่งจะเกิดขึ้น ในสมัยต้นรัตนโกสินทร์ เมื่อร้อยกว่าปีมานี้เอง นี่เป็นการปฏิเสธการมองว่าพุทธศาสนาดำรงอยู่อย่างอิสระและมีความบริสุทธิ์ผุดผ่อง อีกทั้งเปิดมุมมองใหม่ในการศึกษาความเชื่อต่างๆ อย่างจริงจังและปราศจากอคติ จุดเด่นของงานเขียนของอาจารย์นิธิ คือมองเห็นมิติทางด้านวัฒนธรรมของปัญหาต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นปัญหาทาสังคม เศรษฐกิจ หรือการเมือง และด้วยความเป็นนักประวัติศาสตร์ที่อ่านหลักฐานและวิเคราะห์อะไรต่อมิอะไรได้อย่างแตกฉาน มีส่วนทำให้การวิเคราะห์ของท่านมีความน่าเชื่อถือ   ผลงานด้านประวัติศาสตร์ของท่านซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี พ.ศ. 2520 – 2528 จะแสดงให้เราเห็นถึงความโดดเด่นและลึกซึ้งในการเข้าใจสังคมไทย และความแปลกใหม่ของมุมมองเชิงประวัติศาสตร์ของท่านได้เป็นอย่างดี ผลงานเหล่านี้ได้แก่ “การเมืองไทยสมัยพระเจ้ากรุงธนบุรี” “ปากไก่และใบเรือ: รวมความเรียงว่าด้วยวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ต้นรัตนโกสินทร์” และ “ประวัติศาสตร์รัตนโกสินทร์ในพงศาวดารอยุธยา” นอกจากนั้น ท่านยังมีผลงาน บทความขนาดยาวในช่วงปี พ.ศ. 2524 – 2538 ซึ่งถูกรวมพิมพ์เป็นหนังสือ 4 เล่ม ได้แก่ “กรุงแตก พระเจ้าตากฯ และประวัติศาสตร์ไทย: ว่าด้วยประวัติศาสตร์และประวัติศาสตร์นิพนธ์” “ชาติไทย เมืองไทย แบบเรียนและอนุสาวรีย์: ว่าด้วยวัฒนธรรม รัฐ และรูปการจิตสำนึก “โขน คาราบาว น้ำเน่า และหนังไทย: ว่าด้วยเพลง ภาษา และนานมหรสพ” และ “ผ้าขาวม้า ผ้าซิ่น กางเกงใน และ ฯลฯ: ว่าด้วยประเพณี ความเปลี่ยนแปลงและเรื่องสรรพสาระ” ผลงานเหล่านี้จะทำให้เราเข้าใจทัศนะของท่านอย่างเป็นระบบและคมชัดขึ้น   จากนั้น เราเข้าไปชมภาพยนตร์ในมินิเธียเตอร์ ซึ่งจะอธิบายแนวทาง ระบบคิด และจุดยืนทางความคิดของอาจารย์อย่างสั้นๆ – แนวคิดสำคัญที่สุดของอาจารย์นิธิ คือเรื่องของ “วัฒนธรรม” ภาพยนตร์จะใช้ตัวละครตัวหนึ่ง มาช่วยอธิบายแนวคิดนี้ให้เห็นเป็นรูปธรรม – เชิญพบกับ “วัฒนธรรม” ตัวละครเอกของเรา   เริ่มด้วยการยกตัวอย่าง บทความ “รัฐธรรมนูญฉบับวัฒนธรรมไทย” ที่เขียนในปี พ.ศ. 2534 ในบทความนี้ ท่านตั้งคำถามว่า ทำไมคนไทยจึงยอมให้รัฐธรรมนูญ หรืออีกนัยหนึ่งกฎหมายที่รับรองอำนาจของประชาชน ถูกฉีกอย่างหน้าตาเฉย ?   วัฒนธรรม กับ อำนาจ – คำอธิบายของนิธิก็คือ อำนาจในสังคมไทยไม่ได้มีแบบเดียว แต่มีอยู่สองแบบ คือ “อำนาจ” กับ “อิทธิพล” – อำนาจเกิดจากกฎหมายและรัฐธรรมนูญ อิทธิพลเกิดจากวัฒนธรรม (มักเรียกกันว่า อำนาจแบบระบบอุปถัมภ์) อิทธิพลเป็นอำนาจแบบ “เป็นที่รู้กัน” แต่ไม่มีการจารึกไว้เป็นลายลักษณ์อักษร   รัฐธรรมนูญที่เรารู้จักกันนั้น จึงเป็นเพียงสิ่งที่รองรับอำนาจแบบแรก มีกำเนิดจากความคิดประชาธิปไตยแบบตะวันตก และการตื่นตัวเรื่องสิทธิเสรีภาพของคนชั้นกลาง ในขณะที่อิทธิมีรากเหง้าทางวัฒนธรรมที่เก่าแก่และฝังลึกมากกว่า   คนไทยรู้ดีว่าอำนาจที่มีมากเกินไป มักสร้างความเดือดร้อนให้ตน แต่แทนที่จะหวังพึ่งอำนาจ (เช่น ต่อสู้ด้วยวิถีทางกฎหมาย หรือเรียกร้องสิทธิผ่านอำนาจของรัฐธรรมนูญ) แต่เพียงอย่างเดียว เขากลับชอบใช้วิธีหนีไปพึ่งพิงอิทธิพล   ดังนั้น ในขณะที่นักวิชาการคนอื่นๆ มองอิทธิพลว่า งมงาย ล้าสมัย หรือน่ารังเกียจ นิธิกลับมองว่ามันเป็นรูปแบบการต่อรองกับอำนาจ และเรียกกลวิธีนี้ว่า “ภูมิปัญญา” – การแบ่งแยกสิ่งที่อยู่ “ข้างใน” ออกจาก “ข้างนอก” วัฒนธรรม เป็นสิ่งที่นิธิสนใจมาก ท่านอยู่ในกลุ่มเดียวกับนักคิดของไทย ที่เชื่อว่าความเปลี่ยนแปลงทางสังคม เกิดจากปัจจัยภายในมากกว่าภายนอก อย่างไรก็ตาม แต่เดิมนั้น การศึกษา “ปัจจัยภายใน” มักมองว่าวัฒนธรรมไทยเป็นสิ่งที่หยุดนิ่ง เส้นแบ่งจึงตายตัวและไม่เปลี่ยนแปลง อาจารย์นิธิต่างกับนักคิดคนอื่นๆ ตรงที่สามารถจัดความสัมพันธ์ขององค์ประกอบทางวัฒนธรรมและลากเส้นแบ่งใน – นอกเสียใหม่   อะไรที่คนทั่วไปเคยคิดว่าเก่าแก่ มีมานมนานและอยู่ “ข้างใน” วัฒนธรรมไทย ท่านสามารถวิเคราะห์ให้เห็นว่า แท้จริงแล้ว สิ่งนั้นๆ เป็นของแปลกปลอม เพราะมาจากการนำเข้าและมีกำเนิดไม่นานพอที่จะผสมกลมกลืนกับวัฒนธรรมของเรา ดังนั้นแม้แต่ความคิดเกี่ยวสถาบันและอำนาจที่สำคัญๆ ของไทย เช่น ชาติ ศาสนา และระบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ก็อาจกลายเป็นของที่มาจาก “ข้างนอก” วัฒนธรรมไทยได้   นิธิเปิดเผยให้เราเห็นว่า “วัฒนธรรม” นี่เองที่เป็นตัวครอบงำกำกับพฤติกรรมของผู้คน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับการเมือง เศรษฐกิจ สังคม หรือแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่เราประสบพบเห็นในชีวิตประจำวัน ท่านได้ชี้ว่ากลไกการครอบงำนี้อยู่ในระดับจิตใต้สำนึก นั่นคือทำงานโดยที่ตัวเราเองก็ไม่รู้ตัว กล่าวได้ว่า ท่านเป็นผู้ปลูกพลังอันยิ่งใหญ่ของ “วัฒนธรรม” ให้กลับฟื้นคืนชีวิตขึ้นมา   “วัฒนธรรม” ในสายตาของนิธิจึงมีความเคลื่อนไหว ไม่หยุดนิ่ง ไม่ใช่วัตถุสิ่งของหรือแบบแผนประเพณีที่แน่นอนตายตัว แต่เป็นระบบคิดที่มีเหตุผล ความสลับซับซ้อนและระบบศีลธรรมของตนเอง – กลวิธีการโยกย้ายใน – นอก นี่เอง ทำให้ท่านสามารถ “ลากเอาปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมต่างๆ ที่เคยถูกมองว่าอยู่ข้างนอกให้กลับเข้ามาอยู่ข้างใน พูดอีกอย่างหนึ่งท่านได้ฉุดเอาสิ่งที่อยู่ใต้ถุน (เช่น ชุมชน แบบแผนประเพณี หรือพิธีกรรมหลายๆอย่าง) ให้กลับขึ้นมายืนบนเรือนอีกครั้ง นี่เป็นเครื่องแสดงจุดยืนของท่านว่า ต้องการเปิดพื้นที่ให้คนทุกกลุ่ม ไม่ว่าจะเป็น ชาติพันธุ์ ภาษา หรือวัฒนธรรมใดๆ  ให้มีที่ยืนอย่างมีเกียรติภูมิเสมอกัน   ระบบคิด การศึกษา การเรียนรู้ – เมื่อมาถึงเรื่องของระบบการศึกษา แน่นอนว่า นิธิจะต้องมองว่า ระบบการศึกษาที่เรารู้จักกัน เป็นสิ่งที่มาจาก “ข้างนอก” กล่าวคือถูกนำเข้ามาในรัชกาลที่ 5 ถูกครอบงำโดยความคิดแบบเจ้าขุนมูลนาย และแนวทางการศึกษาแบบตะวันตก ระบบนี้นำเอาโรงเรียนและครูสมัยใหม่เข้ามาแทนที่การศึกษาแบบดั้งเดิม ซึ่งเคยอยู่ในวัดและชุมชน อีกทั้งยังมีเป้าหมายเพื่อผลิตคนไปรับใช้ระบบราชการ และระบบอุตสาหกรรมของอาณานิคมในสมัยนั้น   วัฒนธรรมกับความรู้ – จุดเด่นของอาจารย์นิธิ คือไม่ได้วิเคราะห์เพียงระบบการศึกษา หรือเนื้อหาหลักสูตร ท่านเริ่มการวิเคราะห์จากการตั้งคำถามพื้นฐานที่สุด นั่นคือคำถามที่ว่าความรู้คืออะไร ความรู้นั้น อาจารย์นิธิให้คำจำกัดความว่า คือความสามารถในการเชื่อมโยงหรือหาความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งต่างๆ ไม่ใช่แต่ท่องว่าสิ่งนั้นๆ มีคุณสมบัติอย่างไร หรือแย่กว่านั้นก็คือไม่อาจบอกได้ว่ามันจะเกี่ยวข้องกับชีวิตเราอย่างไร   จินตนาการสำคัญกว่าความรู้  -  วัฒนธรรมสำคัญกว่าความรู้   นิธิเสนอว่า ความรู้ไม่ได้ทำงานอย่างอัตโนมัติ ถ้าไม่มีวัฒนธรรมมารองรับ หรือกำหนดแนวทางที่จะนำมันไปใช้ ความรู้ก็ไม่ทำงาน การมีความรู้เฉยๆ ไม่พอที่จะตัดสินหรือเปลี่ยนแปลงอะไรได้ เงื่อนไขทางวัฒนธรรมต่างหากที่เป็นตัวตัดสิน ท่ามกลางบรรยากาศการยกย่องความรู้แบบ “นำเข้า” รวมทั้งการบูชางานวิจัยหรือกระแสการเผยแพร่ความรู้ ท่านฟันธงลงไปเลยว่า ความรู้นั้นถูกบงการโดยวัฒนธรรม   ซึ่งหมายความว่า ความรู้นั้นอยู่ลอยๆ ในสังคมไม่ได้ จะถูกนำเข้า เอาไปใช้ หรือสร้างขึ้นใหม่ได้ ต้องอยู่ในการกำกับดูแลและขึ้นอยู่กับเงื่อนไขทางวัฒนธรรม ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์นิธิยังเสนอด้วยว่า วัฒนธรรมที่เจริญงอกงามและมีความยั่งยืนนั้น ต้องมีรากฐานด้านโลกทัศน์ ที่เปิดกว้างและเป็นธรรมเป็นสิ่งที่ค้ำจุน ความรู้ที่ท่านเรียกร้องหาจึงเป็นความรู้ที่ถูกกำกับดูแลโดยศีลธรรม หาไม่แล้ว ความรู้ ไม่ว่าจะลึกซึ้งซับซ้อนเพียงใด ก็มีค่าเป็นเพียง เทคนิค หรือ เทคโนโลยี ที่ไร้ประโยชน์ นี่เป็นสิ่งหนึ่งที่แสดง จุดยืน ทางความคิดของท่าน กล่าวคือ ความรู้นั้นแบ่งออกได้เพียงสองอย่าง คือความรู้ที่มีศีลธรรมกำกับ และ ความรู้ที่ไม่มีศีลธรรมกำกับ   ถัดจากซุ้มวิชาการ ต่อไปเราจะได้ไปเที่ยวซุ้มต่างๆ ที่นำเสนอความรู้ แบบ เอดู – เทนเมนท์ คือเน้นสนุก มีสาระและทำให้ผู้ชมมีส่วนร่วม อาจารย์นิธิ เป็นนักเขียนที่ถูกอ้างอิงโดยนักเขียนนักวิชาการจำนวนมาก แต่ท่านแทบจะไม่เคยอ้างอิงใครโดยออกชื่อ ซุ้มนี้จะแสดงสถิติการถูกอ้างอิงและการอ้างอิงผู้อื่น (โดยออกชื่อ) อาจารย์นิธิ เป็นนักเขียนที่ค้นคว้าข้อมูล “ภาคสนาม” อย่างจริงจัง ซุ้มนี้จะแสดงตัวอย่างแหล่งข้อมูล อุปกรณ์การออกเก็บข้อมูล และที่มาของประเด็นต่างๆ   ในบทความของอาจารย์นิธิ จะมีตัวละครฝ่าย “ผู้ร้าย” ด้านวัฒนธรรม ซึ่งถูกยกมาล้อเลียนและเสียดสีอยู่เป็นประจำ ชนชั้นกลางเป็นกลุ่มเป้าหมายของอาจารย์นิธิ กล่าวคือ เป็นทั้งผู้บริโภคผลงาน และเป้าหมายการวิพากษ์วิจารณ์ เกมนี้มุ่งโจมตีพฤติกรรมต่างๆ ของชนชั้นกลาง ผู้เล่นจะได้ คะแนนมาก – น้อย ตามแต่ว่าพฤติกรรมนั้นจะเลวร้ายเพียงใด   ภูมิปัญญาท้องถิ่นอยู่ที่ไหน อาจารย์นิธิบอกเองว่าอยู่ใน “หลักการและเหตุผลในการของงบประมาณของหน่วยงานราชการ...เป็นร้อยเป็นพันใน 20 ปีที่ผ่านมา” ความหมายก็คือแนวคิดเรื่องภูมิปัญญาท้องถิ่นถูกนำไปใช้กล่าวอ้างเพื่อแสวงหาประโยชน์กันอย่างผิดๆ มากมาย อุปสรรคของภูมิปัญญาท้องถิ่นก็เห็นจะเป็นเรื่องนี้ การแสวงหาจึงต้องหัดแยกแยะ “ของแท้” ออกจาก “ของเทียม” ซุ้มนี้จะให้ผู้ชมเดินทางไปหาภูมิปัญญาชาวบ้านให้พบ   ชุมชนเป็นศูนย์กลาง ว่ากันว่า “วัฒนธรรมชุมชน” คือเขาพระสุเมรุหรือศูนย์กลางของระบบจักรวาลของอาจารย์นิธิ เพราะไม่ว่าจะอะไรก็สามารถเชื่อมโยงกับชุมชนได้หมด เกมนี้เป็นการฝึกค้นหาความสัมพันธ์ของปรากฏการณ์ทางวัฒนธรรมกับชุมชน ตามแบบอาจารย์นิธิ   เส้นทางการต่อสู้ของชนชั้นกลาง ทัศนคติและความคาดหวังในชนชั้นกลางของอาจารย์นิธิมีมาก – น้อย ขึ้น – ลงสลับกันไปมา ในผลงานของท่าน ชนชั้นกลางสามารถเป็นตัวละครทั้งที่ดีและตัวร้าย (อีกทั้งยังเป็นผู้บริโภคกลุ่มสำคัญ)  ในซุ้มนี้ ผู้เล่นจะต้องเสี่ยงทายว่าตนจะได้เดินไปกี่ก้าว จะกลายเป็นพระเอกหรือผู้ร้าย? นี่เป็นเกมที่ต้องใช้ลูกเต๋าเป็นอุปกรณ์ประกอบ ก่อนจะออกจากสวนสนุกก็ต้องมีการเข้าร้านเพื่อซื้อของที่ระลึกกันตามระเบียบ เราต้องอำลานิธิแลนด์ไปเสียแล้ว ยังมีอีกหลายดินแดนที่เราเข้าไปดูไม่ทัน เห็นจะต้องเป็นโอกาสหน้า อย่าลืมว่านี่เป็นเพียงการทัวร์สวนสนุก ที่ให้แต่ภาพกว้างๆ กลับบ้านแล้วอย่าลืมเอาหนังสือของอาจารย์นิธิมาอ่าน อย่างจริงจังนะคะ   สารบัญ หอคอยที่ไร้คำถาม - วัฒนธรรมคือความรู้   - ภูมิศาสตร์ไทย  - ยักษ์อัจฉริยะ – พิพิธภัณฑ์ – ครู -โลกาภิวัตน์ = เคเบิลใยแก้ว? – การศึกษาทางไกลสู้ใกล้และชิด – วัฒนธรรมลูกจ้าง - การคิดเชิงสร้างสรรค์ – ป่าเจ็ดชั้น – วัฒนธรรมการอ่าน – กระดาษ – ความรู้รอบตัว – มหาวิทยาลัยเที่ยงคืน - เวทีเปิดที่เปรตปิดไม่ได้      - เซ็นเซอร์กับรัฐเชยๆ – ครูในการศึกษาทางเลือก – สยามแหล่งแล้ง -  สวัสดีครับ ที่นี่เสียงประชาชน - จาก มธ. ถึง มธก. -  ศิลปวัฒนธรรม – ระหว่างยักษ์และคน – พิพิธภัณฑ์สมุดฉีก - ภูมิปัญญาท้องถิ่น            - ทางเลือกของการจัดการน้ำ - ดร.เก๊ - วันครู             พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก มีนาคม 2549    ข้อมูลทั่วไปเกี่ยวกับหนังสือ ปีที่พิมพ์             :           มีนาคม 2549 - พิมพ์รวมเล่มครั้งแรก ชื่อหนังสือ          :           มหาวิทยาลัยเที่ยงวันประเภท             :           ความเรียง - รวบรวมบทความชื่อผู้เขียน           :           นิธิ เอียวศรีวงศ์บรรณาธิการ       :           มุกหอม วงษ์เทศ      เลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือISBN 974 – 323 – 658 – 9

2007-06-06T23:08:55+07:00

หนังสือรวบรวมบทความ ซึ่งสะท้อนมุมมองต่อเศรษฐกิจ การเมือง สังคม และวัฒนธรรมไทย จากการรวบรวมงานเขียนในมติชนสุดสัปดาห์ ของ นิธิ เอียวศรีวงศ์ ผู้อธิบายว่า วัฒนธรรมสำคัญกว่าความรู้ false 101314

2007-06-07T01:22:11+07:00

false

2007-08-08T02:56:18+07:00

มหาวิทยาลัยเที่ยงวัน